ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

തദ്ധനോദ്രിക്യയാ ഭക്ത്യാ വിശുദ്ധധിഷണാഃ പരേ । തസ്മിന നാരായണപദേ ഏകാന്തമതയോ ഗതിമ

അവർ ഭക്തിയോടും ശുദ്ധമായ മനസ്സോടും കൂടി, ആ പരമമായ നാരായണപദത്തിൽ മാത്രം മനസ്സു ഏകാഗ്രമാക്കി.

അവാപുര്ദുരവാപാം തേ അസദ്ഭിര്വിഷയാത്മഭിഃ । വിഹുതകല്മഷാസ്ഥാനേ വിരജേനാത്മനൈവ ഹി

ഇന്ദ്രിയസുഖങ്ങളിലും അശുദ്ധികളിലുമാണ് മനസ്സു പതിഞ്ഞിരിക്കുന്നവർക്ക് അത്രയും അപൂർവമായ അവസ്ഥ അവർ, പാപങ്ങൾ വിട്ടു ശുദ്ധമായ ആത്മാവോടെ, പ്രാപിച്ചു.

വിദുരോഽപി പരിത്യജ്യ പ്രഭാസേ ദേഹമാത്മവാന । കൃഷ്ണാവേശേന തച്ചിത്തഃ പിതൃഭിഃ സ്വക്ഷയം യയൌ

വിദുരനും പ്രഭാസയിൽ തന്റെ ശരീരം ഉപേക്ഷിച്ച്, കൃഷ്ണചിന്തയിൽ ലയിച്ച മനസ്സോടെ, പിതാക്കന്മാരോടൊപ്പം തന്റെ സ്വസ്ഥലത്തേക്ക് പോയി.

ദ്രൌപദീ ച തദാഽഽജ്ഞായ പതീനാമനപേക്ഷതാമ । വാസുദേവേ ഭഗവതി ഹ്യോകാന്തമതിരാപ തമ

അപ്പോൾ ദ്രൗപദി ഭർത്താക്കന്മാരുടെ വിരക്തി മനസ്സിലാക്കി, ഭഗവാൻ വാസുദേവനിൽ മാത്രം മനസ്സു ഏകാഗ്രമാക്കി ആ അവസ്ഥയിലേക്ക് എത്തി.

യഃ ശ്രദ്ധയൈതദ ഭഗവത്പ്രിയാണാം പാണ്ഡോഃ സുതാനാമിതീ സമ്പ്രയാണമ । ശ്രുണോത്യലം സ്വത്യയനം പവിത്രം ലബ്ധ്യാ ഹരൌ ഭക്തിമുപൈതി സിദ്ധിമ

പാണ്ഡുവിന്റെ പ്രിയപുത്രന്മാരുടെ യാത്രയെക്കുറിച്ചുള്ള ഈ pavithramaya കഥ വിശ്വാസപൂർവ്വം കേൾക്കുന്നവൻ, ഹരിയിൽ ഭക്തിയും സിദ്ധിയും നേടുന്നു.

സൂത ഉവാച തതഃ പരീക്ഷിദ്ദ്വിജവര്യശിക്ഷയാ മഹീം മഹാഭാഗവതഃ ശശാസ ഹ । യഥാ ഹി സൂത്യാമഭിജാതകോവിദാഃ സമാദിശന് വിപ്ര മഹദ്ഗുണസ്തഥാ

സൂതൻ പറഞ്ഞു: അതിനുശേഷം, മഹാഭാഗവതനായ പരീക്ഷിത്, പ്രധാന ബ്രാഹ്മണന്മാരുടെ ഉപദേശപ്രകാരം, ഒരു നല്ല കുഞ്ഞിനെ വിദഗ്ധർ വളർത്തുന്നതുപോലെ, ഭൂമിയെ ഭരിച്ചു.

സ ഉത്തരസ്യ തനയാമുപയേമ ഇരാവതീമ് । ജനമേജയാദീംശ്ചതുരസ്തസ്യാമുത്പാദയത്സുതാന്

അവൻ ഉത്തരയുടെ മകളായ ഇരാവതിയെ വിവാഹം കഴിച്ചു. അവളിൽ നിന്ന് ജനമേജയൻ തുടങ്ങിയ നാല് പുത്രന്മാർ അവനുണ്ടായി.

