ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

യാ യാഃ കഥാ ഭഗവതഃ കഥനീയോരുകര്മണഃ । ഗുണകര്മാശ്രയാഃ പുമ്ഭിഃ സംസേവ്യാസ്താ ബുഭൂഷുഭിഃ

ഭഗവാന്റെ മഹത്തായ കൃത്യങ്ങളെയും ഗുണങ്ങളെയും ആസ്പദമാക്കിയുള്ള എല്ലാ കഥകളും, സത്യജീവിതം ആഗ്രഹിക്കുന്നവർ ആസ്വദിക്കേണ്ടതാണ്.

ഋഷയ ഊചുഃ സൂത ജീവ സമാഃ സൌമ്യ ശാശ്വതീര്വിശദം യശഃ । യസ്ത്വം ശംസസി കൃഷ്ണസ്യ മര്ത്യാനാം അമൃതം ഹി നഃ

മുനിവർ പറഞ്ഞു: സുമുഖനായ സൂതാ, നീ ദീർഘകാലം ജീവിക്കട്ടെ; കൃഷ്ണന്റെ കൃത്യങ്ങളുടെ അമൃതം മനുഷ്യർക്കായി നീ പ്രസംഗിക്കുന്നു.

കര്മണ്യസ്മിന് അനാശ്വാസേ ധൂമധൂമ്രാത്മനാം ഭവാന് । ആപായയതി ഗോവിന്ദ പാദപദ്മാസവം മധു

ഈ അനിശ്ചിതമായ ലോകത്തിൽ, മനസ്സുകൾ മങ്ങിയിരിക്കുന്നവർക്കായി, നീ ഗോവിന്ദന്റെ കമലപാദങ്ങളിലെ മധുരം ഞങ്ങൾക്ക് പാനമാക്കുന്നു.

തുലയാമ ലവേനാപി ന സ്വര്ഗം നാപുനര്ഭവമ് । ഭഗവത് സങ്‌ഗിസംഗസ്യ മര്ത്യാനാം കിമുതാശിഷഃ

ഭഗവാന്റെ ഭക്തരുടെ സാന്നിധ്യത്തിലെ ഒരു നിമിഷം പോലും സ്വർഗ്ഗത്തോടോ മോക്ഷത്തോടോ പോലും തുല്യപ്പെടുത്താൻ കഴിയില്ല; മരണശേഷം ലഭിക്കുന്ന അനുഗ്രഹങ്ങൾക്കോ മറ്റോ എന്ത് വില?

കോ നാമ തൃപ്യേദ് രസവിത്കഥായാം മഹത്തമൈകാന്ത പരായണസ്യ । നാന്തം ഗുണാനാം അഗുണസ്യ ജഗ്മുഃ യോഗേശ്വരാ യേ ഭവപാദ്മമുഖ്യാഃ

ആ മഹാത്മാക്കളുടെ ഏകാശ്രയനായവന്റെ കഥകളുടെ അമൃതം കേൾക്കുന്നതിൽ ആരാണ് തൃപ്തരാവുക? ബ്രഹ്മാവിൽ ജനിച്ചവരിൽ പ്രധാനരായ യോഗശ്രേഷ്ഠന്മാർ പോലും, ഗുണങ്ങൾക്ക് അതീതനായവന്റെ മഹത്വം മുഴുവനായി അറിയാൻ കഴിയില്ല.

തന്നോ ഭവാന് വൈ ഭഗവത്പ്രധാനോ മഹത്തമൈകാന്ത പരായണസ്യ । ഹരേരുദാരം ചരിതം വിശുദ്ധം ശുശ്രൂഷതാം നോ വിതനോതു വിദ്വന്

അതിനാൽ, പരമേശ്വരനിൽ സമർപ്പിതനായ മഹാത്മാക്കളുടെ ശ്രേഷ്ഠനായ ഭഗവത്ഭക്തനേ, ഹരിയുടെ ഉജ്ജ്വലവും വിശുദ്ധവുമായ ചരിതം ആഗ്രഹപൂർവ്വം കേൾക്കാൻ തയ്യാറായ ഞങ്ങൾക്കായി ദയവായി പറയണമേ.

