ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

കാലിയ ഉവാച । വയം ഖലാഃ സഹോത്പത്ത്യാ തമസാ ദീര്ഘമന്യവഃ । സ്വഭാവോ ദുസ്ത്യജോ നാഥ ലോകാനാം യദസദ്‍ഗ്രഹഃ

കാലിയൻ പറഞ്ഞു: ഞങ്ങൾ ജന്മത്തോടുകൂടി ദുഷ്ടരും, അന്ധകാരത്തിലും ദീർഘമായ കോപത്തിലും ആഴപ്പെട്ടവരുമാണ്. ഈ സ്വഭാവം ഉപേക്ഷിക്കാൻ വളരെ കഠിനമാണ്, ഭഗവാനേ, കാരണം ലോകത്തിലെ എല്ലാ ജീവികളും അജ്ഞതയാൽ ഇങ്ങനെ തന്നെ പിടിച്ചിരിക്കുന്നു.

ത്വയാ സൃഷ്ടമിദം വിശ്വം ധാതര്ഗുണവിസര്ജനമ് । നാനാസ്വഭാവവീര്യൌജോ യോനിബീജാശയാകൃതി

നീ സൃഷ്ടാവായ ഭഗവാനാണ് ഈ ലോകം ഗുണങ്ങൾ വിതരണം ചെയ്ത് സൃഷ്ടിച്ചത്. വിവിധ സ്വഭാവങ്ങളും ശക്തിയും ഉത്സാഹവും രൂപങ്ങളും വിത്തുകളും ആഗ്രഹങ്ങളും എല്ലാം നിന്നിൽ നിന്നാണ് ഉരുത്തിരിഞ്ഞത്.

വയം ച തത്ര ഭഗവന് സര്പാ ജാത്യുരുമന്യവഃ । കഥം ത്യജാമസ്ത്വന്മായാം ദുസ്ത്യജാം മോഹിതാഃ സ്വയമ്

അവയിൽ ഞങ്ങൾ പാമ്പുകൾ ജന്മത്തിൽ തന്നെ കഠിനമായ കോപമുള്ളവരാണ്, ഭഗവാനേ. നിന്റെ മായയെ ഉപേക്ഷിക്കാൻ എങ്ങനെ കഴിയും? അതു ഉപേക്ഷിക്കാൻ വളരെ ബുദ്ധിമുട്ടാണ്, കാരണം ഞങ്ങൾ തന്നെ അതിൽ അകപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

ഭവാന് ഹി കാരണം തത്ര സര്വജ്ഞോ ജഗദീശ്വരഃ । അനുഗ്രഹം നിഗ്രഹം വാ മന്യസേ തദ് വിധേഹി നഃ

ഇതിന്റെ കാരണവും, സർവ്വജ്ഞനും, ലോകനാഥനും നീ തന്നെയാണ്. ദയയോ ശിക്ഷയോ ഏത് നിനക്ക് ഉചിതമായെന്ന് തോന്നുന്നു അതു ഞങ്ങളോടു ചെയ്യുക.

ശ്രീശുക ഉവാച । ഇത്യാകര്ണ്യ വചഃ പ്രാഹ ഭഗവാന് കാര്യമാനുഷഃ । നാത്ര സ്ഥേയം ത്വയാ സര്പ സമുദ്രം യാഹി മാ ചിരമ് । സ്വജ്ഞാത്യപത്യദാരാഢ്യോ ഗോനൃഭിര്ഭുജ്യതാം നദീ

ശ്രീശുകൻ പറഞ്ഞു: ഈ വാക്കുകൾ കേട്ട ശേഷം, മനുഷ്യരൂപത്തിൽ വന്ന ഭഗവാൻ പറഞ്ഞു: 'നീ ഇവിടെ തുടരാൻ പാടില്ല, പാമ്പേ; വൈകാതെ സമുദ്രത്തിലേക്ക് പോ. ഈ നദി പശുക്കൾക്കും മനുഷ്യർക്കും നിന്റെ കുടുംബത്തിനും കുട്ടികൾക്കും ഭാര്യമാർക്കും ഉപഭോഗിക്കാൻ വിട്ടു കൊടുക്കണം.'

