ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

യദ്‍ബാഹുദണ്ഡാഭ്യുദയാനുജീവിനോ യദുപ്രവീരാ ഹ്യകുതോഭയാ മുഹുഃ । അധിക്രമന്ത്യങ്‌ഘ്രിഭിരാഹൃതാം ബലാത് സഭാം സുധര്മാം സുരസത്തമോചിതാമ്

ശക്തമായ കൈകളുടെ വിജയത്തിൽ ആശ്രയിച്ച് ഭയമില്ലാതെ ജീവിക്കുന്ന യദുക്കളുടെ പ്രധാനികൾ, ദേവന്മാർക്കു യോജിച്ച സുധർമ്മാ സഭയിൽ, അവരെ കൊണ്ടുവന്നതുപോലെ, തങ്ങളുടെ കാലുകളാൽ ശക്തിയായി പ്രവേശിക്കുന്നു.

കച്ചിത്തേഽനാമയം താത ഭ്രഷ്ടതേജാ വിഭാസി മേ । അലബ്ധമാനോഽവജ്ഞാതഃ കിം വാ താത ചിരോഷിതഃ

പ്രിയനേ, നിനക്ക് രോഗമോ അസുഖമോ ഇല്ലല്ലോ? എനിക്ക് തോന്നുന്നു നിന്റെ പ്രകാശം കുറഞ്ഞുപോയതുപോലെ. നീ എന്തെങ്കിലും നേടാൻ കഴിയാതിരുന്നോ, അപമാനിക്കപ്പെട്ടോ, അല്ലെങ്കിൽ ദീർഘകാലം അകലെ കഴിഞ്ഞോ?

കച്ചിത് നാഭിഹതോഽഭാവൈഃ ശബ്ദാദിഭിരമങ്‌ഗലൈഃ । ന ദത്തമുക്തമര്ഥിഭ്യ ആശയാ യത്പ്രതിശ്രുതമ്

നിനക്ക് ശബ്ദം മുതലായ അനിഷ്ടസംഭവങ്ങൾ ബാധിച്ചിട്ടില്ലല്ലോ? പ്രാർത്ഥിച്ചവർക്കു വാഗ്ദാനം ചെയ്തതു ആഗ്രഹം കൊണ്ടോ, നൽകാൻ കഴിയാതിരുന്നോ?

കച്ചിത്ത്വം ബ്രാഹ്മണം ബാലം ഗാം വൃദ്ധം രോഗിണം സ്ത്രിയമ് । ശരണോപസൃതം സത്ത്വം നാത്യാക്ഷീഃ ശരണപ്രദഃ

നീ അഭയം നൽകുന്നവനായി, ബ്രാഹ്മണൻ, കുഞ്ഞ്, പശു, വയോധികൻ, രോഗി, സ്ത്രീ, അല്ലെങ്കിൽ അഭയം തേടി വന്ന ഏതെങ്കിലും ജീവി, ഇവരാരെയും തള്ളിയിട്ടില്ലല്ലോ?

കച്ചിത്ത്വം നാഗമോഽഗമ്യാം ഗമ്യാം വാസത്കൃതാം സ്ത്രിയമ് । പരാജിതോ വാഥ ഭവാന് നോത്തമൈര്നാസമൈഃ പഥി

നീ സമീപിക്കരുതാത്ത സ്ത്രീയെ സമീപിച്ചോ, സമീപിക്കാവുന്നവളെയോ, കൂടെ പാർക്കുന്നവളെയോ സമീപിച്ചോ? അതോ ഉയർന്നതോ താഴ്ന്നതോ ആയ മാർഗ്ഗങ്ങളിൽ തോറ്റുപോയോ?