സ വൈ മഹാഭാഗവതഃ പരീക്ഷിദ് യേനാപവര്ഗാഖ്യമദഭ്രബുദ്ധിഃ । ജ്ഞാനേന വൈയാസകിശബ്ദിതേന ഭേജേ ഖഗേന്ദ്രധ്വജപാദമൂലമ്

മഹാഭാഗവതനായ പരീക്ഷിത്, മോക്ഷം എന്ന ലക്ഷ്യത്തിൽ അചഞ്ചലബുദ്ധിയോടെ, വ്യാസപുത്രന്റെ വാക്കുകളിൽ നിന്നുള്ള ജ്ഞാനത്തിലൂടെ, ഗരുഡധ്വജന്റെ പാദസന്നിധി പ്രാപിച്ചു.

തന്നഃ പരം പുണ്യമസംവൃതാര്ഥം ആഖ്യാനമത്യദ്‍ഭുത യോഗനിഷ്ഠമ് । ആഖ്യാഹ്യനന്താ ചരിതോപപന്നം പാരീക്ഷിതം ഭാഗവതാഭിരാമമ്

അതുകൊണ്ട്, അത്യന്തം പുണ്യമുള്ളതും അത്ഭുതകരമായും യോഗത്തിൽ ആഴപ്പെട്ടതുമായ, അർത്ഥം മറച്ചിട്ടില്ലാത്ത, അനന്തനായ ഭഗവാന്റെ കഥകളാൽ നിറഞ്ഞ, പരീക്ഷിതിനെയും ഭക്തജനത്തെയും ആനന്ദിപ്പിച്ച ആ കഥ ഞങ്ങൾക്കായി ദയവായി പറയണം.

സൂത ഉവാച । അഹോ വയം ജന്മഭൃതോഽദ്യ ഹാസ്മ വൃദ്ധാനുവൃത്ത്യാപി വിലോമജാതാഃ । ദൌഷ്കുല്യമാധിം വിധുനോതി ശീഘ്രം മഹത്തമാനാമഭിധാനയോഗഃ

സൂതൻ പറഞ്ഞു: അയ്യോ, ഇന്ന് ഞങ്ങൾ, താഴ്ന്ന വംശത്തിൽ ജനിച്ചവരായിട്ടും മൂപ്പന്മാരെ അനുസരിച്ചുകൊണ്ടു ഭാഗ്യശാലികളായി. മഹാത്മാക്കളുടെ വാക്കുകൾ കേൾക്കുമ്പോൾ, ദുഷ്പ്രഭവവും മനസ്സിലെ ദു:ഖവും വേഗത്തിൽ അകറ്റപ്പെടുന്നു.

കുതഃ പുനര്ഗൃണതോ നാമ തസ്യ മഹത്തമൈകാന്ത പരായണസ്യ । യോഽനന്തശക്തിഃ ഭഗവാനനന്തോ മഹദ്‍ഗുണത്വാദ് യമനന്തമാഹുഃ

പിന്നെ, മഹാത്മാക്കളുടെ ഏകാശ്രയനായ പരമേശ്വരനെ സ്തുതിക്കുന്നവർക്കെന്ത് പറയണം? അനന്തശക്തിയുള്ള ഭഗവാൻ, അതുല്യമായ ഗുണങ്ങൾ കൊണ്ടാണ് അനന്തൻ എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്നത്.

ഏതാവതാലം നനു സൂചിതേന ഗുണൈരസാമ്യാനതിശായനസ്യ । ഹിത്വേതരാന് പ്രാര്ഥയതോ വിഭൂതിഃ യസ്യാങ്‌ഘ്രിരേണും ജുഷതേഽനഭീപ്സോഃ

ഇതുവരെ പറഞ്ഞതുകൊണ്ടു തന്നെ, അതുല്യവും അതിക്രമിക്കാനാവാത്തതുമായ ഭഗവാന്റെ ഗുണങ്ങൾ വ്യക്തമാകുന്നു. എല്ലാം ഉപേക്ഷിച്ചവരും, അവൻ ആഗ്രഹിക്കാതിരുന്നിട്ടും, അവന്റെ പാദധൂളിക്ക് പ്രാർത്ഥിക്കുന്നു.

