ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ബ്രാഹ്മണൈഃ ക്ഷത്രബന്ധുര്ഹി ഗൃഹപാലോ നിരൂപിതഃ । സ കഥം തദ്‍ഗൃഹേ ദ്വാഃസ്ഥഃ സഭാണ്ഡം ഭോക്തുമര്ഹതി

ബ്രാഹ്മണന്മാർ ഒരു ക്ഷത്രിയനെ വീട്ടുകാവലാളായി നിയമിച്ചു. അങ്ങനെയുള്ള ഒരു വാതിൽ കാവലാൾക്ക് ആ വീട്ടിലെ സാധനങ്ങൾ ആസ്വദിക്കാൻ എങ്ങനെ അവകാശമുണ്ടാകും?

കൃഷ്ണേ ഗതേ ഭഗവതി ശാസ്തര്യുത്പഥഗാമിനാമ് । തദ് ഭിന്നസേതൂനദ്യാഹം ശാസ്മി പശ്യത മേ ബലമ്

കൃഷ്ണൻ, ഭഗവാൻ, പാതവിട്ടുപോകുന്നവർക്കു മാർഗ്ഗദർശകനായി ഉണ്ടായിരുന്നവൻ, ഇനി ഇല്ല. ഇപ്പോൾ നീതി തകർത്തവരെ ഞാൻ ശിക്ഷിക്കും; എന്റെ ശക്തി നിങ്ങൾ കാണട്ടെ.

ഇത്യുക്ത്വാ രോഷതാമ്രാക്ഷോ വയസ്യാന് ഋഷിബാലകഃ । കൌശിക്യാപ ഉപസ്പൃശ്യ വാഗ്വജ്രം വിസസര്ജ ഹ

ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, കോപത്തിൽ കണ്ണുകൾ ചുവപ്പിച്ച്, ആ ഋഷിപുത്രൻ കൂട്ടുകാരോടൊപ്പം കൗശികി നദിയിൽ ശുദ്ധീകരണം നടത്തി, വാക്കുകൾ കൊണ്ട് ഒരു വജ്രം പോലെ ശാപം ഉച്ചരിച്ചു.

ഇതി ലങ്‌ഘിതമര്യാദം തക്ഷകഃ സപ്തമേഽഹനി । ദങ്ക്ഷ്യതി സ്മ കുലാങ്ഗാരം ചോദിതോ മേ തതദ്രുഹമ്

ഇങ്ങനെ, അതിരു ലംഘിച്ചവനെ ഞാൻ പ്രേരിപ്പിച്ച്, എട്ടാം ദിവസം തക്ഷകൻ ഈ വംശനാശകരനെ കടിക്കും.

തതോഽഭ്യേത്യാശ്രമം ബാലോ ഗലേ സര്പകലേവരമ് । പിതരം വീക്ഷ്യ ദുഃഖാര്തോ മുക്തകണ്ഠോ രുരോദ ഹ

ശേഷം, ആ ബാലൻ ആശ്രമത്തിലെത്തി, അച്ഛന്റെ കഴുത്തിൽ പാമ്പിന്റെ ശരീരം കെട്ടിയിരിക്കുന്നതു കണ്ടു, ദുഃഖത്തിൽ ആകുലനായി, മുഴുവൻ ശബ്ദത്തിൽ കരഞ്ഞുപോയി.

സ വാ ആങ്‌ഗിരസോ ബ്രഹ്മന് ശ്രുത്വാ സുതവിലാപനമ് । ഉന്മീല്യ ശനകൈര്നേത്രേ ദൃഷ്ട്വാ ചാംസേ മൃതോരഗമ്

ആംഗിരസ വംശത്തിൽ പെട്ട ബ്രാഹ്മണനേ, മകനിന്റെ വിലാപം കേട്ട്, അവൻ പതുക്കെ കണ്ണുകൾ തുറന്നു, തോളിൽ മരിച്ച പാമ്പിനെ കണ്ടു.

വിസൃജ്യ തം ച പപ്രച്ഛ വത്സ കസ്മാദ്ധി രോദിഷി । കേന വാ തേഽപകൃതം ഇത്യുക്തഃ സ ന്യവേദയത്

അവൻ ആ പാമ്പിനെ അകറ്റി, 'കുഞ്ഞേ, നീ എന്തിനാണ് കരയുന്നത്? ആരാണ് നിന്നെ ദുഃഖിപ്പിച്ചത്?' എന്ന് ചോദിച്ചു. അപ്പോൾ ആ ബാലൻ എല്ലാം വിശദമായി പറഞ്ഞു.