യ ഏതത് സംസ്മരേന് മര്ത്യഃ തുഭ്യം മദനുശാസനമ് । കീര്തയന് ഉഭയോഃ സന്ധ്യോഃ ന യുഷ്മദ് ഭയമാപ്നുയാത്

നിനക്ക് ഞാൻ നൽകിയ ഈ ഉപദേശം ആരെങ്കിലും മനുഷ്യർക്ക് ഓർത്തു, രാവിലെയും വൈകിട്ടും ജപിച്ചാൽ, അവനു നിന്നിൽ നിന്ന് ഭയം ഉണ്ടാകില്ല.

യോഽസ്മിന് സ്നാത്വാ മദാക്രീഡേ ദേവാദീന് തര്പയേജ്ജലൈഃ । ഉപോഷ്യ മാം സ്മരന്നര്ചേത് സര്വപാപൈഃ പ്രമുച്യതേ

എവിടേയും ഞാൻ കളിച്ച ഈ സ്ഥലത്ത് കുളിച്ച്, ദേവന്മാരെയും മറ്റുള്ളവരെയും വെള്ളം നൽകി തൃപ്തിപ്പെടുത്തി, ഉപവാസം അനുഷ്ഠിച്ച് എന്നെ സ്മരിച്ച് പൂജിച്ചാൽ, അവൻ എല്ലാ പാപങ്ങളിൽ നിന്നും മോചിതനാകും.

ദ്വീപം രമണകം ഹിത്വാ ഹ്രദമേതമുപാശ്രിതഃ । യദ് ഭയാത്സ സുപര്ണസ്ത്വാം നാദ്യാന്മത്പാദ ലാഞ്ഛിതമ്

രമണകദ്വീപ് വിട്ട് ഈ കുളത്തിൽ അഭയം തേടിയപ്പോൾ, നീ എന്റെ പാദചിഹ്നം ധരിക്കുന്നതിനാൽ, സൂപർണ്ണൻ ഭയത്താൽ നിന്നെ തിന്നില്ലായിരുന്നു.

ശ്രീഋഷിരുവാച । ഏവമുക്തോ ഭഗവതാ കൃഷ്ണേനാദ്‌ഭുതകര്മണാ । തം പൂജയാമാസ മുദാ നാഗപത്‍ന്യശ്ച സാദരമ്

മഹാത്ഭുതകര്യങ്ങളുള്ള കൃഷ്ണൻ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ, പാമ്പിന്റെ ഭാര്യമാർ സന്തോഷത്തോടും ആദരവോടും കൂടി അവനെ ആരാധിച്ചു.

ദിവ്യാമ്ബരസ്രങ്‌ മണിഭിഃ പരാര്ധ്യൈരപി ഭൂഷണൈഃ । ദിവ്യഗന്ധാനുലേപൈശ്ച മഹത്യോത്പലമാലയാ

ദിവ്യവസ്ത്രങ്ങൾ, പുഷ്പമാലകൾ, വിലയേറിയ മാണിക്യങ്ങളും അലങ്കാരങ്ങളും, സുഗന്ധിതമായ ലേപനങ്ങളും, വലിയ ഉത്പലമാലയും കൊണ്ട് അവനെ ആദരിച്ചു.

പൂജയിത്വാ ജഗന്നാഥം പ്രസാദ്യ ഗരുഡധ്വജമ് । തതഃ പ്രീതോഽഭ്യനുജ്ഞാതഃ പരിക്രമ്യാഭിവന്ദ്യ തമ്

ലോകനാഥനായ കൃഷ്ണനെ ആരാധിച്ച്, ഗരുഡധ്വജനായ അവനെ സന്തോഷിപ്പിച്ചു; പിന്നെ അവനെ ചുറ്റി പ്രദക്ഷിണം നടത്തി, വിനയത്തോടെ നമസ്കരിച്ചു.

