ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ഏകദാ ധനുരുദ്യമ്യ വിചരന്മൃഗയാം വനേ । മൃഗാനനുഗതഃ ശ്രാന്തഃ ക്ഷുധിതസ്തൃഷിതോ ഭൃശമ്

ഒരു ദിവസം, വനംവെച്ചിരിക്കാൻ വില്ലെടുത്തു കാട്ടിൽ തിരിഞ്ഞു നടക്കുമ്പോൾ, ഒരു മൃഗത്തെ പിന്തുടർന്ന്, അത്യന്തം ക്ഷീണിച്ചും, വിശന്നും ദാഹിച്ചും പോയി.

ജലാശയമചക്ഷാണഃ പ്രവിവേശ തമാശ്രമമ് । ദദര്ശ മുനിമാസീനം ശാന്തം മീലിതലോചനമ്

ജലം അന്വേഷിച്ചുകൊണ്ട്, അവൻ ഒരു ആശ്രമത്തിൽ കയറി. അവിടെ, കണ്ണുകൾ അടച്ചിരുത്തി, ശാന്തനായി ഇരിക്കുന്ന ഒരു മുനിയെ കണ്ടു.

പ്രതിരുദ്ധേന്ദ്രിയപ്രാണ മനോബുദ്ധിമുപാരതമ് । സ്ഥാനത്രയാത്പരം പ്രാപ്തം ബ്രഹ്മഭൂതമവിക്രിയമ്

ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ, ശ്വാസം, മനസ്സ്, ബുദ്ധി എല്ലാം നിയന്ത്രിച്ച, മൂന്ന് ലോകങ്ങൾക്കപ്പുറത്തേക്ക് എത്തി, ബ്രഹ്മസ്വരൂപിയായ, അചഞ്ചലനായ മുനിയായിരുന്നു അവൻ.

വിപ്രകീര്ണജടാച്ഛന്നം രൌരവേണാജിനേന ച । വിശുഷ്യത്താലുരുദകം തഥാഭൂതമയാചത

വികൃതമായ ജടയും, കുരിശ്ശലുള്ള മൃഗത്വക്കും ധരിച്ചിരുന്ന ആ മുനിയുടെ വായ് ഉണങ്ങിയിരുന്നതിനാൽ, രാജാവ് ആ നിലയിൽ അവനോട് ജലം ചോദിച്ചു.

അലബ്ധതൃണഭൂമ്യാദിഃ അസമ്പ്രാപ്താര്ഘ്യസൂനൃതഃ । അവജ്ഞാതം ഇവാത്മാനം മന്യമാനശ്ചുകോപ ഹ

തൃണമോ നിലം പോലുള്ള സാധാരണ അർപ്പണങ്ങളും, അർഘ്യവും സ്നേഹപൂർവ്വമായ വാക്കുകളും ലഭിക്കാതിരുന്നപ്പോൾ, അവൻ അവനെ അവജ്ഞയോടെ കാണപ്പെട്ടുവെന്ന് കരുതി, മനസ്സിൽ കോപം തോന്നി.

അഭൂതപൂര്വഃ സഹസാ ക്ഷുത്തൃഡ്ഭ്യാമര്ദിതാത്മനഃ । ബ്രാഹ്മണം പ്രത്യഭൂദ്‍ബ്രഹ്മന് മത്സരോ മന്യുരേവ ച

ഇങ്ങനെ, മുമ്പ് ഒരിക്കലും അനുഭവിച്ചിട്ടില്ലാത്ത വിധം, വിശപ്പും ദാഹവും കൊണ്ട് പീഡിതനായ രാജാവിന്, ആ ബ്രാഹ്മണനോടു അസൂയയും ക്രോധവും ഉദിച്ചു.

