ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

രാജാവേ, നാരദൻ അപ്പോൾ പ്രവചിച്ചു: ഇന്നുമുതൽ അഞ്ചാം ദിവസം, അവൻ തന്റെ ശരീരം ഉപേക്ഷിക്കും; അതു അഗ്നിയിൽ ചിതയാവും. ഭർത്താവിന്റെ ശരീരം അഗ്നിയിൽ ദഹിക്കുന്നപ്പോൾ, വിശ്വസ്തയായ ഭാര്യയും, ഭർത്താവിന്റെ സഹോദരനും, അഗ്നിക്കു പുറത്തു നിന്നു ഭർത്താവിനെ അഗ്നിയിൽ പ്രവേശിക്കുന്നതിനെ നോക്കിക്കാണും. ഈ അത്ഭുതകരമായ വാർത്ത കേട്ടപ്പോൾ, കുരുവംശത്തിലെ ഒരംഗമായ വിദ്യുരൻ, സന്തോഷവും ദുഃഖവും നിറഞ്ഞ മനസ്സോടെ, തീർത്ഥാടനത്തിനായി അവിടുത്തെ വിട്ടുപോകും. നാരദൻ, തുംബുരുവിനൊപ്പം, ആ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞ് സ്വർഗത്തിലേക്ക് ഉയർന്നു. യുദ്ധിഷ്ഠിരൻ, നാരദന്റെ വാക്കുകൾ ഹൃദയത്തിൽ സൂക്ഷിച്ച്, തന്റെ ദുഃഖം ഉപേക്ഷിച്ചു. വസുദേവനിൽ, എല്ലാം ആത്മാവായ ആ ല്ലോകനാഥനിൽ, വ്രജയിലും അവരുടെ ബാലങ്ങളിൽ അതുല്യമായ പ്രേമം വർദ്ധിച്ചുവെന്ന് യുദ്ധിഷ്ഠിരൻ അത്ഭുതത്തോടെ ചിന്തിച്ചു. അതിനാൽ, അതിജയനായ ഭഗവാൻ വസുദേവൻ വാസം ചെയ്യുന്ന ആ ദേശത്ത്, മനുഷ്യരും ജന്തുക്കളും സ്വാഭാവിക ശത്രുക്കളായിട്ടും, സൗഹൃദത്തോടെ ജീവിച്ചു; അത്രയും കാട്ടുതിടുക്കളും മറ്റു ജീവികളും അവിടെയുണ്ടായിരുന്നു. അവിടെ, അതുല്യനായ, ഏകത്വവും അനന്തതയും ഉള്ള പരമാത്മാവ്, ആ ഗോപബാലന്റെ ബാലലീലകൾ നടത്തി; പഴയപോലെ കാളകുട്ടികളും സുഹൃത്തുക്കളെയും അന്വേഷിച്ചു, കൈയിൽ ഭക്ഷണത്തിന്റെ ഒരു കഷണം പിടിച്ചു, ബ്രഹ്മാവായ സൃഷ്ടികർത്താവ് അവനെ ദർശിച്ചു. ബ്രഹ്മാവ്, തന്റെ വാഹനത്തിൽ നിന്ന് ഉടൻ ഇറങ്ങി, പൊൻകോലും പോലെ ഭൂമിയിൽ നമിച്ചു, തന്റെ നാലു തലകളുടെ കിരീടങ്ങൾ കൊണ്ട് ഭഗവാന്റെ രണ്ട് കാലുകൾ സ്പർശിച്ചു, സന്തോഷത്തിന്റെ കണ്ണീരോടെ അഭിഷേകം നടത്തി. വീണ്ടും വീണ്ടും എഴുന്നേൽക്കുമ്പോൾ, ദീർഘകാലം കഴിഞ്ഞ് കൃഷ്ണന്റെ പാദങ്ങളിൽ വീണു, നേരത്തെ കണ്ട അത്ഭുതങ്ങൾ ഓർമ്മിച്ച് അവിടെയിരുന്നതായി. പിന്നെ, പതിയെ എഴുന്നേൽക്കുമ്പോൾ, കണ്ണുകൾ തുടച്ചു, കഴുത്ത് താഴ്ത്തി, മുകുന്ദനെ നോക്കി, കൈകൾ ചേർത്ത്, ഭക്തിയോടെ, മനസ്സിൽ സമാധാനം, വിറച്ച്, കണ്ണീരും ചൊരിഞ്ഞ ശബ്ദത്തിൽ സംസാരിച്ചു. അർജുനൻ, തന്റെ ബന്ധുക്കളെ കാണാനും, പ്രശസ്തനായ കൃഷ്ണന്റെ പ്രവർത്തികൾ അറിയാനും ദ്വാരകയിലേക്ക് പോയതായിരുന്നു. മാസങ്ങൾ കടന്നു പോയെങ്കിലും, അർജുനൻ തിരികെ വന്നില്ല; അപ്പോൾ, കുരുവംശത്തിലെ ശ്രേഷ്ഠനായ രാജാവ്, ഭയാനകമായ ദുർലക്ഷണങ്ങൾ കാണാൻ തുടങ്ങി. അവൻ, കഠിനമായ കാലത്തിന്റെ പ്രവാഹം, പ്രകൃതിയുടെ ക്രമം മറിഞ്ഞുപോകുന്നത്, ജനങ്ങളുടെ പെരുമാറ്റം ദുഷ്ടമായി മാറുന്നത്—all driven by anger, greed, and falsehood—കണ്ടു. ഇടപാടുകൾ വളരെയധികം ചതിയുള്ളതായിരുന്നു; സൗഹൃദം വഞ്ചനയാൽ മലിനമായിരുന്നു; പിതാവും മാതാവും സുഹൃത്തുക്കളും സഹോദരന്മാരും ദമ്പതികളും തമ്മിൽ തർക്കങ്ങൾ ഉണ്ടായി. കാലം മുന്നോട്ട് പോകുമ്പോൾ, ഈ ദുർലക്ഷണങ്ങൾ ജനങ്ങളിൽ കാണുമ്പോൾ, രാജാവ്, ദുർലഭമായ ലാഭവും അധർമ്മവും ഉയരുന്നത് കണ്ടു, തന്റെ അനിയനോട് സംസാരിച്ചു. യുദ്ധിഷ്ഠിരൻ പറഞ്ഞു: അർജുനൻ ദ്വാരകയിലേക്ക് പോയതായിരുന്നു, ബന്ധുക്കളെ കാണാനും, കൃഷ്ണന്റെ പ്രവർത്തികൾ അറിയാനും. ഏഴു മാസങ്ങൾ കഴിഞ്ഞു, അർജുനന്റെ അനിയനായ ഭീമസേനനും തിരികെ വന്നില്ല; എന്തുകൊണ്ടാണെന്നു എനിക്ക് അറിയില്ല. ദൈവം പ്രവചിച്ച സമയമോ, ഈ ഭൂലീല ഉപേക്ഷിക്കാൻ ഭഗവാൻ ഉദ്ദേശിക്കുന്നതോ, വന്നിട്ടുണ്ടോ? അവന്റെ കൃപയാൽ നമുക്ക് ധനം, രാജ്യം, ഭാര്യകൾ, കുടുംബം, ജനങ്ങൾ, ശത്രുക്കളെ ജയിച്ച വിജയം, ലോകങ്ങൾ—എല്ലാം ലഭിച്ചു. ഈ ദുർലക്ഷണങ്ങൾ കാണുക, മനുഷ്യനിൽ ശ്രേഷ്ഠനായവനെ—ദൈവികവും ഭൂലോകവുമുള്ള, ശരീരപരമായ, ഭയാനകവും ആശങ്കയുമുള്ള ലക്ഷണങ്ങൾ, അടുത്ത് പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു; ഭയവും ആശങ്കയും നിറയുന്നു. എന്റെ ഉരുക്കുകൾ, കണ്ണുകൾ, കൈകൾ, വീണ്ടും വീണ്ടും വിറയ്ക്കുന്നു; ഹൃദയം അസ്ഥിരമാണ്; ഉറപ്പായും, ദു:ഖകരമായ കാര്യം അടുത്തിരിക്കുന്നു. പുള്ളിക്കുരിശുള്ള ശൃഗാലി, തീപൊള്ളുന്ന വായോടെ, ഉദയസൂര്യനെ നോക്കി നിലവിളിക്കുന്നു; ഈ നായയും ഭയപ്പെട്ടവരെ പോലെ എന്റെ നേരെ നിലവിളിക്കുന്നു. മൃഗങ്ങൾ എനിക്ക് ഇടതും വലതും ചുറ്റുന്നു; എന്റെ കുതിരകൾ കരയുന്നു. ഈ പigeon, മരണത്തിന്റെ ദൂതൻ, ഉല്ല് എന്റെ മനസ്സിനെ അലട്ടുന്നു; രാത്രികാല ഉല്ലിന്റെ നിലവിളി ഉണങ്ങിയിരിപ്പിനും ശൂന്യതയ്ക്കും സൂചനയാകുന്നു. ദിശകൾ പുകകൊണ്ടും, അറ്റങ്ങൾ മലകളോടൊപ്പം വിറയ്ക്കുന്നു; വലിയ ഇടിമുഴക്കവും മിന്നലും ഉണ്ടാവുന്നു. കാറ്റ് കഠിനമായി വീശുന്നു, പൊടിയും ഇരുണ്ടതും പടരുന്നു; മേഘങ്ങൾ രക്തം പെയ്യുന്നു, അതിജന്യമായ ഭയാനകതയിൽ. സൂര്യൻ, തിളക്കം കുറഞ്ഞു; ഗ്രഹങ്ങൾ ആകാശത്തിൽ കൂട്ടിയിടുന്നു; ആകാശം തീപൊള്ളുന്ന പോലെ, അന്യമായ ജീവികൾ നിറഞ്ഞു. നദികളും പ്രവാഹങ്ങളും ഉണങ്ങി, തടാകങ്ങളും മനസ്സുകളും