നിശമ്യ ശപ്തമതദര്ഹം നരേന്ദ്രം സ ബ്രാഹ്മണോ നാത്മജമഭ്യനന്ദത് । അഹോ ബതാംഹോ മഹദദ്യ തേ കൃതം അല്പീയസി ദ്രോഹ ഉരുര്ദമോ ധൃതഃ

രാജാവിന് അർഹമല്ലാത്ത ശാപം ലഭിച്ചതായി കേട്ടപ്പോൾ, ആ ബ്രാഹ്മണൻ മകനിൽ സന്തോഷിച്ചില്ല. 'അയ്യോ, നീ ഇന്ന് വലിയ ദോഷം ചെയ്തു. കുറ്റം ചെറുതായാലും ശിക്ഷ വലിയതാണ്.'

ന വൈ നൃഭിര്നരദേവം പരാഖ്യം സമ്മാതുമര്ഹസ്യവിപക്വബുദ്ധേ । യത്തേജസാ ദുര്വിഷഹേണ ഗുപ്താ വിന്ദന്തി ഭദ്രാണ്യകുതോഭയാഃ പ്രജാഃ

അറിയാത്ത മനസ്സുള്ളവനേ, രാജാവിനെ മനുഷ്യർ വിധിക്കേണ്ടതല്ല. അവന്റെ അതിജീവിക്കാൻ കഴിയാത്ത ശക്തിയാൽ ജനങ്ങൾ എല്ലായിടത്തും സുരക്ഷയും സമൃദ്ധിയും അനുഭവിക്കുന്നു.

അലക്ഷ്യമാണേ നരദേവനാമ്നി രഥാങ്ഗപാണാവയമങ്ഗ ലോകഃ । തദാ ഹി ചൌരപ്രചുരോ വിനങ്ക്ഷ്യതി അരക്ഷ്യമാണോഽവിവ രൂഥവത് ക്ഷണാത്

നരദേവൻ എന്ന രാജാവിനെ, രഥചക്രം കൈവശമുള്ളവനെ, ആരും ഗണിക്കാതിരുന്നാൽ, പ്രിയമാനവേ, ലോകം കള്ളന്മാരാൽ നിറയും; കാവലില്ലാതെ ആടുകൾ പോലെ, ഒരു നിമിഷത്തിൽ തന്നെ നശിച്ചുപോകും.

തദദ്യ നഃ പാപമുപൈത്യനന്വയം യന്നഷ്ടനാഥസ്യ വസോര്വിലുമ്പകാത് । പരസ്പരം ഘ്നന്തി ശപന്തി വൃഞ്ജതേ പശൂന് സ്ത്രിയോഽര്ഥാമ് പുരുദസ്യവോ ജനാഃ

ഇന്ന് പാപം നമ്മെ തുടർച്ചയില്ലാതെ പിടികൂടുന്നു. രക്ഷകനെ നഷ്ടപ്പെട്ടവരുടെ സമ്പത്ത് കവർച്ച ചെയ്യപ്പെടുന്നു; ആളുകൾ പരസ്പരം കൊല്ലുന്നു, ശപിക്കുന്നു, മോഷ്ടിക്കുന്നു, പശുക്കളെയും സ്ത്രീകളെയും വസ്തുക്കളെയും പിടിച്ചെടുക്കുന്നു.

തദാഽഽര്യധര്മഃ പ്രവിലീയതേ നൃണാം വര്ണാശ്രമാചാരയുതസ്ത്രയീമയഃ । തതോഽര്ഥകാമാഭിനിവേശിതാത്മനാം ശുനാം കപീനാമിവ വര്ണസങ്കരഃ

അപ്പോൾ, മഹത്തായ ധർമ്മം മനുഷ്യരിൽ നിന്ന് അപ്രത്യക്ഷമാകും; വർണ്ണാശ്രമ ആചാരങ്ങളും ത്രയീധർമ്മവും ഇല്ലാതാകും. അതിനുശേഷം, ധനം, ഭോഗം എന്നിവയിൽ മാത്രം ലയിച്ചവരുടെ ഇടയിൽ, നായ്ക്കളെയും കുരങ്ങുകളെയും പോലെ വർണ്ണസംകരം ഉണ്ടാകും.

ധര്മപാലോ നരപതിഃ സ തു സമ്രാഡ് ബൃഹച്ഛ്രവാഃ । സാക്ഷാന് മഹാഭാഗവതോ രാജര്ഷിര്ഹയമേധയാട്

ധർമ്മത്തിന്റെ കാവലാളായ രാജാവ്, മഹാരാജാവ് ബൃഹച്ഛ്രവ, മഹാഭക്തനും രാജർഷിയും, അശ്വമേധയാഗങ്ങൾ നടത്തിയവനുമാണ്.

അപാപേഷു സ്വഭൃത്യേഷു ബാലേനാപക്വബുദ്ധിനാ । പാപം കൃതം തദ്‍ഭഗവാന് സര്വാത്മാ ക്ഷന്തുമര്ഹതി

അപരാധമില്ലാത്ത രാജാവിനോട്, പക്വതയില്ലാത്ത ഒരു ബാലൻ പാപം ചെയ്തു. സർവ്വാത്മാവായ ഭഗവാൻ ഈ കുറ്റം ക്ഷമിക്കണമേ.