സ തു ബ്രഹ്മഋഷേരംസേ ഗതാസുമുരഗം രുഷാ । വിനിര്ഗച്ഛന് ധനുഷ്കോട്യാ നിധായ പുരമാഗത്

അപ്പോൾ, കോപത്തിൽ ആ രാജാവ്, ഒരു മരിച്ച പാമ്പിനെ ആ ബ്രഹ്മർഷിയുടെ ഭുജത്തിൽ വച്ച്, ആശ്രമം വിട്ട് നഗരത്തിലേക്ക് മടങ്ങി.

ഏഷ കിം നിഭൃതാശേഷ കരണോ മീലിതേക്ഷണഃ । മൃഷാ സമാധിരാഹോസ്വിത് കിം നു സ്യാത് ക്ഷത്രബന്ധുഭിഃ

ഇവൻ, എല്ലായിന്ധ്രിയങ്ങളും അടക്കിയും കണ്ണുകൾ അടച്ചും ഇരിക്കുന്നത് സത്യമായ ധ്യാനമാണോ, അതോ കപടമാണോ? ക്ഷത്രിയരിൽ ഇത്തരം പ്രവൃത്തികൾ ഉണ്ടാകുമോ?

തസ്യ പുത്രോഽതിതേജസ്വീ വിഹരന് ബാലകോഽര്ഭകൈഃ । രാജ്ഞാഘം പ്രാപിതം താതം ശ്രുത്വാ തത്രേദമബ്രവീത്

അത്യധികമായ പ്രകാശം ഉള്ള ആ ബാലൻ മറ്റു കുട്ടികളോടൊപ്പം കളിക്കുകയായിരുന്നു. രാജാവിന്റെ കൈയിൽ അച്ഛനു അന്യായം സംഭവിച്ചുവെന്ന് കേട്ടപ്പോൾ അവൻ അപ്പോൾ തന്നെയവിടെ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.

അഹോ അധര്മഃ പാലാനാം പീവ്നാം ബലിഭുജാമിവ । സ്വാമിന്യഘം യദ് ദാസാനാം ദ്വാരപാനാം ശുനാമിവ

അയ്യോ, ഭരണാധികാരികളുടെ ഈ അന്യായം! ബലികൊടുത്തതെല്ലാം തിന്നുന്ന ഭോജികളുപോലെയാണ് ഇവർ. ദാസന്മാർ അവരുടെ ഉടമനോടു ചെയ്ത കുറ്റം, വാതിൽ കാവൽക്കാരോ നായ്ക്കളോ അവരുടെ യജമാനനോടു ചെയ്യുന്നതുപോലെയാണ്.

ബ്രാഹ്മണൈഃ ക്ഷത്രബന്ധുര്ഹി ഗൃഹപാലോ നിരൂപിതഃ । സ കഥം തദ്‍ഗൃഹേ ദ്വാഃസ്ഥഃ സഭാണ്ഡം ഭോക്തുമര്ഹതി

ബ്രാഹ്മണന്മാർ ഒരു ക്ഷത്രിയനെ വീട്ടുകാവലാളായി നിയമിച്ചു. അങ്ങനെയുള്ള ഒരു വാതിൽ കാവലാൾക്ക് ആ വീട്ടിലെ സാധനങ്ങൾ ആസ്വദിക്കാൻ എങ്ങനെ അവകാശമുണ്ടാകും?

കൃഷ്ണേ ഗതേ ഭഗവതി ശാസ്തര്യുത്പഥഗാമിനാമ് । തദ് ഭിന്നസേതൂനദ്യാഹം ശാസ്മി പശ്യത മേ ബലമ്

കൃഷ്ണൻ, ഭഗവാൻ, പാതവിട്ടുപോകുന്നവർക്കു മാർഗ്ഗദർശകനായി ഉണ്ടായിരുന്നവൻ, ഇനി ഇല്ല. ഇപ്പോൾ നീതി തകർത്തവരെ ഞാൻ ശിക്ഷിക്കും; എന്റെ ശക്തി നിങ്ങൾ കാണട്ടെ.