അപി സ്വിത്പര്യഭുങ്‌ക്ഥാസ്ത്വം സമ്ഭോജ്യാന് വൃദ്ധബാലകാന് । ജുഗുപ്സിതം കര്മ കിഞ്ചിത് കൃതവാന്ന യദക്ഷമമ്

നീ മുതിർന്നവർക്കും കുട്ടികൾക്കും പങ്കിടേണ്ട ഭക്ഷണം തനിക്കായി കഴിച്ചോ? നിനക്ക് ചെയ്യാൻ കഴിയാത്ത, അപമാനകരമായ ഏതെങ്കിലും പ്രവൃത്തി ചെയ്തോ?

കച്ചിത്പ്രേഷ്ഠതമേനാഥ ഹൃദയേനാത്മബന്ധുനാ । ശൂന്യോഽസ്മി രഹിതോ നിത്യം മന്യസേ തേഽന്യഥാ ന രുക്

ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ടവനേ, നിന്റെ സ്വന്തം ബന്ധുവിനാൽ ഹൃദയത്തിൽ എപ്പോഴും ശൂന്യതയും നഷ്ടവും അനുഭവിക്കുന്നുവോ? അല്ലെങ്കിൽ നീ വേറേതെങ്കിലും കരുതുന്നുണ്ടോ? അങ്ങനെ അല്ലെങ്കിൽ ദു:ഖം ഇല്ല.

ഊചുശ്ച സുഹൃദഃ കൃഷ്ണം സ്വാഗതം തേഽതിരംഹസാ । നൈകോഽപ്യഭോജി കവല ഏഹീതഃ സാധു ഭുജ്യതാമ്

സുഹൃത്തുക്കൾ കൃഷ്ണനോടു പറഞ്ഞു: 'നീ വേഗത്തിൽ വന്നതിൽ സ്വാഗതം! ഒരാളും ഒരു കഷണം പോലും ഭക്ഷിച്ചിട്ടില്ല; വരിക, നന്നായി ഭക്ഷിക്കൂ.'

തതോ ഹസന് ഹൃഷീകേശോഽഭ്യവഹൃത്യ സഹാര്ഭകൈഃ । ദര്ശയംശ്ചര്മാജഗരം ന്യവര്തത വനാദ് വ്രജമ്

അപ്പോൾ ഹൃഷീകേശൻ പുഞ്ചിരിയോടെ കുട്ടികളോടൊപ്പം ഇരുന്നു ഭക്ഷിച്ചു. പാമ്പിന്റെ തൊലി കാണിച്ചുകൊണ്ട്, കാടിൽ നിന്ന് ഗ്രാമത്തിലേക്ക് തിരിച്ചു.

( വസംതതിലകാ ) ബര്ഹപ്രസൂന നവധാതുവിചിത്രിതാങ്‌ഗഃ പ്രോദ്ദാമവേണുദലശൃങ്‌ഗരവോത്സവാഢ്യഃ । വത്സാന് ഗൃണന്നനുഗഗീത പവിത്രകീര്തിഃ ഗോപീദൃഗുത്സവദൃശിഃ പ്രവിവേശ ഗോഷ്ഠമ്

മയില്പീലി, പുഷ്പങ്ങൾ, പുതിയ ഖനിജങ്ങൾ എന്നിവയാൽ അലങ്കരിച്ചവനും, വേണുവിന്റെയും കാഹളത്തിന്റെയും ഉത്സവത്തിൽ തിളങ്ങുന്നവനും, കാളകളെ സ്തുതിച്ചും, pavitra-ഗാനങ്ങൾ പാടിയും, ഗോപികളുടെ കണ്ണുകൾ ഉത്സവം പോലെ നിറഞ്ഞുനിൽക്കുമ്പോൾ, അവൻ ഗോപുരത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു.

( അനുഷ്ടുപ് ) അദ്യാനേന മഹാവ്യാലോ യശോദാനന്ദസൂനുനാ । ഹതോഽവിതാ വയം ചാസ്മാദ് ഇതി ബാലാ വ്രജേ ജഗുഃ

ഇന്ന് യശോദയും നന്ദനും മകനായവൻ വലിയ പാമ്പിനെ കൊല്ലുകയും, അതിൽ നിന്ന് ഞങ്ങൾ രക്ഷപ്പെടുകയും ചെയ്തു — village-ൽ കുട്ടികൾ ഇങ്ങനെ പാടിച്ചു.

