ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

യുദ്ധിഷ്ഠിരൻ രാജാവ്, നാരായണൻ്റെ ഭക്തനായ മഹാരാജൻ, തന്റെ മനസ്സിൽ ദുഃഖവും ആശയക്കുഴപ്പവും നിറഞ്ഞു നിന്നു. ധൃതരാഷ്ട്രൻ, മോഹവും ഗുണങ്ങളും ശേഷിച്ച അവശേഷിപ്പുകൾ നശിപ്പിച്ച്, ഇന്ദ്രിയങ്ങളും മനസ്സും നിയന്ത്രിച്ച്, എല്ലാ ഭക്ഷണവും ഉപേക്ഷിച്ച്, ഒരു തൂണുപോലെയാണ് അനങ്ങാതെ ഇരുന്ന്, എല്ലാ കർമ്മങ്ങളും ഉപേക്ഷിച്ചവനായി, തടസ്സങ്ങൾ ഇല്ലാതെ, ആത്മനിഷ്ഠയോടെ ഇരുന്നു. നാരായണൻ്റെ വാക്കുകൾ അനുസരിച്ച്, രാജാവേ, അഞ്ചാം ദിവസം മുതൽ ധൃതരാഷ്ട്രൻ തന്റെ ശരീരം ഉപേക്ഷിക്കും; അത് അഗ്നിയിൽ ചിതയാകുമെന്നു നാരദൻ പ്രവചിച്ചു. അവന്റെ ഭാര്യ, പതിവ് വിശ്വാസിയായ ഗന്ധാരി, ഭർത്താവിൻ്റെ ശരീരം അഗ്നിയിൽ കത്തുമ്പോൾ, തന്റെ സഹോദര-in-law സഹിതം, ചിതയ്ക്ക് പുറത്തു നിന്നു, ഭർത്താവിനെ അഗ്നിയിലേക്ക് പ്രവേശിക്കുന്നതിനെ നോക്കി നിന്നു. ഈ അതിശയകരമായ വാർത്തകൾ കേട്ടു, രാജകുലത്തിലെ വംശജനായ വിദ്യുരൻ, സന്തോഷവും ദുഃഖവും നിറഞ്ഞ്, തീർത്ഥയാത്രയ്ക്ക് പുറപ്പെട്ടു. നാരദൻ, തുംബുരു സഹിതം, ആകാശത്തിലേക്ക് ഉയർന്നു. യുദ്ധിഷ്ഠിരൻ, നാരദൻ്റെ വാക്കുകൾ ഹൃദയത്തിൽ സൂക്ഷിച്ച്, തന്റെ ദുഃഖം ഉപേക്ഷിച്ചു. "ഇത് അത്ഭുതകരമായ കാര്യമാണ്," രാജാവ് ചിന്തിച്ചു. "വാസുദേവൻ, സർവ്വജീവങ്ങളുടെയും ആത്മാവ്, വ്രജവാസികൾക്കും അവരുടെ കുട്ടികൾക്കും മുൻപേ ഉണ്ടായിട്ടില്ലാത്ത സ്നേഹം വർദ്ധിപ്പിക്കുന്നു." വ്രജയിൽ, അജേയനായ ഭഗവാൻ താമസിച്ചിരിക്കുന്ന സ്ഥലത്ത്, മനുഷ്യരും മൃഗങ്ങളും പ്രകൃതിദ്വേഷികൾ പോലും സൗഹൃദപൂർവം ജീവിച്ചിരുന്നു; അതിൽ അതിവേഗം ഓടുന്ന മാൻമരങ്ങളും മറ്റ് ജീവികളും ഉണ്ടായിരുന്നു. അവിടെ, അദ്വിതീയവും അനന്തവും, ആഴമറിയാൻ കഴിയാത്ത ജ്ഞാനമുള്ള പരമാത്മാവ്, പശുപാലക ബാലന്റെ ബാലലീലകൾ നടത്തി; പഴയപോലെ കാളകുഞ്ഞുങ്ങളെയും സുഹൃത്തുക്കളെയും അന്വേഷിച്ചു, കൈയിൽ ഭക്ഷണത്തിന്റെ ഒരു കഷണം പിടിച്ച്, ബ്രഹ്മാവിനാൽ ദർശിക്കപ്പെട്ടു. ബ്രഹ്മാവ്, അവനെ കണ്ടു, തന്റെ വാഹനത്തിൽ നിന്ന് വേഗത്തിൽ ഇറങ്ങി, ഭൂമിയിൽ പൊഴിഞ്ഞു, സ്വർണ്ണ staff വീഴ്ത്തുന്നതുപോലെയായിരുന്നു, ഭഗവാന്റെ രണ്ട് കാലുകൾ നാലു തലയുടെ മകുടം കൊണ്ട് സ്പർശിച്ചു, സന്തോഷത്തിന്റെ കണ്ണുനീർ കൊണ്ട് അഭിഷേകം ചെയ്തു. ദീർഘകാലം കഴിഞ്ഞ്, വീണ്ടും