ഇത്യുക്ത്വാ രോഷതാമ്രാക്ഷോ വയസ്യാന് ഋഷിബാലകഃ । കൌശിക്യാപ ഉപസ്പൃശ്യ വാഗ്വജ്രം വിസസര്ജ ഹ

ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, കോപത്തിൽ കണ്ണുകൾ ചുവപ്പിച്ച്, ആ ഋഷിപുത്രൻ കൂട്ടുകാരോടൊപ്പം കൗശികി നദിയിൽ ശുദ്ധീകരണം നടത്തി, വാക്കുകൾ കൊണ്ട് ഒരു വജ്രം പോലെ ശാപം ഉച്ചരിച്ചു.

ഇതി ലങ്‌ഘിതമര്യാദം തക്ഷകഃ സപ്തമേഽഹനി । ദങ്ക്ഷ്യതി സ്മ കുലാങ്ഗാരം ചോദിതോ മേ തതദ്രുഹമ്

ഇങ്ങനെ, അതിരു ലംഘിച്ചവനെ ഞാൻ പ്രേരിപ്പിച്ച്, എട്ടാം ദിവസം തക്ഷകൻ ഈ വംശനാശകരനെ കടിക്കും.

തതോഽഭ്യേത്യാശ്രമം ബാലോ ഗലേ സര്പകലേവരമ് । പിതരം വീക്ഷ്യ ദുഃഖാര്തോ മുക്തകണ്ഠോ രുരോദ ഹ

ശേഷം, ആ ബാലൻ ആശ്രമത്തിലെത്തി, അച്ഛന്റെ കഴുത്തിൽ പാമ്പിന്റെ ശരീരം കെട്ടിയിരിക്കുന്നതു കണ്ടു, ദുഃഖത്തിൽ ആകുലനായി, മുഴുവൻ ശബ്ദത്തിൽ കരഞ്ഞുപോയി.

സ വാ ആങ്‌ഗിരസോ ബ്രഹ്മന് ശ്രുത്വാ സുതവിലാപനമ് । ഉന്മീല്യ ശനകൈര്നേത്രേ ദൃഷ്ട്വാ ചാംസേ മൃതോരഗമ്

ആംഗിരസ വംശത്തിൽ പെട്ട ബ്രാഹ്മണനേ, മകനിന്റെ വിലാപം കേട്ട്, അവൻ പതുക്കെ കണ്ണുകൾ തുറന്നു, തോളിൽ മരിച്ച പാമ്പിനെ കണ്ടു.

വിസൃജ്യ തം ച പപ്രച്ഛ വത്സ കസ്മാദ്ധി രോദിഷി । കേന വാ തേഽപകൃതം ഇത്യുക്തഃ സ ന്യവേദയത്

അവൻ ആ പാമ്പിനെ അകറ്റി, 'കുഞ്ഞേ, നീ എന്തിനാണ് കരയുന്നത്? ആരാണ് നിന്നെ ദുഃഖിപ്പിച്ചത്?' എന്ന് ചോദിച്ചു. അപ്പോൾ ആ ബാലൻ എല്ലാം വിശദമായി പറഞ്ഞു.

നിശമ്യ ശപ്തമതദര്ഹം നരേന്ദ്രം സ ബ്രാഹ്മണോ നാത്മജമഭ്യനന്ദത് । അഹോ ബതാംഹോ മഹദദ്യ തേ കൃതം അല്പീയസി ദ്രോഹ ഉരുര്ദമോ ധൃതഃ

രാജാവിന് അർഹമല്ലാത്ത ശാപം ലഭിച്ചതായി കേട്ടപ്പോൾ, ആ ബ്രാഹ്മണൻ മകനിൽ സന്തോഷിച്ചില്ല. 'അയ്യോ, നീ ഇന്ന് വലിയ ദോഷം ചെയ്തു. കുറ്റം ചെറുതായാലും ശിക്ഷ വലിയതാണ്.'