ശ്രീരാജോവാച । ബ്രഹ്മന് പരോദ്‍ഭവേ കൃഷ്ണേ ഇയാന്പ്രേമാ കഥം ഭവേത് । യോഽഭൂതപൂര്വസ്തോകേഷു സ്വോദ്‍ഭവേഷ്വപി കഥ്യതാമ്

രാജാവു ചോദിച്ചു: ബ്രാഹ്മണനേ, കൃഷ്ണന്റെ ജനനത്തിൽ ഇത്ര വലിയ സ്നേഹം എങ്ങനെ ഉണ്ടായി? മുമ്പ് അനുഭവിച്ചിട്ടില്ലാത്തതുപോലും, സ്വന്തം മക്കളിൽ പോലും. ദയവായി വിശദീകരിക്കുക.

ശ്രീശുക ഉവാച । സര്വേഷാമപി ഭൂതാനാം നൃപ സ്വാത്മൈവ വല്ലഭഃ । ഇതരേഽപത്യവിത്താദ്യാഃ തദ്വല്ലഭതയൈവ ഹി

ശുകൻ പറഞ്ഞു: രാജാവേ, എല്ലാ ജീവികൾക്കും താനാണ് ഏറ്റവും പ്രിയം; മക്കളും സമ്പത്തും മുതലായവയും അതിനാൽ മാത്രമാണ് പ്രിയം.

തദ് രാജേന്ദ്ര യഥാ സ്നേഹഃ സ്വസ്വകാത്മനി ദേഹിനാമ് । ന തഥാ മമതാലമ്ബി പുത്രവിത്തഗൃഹാദിഷു

രാജേന്ദ്രാ, ശരീരമുള്ളവർക്കു തങ്ങളോടുള്ള സ്നേഹമാണ് ഏറ്റവും ശക്തം; മക്കളിലും സമ്പത്തിലും വീടുകളിലും ഉള്ളത് അത്ര ശക്തമല്ല, അവ മമതയിൽ ആശ്രയിച്ചവയാണല്ലോ.

ദേഹാത്മവാദിനാം പുംസാം അപി രാജന്യസത്തമ । യഥാ ദേഹഃ പ്രിയതമഃ തഥാ ന ഹ്യനു യേ ച തമ്

ശരീരമാണ് ആത്മാവ് എന്ന് കരുതുന്നവർക്കും, രാജാവേ, ശരീരമാണ് ഏറ്റവും പ്രിയം എന്നില്ല; ശരീരത്തെ പിന്തുടരുന്നവർക്കാണ് അത്ര പ്രിയം.

ദേഹോഽപി മമതാഭാക് ചേത് തര്ഹ്യസൌ നാത്മവത് പ്രിയഃ । യജ്ജീര്യത്യപി ദേഹേഽസ്മിന് ജീവിതാശാ ബലീയസീ

ശരീരം 'എന്റെത്' എന്ന് കരുതിയാലും, അതു ആത്മാവിനേക്കാൾ പ്രിയമല്ല; കാരണം ശരീരം വൃദ്ധമായാലും ജീവിക്കാൻ ഉള്ള ആഗ്രഹം ശക്തമായിരിക്കും.

തസ്മാത് പ്രിയതമഃ സ്വാത്മാ സര്വേഷാമപി ദേഹിനാമ് । തദര്ഥമേവ സകലം ജഗദ് ഏതത് ചരാചരമ്

അതിനാൽ, എല്ലാ ജീവികൾക്കും ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ടത് അവരുടെ സ്വന്തം ആത്മാവാണ്. അതിന്റെ خاطرം കൊണ്ടാണ് ഈ സകല ജഗത്തും—ചലിക്കുന്നതും അചലമായതും—ഉണ്ടായിരിക്കുന്നത്.