തിരസ്കൃതാ വിപ്രലബ്ധാഃ ശപ്താഃ ക്ഷിപ്താ ഹതാ അപി । നാസ്യ തത്പ്രതികുര്വന്തി തദ്‍ഭക്താഃ പ്രഭവോഽപി ഹി

അവമാനിക്കപ്പെട്ടാലും, വഞ്ചിക്കപ്പെട്ടാലും, ശപിക്കപ്പെട്ടാലും, ഉപദ്രവിക്കപ്പെട്ടാലും, കൊല്ലപ്പെട്ടാലും, ഭഗവാന്റെ ഭക്തന്മാർ അവനോട് പ്രതികാരം ചെയ്യാറില്ല, അവർക്കു അതിനുള്ള ശക്തിയുണ്ടായാലും പോലും.

ഇതി പുത്രകൃതാഘേന സോഽനുതപ്തോ മഹാമുനിഃ । സ്വയം വിപ്രകൃതോ രാജ്ഞാ നൈവാഘം തദചിന്തയത്

മകന്റെ കുറ്റം കാരണം ആ മഹാമുനി ദുഃഖിതനായി. രാജാവിനാൽ തന്നെ അപമാനിക്കപ്പെട്ടിട്ടും, ആ കുറ്റം അവൻ മനസ്സിൽ വെച്ചിരുന്നില്ല.

പ്രായശഃ സാധവോ ലോകേ പരൈര്ദ്വന്ദ്വേഷു യോജിതാഃ । ന വ്യഥന്തി ന ഹൃഷ്യന്തി യത ആത്മാഗുണാശ്രയഃ

ലോകത്ത് സാധുവായവരെ മറ്റുള്ളവർ പലവിധ ദ്വന്ദ്വങ്ങളിൽ ഇടുന്നു; എന്നാൽ അവർ ദു:ഖിക്കുകയോ അതിയായി സന്തോഷിക്കുകയോ ചെയ്യുന്നില്ല, കാരണം അവർ ആത്മാവിന്റെ ഗുണങ്ങളിൽ ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നു.

നാധൌതപാദാപ്രയതാ നാര്ദ്രപാദാ ഉദക്ശിരാഃ। ശയീത നാപരാങ്നാന്യൈര്ന നഗ്നാ ന ച സന്ധ്യയോഃ

കാൽ കഴുകാതെ കിടക്കരുത്; കാൽ നനഞ്ഞിരിക്കുമ്പോഴും തല നനഞ്ഞിരിക്കുമ്പോഴും കിടക്കരുത്; മറ്റുള്ളവർ നൽകിയ ഭക്ഷണം കഴിക്കരുത്; നഗ്നരായി കിടക്കരുത്; പ്രഭാതത്തിലും സന്ധ്യാകാലത്തും കിടക്കരുത്.

ധൌതവാസാ ശുചിര്നിത്യം സര്വമങ്ഗലസംയുതാ। പൂജയേത്പ്രാതരാശാത്പ്രാഗ്ഗോവിപ്രാഞ്ശ്രിയമച്യുതമ്

എപ്പോഴും ശുദ്ധവും വസ്ത്രം കഴുകിയതും ധരിച്ച്, എല്ലാ മംഗളവും ഉള്ളവനായി, പ്രഭാതഭക്ഷണത്തിന് മുമ്പ് പശുക്കളെയും ബ്രാഹ്മണന്മാരെയും ഐശ്വര്യത്തെയും അച്യുതനെയും ആരാധിക്കണം.

സ്ത്രിയോ വീരവതീശ്ചാര്ചേത്സ്രഗ്ഗന്ധബലിമണ്ഡനൈഃ। പതിം ചാര്ച്യോപതിഷ്ഠേത ധ്യായേത്കോഷ്ഠഗതം ച തമ്

സ്ത്രീകളും ധൈര്യമുള്ളവരും പൂവും സുഗന്ധവും നിവേദ്യവും അലങ്കാരവും ഉപയോഗിച്ച് ആരാധിക്കണം; ഭർത്താവിനെ ആരാധിച്ച ശേഷം, അവനെ സേവിക്കുകയും ഗർഭത്തിൽ വസിക്കുന്നവനായി ധ്യാനിക്കുകയും വേണം.

സാംവത്സരം പുംസവനം വ്രതമേതദവിപ്ലുതമ്। ധാരയിഷ്യസി ചേത്തുഭ്യം ശക്രഹാ ഭവിതാ സുതഃ

നീ ഈ പുംസവന വ്രതം ഒരു വർഷം ഭംഗിയായി പാലിച്ചാൽ, ഇന്ദ്രനെ ജയിക്കുന്ന ഒരു മകൻ നിനക്കു ജനിക്കും.