ആജഹാരാശ്വമേധാംസ്ത്രീന് ഗങ്ഗായാം ഭൂരിദക്ഷിണാന് । ശാരദ്വതം ഗുരും കൃത്വാ ദേവാ യത്രാക്ഷിഗോചരാഃ

അവൻ ഗംഗാതീരത്ത് മൂന്നു അശ്വമേധയാഗങ്ങൾ നടത്തി, ധാരാളം ദാനങ്ങൾ നൽകി. ശാരദ്വതൻ ഗുരുവായി, ദേവന്മാരും അവിടെ ദർശനമാകുന്നതായിരുന്നു.

നിജഗ്രാഹൌജസാ വീരഃ കലിം ദിഗ്വിജയേ ക്വചിത് । നൃപലിങ്ഗധരം ശൂദ്രം ഘ്നന്തം ഗോമിഥുനം പദാ

ഒരു പ്രാവശ്യം ദിക്കുകൾ ജയിക്കാൻ പോയപ്പോൾ, വീരനായ രാജാവ്, രാജാവിന്റെ വേഷം ധരിച്ചെങ്കിലും ശൂദ്രനായ കലി, ഒരു പശുവിനെയും കാളയെയും കാൽകൊണ്ടു അടിക്കുന്നതും കണ്ടു പിടിച്ചു.

ശൌനക ഉവാച കസ്യ ഹേതോര്നിജഗ്രാഹ കലിം ദിഗ്വിജയേ നൃപഃ । നൃദേവചിഹ്നധൃക്ശൂദ്ര കോഽസൌ ഗാം യഃ പദാഹനത് । തത്കഥ്യതാം മഹാഭാഗ യദി കൃഷ്ണകഥാശ്രയമ്

ശൗനകൻ ചോദിച്ചു: രാജാവ് ദിക്കുകൾ ജയിക്കുമ്പോൾ എങ്ങിനെയാണ് കലിയെ പിടിച്ചത്? രാജാവിന്റെ ചിഹ്നങ്ങൾ ധരിച്ചിരുന്ന ആ ശൂദ്രൻ ആരാണ്? അവൻ പശുവിനെ കാൽകൊണ്ടു അടിച്ചതിന് കാരണമെന്ത്? മഹാഭാഗവതനേ, ഇത് കൃഷ്ണകഥയുമായി ബന്ധപ്പെട്ടതാണെങ്കിൽ ദയവായി വിശദീകരിക്കൂ.

അഥവാസ്യ പദാമ്ഭോജ മകരന്ദലിഹാം സതാമ് । കിമന്യൈരസദാലാപൈരായുഷോ യദസദ്വ്യയഃ

ഭഗവാന്റെ പാദപദ്മത്തിലെ അമൃതം ആസ്വദിക്കുന്നവർക്കു, ഈ ലോകത്തിലെ മറ്റു ഫലമില്ലാത്ത സംസാരങ്ങൾ കൊണ്ട് എന്ത് പ്രയോജനം? അവയാൽ ജീവിതം വെറുതെ കളയപ്പെടുമല്ലോ.

ക്ഷുദ്രായുഷാം നൃണാമങ്ഗ മര്ത്യാനാമൃതമിച്ഛതാമ് । ഇഹോപഹൂതോ ഭഗവാന്മൃത്യുഃ ശാമിത്രകര്മണി

ഹിതമുള്ളവനേ, ഈ ചുരുങ്ങിയ ആയുസുള്ള മനുഷ്യർ അമൃതത ആഗ്രഹിക്കുമ്പോൾ, ശാമികമുനിയുടെ യാഗത്തിൽ, ഭഗവാൻ മരണരൂപത്തിൽ ഇവിടെ ക്ഷണിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

ന കശ്ചിന്മ്രിയതേ താവദ്യാവദാസ്ത ഇഹാന്തകഃ । ഏതദര്ഥം ഹി ഭഗവാനാഹൂതഃ പരമര്ഷിഭിഃ । അഹോ നൃലോകേ പീയേത ഹരിലീലാമൃതം വചഃ

മരണം ഇവിടെ നിലനിൽക്കുന്നിടത്തോളം, ആരും മരണമില്ല. അതിനാലാണ് മഹർഷിമാർ ഭഗവാനെ വിളിച്ചത്. മനുഷ്യലോകത്ത് ഹരിയുടെ ലീലാമൃതം എല്ലാവരും ആസ്വദിക്കട്ടെ!