സകലത്രസുഹൃത്പുത്രോ ദ്വീപമബ്ധേര്ജഗാമ ഹ । തദൈവ സാമൃതജലാ യമുനാ നിര്വിഷാഭവത് । അനുഗ്രഹാദ് ഭഗവതഃ ക്രീഡാമാനുഷരൂപിണഃ

ഭാര്യകളും സുഹൃത്തുക്കളും പുത്രന്മാരും കൂട്ടായി, അവൻ സമുദ്രത്തിലെ ദ്വീപിലേക്ക് പോയി. അപ്പോൾ തന്നെ, മനുഷ്യരൂപത്തിൽ കളിച്ച ഭഗവാന്റെ അനുഗ്രഹത്താൽ, യമുനാ പുഴയിൽ വിഷം ഇല്ലാതായി.

  ഗന്ധധൂപാദിഭിശ്ചാര്ചേദ് ദ്വാദശാക്ഷരവിദ്യയാ

അവൻ സുഗന്ധങ്ങളും ധൂപവും മറ്റ് ഭക്തിസാമഗ്രികളും ഉപയോഗിച്ച്, പന്ത്രണ്ടക്ഷരമന്ത്രം ഉച്ചരിച്ച് ആരാധന നടത്തി.

സൂത ഉവാച തത്ര ഗോമിഥുനം രാജാ ഹന്യമാനമനാഥവത് । ദണ്ഡഹസ്തം ച വൃഷലം ദദൃശേ നൃപലാഞ്ഛനമ്

സൂതൻ പറഞ്ഞു: അവിടെ രാജാവിന് ഒരു പശുവിനെയും കാളയെയും ആരും സംരക്ഷിക്കാതെ അടിച്ചുതെറിപ്പിക്കുന്നതും, ഒരു ചാവേർ കൈയിൽ ദണ്ഡം പിടിച്ച്, രാജവംശത്തിന് അപമാനമായി അവിടെ നിൽക്കുന്നതും കാണാൻ കഴിഞ്ഞു.

വൃഷം മൃണാലധവലം മേഹന്തമിവ ബിഭ്യതമ് । വേപമാനം പദൈകേന സീദന്തം ശൂദ്രതാഡിതമ്

കാള, താമരക്കൊമ്പിന്റെ നിറത്തിൽ വെള്ളയായിരുന്നു; ഭയത്താൽ മൂത്രം ചോർക്കുന്നപോലെയും, ഒരു കാൽ മാത്രം നില്ക്കയും, കുലുക്കുകയും, ശൂദ്രന്റെ അടികൾ കൊണ്ട് ക്ഷീണിച്ചിരിക്കുകയും ചെയ്തു.

ഗാം ച ഘര്മദുഘാം ദീനാം ഭൃശം ശൂദ്രപദാഹതാമ് । വിവത്സാമാശ്രുവദനാം ക്ഷാമാം യവസമിച്ഛതീമ്

പശു, ഒരിക്കൽ ചൂടുള്ള പാലു നൽകുന്നവളായിരുന്നു; ഇപ്പോൾ ദു:ഖിതയായി, ശൂദ്രന്റെ കാൽകൊണ്ടു കനത്ത അടികൾ ഏറ്റു, കിടാവിൽ നിന്ന് വേർപെട്ട്, കണ്ണീരോടെ, ക്ഷീണിച്ച നിലയിൽ, പുല്ലിനായി ആഗ്രഹിച്ചു നിന്നു.

പപ്രച്ഛ രഥമാരൂഢഃ കാര്തസ്വരപരിച്ഛദമ് । മേഘഗമ്ഭീരയാ വാചാ സമാരോപിതകാര്മുകഃ

പൊന്നാൽ അലങ്കരിച്ച രഥത്തിൽ കയറി, ഇടിമുഴക്കമുള്ള ശബ്ദത്തിൽ, വില്ലുയർത്തി, അവരെ രാജാവ് ചോദ്യം ചെയ്തു.