ന വൈ നൃഭിര്നരദേവം പരാഖ്യം സമ്മാതുമര്ഹസ്യവിപക്വബുദ്ധേ । യത്തേജസാ ദുര്വിഷഹേണ ഗുപ്താ വിന്ദന്തി ഭദ്രാണ്യകുതോഭയാഃ പ്രജാഃ

അറിയാത്ത മനസ്സുള്ളവനേ, രാജാവിനെ മനുഷ്യർ വിധിക്കേണ്ടതല്ല. അവന്റെ അതിജീവിക്കാൻ കഴിയാത്ത ശക്തിയാൽ ജനങ്ങൾ എല്ലായിടത്തും സുരക്ഷയും സമൃദ്ധിയും അനുഭവിക്കുന്നു.

അലക്ഷ്യമാണേ നരദേവനാമ്നി രഥാങ്ഗപാണാവയമങ്ഗ ലോകഃ । തദാ ഹി ചൌരപ്രചുരോ വിനങ്ക്ഷ്യതി അരക്ഷ്യമാണോഽവിവ രൂഥവത് ക്ഷണാത്

നരദേവൻ എന്ന രാജാവിനെ, രഥചക്രം കൈവശമുള്ളവനെ, ആരും ഗണിക്കാതിരുന്നാൽ, പ്രിയമാനവേ, ലോകം കള്ളന്മാരാൽ നിറയും; കാവലില്ലാതെ ആടുകൾ പോലെ, ഒരു നിമിഷത്തിൽ തന്നെ നശിച്ചുപോകും.

തദദ്യ നഃ പാപമുപൈത്യനന്വയം യന്നഷ്ടനാഥസ്യ വസോര്വിലുമ്പകാത് । പരസ്പരം ഘ്നന്തി ശപന്തി വൃഞ്ജതേ പശൂന് സ്ത്രിയോഽര്ഥാമ് പുരുദസ്യവോ ജനാഃ

ഇന്ന് പാപം നമ്മെ തുടർച്ചയില്ലാതെ പിടികൂടുന്നു. രക്ഷകനെ നഷ്ടപ്പെട്ടവരുടെ സമ്പത്ത് കവർച്ച ചെയ്യപ്പെടുന്നു; ആളുകൾ പരസ്പരം കൊല്ലുന്നു, ശപിക്കുന്നു, മോഷ്ടിക്കുന്നു, പശുക്കളെയും സ്ത്രീകളെയും വസ്തുക്കളെയും പിടിച്ചെടുക്കുന്നു.

തദാഽഽര്യധര്മഃ പ്രവിലീയതേ നൃണാം വര്ണാശ്രമാചാരയുതസ്ത്രയീമയഃ । തതോഽര്ഥകാമാഭിനിവേശിതാത്മനാം ശുനാം കപീനാമിവ വര്ണസങ്കരഃ

അപ്പോൾ, മഹത്തായ ധർമ്മം മനുഷ്യരിൽ നിന്ന് അപ്രത്യക്ഷമാകും; വർണ്ണാശ്രമ ആചാരങ്ങളും ത്രയീധർമ്മവും ഇല്ലാതാകും. അതിനുശേഷം, ധനം, ഭോഗം എന്നിവയിൽ മാത്രം ലയിച്ചവരുടെ ഇടയിൽ, നായ്ക്കളെയും കുരങ്ങുകളെയും പോലെ വർണ്ണസംകരം ഉണ്ടാകും.

ധര്മപാലോ നരപതിഃ സ തു സമ്രാഡ് ബൃഹച്ഛ്രവാഃ । സാക്ഷാന് മഹാഭാഗവതോ രാജര്ഷിര്ഹയമേധയാട്

ധർമ്മത്തിന്റെ കാവലാളായ രാജാവ്, മഹാരാജാവ് ബൃഹച്ഛ്രവ, മഹാഭക്തനും രാജർഷിയും, അശ്വമേധയാഗങ്ങൾ നടത്തിയവനുമാണ്.