മന്ദസ്യ മന്ദപ്രജ്ഞസ്യ വയോ മന്ദായുഷശ്ച വൈ । നിദ്രയാ ഹ്രിയതേ നക്തം ദിവാ ച വ്യര്ഥകര്മഭിഃ

ഈ കാലത്ത് മനുഷ്യർ മന്ദബുദ്ധിയും, ചുരുങ്ങിയ ആയുസും ഉള്ളവരാണ്. രാത്രികൾ ഉറക്കത്തിൽ കളയുകയും, പകലുകൾ വ്യർത്ഥമായ പ്രവൃത്തികളിൽ ചെലവാക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

സൂത ഉവാച യദാ പരീക്ഷിത്കുരുജാങ്ഗലേഽവസത്കലിം പ്രവിഷ്ടം നിജചക്രവര്തിതേ । നിശമ്യ വാര്താമനതിപ്രിയാം തതഃ ശരാസനം സംയുഗശൌണ്ഡിരാദദേ

സൂതൻ പറഞ്ഞു: കുരുജാങ്ഗളത്തിൽ പാർക്കുമ്പോൾ, കലി തന്റെ രാജ്യത്ത് കടന്നുവന്നുവെന്ന ദുഃഖകരമായ വാർത്ത കേട്ടപ്പോൾ, വീരനായ അമ്പെയ്ത്താവായ പരീക്ഷിത് തന്റെ വില്ലെടുത്തു.

സ്വലങ്കൃതം ശ്യാമതുരങ്ഗയോജിതം രഥം മൃഗേന്ദ്രധ്വജമാശ്രിതഃ പുരാത് । വൃതോ രഥാശ്വദ്വിപപത്തിയുക്തയാ സ്വസേനയാ ദിഗ്വിജയായ നിര്ഗതഃ

അവൻ മനോഹരമായി അലങ്കരിച്ച, കറുത്ത കുതിരകൾ കെട്ടിയ, സിംഹധ്വജമുള്ള രഥത്തിൽ കയറി, രഥങ്ങൾ, കുതിരകൾ, ആനകൾ, പടയാളികൾ എന്നിവയടങ്ങിയ തന്റെ സൈന്യത്തോടൊപ്പം ദിക്കുകൾ ജയിക്കാൻ പുറപ്പെട്ടു.

ഭദ്രാശ്വം കേതുമാലം ച ഭാരതം ചോത്തരാന് കുരൂന് । കിമ്പുരുഷാദീനി വര്ഷാണി വിജിത്യ ജഗൃഹേ ബലിമ്

അവൻ ഭദ്രാശ്വം, കേതുമാലം, ഭാരതം, ഉത്തരകുരുക്കൾ, കിംപുരുഷാദി ദേശങ്ങൾ എന്നിവയെ ജയിച്ച് അവിടങ്ങളിൽ നിന്ന് ബലി വാങ്ങി.

നഗരാംശ്ച വനാംശ്ചൈവ നദീശ്ച വിമലോദകാഃ । പുരുഷാന് ദേവകല്പാംശ്ച നാരീശ്ച പ്രിയദര്ശനാഃ

അവൻ നഗരങ്ങളും കാടുകളും, ശുദ്ധജലമുള്ള നദികളും, ദേവന്മാരെപ്പോലെയുള്ള പുരുഷന്മാരെയും മനോഹരമായ സ്ത്രീകളെയും കീഴടക്കി.

അദൃഷ്ടപൂര്വാന് സുഭഗാന് സ ദദര്ശ ധനഞ്ജയഃ । സദനാനി ച ശുഭ്രാണി നാരീശ്ചാപ്സരസാം നിഭാഃ

ധനഞ്ജയന് മുമ്പ് ഒരിക്കലും കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത അത്ഭുതങ്ങളെയും, ഭംഗിയുള്ള ഭവനങ്ങളെയും, സ്വർഗ്ഗത്തിലെ അപ്സരസുകളെപ്പോലെയുള്ള സ്ത്രീകളെയും കണ്ടു.