കൃഷ്ണമേനമവേഹി ത്വം ആത്മാനം അഖിലാത്മനാമ് । ജഗദ്ധിതായ സോഽപ്യത്ര ദേഹീവാഭാതി മായയാ

നീ അറിയണം, കൃഷ്ണൻ തന്നെയാണ് എല്ലാ ജീവികളുടെ ആത്മാവായ ആത്മാവ്. ലോകത്തിന്റെ ക്ഷേമത്തിനായി, സ്വയം മായയാൽ അവനും ഈ ലോകത്ത് ശരീരധാരിയായി പ്രത്യക്ഷമാകുന്നു.

വസ്തുതോ ജാനതാമത്ര കൃഷ്ണം സ്ഥാസ്നു ചരിഷ്ണു ച । ഭഗവദ് രൂപമഖിലം നാന്യദ് വസ്ത്വിഹ കിഞ്ചന

സത്യത്തിൽ, അറിയുന്നവർക്ക് ഈ ലോകത്ത് നിലനിൽക്കുന്നതും ചലിക്കുന്നതും എല്ലാം കൃഷ്ണൻ തന്നെയാണ്. ഭഗവാന്റെ രൂപം മുഴുവനും ഇതിലുണ്ട്; ഇതിൽ വേറൊന്നുമില്ല.

സര്വേഷാമപി വസ്തൂനാം ഭാവാര്ഥോ ഭവതി സ്ഥിതഃ । തസ്യാപി ഭഗവാന്കൃഷ്ണഃ കിം അതദ്വസ്തു രൂപ്യതാമ്

എല്ലാ വസ്തുക്കളുടെയും സാരമായ അർത്ഥം അവയുടെ നിലനില്പിലാണ്. അതുപോലെ, ഭഗവാൻ കൃഷ്ണനിൽ നിന്ന് വേറിട്ടതായ ഒന്നും യാഥാർത്ഥ്യമല്ല.

( മിശ്ര ) സമാശ്രിതാ യേ പദപല്ലവപ്ലവം മഹത്പദം പുണ്യയശോ മുരാരേഃ । ഭവാമ്ബുധിര്വത്സപദം പരം പദം പദം പദം യദ് വിപദാം ന തേഷാമ്

മുരാരിയുടെ പുണ്യപ്രശസ്തമായ ദിവ്യപാദങ്ങൾ എന്ന കപ്പലിൽ ആശ്രയം പ്രാപിച്ചവർക്ക്, ഭവസമുദ്രം ഒരു കാളകുട്ടിയുടെ കുരുക്കളളവളവേ ചെറുതായി മാറുന്നു. അവർക്കു, പടിപടിയിലും ദുരിതം തൊടാത്ത പരമപദം ലഭിക്കുന്നു.

( അനുഷ്ടുപ് ) ഏതത്തേ സര്വമാഖ്യാതം യത് പൃഷ്ടോഽഹമിഹ ത്വയാ । യത് കൌമാരേ ഹരികൃതം പൌഗണ്ഡേ പരികീര്തിതമ്

നീ ചോദിച്ചതനുസരിച്ച്, ഹരിയുടെ ബാല്യവും ബാല്യകാലത്തിൽ പ്രസിദ്ധമായ പ്രവർത്തികളും എല്ലാം ഞാൻ നിന്നോട് പറഞ്ഞു.

( മിശ്ര ) ഏതത്സുഹൃദ്‌ഭിശ്ചരിതം മുരാരേഃ അഘാര്ദനം ശാദ്വലജേമനം ച । വ്യക്തേതരദ് രൂപമജോര്വഭിഷ്ടവം ശൃണ്വന് ഗൃണന്നേതി നരോഽഖിലാര്ഥാന്

സുഹൃത്തുക്കളോടൊപ്പം മുരാരിയുടെ പ്രവർത്തികൾ—പാപം നശിപ്പിക്കൽ, പച്ചപ്പുറങ്ങളിൽ കളികൾ, വ്യക്തമായതും അപ്രത്യക്ഷമായതുമായ രൂപങ്ങൾ, ഭൂമിയുടെ ആഗ്രഹങ്ങൾ നിറവേറ്റൽ—ഇവയെക്കുറിച്ച് കേൾക്കുകയും സ്തുതിക്കുകയും ചെയ്യുന്നവൻ എല്ലാ ലക്ഷ്യങ്ങളും നേടുന്നു.