അപാപേഷു സ്വഭൃത്യേഷു ബാലേനാപക്വബുദ്ധിനാ । പാപം കൃതം തദ്‍ഭഗവാന് സര്വാത്മാ ക്ഷന്തുമര്ഹതി

അപരാധമില്ലാത്ത രാജാവിനോട്, പക്വതയില്ലാത്ത ഒരു ബാലൻ പാപം ചെയ്തു. സർവ്വാത്മാവായ ഭഗവാൻ ഈ കുറ്റം ക്ഷമിക്കണമേ.

തിരസ്കൃതാ വിപ്രലബ്ധാഃ ശപ്താഃ ക്ഷിപ്താ ഹതാ അപി । നാസ്യ തത്പ്രതികുര്വന്തി തദ്‍ഭക്താഃ പ്രഭവോഽപി ഹി

അവമാനിക്കപ്പെട്ടാലും, വഞ്ചിക്കപ്പെട്ടാലും, ശപിക്കപ്പെട്ടാലും, ഉപദ്രവിക്കപ്പെട്ടാലും, കൊല്ലപ്പെട്ടാലും, ഭഗവാന്റെ ഭക്തന്മാർ അവനോട് പ്രതികാരം ചെയ്യാറില്ല, അവർക്കു അതിനുള്ള ശക്തിയുണ്ടായാലും പോലും.

ഇതി പുത്രകൃതാഘേന സോഽനുതപ്തോ മഹാമുനിഃ । സ്വയം വിപ്രകൃതോ രാജ്ഞാ നൈവാഘം തദചിന്തയത്

മകന്റെ കുറ്റം കാരണം ആ മഹാമുനി ദുഃഖിതനായി. രാജാവിനാൽ തന്നെ അപമാനിക്കപ്പെട്ടിട്ടും, ആ കുറ്റം അവൻ മനസ്സിൽ വെച്ചിരുന്നില്ല.

പ്രായശഃ സാധവോ ലോകേ പരൈര്ദ്വന്ദ്വേഷു യോജിതാഃ । ന വ്യഥന്തി ന ഹൃഷ്യന്തി യത ആത്മാഗുണാശ്രയഃ

ലോകത്ത് സാധുവായവരെ മറ്റുള്ളവർ പലവിധ ദ്വന്ദ്വങ്ങളിൽ ഇടുന്നു; എന്നാൽ അവർ ദു:ഖിക്കുകയോ അതിയായി സന്തോഷിക്കുകയോ ചെയ്യുന്നില്ല, കാരണം അവർ ആത്മാവിന്റെ ഗുണങ്ങളിൽ ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നു.

നാധൌതപാദാപ്രയതാ നാര്ദ്രപാദാ ഉദക്ശിരാഃ। ശയീത നാപരാങ്നാന്യൈര്ന നഗ്നാ ന ച സന്ധ്യയോഃ

കാൽ കഴുകാതെ കിടക്കരുത്; കാൽ നനഞ്ഞിരിക്കുമ്പോഴും തല നനഞ്ഞിരിക്കുമ്പോഴും കിടക്കരുത്; മറ്റുള്ളവർ നൽകിയ ഭക്ഷണം കഴിക്കരുത്; നഗ്നരായി കിടക്കരുത്; പ്രഭാതത്തിലും സന്ധ്യാകാലത്തും കിടക്കരുത്.

ധൌതവാസാ ശുചിര്നിത്യം സര്വമങ്ഗലസംയുതാ। പൂജയേത്പ്രാതരാശാത്പ്രാഗ്ഗോവിപ്രാഞ്ശ്രിയമച്യുതമ്

എപ്പോഴും ശുദ്ധവും വസ്ത്രം കഴുകിയതും ധരിച്ച്, എല്ലാ മംഗളവും ഉള്ളവനായി, പ്രഭാതഭക്ഷണത്തിന് മുമ്പ് പശുക്കളെയും ബ്രാഹ്മണന്മാരെയും ഐശ്വര്യത്തെയും അച്യുതനെയും ആരാധിക്കണം.