തത്ര തത്രോപശൃണ്വാനഃ സ്വപൂര്വേഷാം മഹാത്മനാമ് । പ്രഗീയമാണം ച യശഃ കൃഷ്ണമാഹാത്മ്യസൂചകമ്

അവിടെയും മറ്റിടങ്ങളിലും, തന്റെ മഹത്തായ പൂർവ്വികന്മാരുടെ മഹത്വം പാടുന്ന ഗാനം ധനഞ്ജയൻ കേട്ടു; അതിൽ കൃഷ്ണന്റെ മഹത്വം വെളിപ്പെടുത്തപ്പെടുന്നു.

ആത്മാനം ച പരിത്രാതമശ്വത്ഥാമ്നോഽസ്ത്രതേജസഃ । സ്നേഹം ച വൃഷ്ണിപാര്ഥാനാം തേഷാം ഭക്തിം ച കേശവേ

അശ്വത്താമന്റെ അസ്ത്രത്തിന്റെ തീയിൽ നിന്ന് താനെങ്ങിനെ രക്ഷിക്കപ്പെട്ടുവെന്നതും, വൃഷ്ണികളും പാണ്ഡവരും തമ്മിലുള്ള സ്‌നേഹവും, അവരുടെയൊക്കെ കേശവനിലേക്കുള്ള ഭക്തിയും അവൻ കേട്ടു.

തേഭ്യഃ പരമസന്തുഷ്ടഃ പ്രീത്യുജ്ജൃമ്ഭിതലോചനഃ । മഹാധനാനി വാസാംസി ദദൌ ഹാരാന്മഹാമനാഃ

അവരോടു വളരെ സന്തോഷത്തോടെ, കണ്ണുകൾ സന്തോഷത്തിൽ വീർപ്പോടെ, മഹാനായ മനസ്സോടെ ധനവും വസ്ത്രവും ഹാരങ്ങളും ധാരാളമായി നൽകി.

സാരഥ്യപാരഷദസേവനസഖ്യദൌത്യ വീരാസനാനുഗമനസ്തവനപ്രണാമാന് । സ്നിഗ്ധേഷു പാണ്ഡുഷു ജഗത്പ്രണതിം ച വിഷ്ണോര് ഭക്തിം കരോതി നൃപതിശ്ചരണാരവിന്ദേ

പാണ്ഡവന്മാരോടു അതിയായ സ്‌നേഹത്തോടെ, രാജാവ് അവർക്കു രഥസാരഥിയാകുകയും, കൂട്ടുകാരനാകുകയും, സേവകനാകുകയും, ദൂതനാകുകയും, വീരാസനത്തിൽ പങ്കുചേരുകയും, അവരെ പിന്തുടരുകയും, സ്തുതിക്കുകയും നമസ്കരിക്കുകയും ചെയ്തു. ഇങ്ങനെ വിഷ്ണുവിന്റെ പാദാരവിന്ദത്തിൽ ഭക്തി പുലർത്തി ലോകത്തെ മുഴുവൻ നമസ്കരിപ്പിച്ചു.

* തസ്യൈവം വര്തമാനസ്യ പൂര്വേഷാം വൃത്തിമന്വഹമ് । നാതിദൂരേ കിലാശ്ചര്യം യദാസീത്തന്നിബോധ മേ

അവൻ ഇങ്ങനെ തന്റെ പൂർവ്വികന്മാരുടെ ആചാരങ്ങൾ അനുസരിച്ച് ദിവസേന ജീവിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ, അകലെ അല്ലാത്ത ഒരു അത്ഭുതം സംഭവിച്ചു. അതെന്താണെന്നു ഞാൻ പറയാം, ശ്രദ്ധിക്കൂ.

ധര്മഃ പദൈകേന ചരന് വിച്ഛായാമുപലഭ്യ ഗാമ് । പൃച്ഛതി സ്മാശ്രുവദനാം വിവത്സാമിവ മാതരമ്

ഒരുകാൽ മാത്രം നില്ക്കുന്ന ധർമ്മം, തൻ്റെ നിഴൽ കുറഞ്ഞു കരയുന്ന, കുഞ്ഞിനെ നഷ്ടപ്പെട്ട പശുവിനെപ്പോലെയുള്ള ഭൂമിയെ കണ്ടു, അവളോട് ചോദിച്ചു.