( അനുഷ്ടുപ് ) ഏവം വിഹാരൈഃ കൌമാരൈഃ കൌമാരം ജഹതുര്വ്രജേ । നിലായനൈഃ സേതുബന്ധൈഃ മര്കടോത്പ്ലവനാദിഭിഃ

ഇങ്ങനെ, ഒളിച്ചുകളികൾ, പാലങ്ങൾ പണിയൽ, കുരങ്ങുപോലെ ചാടൽ തുടങ്ങിയ ബാല്യവിനോദങ്ങളോടെ അവർ വൃജയിൽ ബാല്യകാലം കഴിച്ചു.

സൂത ഉവാച । ഏവം കൃഷ്ണസഖഃ കൃഷ്ണോ ഭ്രാത്ര രാജ്ഞാഽഽവികല്പിതഃ । നാനാശംകാസ്പദം രൂപം കൃഷ്ണവിശ്ലേഷകര്ഷിതഃ

സൂതൻ പറഞ്ഞു: ഇങ്ങനെ, കൃഷ്ണന്റെ സുഹൃത്ത് ആയ കൃഷ്ണൻ, രാജാവായ സഹോദരന്റെ അനിശ്ചിത മനസ്സിലും, കൃഷ്ണനിൽ നിന്നുള്ള വേർപാടിന്റെ വേദനയിലും ആഴ്ന്നു നിന്നു.

ശോകേന ശുഷ്യദ്വദനഹൃത്സരോജോ ഹതപ്രഭഃ । വിഭും തമേവാനുധ്യായന്നാശക്രോത്പ്രതിഭാഷിതൂമ

ദുഃഖത്തിൽ മുഖവും ഹൃദയവും ഉണങ്ങിയ അവൻ, പ്രകാശം നഷ്ടപ്പെട്ട്, ആ ഭഗവാനെ മാത്രം ധ്യാനിച്ച്, സംസാരിക്കാൻ പോലും കഴിയാതെ നിന്നു.

കൃച്ഛ്രേണ സംസ്തഭ്യ ശുചഃ പാണിനാഽഽമൃജ്യ നേത്രയോഃ । പരോക്ഷേണ സമുന്നദ്ധപ്രണയൌത്കണ്ഠ്യകാതരഃ

വലിയ പ്രയത്നത്തോടെ ദുഃഖം അടിച്ചമർത്തി, കൈകൊണ്ട് കണ്ണുനീർ തുടച്ച്, കൃഷ്ണന്റെ അഭാവത്തിൽ അത്യന്തം ആകുലനായി.

സഖ്യ മൈത്രീം സൌഹൃദം ച സാരഥ്യാദിഷു സംസ്മരന । നൃപമഗ്രജമിത്യാഹ ബാഷ്പഗദ്ഗദയാ ഗിരാ

സ്നേഹവും സൗഹൃദവും, രഥസാരഥിയായ സേവനവും ഓർത്ത്, രാജാവായ മൂത്ത സഹോദരനോട് കണ്ണുനീർ നിറഞ്ഞ ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു.

അര്ജുന ഉവാച । വഞ്ചിതോഽഹം മഹാരാജ ഹരിണാ ബന്ധുരുപിണാ । യേന മേഽപഹൃതം തേജോ ദേവവിസ്മാപനം മഹത

അർജ്ജുനൻ പറഞ്ഞു: മഹാരാജാവേ, ബന്ധുവായി വന്ന ഹരിയാൽ ഞാൻ വഞ്ചിതനായി; ദേവന്മാരെയും അത്ഭുതപ്പെടുത്തുന്ന എന്റെ ശക്തി അവൻ എടുത്തു.