കസ്ത്വം മച്ഛരണേ ലോകേ ബലാദ്ധംസ്യബലാന് ബലീ । നരദേവോഽസി വേഷേണ നടവത്കര്മണാദ്വിജഃ

നീ ആരാണ്? എന്റെ സംരക്ഷണത്തിലുള്ള ഈ ലോകത്ത്, നീ ശക്തനായവൻ ദുർബലരെ അന്യായമായി ഉപദ്രവിക്കുന്നു. നീ രാജാവെന്ന വേഷം ധരിച്ചാലും, നിന്റെ പ്രവൃത്തികൾ നടന്റെതുപോലെയാണ്, ഒരു സത്യവാന്റെതല്ല.

യസ്ത്വം കൃഷ്ണേ ഗതേ ദൂരം സഹഗാണ്ഡീവധന്വനാ । ശോച്യോഽസ്യശോച്യാന് രഹസി പ്രഹരന് വധമര്ഹസി

കൃഷ്ണനും ഗാണ്ഡീവം വഹിച്ചവനും ദൂരേ പോയപ്പോൾ, നീ നിരപരാധികളെ രഹസ്യമായി ആക്രമിക്കുന്നു. അങ്ങനെ ചെയ്യുന്നതിന് നിനക്ക് മരണശിക്ഷ അർഹമാണ്.

ത്വം വാ മൃണാലധവലഃ പാദൈര്ന്യൂനഃ പദാ ചരന് । വൃഷരൂപേണ കിം കശ്ചിദ്ദേവോ നഃ പരിഖേദയന്

അല്ലെങ്കിൽ, താമരക്കൊമ്പിന്റെപോലെ വെള്ളയുള്ള നീ, കുറവായ കാലുകളിൽ നടക്കുന്നതെന്ത്? നീ കാളയുടെ രൂപത്തിൽ വന്ന ദേവൻ ആണോ, ഞങ്ങളെ ദു:ഖിപ്പിക്കുന്നത്?

ന ജാതു കൌരവേന്ദ്രാണാം ദോര്ദണ്ഡപരിരമ്ഭിതേ । ഭൂതലേഽനുപതന്ത്യസ്മിന് വിനാ തേ പ്രാണിനാം ശുചഃ

കൗരവരുടെ ശക്തമായ ഭുജങ്ങൾ ഭൂമിയെ അണച്ഛദിച്ചിരുന്നപ്പോൾ, നിന്റെ കാര്യം ഒഴികെ, ഈ ലോകത്തിലെ ജീവികൾക്ക് ദു:ഖം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.

മാ സൌരഭേയാത്ര ശുചോ വ്യേതു തേ വൃഷലാദ്ഭയമ് । മാ രോദീരമ്ബ ഭദ്രം തേ ഖലാനാം മയി ശാസ്തരി

സുരഭിയുടെ മകളേ, ഇവിടെ ദു:ഖിക്കേണ്ട; ചാവേറിന്റെ ഭയം നീക്കിക്കൊൾ. അമ്മേ, കരയേണ്ട; നിനക്ക് ക്ഷേമം ഉണ്ടാകട്ടെ. ദുഷ്ടരെ ശിക്ഷിക്കാൻ ഞാൻ ഇവിടെ ഉണ്ട്.

യസ്യ രാഷ്ട്രേ പ്രജാഃ സര്വാസ്ത്രസ്യന്തേ സാധ്വ്യസാധുഭിഃ । തസ്യ മത്തസ്യ നശ്യന്തി കീര്തിരായുര്ഭഗോ ഗതിഃ

ഒരു രാജാവിന്റെ രാജ്യത്ത്, നല്ലവരും ദുഷ്ടരും ഒരുപോലെ പീഡനമനുഭവിച്ചാൽ, ആ മദമൂർത്തനായ രാജാവിന്റെ കീർത്തിയും ആയുസും ഭാഗ്യവും വഴിയും നശിക്കും.