ധര്മ ഉവാച കച്ചിദ്ഭദ്രേഽനാമയമാത്മനസ്തേ വിച്ഛായാസി മ്ലായതേഷന്മുഖേന । ആലക്ഷയേ ഭവതീമന്തരാധിം ദൂരേ ബന്ധും ശോചസി കഞ്ചനാമ്ബ

ധർമ്മൻ പറഞ്ഞു: സുന്ദരിയായവളേ, നിനക്ക് എല്ലാം സുഖമാണോ? എന്തുകൊണ്ടാണ് നിന്റെ മുഖം മങ്ങിയതും ക്ഷീണിച്ചതും? ഞാൻ കാണുന്നത്, നിനക്കുള്ളിൽ ദുഃഖം ഉണ്ട്. അമ്മേ, നീ ദൂരെയുള്ള ബന്ധുവിനെക്കുറിച്ച് ദുഃഖിക്കുന്നുണ്ടോ?

പാദൈര്ന്യൂനം ശോചസി മൈകപാദമാത്മാനം വാ വൃഷലൈര്ഭോക്ഷ്യമാണമ് । ആഹോ സുരാദീന് ഹൃതയജ്ഞഭാഗാന് പ്രജാ ഉത സ്വിന്മഘവത്യവര്ഷതി

നിന്റെ ഒരു കാലില്ലായ്മയെക്കുറിച്ചോ, ദുഷ്ടന്മാർ നിന്നെ ഭക്ഷിക്കാനിരിക്കുകയാണെന്നോ, യജ്ഞങ്ങളുടെ ഭാഗം ദേവന്മാരിൽ നിന്ന് കവർച്ച ചെയ്യപ്പെട്ടതിനെക്കുറിച്ചോ, അല്ലെങ്കിൽ മഘവാൻ മഴ നൽകാതിരുന്നതുകൊണ്ട് ജനങ്ങൾക്കുണ്ടായ ദുഃഖത്തിനെക്കുറിച്ചോ നീ ദുഃഖിക്കുന്നുവോ?

അരക്ഷ്യമാണാഃ സ്ത്രിയ ഉര്വി ബാലാന് ശോചസ്യഥോ പുരുഷാദൈരിവാര്താന് । വാചം ദേവീം ബ്രഹ്മകുലേ കുകര്മണ്യബ്രഹ്മണ്യേ രാജകുലേ കുലാഗ്ര്യാന്

ഭൂമിയിലുണ്ടായ സ്ത്രീകളും കുട്ടികളും സംരക്ഷണം ഇല്ലാതെ ക്രൂരന്മാരാൽ പീഡിക്കപ്പെടുന്നതിനെക്കുറിച്ചോ, ദേവിയുടെ വാക്ക് ബ്രാഹ്മണരിൽ ദുഷ്പ്രവൃത്തികൾകൊണ്ട് മലിനമാകുന്നതിനെക്കുറിച്ചോ, അല്ലെങ്കിൽ ഉത്തമകുലങ്ങൾ അധർമ്മിയായ രാജാക്കന്മാരാൽ നശിപ്പിക്കപ്പെടുന്നതിനെക്കുറിച്ചോ നീ ദുഃഖിക്കുന്നുവോ?

കിം ക്ഷത്രബന്ധൂന് കലിനോപസൃഷ്ടാന് രാഷ്ട്രാണി വാ തൈരവരോപിതാനി । ഇതസ്തതോ വാശനപാനവാസഃ സ്നാനവ്യവായോന്മുഖജീവലോകമ്

കലിയുഗം ബാധിച്ച ക്ഷത്രിയകുലങ്ങളെക്കുറിച്ചോ, അവർ നശിപ്പിച്ച രാജ്യങ്ങളെക്കുറിച്ചോ, അല്ലെങ്കിൽ ഭക്ഷണം, വെള്ളം, വാസസ്ഥലം, കുളി എന്നിവയ്ക്കായി ഇവിടെ അങ്ങോട്ട് അലയുന്ന ജനങ്ങളെക്കുറിച്ചോ നീ ദുഃഖിക്കുന്നുവോ?