വീണ്ടും എഴുന്നേറ്റു, കൃഷ്ണന്റെ കാലിൽ വീണു, അവൻ നേരത്തെ കണ്ട മഹത്വം ഓർത്തു, ഒടുവിൽ പതിയെ എഴുന്നേറ്റു, കണ്ണ് തുടച്ചു, കഴുത്ത് താഴ്ത്തി, മുകുന്ദനെ നോക്കി, കയ്യുകൾ ചേർത്ത്, വിനയത്തോടെ, കണ്ണുനീർ നിറഞ്ഞ, നടുങ്ങിയ ശബ്ദത്തിൽ സംസാരിച്ചു. അർജുനൻ, ദ്വാരകയിലേക്ക് ബന്ധുക്കളെ കാണാനും, പ്രശസ്തനായ കൃഷ്ണന്റെ കര്‍മ്മങ്ങൾ അറിയാനും പോയിരുന്നു. മാസങ്ങൾ കടന്നു പോയെങ്കിലും, അർജുനൻ തിരിച്ചുവന്നില്ല. രാജകുലത്തിലെ ശ്രേഷ്ഠനായ യുദ്ധിഷ്ഠിരൻ, ഭയാനകമായ ദുഷ്ട ലക്ഷണങ്ങൾ കാണാൻ തുടങ്ങി. കാലത്തിന്റെ ക്രൂര ഗതി, പ്രകൃതിയുടെ നിയമങ്ങൾ മറിഞ്ഞുപോകുന്നു, ജനങ്ങൾ പ്രകോപനവും, ദ്രോഹവും, മിഥ്യയും കൊണ്ട് ചലിക്കുന്നു. ഇടപാടുകൾ വളരെയധികം വളഞ്ഞതും, സൗഹൃദം വഞ്ചനാപരവും, പിതാവും മാതാവും സുഹൃത്തുക്കളും സഹോദരന്മാരും ദമ്പതികളും തമ്മിൽ വഴക്കുകൾ വളരുന്നു. കാലം മുന്നോട്ട് പോകുമ്പോൾ, ജനങ്ങളിൽ ദുഷ്ട ലക്ഷണങ്ങൾ കാണുമ്പോൾ, രാജാവ്, ലാഭവും അധർമ്മവും ഉയരുന്നത് കണ്ടു, തന്റെ അനിയനോട് സംസാരിച്ചു. "അർജുനൻ ദ്വാരകയിലേക്ക് പോയിരിക്കുന്നു, ബന്ധുക്കളെ കാണാനും കൃഷ്ണൻ്റെ കര്‍മ്മങ്ങൾ അറിയാനും," യുദ്ധിഷ്ഠിരൻ പറഞ്ഞു. "ഇപ്പോൾ ഏഴു മാസങ്ങൾ കഴിഞ്ഞു, ഭീമസേനൻ തിരിച്ചുവന്നില്ല; എന്താണ് കാരണമെന്നു എനിക്ക് അറിയില്ല." "ദൈവം പ്രവചിച്ച സമയം വന്നുവോ? ഭഗവാൻ ഭൂമിയിലെ ലീല ഉപേക്ഷിക്കാൻ ഉദ്ദേശിക്കുന്നുവോ? അവൻ്റെ കൃപയാൽ നമുക്ക് ധനം, രാജ്യം, ഭാര്യമാർ, ജീവൻ, കുടുംബം, പ്രജകൾ, ശത്രുക്കളിൽ വിജയം, ലോകങ്ങൾ പോലും ലഭിച്ചു. ഈ ദുഷ്ട ലക്ഷണങ്ങൾ നോക്കൂ, ദൈവികവും ഭൂമികവും ശരീരപരവുമായ ഭയാനകവും, സമീപം പ്രത്യക്ഷമായും, ഭയവും ആശയക്കുഴപ്പവും നിറയ്ക്കുന്നതുമാണ്." "എന്റെ തോളുകൾ, കണ്ണുകൾ, കൈകൾ വീണ്ടും വീണ്ടും നടുങ്ങുന്നു; ഹൃദയം അസ്ഥിരമാണ്; ഉറപ്പായും, അനിഷ്ടം അടുത്തിരിക്കുന്നു. അഗ്നിമുഖമുള്ള പെൺചുവാക്ക് ഉദയസൂര്യനോട് കരയുന്നു; ഈ നായ് ഭയക്കുന്നതുപോലെ എന്നോട് കരയുന്നു." "മൃഗങ്ങൾ ഇടതു വലതു വശങ്ങളിൽ ചുറ്റുന്നു; എന്റെ കുതിരകൾ കരയുന്നു. ഈ പigeon, മരണദൂതനാണ്, അല്പം unsettling ചെയ്യുന്ന പച്ച, രാത്രി-പച്ചയുടെ ഉറച്ച ശബ്ദം, ഉറക്കം നഷ്ടപ്പെടുകയും മനസ്സിൽ ശൂന്യത ഉണ്ടാക്കുകയും ചെയ്യുന്നു." "ദിശകൾ പുക കൊണ്ട് നിറഞ്ഞു, കിഴക്കുകൾ, മലകൾ കൂടെ നടുങ്ങുന്നു; വലിയ ഇടിമുഴക്കങ്ങളും മിന്നലും ഉണ്ട്. കാറ്റ് കനത്തും, പൊടിയും ഇരുട്ടും വിതറുന്നു; മേഘങ്ങൾ എല്ലായിടത്തും രക്തം മഴയായി ചിതറുന്നു." "സൂര്യൻ്റെ പ്രകാശം മങ്ങുന്നു, ഗ്രഹങ്ങൾ ആകാശത്തിൽ കൂട്ടിയിടുന്നു; ആകാശം തീപിടിച്ച പോലെ, അന്യജീവികൾ നിറഞ്ഞതും. നദികളും ഒഴുക്കുകളും അശാന്തമാണ്, തടാകങ്ങളും മനസ്സുകളും അശാന്തം; അഗ്നി, നെയ്യ് പോലും ചേർത്തിട്ടും, പ്രഭയില്ല. ഈ കാലം എന്ത് കൊണ്ടുവരും?" "കാളകുഞ്ഞുങ്ങൾ അമ്മയുടെ പാൽ കുടിക്കുന്നില്ല; പശുക്കൾ പാൽ കൊടുക്കുന്നില്ല; പശുക്കൾ കണ്ണുനീർ നിറഞ്ഞ മുഖം കൊണ്ട് കരയുന്നു; കാളകൾ സന്തോഷം കാണിക്കുന്നില്ല. ദേവതകൾ കരയുന്നു, വിയർപ്പുന്നു, നടുങ്ങുന്നു; നഗരങ്ങൾ, ഗ്രാമങ്ങൾ, പൂന്തോട്ടങ്ങൾ, തടാകങ്ങൾ, ആശ്രമങ്ങൾ—all shine and joy lost. എന്ത് ദുർഭാഗ്യമാണ്?" "ഈ വലിയ ദുഷ്ട ലക്ഷണങ്ങൾ കൊണ്ടു, ഉറപ്പായി, ഭൂമി ഭഗവാന്റെ പാദങ്ങളും, അവൻ്റെ ഭാഗ്യത്താൽ സമ്പന്നമായ വിശിഷ്ട വ്യക്തികളും നഷ്ടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; ഭൂമി സമൃദ്ധിയും നഷ്ടപ്പെട്ടു." ഇങ്ങനെ ചിന്തിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, മനസ്സിൽ ദുഷ്ട ലക്ഷണങ്ങൾ കൊണ്ടു disturbed ആയ രാജാവിന്, വാനരധ്വജം അർജുനൻ, യദു നഗരത്തിൽ നിന്ന് തിരിച്ചുവന്നു. അർജുനൻ, മുൻപുപോലെ അല്ലാതെ, രാജാവിൻ്റെ കാലിൽ വീണു, ദുഃഖിതനായി, മുഖം താഴ്ത്തി, കണ്ണുകളിൽ നിന്നു കണികകൾ വീഴ്ത്തി. തന്റെ ഹൃദയം troubled ആയ സഹോദരനെ, രൂപം മാറ്റിയതും, രാജാവ് സുഹൃത്തുക്കളുടെ ഇടയിൽ ചോദ്യം ചെയ്തു; നാരദൻ്റെ വാക്കുകൾ ഓർത്തു. "അനർത നഗരത്തിലെ ബന്ധുക്കൾ—all Madhus, Bhojas, Dasharhas, Ahukas, Satvatas, Andhakas, Vrishnis—സുഖമായി ജീവിക്കുന്നുണ്ടോ?" "ശൂരൻ, അമ്മാവൻ, അവന്റെ ഭാര്യ—all well? അമ്മാവൻ അനകദുണ്ടുഭിയും, അവന്റെ അനിയന്മാരും—all safe? ഏഴ് സഹോദരിമാർ, അവരുടെ ഭർത്താക്കന്മാർ, മറ്റു അമ്മാവന്മാരും അവരുടെ മക്കളും, മരുമക്കളും, ദേവകി മുഖ്യമായ—all well?" "അഹൂക രാജാവ്, അവന്റെ ദുഷ്ട മകനും അനിയനും—all alive? ഹൃദികയും അവന്റെ മകനും, അക്രൂരൻ, ജയന്തൻ, ഗദ, ശരണ—all well? ശത്രുജിത് മുതലായവർ—all safe? രാമൻ, സത്വതരുടെ പ്രഭു, സന്തോഷത്തോടെ ജീവിക്കുന്നുണ്ടോ?