ഏഷ രാജ്ഞാം പരോ ധര്മോ ഹ്യാര്താനാമാര്തിനിഗ്രഹഃ । അത ഏനം വധിഷ്യാമി ഭൂതദ്രുഹമസത്തമമ്

രാജാക്കന്മാരുടെ പരമധർമ്മം പീഡിതരെ രക്ഷിക്കുകയും അവരെ ഉപദ്രവിക്കുന്നവരെ ശിക്ഷിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതാണ്. അതുകൊണ്ട്, ഈ ഏറ്റവും ദുഷ്ടനായ ജീവിദ്വേഷിയെ ഞാൻ കൊല്ലും.

കോഽവൃശ്ചത്തവ പാദാംസ്ത്രീന് സൌരഭേയ ചതുഷ്പദ । മാ ഭൂവംസ്ത്വാദൃശാ രാഷ്ട്രേ രാജ്ഞാം കൃഷ്ണാനുവര്തിനാമ്

സുരഭിയുടെ മകളേ, നാലു കാലുള്ളവളായ നീയുടെ മൂന്നു കാലുകൾ ആരാണ് മുറിച്ചുകളഞ്ഞത്? കൃഷ്ണനെ അനുസരിക്കുന്ന രാജാക്കന്മാരുടെ രാജ്യത്ത് നിനക്കുപോലുള്ളവർക്കു ദു:ഖം ഉണ്ടായിരിക്കരുത്.

ആഖ്യാഹി വൃഷ ഭദ്രം വഃ സാധൂനാമകൃതാഗസാമ് । ആത്മവൈരൂപ്യകര്താരം പാര്ഥാനാം കീര്തിദൂഷണമ്

കാളേ, നിനക്ക് ക്ഷേമം ഉണ്ടാകട്ടെ; പാപമില്ലാത്ത സജ്ജന്മാരെ ദു:ഖിപ്പിക്കുന്നവൻ ആരാണെന്ന്, പൃഥയുടെ പുത്രന്മാരുടെ കീർത്തി കളയുന്നവൻ ആരാണെന്ന് എനിക്ക് പറയൂ.

ജനേഽനാഗസ്യഘം യുഞ്ജന് സര്വതോഽസ്യ ച മദ്ഭയമ് । സാധൂനാം ഭദ്രമേവ സ്യാദസാധുദമനേ കൃതേ

നിരപരാധികളോട് ദോഷം ചെയ്യുന്നവനും എല്ലായിടത്തും ഭയം വിതറുന്നവനും, ദുഷ്ടരെ ശാസിച്ചാൽ മാത്രം സജ്ജന്മാർക്ക് ക്ഷേമം ഉണ്ടാകും.

അനാഗഃസ്വിഹ ഭൂതേഷു യ ആഗസ്കൃന്നിരങ്കുശഃ । ആഹര്താസ്മി ഭുജം സാക്ഷാദമര്ത്യസ്യാപി സാങ്ഗദമ്

ഈ ലോകത്ത് പാപമില്ലാത്തവരിൽ പാപം ചെയ്യുന്നവൻ, എത്ര വലിയവനാണെങ്കിലും, ഞാൻ നേരിട്ട് അവന്റെ കൈ പിടിച്ചെടുക്കും.

രാജ്ഞോ ഹി പരമോ ധര്മഃ സ്വധര്മസ്ഥാനുപാലനമ് । ശാസതോഽന്യാന് യഥാശാസ്ത്രമനാപദ്യുത്പഥാനിഹ

രാജാവിന് ഏറ്റവും പ്രധാനമായ ധർമ്മം, തന്റെ കർത്തവ്യം പാലിക്കുകയും, മറ്റുള്ളവരെ ശാസ്ത്രാനുസൃതമായി ഭരിക്കുകയും, കഷ്ടതകളിൽ പോലും തെറ്റുവഴിയിലേക്കു പോകാതിരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതാണ്.