അഥാപി യത്പാദനഖാവസൃഷ്ടം ജഗദ്വിരിഞ്ചോപഹൃതാര്ഹണാമ്ഭഃ । സേശം പുനാത്യന്യതമോ മുകുന്ദാത് കോ നാമ ലോകേ ഭഗവത്പദാര്ഥഃ

മറ്റൊന്നായി, ബ്രഹ്മാവു അർപ്പിച്ച പൂജാജലവും, ഭഗവാന്റെ പാദനഖങ്ങളിൽ നിന്നുണ്ടായതും, ലോകത്തെ ശുദ്ധീകരിക്കുന്നു. ഭഗവാന്റെ പാദസാന്നിധ്യം ആഗ്രഹിക്കുന്നവൻ, മുകുന്ദനാൽ ശുദ്ധനാകാതിരിക്കാൻ ആരാണ്?

യത്രാനുരക്താഃ സഹസൈവ ധീരാ വ്യപോഹ്യ ദേഹാദിഷു സങ്ഗമൂഢമ് । വ്രജന്തി തത്പാരമഹംസ്യമന്ത്യം യസ്മിന്നഹിംസോപശമഃ സ്വധര്മഃ

അവിടെ, ഭഗവാനിൽ ആനുകൂല്യമുള്ള ധീരന്മാർ, ശരീരത്തിന്റെയും ബന്ധങ്ങളുടെയും മോഹം അകറ്റി, അഹിംസയും ശാന്തിയും സ്വധർമ്മവും നിറഞ്ഞ പരമഹംസസ്ഥിതിയിലേക്ക് എത്തുന്നു.

അഹം ഹി പൃഷ്ടോഽര്യമണോ ഭവദ്‌ഭിഃ ആചക്ഷ ആത്മാവഗമോഽത്ര യാവാന് । നഭഃ പതന്ത്യാത്മസമം പതത്ത്രിണഃ തഥാ സമം വിഷ്ണുഗതിം വിപശ്ചിതഃ

ആര്യന്മാരേ, നിങ്ങൾ ചോദിച്ചതിനാൽ, എനിക്ക് അറിയാവുന്നത്രം ഞാൻ വിശദീകരിക്കാം. ആകാശത്ത് പക്ഷികൾക്ക് കഴിയുന്നത്രം പറക്കാവുന്നതുപോലെ, ജ്ഞാനികൾക്കും വിശ്ണുവിന്റെ മാർഗത്തിൽ അവരവരുടെ ബുദ്ധിയനുസരിച്ച് എത്താം.

ഏകദാ ധനുരുദ്യമ്യ വിചരന്മൃഗയാം വനേ । മൃഗാനനുഗതഃ ശ്രാന്തഃ ക്ഷുധിതസ്തൃഷിതോ ഭൃശമ്

ഒരു ദിവസം, വനംവെച്ചിരിക്കാൻ വില്ലെടുത്തു കാട്ടിൽ തിരിഞ്ഞു നടക്കുമ്പോൾ, ഒരു മൃഗത്തെ പിന്തുടർന്ന്, അത്യന്തം ക്ഷീണിച്ചും, വിശന്നും ദാഹിച്ചും പോയി.

ജലാശയമചക്ഷാണഃ പ്രവിവേശ തമാശ്രമമ് । ദദര്ശ മുനിമാസീനം ശാന്തം മീലിതലോചനമ്

ജലം അന്വേഷിച്ചുകൊണ്ട്, അവൻ ഒരു ആശ്രമത്തിൽ കയറി. അവിടെ, കണ്ണുകൾ അടച്ചിരുത്തി, ശാന്തനായി ഇരിക്കുന്ന ഒരു മുനിയെ കണ്ടു.

പ്രതിരുദ്ധേന്ദ്രിയപ്രാണ മനോബുദ്ധിമുപാരതമ് । സ്ഥാനത്രയാത്പരം പ്രാപ്തം ബ്രഹ്മഭൂതമവിക്രിയമ്

ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ, ശ്വാസം, മനസ്സ്, ബുദ്ധി എല്ലാം നിയന്ത്രിച്ച, മൂന്ന് ലോകങ്ങൾക്കപ്പുറത്തേക്ക് എത്തി, ബ്രഹ്മസ്വരൂപിയായ, അചഞ്ചലനായ മുനിയായിരുന്നു അവൻ.

വിപ്രകീര്ണജടാച്ഛന്നം രൌരവേണാജിനേന ച । വിശുഷ്യത്താലുരുദകം തഥാഭൂതമയാചത

വികൃതമായ ജടയും, കുരിശ്ശലുള്ള മൃഗത്വക്കും ധരിച്ചിരുന്ന ആ മുനിയുടെ വായ് ഉണങ്ങിയിരുന്നതിനാൽ, രാജാവ് ആ നിലയിൽ അവനോട് ജലം ചോദിച്ചു.

അലബ്ധതൃണഭൂമ്യാദിഃ അസമ്പ്രാപ്താര്ഘ്യസൂനൃതഃ । അവജ്ഞാതം ഇവാത്മാനം മന്യമാനശ്ചുകോപ ഹ

തൃണമോ നിലം പോലുള്ള സാധാരണ അർപ്പണങ്ങളും, അർഘ്യവും സ്നേഹപൂർവ്വമായ വാക്കുകളും ലഭിക്കാതിരുന്നപ്പോൾ, അവൻ അവനെ അവജ്ഞയോടെ കാണപ്പെട്ടുവെന്ന് കരുതി, മനസ്സിൽ കോപം തോന്നി.

അഭൂതപൂര്വഃ സഹസാ ക്ഷുത്തൃഡ്ഭ്യാമര്ദിതാത്മനഃ । ബ്രാഹ്മണം പ്രത്യഭൂദ്‍ബ്രഹ്മന് മത്സരോ മന്യുരേവ ച

ഇങ്ങനെ, മുമ്പ് ഒരിക്കലും അനുഭവിച്ചിട്ടില്ലാത്ത വിധം, വിശപ്പും ദാഹവും കൊണ്ട് പീഡിതനായ രാജാവിന്, ആ ബ്രാഹ്മണനോടു അസൂയയും ക്രോധവും ഉദിച്ചു.

സ തു ബ്രഹ്മഋഷേരംസേ ഗതാസുമുരഗം രുഷാ । വിനിര്ഗച്ഛന് ധനുഷ്കോട്യാ നിധായ പുരമാഗത്

അപ്പോൾ, കോപത്തിൽ ആ രാജാവ്, ഒരു മരിച്ച പാമ്പിനെ ആ ബ്രഹ്മർഷിയുടെ ഭുജത്തിൽ വച്ച്, ആശ്രമം വിട്ട് നഗരത്തിലേക്ക് മടങ്ങി.

ഏഷ കിം നിഭൃതാശേഷ കരണോ മീലിതേക്ഷണഃ । മൃഷാ സമാധിരാഹോസ്വിത് കിം നു സ്യാത് ക്ഷത്രബന്ധുഭിഃ

ഇവൻ, എല്ലായിന്ധ്രിയങ്ങളും അടക്കിയും കണ്ണുകൾ അടച്ചും ഇരിക്കുന്നത് സത്യമായ ധ്യാനമാണോ, അതോ കപടമാണോ? ക്ഷത്രിയരിൽ ഇത്തരം പ്രവൃത്തികൾ ഉണ്ടാകുമോ?

തസ്യ പുത്രോഽതിതേജസ്വീ വിഹരന് ബാലകോഽര്ഭകൈഃ । രാജ്ഞാഘം പ്രാപിതം താതം ശ്രുത്വാ തത്രേദമബ്രവീത്

അത്യധികമായ പ്രകാശം ഉള്ള ആ ബാലൻ മറ്റു കുട്ടികളോടൊപ്പം കളിക്കുകയായിരുന്നു. രാജാവിന്റെ കൈയിൽ അച്ഛനു അന്യായം സംഭവിച്ചുവെന്ന് കേട്ടപ്പോൾ അവൻ അപ്പോൾ തന്നെയവിടെ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.

അഹോ അധര്മഃ പാലാനാം പീവ്നാം ബലിഭുജാമിവ । സ്വാമിന്യഘം യദ് ദാസാനാം ദ്വാരപാനാം ശുനാമിവ

അയ്യോ, ഭരണാധികാരികളുടെ ഈ അന്യായം! ബലികൊടുത്തതെല്ലാം തിന്നുന്ന ഭോജികളുപോലെയാണ് ഇവർ. ദാസന്മാർ അവരുടെ ഉടമനോടു ചെയ്ത കുറ്റം, വാതിൽ കാവൽക്കാരോ നായ്ക്കളോ അവരുടെ യജമാനനോടു ചെയ്യുന്നതുപോലെയാണ്.

ബ്രാഹ്മണൈഃ ക്ഷത്രബന്ധുര്ഹി ഗൃഹപാലോ നിരൂപിതഃ । സ കഥം തദ്‍ഗൃഹേ ദ്വാഃസ്ഥഃ സഭാണ്ഡം ഭോക്തുമര്ഹതി

ബ്രാഹ്മണന്മാർ ഒരു ക്ഷത്രിയനെ വീട്ടുകാവലാളായി നിയമിച്ചു. അങ്ങനെയുള്ള ഒരു വാതിൽ കാവലാൾക്ക് ആ വീട്ടിലെ സാധനങ്ങൾ ആസ്വദിക്കാൻ എങ്ങനെ അവകാശമുണ്ടാകും?

കൃഷ്ണേ ഗതേ ഭഗവതി ശാസ്തര്യുത്പഥഗാമിനാമ് । തദ് ഭിന്നസേതൂനദ്യാഹം ശാസ്മി പശ്യത മേ ബലമ്

കൃഷ്ണൻ, ഭഗവാൻ, പാതവിട്ടുപോകുന്നവർക്കു മാർഗ്ഗദർശകനായി ഉണ്ടായിരുന്നവൻ, ഇനി ഇല്ല. ഇപ്പോൾ നീതി തകർത്തവരെ ഞാൻ ശിക്ഷിക്കും; എന്റെ ശക്തി നിങ്ങൾ കാണട്ടെ.

ഇത്യുക്ത്വാ രോഷതാമ്രാക്ഷോ വയസ്യാന് ഋഷിബാലകഃ । കൌശിക്യാപ ഉപസ്പൃശ്യ വാഗ്വജ്രം വിസസര്ജ ഹ

ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, കോപത്തിൽ കണ്ണുകൾ ചുവപ്പിച്ച്, ആ ഋഷിപുത്രൻ കൂട്ടുകാരോടൊപ്പം കൗശികി നദിയിൽ ശുദ്ധീകരണം നടത്തി, വാക്കുകൾ കൊണ്ട് ഒരു വജ്രം പോലെ ശാപം ഉച്ചരിച്ചു.

ഇതി ലങ്‌ഘിതമര്യാദം തക്ഷകഃ സപ്തമേഽഹനി । ദങ്ക്ഷ്യതി സ്മ കുലാങ്ഗാരം ചോദിതോ മേ തതദ്രുഹമ്

ഇങ്ങനെ, അതിരു ലംഘിച്ചവനെ ഞാൻ പ്രേരിപ്പിച്ച്, എട്ടാം ദിവസം തക്ഷകൻ ഈ വംശനാശകരനെ കടിക്കും.

തതോഽഭ്യേത്യാശ്രമം ബാലോ ഗലേ സര്പകലേവരമ് । പിതരം വീക്ഷ്യ ദുഃഖാര്തോ മുക്തകണ്ഠോ രുരോദ ഹ

ശേഷം, ആ ബാലൻ ആശ്രമത്തിലെത്തി, അച്ഛന്റെ കഴുത്തിൽ പാമ്പിന്റെ ശരീരം കെട്ടിയിരിക്കുന്നതു കണ്ടു, ദുഃഖത്തിൽ ആകുലനായി, മുഴുവൻ ശബ്ദത്തിൽ കരഞ്ഞുപോയി.