അസ്ഥിരമാണ്; അഗ്നി, നെയ്യിട്ടിട്ടും, കത്തുന്നില്ല; ഈ കാലം എന്ത് കൊണ്ടുവരും? കാളകുട്ടികൾ അമ്മയുടെ പാൽ കുടിക്കുന്നില്ല; പശുക്കൾ പാൽ നൽകുന്നില്ല; പശുക്കൾ കണ്ണീരോടെ കരയുന്നു; കാളകൾ സന്തോഷമില്ലാതെ Herd-ൽ നില്ക്കുന്നു. ദേവതകൾ കരയുന്നു, ചുരുങ്ങുന്നു, വിറയ്ക്കുന്നു; പട്ടണങ്ങൾ, ഗ്രാമങ്ങൾ, പൂന്തോട്ടങ്ങൾ, തടാകങ്ങൾ, ആശ്രമങ്ങൾ—all have lost their splendor and joy. ഈ ദു:ഖം എന്താണ് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്? ഈ വലിയ ദുർലക്ഷണങ്ങൾ പ്രകാരം, ഭൂമി ഭഗവാന്റെ പാദങ്ങൾക്കും, അവന്റെ ഭാഗ്യത്തോടു കൂടിയ അതുല്യ വ്യക്തികൾക്കും, നഷ്‌ടമായതായി ഞാൻ കരുതുന്നു; ഭൂമിയുടെ ഐശ്വര്യവും നഷ്ടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. അവൻ ഇങ്ങനെ ആലോചിച്ചു, ദുർലക്ഷണങ്ങൾ മനസ്സിൽ അലട്ടുമ്പോൾ, ബ്രഹ്മണേ, കുരുവംശത്തിലെ വാനരധ്വജം, യദു നഗരത്തിൽ നിന്ന് തിരികെ വന്നു. അവൻ, അർജുനനെ, മുൻപുപോലെ അല്ലാതെ, ദു:ഖിതനായി, മുഖം താഴ്ത്തി, കണ്ണീരൊഴുക്കുന്ന നിലയിൽ, തന്റെ പാദങ്ങളിൽ വീണുകാണുന്നു. തന്റെ സഹോദരനെ, whose heart was troubled and whose appearance was changed, രാജാവ് സുഹൃത്തുക്കളുടെ സാന്നിധിയിൽ ചോദിച്ചു, നാരദന്റെ വാക്കുകൾ ഓർമ്മിച്ചു. യുദ്ധിഷ്ഠിരൻ ചോദിച്ചു: അനർത്ത നഗരത്തിലെ നമ്മുടെ ബന്ധുക്കൾ—all Madhus, Bhojas, Dasharhas, Ahukas, Satvatas, Andhakas, Vrishnis—സുഖമാണോ? ശൂര, നമ്മുടെ മാതൃപിതാവ്, സുഖമാണോ? അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഭാര്യയും സുഖമാണോ? അനകദുണ്ടുഭി, നമ്മുടെ മാമൻ, സഹോദരങ്ങൾ ഉൾപ്പെടെ, സുഖമാണോ? ഏഴ് സഹോദരിമാർ, അവരുടെ ഭർത്താക്കന്മാർ, മറ്റ് മാമന്മാർ, അവരുടെ മക്കൾ, മരുമക്കൾ, ദേവകി ഉൾപ്പെടെ—all are well? അഹുക രാജാവും, അവന്റെ ദുഷ്ടപുത്രനും അനിയനും, ഹൃദികയും, അവന്റെ മകൻ, അക്രൂരനും, ജയന്തനും, ഗദയും, സരനയും—all are well? ശത്രുജിത് മുതലായവർ സുഖമാണോ? സത്വതരുടെ അധിപൻ രാമൻ സന്തോഷത്തോടെ ജീവിക്കുന്നു? പ്രദ്യുമ്നൻ, വൃഷ്ണികളുടെ മഹാരഥി, സുഖമാണോ? അനിരുദ്ധൻ, ആഴത്തിലുള്ള വാസനകളിൽ വളരുന്നു, ഭാഗ്യവാനാണോ? ഇങ്ങനെ, യുദ്ധിഷ്ഠിരൻ ആശങ്കയും ദു:ഖവും നിറഞ്ഞ മനസ്സോടെ, സഹോദരന്റെ മുഖത്തുനിന്നും ദു:ഖം വായിച്ചു, ബന്ധുക്കളുടെ ക്ഷേമം ചോദിച്ചു, നാരദന്റെ പ്രവചനങ്ങൾ ഓർത്തു, ഭഗവാന്റെ ഭൂലീലയുടെ അവസാനം അടുത്തിരിക്കുന്നു എന്ന് മനസ്സിൽ തോന്നി.