ബാഢമിത്യഭ്യുപേത്യാഥ ദിതീ രാജന്മഹാമനാഃ। കശ്യപാദ്ഗര്ഭമാധത്ത വ്രതം ചാഞ്ജോ ദധാര സാ

'ശരി' എന്ന് സമ്മതിച്ച്, മഹത്തായ മനസ്സുള്ള ദിതിയും കശ്യപന്റെ വിത്ത് സ്വീകരിച്ചു, ആ വ്രതം വിശ്വസ്തമായി അനുഷ്ഠിച്ചു.

മാതൃഷ്വസുരഭിപ്രായമിന്ദ്ര ആജ്ഞായ മാനദ। ശുശ്രൂഷണേനാശ്രമസ്ഥാം ദിതിം പര്യചരത്കവിഃ

മാതുലിയായ ദിതിയുടെ ഉദ്ദേശം മനസ്സിലാക്കി, മാന്യനായ രാജാവേ, ഇന്ദ്രൻ ആശ്രമത്തിൽ താമസിച്ചിരുന്ന ദിതിയെ ഭക്തിയോടെ സേവിച്ചു.

നിത്യം വനാത്സുമനസഃ ഫലമൂലസമിത്കുശാന്। പത്രാങ്കുരമൃദോഽപശ്ച കാലേ കാല ഉപാഹരത്

അവൻ കാടിൽ നിന്ന് നിത്യവും പൂക്കൾ, പഴങ്ങൾ, ദർഭ, കുശ, ഇല, മുള, മണ്ണ്, വെള്ളം എന്നിവ സമയോചിതമായി കൊണ്ടുവന്നു.

ഏവം തസ്യാ വ്രതസ്ഥായാ വ്രതച്ഛിദ്രം ഹരിര്നൃപ। പ്രേപ്സുഃ പര്യചരജ്ജിഹ്മോ മൃഗഹേവ മൃഗാകൃതിഃ

അവൾ വ്രതം അനുഷ്ഠിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ, ഹരി ആ വ്രതം ഭംഗം ചെയ്യാൻ ആഗ്രഹിച്ച്, ഒരു മൃഗം മറ്റൊരു മൃഗത്തെ പോലെ വഞ്ചനാപരമായി സേവിച്ചു.

നാധ്യഗച്ഛദ്വ്രതച്ഛിദ്രം തത്പരോഽഥ മഹീപതേ। ചിന്താം തീവ്രാം ഗതഃ ശക്രഃ കേന മേ സ്യാച്ഛിവം ത്വിഹ

രാജാവേ, ഇന്ദ്രൻ ആ വ്രതത്തിൽ ഒരു പോക്കുമില്ലെന്ന് കണ്ടു; എങ്ങനെ തന്റെ ഉദ്ദേശം സാധിക്കും എന്ന് ആലോചിച്ച്, അവൻ വലിയ ഉത്കണ്ഠയിൽ ആകുന്നു.

ഏകദാ സാ തു സന്ധ്യായാമുച്ഛിഷ്ടാ വ്രതകര്ശിതാ। അസ്പൃഷ്ടവാര്യധൌതാങ്ഘ്രിഃ സുഷ്വാപ വിധിമോഹിതാ

ഒരു സന്ധ്യാകാലത്ത്, വ്രതം പാലിച്ചു ക്ഷീണിച്ച ദിതി ഭക്ഷണം കഴിച്ച്, കാൽ കഴുകാതെയും വെള്ളത്തിൽ കഴുകാതെയും, വിധിയുടെ പ്രഭാവത്തിൽ ഉറങ്ങിപ്പോയി.

ലബ്ധ്വാ തദന്തരം ശക്രോ നിദ്രാ പഹൃതചേതസഃ। ദിതേഃ പ്രവിഷ്ട ഉദരം യോഗേശോ യോഗമായയാ

അവളുടെ മനസ്സ് ഉറക്കത്തിൽ ആകുമ്പോൾ, ആ അവസരം ഉപയോഗിച്ച് യോഗശക്തിയാൽ ഇന്ദ്രൻ ദിതിയുടെ ഗർഭത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു.

ചകര്ത സപ്തധാ ഗര്ഭം വജ്രേണ കനകപ്രഭമ്। രുദന്തം സപ്തധൈകൈകം മാ രോദീരിതി താന്പുനഃ

സ്വർണ്ണവർണ്ണമുള്ള ഗർഭത്തെ ഇന്ദ്രൻ വജ്രം കൊണ്ട് ഏഴായി കീറിക്കളഞ്ഞു; ഓരോന്നും കരയുമ്പോൾ, 'കരയരുത്' എന്ന് അവൻ വീണ്ടും പറഞ്ഞു.