ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

അവിടെ, യഥാക്രമം സമയങ്ങളിൽ സ്നാനം ചെയ്ത്, വിധിപ്രകാരം അഗ്നിയിൽ ഹോമം അർപ്പിച്ചുകൊണ്ട്, അത്യന്തം ശാന്തമായ മനസ്സോടെ, എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും വിട്ട്, വെറും വെള്ളം മാത്രം കഴിച്ച് അദ്ദേഹം ജീവിച്ചു. ആസനം, ശ്വാസം എന്നിവയെ ജയിച്ച്, ആറു ഇന്ദ്രിയങ്ങളെയും പിൻവലിച്ച്, ഹരിയെ ധ്യാനത്തിലൂടെ രജസ്സും തമസ്സും എന്ന അശുദ്ധികളെ നശിപ്പിച്ച്, ശുദ്ധമായ സത്ത്വഗുണത്തിൽ അദ്ദേഹം നിലനിന്നു. മനസ്സിനെ ജ്ഞാനത്തിൽ ലയിപ്പിച്ച്, ക്ഷേത്രജ്ഞനെ ആത്മാവിൽ ലയിപ്പിച്ച്, ആത്മാവിനെ ബ്രഹ്മണിൽ സ്ഥാപിച്ച്—കുടത്തിൽ ഉള്ള ആകാശം ആകാശത്തിൽ ലയിക്കുന്നതുപോലെ—അദ്ദേഹം അങ്ങനെ നിലകൊണ്ടു. മായയുടെ ശേഷിച്ച അംശങ്ങളും അതിന്റെ ഗുണങ്ങളും നശിച്ചിരിക്കുന്നു; ഇന്ദ്രിയങ്ങളും മനസ്സും നിയന്ത്രിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; എല്ലാ ആഹാരവും ഉപേക്ഷിച്ച്, അചഞ്ചലനായ ഒരു തൂണുപോലെ അദ്ദേഹം അചലനായി. എല്ലാ കർമ്മങ്ങളും ഉപേക്ഷിച്ച ഈ മഹാത്മാവിന് ഒരു തടസ്സവും ഉണ്ടാകരുതാകട്ടെ. രാജാവേ, ഇന്നുമുതൽ അഞ്ചാം ദിവസത്തിൽ അദ്ദേഹം തന്റെ ശരീരം ഉപേക്ഷിക്കും; അതു പുകയായി അഗ്നിയിൽ ലയിക്കും. ഭർത്താവിന്റെ ശരീരം അഗ്നിയിൽ ദഹിക്കുമ്പോൾ, വിശുദ്ധയായ ഭാര്യയും ഭർത്താവിന്റെ സഹോദരനും അകത്തു നിന്നു ഭർത്താവിനെ നോക്കി നിൽക്കും. ഈ അത്ഭുതകരമായ വാർത്ത കേട്ടപ്പോൾ, കുരുകുലത്തിലെ വംശജനായ വിദുരൻ സന്തോഷവും ദുഃഖവും ഒരുമിച്ച് അനുഭവിച്ച്, അവിടെ നിന്ന് തീർത്ഥാടനത്തിന് പുറപ്പെട്ടു. ഇതു പറഞ്ഞ ശേഷം, നാരദനും തുമ്പുരുവും സ്വർഗത്തിലേക്ക് ഉയർന്നു. യുദ്ധിഷ്ഠിരൻ, നാരദന്റെ വാക്കുകൾ ഹൃദയത്തിൽ സൂക്ഷിച്ച്, തന്റെ ദുഃഖം ഉപേക്ഷിച്ചു. എന്താണ് ഈ അത്ഭുതം? വാസുദേവനിൽ, സർവ്വാത്മാവിൽ, വ്രജവാസികളും അവരുടെ കുട്ടികളും തമ്മിൽ അപൂർവമായ പ്രണയം വർദ്ധിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. അവിടെയുണ്ടായിരുന്ന അജയനായ ഭഗവാൻ വസിച്ചിരുന്ന ദേശത്ത് മനുഷ്യരും മൃഗങ്ങളും സ്വാഭാവിക വൈരങ്ങൾ മറന്ന് സൗഹൃദത്തോടെ ജീവിച്ചിരുന്നു; അതേപോലെ അതിവേഗമുള്ള മാൻമാരും മറ്റു ജന്തുക്കളുമുണ്ടായിരുന്നു. അവിടെ, അദ്വൈതമായ അനന്തനായ പരമേശ്വരൻ, അതുല്യമായ ജ്ഞാനസമ്പന്നനായവൻ, ഗോപബാലന്റെ ബാലലീലകൾ നടത്തി; പഴയപോലെ കാളകളെയും സുഹൃത്തുക്കളെയും അന്വേഷിച്ച്, കൈയിൽ ഭക്ഷ്യത്തെ പിടിച്ചുകൊണ്ട്, ബ്രഹ്മാവായ സൃഷ്ടികർത്താവ് അവനെ ദർശിച്ചു. അവനെ കണ്ടപ്പോൾ ബ്രഹ്മാവ് തന്റെ വാഹനത്തിൽ നിന്ന് ഉടനെ ഇറങ്ങി, സ്വർണ്ണദണ്ഡം ഇടുന്നതുപോലെ ഭൂമിയിൽ വണങ്ങി, തന്റെ നാലു തലകളിലെ കിരീടങ്ങൾ കൊണ്ട് ഭഗവാന്റെ രണ്ട് പാദങ്ങൾ സ്പർശിച്ചു, സന്തോഷാശ്രുക്കളോടെ അഭിഷേകം നടത്തി. പുനഃപുനഃ എഴുന്നേറ്റു, ദീർഘകാലം കഴിഞ്ഞ് വീണ്ടും വീണ്ടും കൃഷ്ണന്റെ പാദങ്ങളിൽ വീണു, മുമ്പ് കണ്ട ആ മഹത്വം ഓർത്ത് അവൻ ഇരുന്നു. പിന്നീട്, പതിയെ എഴുന്നേറ്റ് കണ്ണുകൾ തുടച്ചു, കഴുത്തു താഴ്ത്തി, മുഖുന്ദനെ നോക്കി, കൃതജ്ഞതയും വിനയവും നിറഞ്ഞ കയ്യുകൾ ചേർത്ത്, വിറയുന്ന ശബ്ദത്തിൽ, കണ്ണീർ നിറഞ്ഞ സ്വരത്തിൽ സംസാരിച്ചു. സൂതൻ പറഞ്ഞു: അർജ്ജുനൻ ദ്വാരകയിലേക്ക് പോയി, ബന്ധുക്കളെ കാണാനും മഹാത്മാവായ കൃഷ്ണന്റെ ലീലകൾ അറിയാനും ആഗ്രഹിച്ചു. എന്നാൽ മാസങ്ങൾ കടന്നുപോയിട്ടും അർജ്ജുനൻ തിരികെ വന്നില്ല; അപ്പോൾ, കുരുവംശജനായ രാജാവേ, ഭയാനകമായ ഭീഷണമായ അശുഭസൂചനകൾ ദൃശ്യമായി തുടങ്ങി. അദ്ദേഹം കാൽചക്രത്തിന്റെ ഭയാനകമായ പ്രഭാവവും, പ്രകൃതിയുടെ ക്രമഭംഗവും, മനുഷ്യരുടെ സ്വഭാവം ദുർഗുണങ്ങളാൽ കുഴയുന്നതും കണ്ടു—കോപം, ലോഭം, അസത്യവാദം എന്നിവയാൽ ആകൃഷ്ടരായി. ഇടപാടുകൾ വളരെയധികം വഞ്ചനാപരമായി മാറി, സൗഹൃദം അവിശ്വാസത്താൽ മലിനമായി, പിതാവും മാതാവും സുഹൃത്തുക്കളും സഹോദരന്മാരും ദമ്പതികളും തമ്മിൽ വഴക്കുകൾ ഉണ്ടായി. ഇവിടെ, കാൽചക്രം പുരോഗമിച്ചപ്പോൾ ഈ ദോഷസൂചനകൾ ദൃശ്യമായപ്പോൾ, രാജാവ് ലോഭവും അധർമ്മവും ഉയരുന്നത് കാണുമ്പോൾ തന്റെ അനുജനോടു പറഞ്ഞു. യുദ്ധിഷ്ഠിരൻ പറഞ്ഞു: അർജ്ജുനൻ ദ്വാരകയിലേക്ക് പോയത് ബന്ധുക്കളെ കാണാനും കൃഷ്ണന്റെ ലീലകൾ അറിയാനും ആഗ്രഹിച്ചിട്ടാണ്. ഇപ്പോൾ ഏഴു മാസമായിട്ടും നിന്റെ അനുജനായ ഭീമസേനനും തിരിച്ചെത്തിയിട്ടില്ല; എന്തുകൊണ്ടാണെന്നു എനിക്ക് അറിയില്ല. ദൈവമുനിയുടെ പ്രവചനം അനുസരിച്ച് കൃഷ്ണൻ തന്റെ ഭൂമിയിലെ ലീലകൾ അവസാനിപ്പിക്കാനുള്ള സമയമോ വന്നിരിയ്ക്കുന്നതോ? അവന്റെ കൃപയാൽ നമ്മൾ ധനം, രാജ്യം, ഭാര്യമാർ, ജീവൻ, കുടുംബം, പ്രജകൾ, ശത്രുക്കളിൽ വിജയം, ലോകങ്ങൾ—എല്ലാം ലഭിച്ചു. ഈ ദാരുണമായ സൂചനകൾ കാണൂ, മഹാനായവനേ—ദിവ്യവും ഭൗമവുമായും ദേഹപരമായും ഭയാനകമായ അശുഭസൂചനകൾ സമീപത്തായി പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു; അവ നമ്മെ ഭയത്തിലും ആശങ്കയിലും ആക്കി. എന്റെ തൊണ്ടകളും കണ്ണുകളും ഭുജങ്ങളും തുടർച്ചയായി വിറയുന്നു, ഹൃദയം അസ്ഥിരമാണ്; നിർഭാഗ്യം അടുത്തുവരുന്നുവെന്നുറപ്പാണ്. തീപൊന്തിയ വായുള്ള ശൃഗാലി ഉദയസൂര്യനെ നോക്കി മുഴങ്ങുന്നു; ഈ നായൻ ഭയപ്പെട്ടവനുപോലെ എന്നെ നോക്കി കരയുന്നു. മൃഗങ്ങൾ എഡത്തും വലത്തും എന്നെ ചുറ്റി നടക്കുന്നു; എന്റെ കുതിരകൾ കണ്ണീർവിട്ടു കരയുന്നതും ഞാൻ കാണുന്നു. ഈ പ്രാവും (മരണദൂതൻ), ആണ്ടിമ്പാറയും, രാത്രികാക്കയുടെ ഉച്ചിലും എന്റെ മനസ്സിനെ ആശങ്കപ്പെടുത്തുന്നു; ഇവ ഉറക്കരാഹിത്യത്തിന്റെയും ശൂന്യതയുടെയും സൂചനകളാണ്. ദിക്കുകൾ പുകകൊണ്ട് നിറയുന്നു, അമ്പരപ്പോടെ മലകളും കുലുങ്ങുന്നു, വലിയ ഇടിമിന്നലോടുകൂടി കനത്ത ഇടിമുഴക്കങ്ങളും ഉണ്ടാകുന്നു. വായു കഠിനമായി വീശുന്നു, പൊടി പടർന്നു, ഇരുട്ട് പരക്കുന്നു; മേഘങ്ങൾ എല്ലായിടത്തും രക്തം മഴയായി പെയ്യുന്നു—ഭയാനകമായ രീതിയിൽ. സൂര്യൻ തന്റെ പ്രകാശം നഷ്ടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു, ഗ്രഹങ്ങൾ ആകാശത്ത് കൂട്ടിയിടിക്കുന്നു, ആകാശം തീപിടിച്ചതുപോലെയും അന്യജീവികളാൽ നിറഞ്ഞതുപോലെയും കാണുന്നു. നദികളും പുഴകളും അലയുന്നു, തടാകങ്ങളും മനസ്സുകളും അശാന്തമാണ്; തീയിലേക്ക് നെയ്യിടുമ്പോഴും തീ കത്തുന്നില്ല. ഈ കാലം എന്ത് കൊണ്ടുവരുമോ? കാളക്കുട്ടികൾ അമ്മയുടെ പാൽ കുടിക്കുന്നില്ല, പശുക്കൾ പാൽ കൊടുക്കുന്നില്ല; അവ കണ്ണീർ നിറഞ്ഞ മുഖത്തോടെ കരയുന്നു, കാളകളിൽ സന്തോഷമില്ല. ദേവതകൾ കരയുന്നു, വിയർക്കുന്നു, വിറയുന്നു; നഗരങ്ങൾ, ഗ്രാമങ്ങൾ, പൂന്തോട്ടങ്ങൾ, തടാകങ്ങൾ, ആശ്രമങ്ങൾ—ഇവയുടെ ഭംഗിയും സന്തോഷവും നഷ്ടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ഇവ എന്ത് ദുർഭാഗ്യമാണ് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്? ഈ മഹാസൂചനകളാൽ ഭൂമി ഭഗവാന്റെ പാദങ്ങളും അവന്റെ ഭാഗ്യത്തോടെ അനുഗ്രഹിക്കപ്പെട്ട മഹാത്മാക്കളെയും നഷ്ടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു, അതിനാൽ സമൃദ്ധിയും നഷ്ടമായിരിക്കുന്നു എന്നു ഞാൻ കരുതുന്നു. ഇങ്ങനെ മനസ്സിൽ ആശങ്കയോടെ ആലോചിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, കുരുവംശജനായ ബ്രാഹ്മണേ, ഹനുമാന്റെ പതാകയുള്ളവൻ യദുകുലനഗരത്തിൽ നിന്ന് മടങ്ങി വന്നു. അവനെ മുമ്പത്തെപോലെ അല്ലാതെ, രാജാവിന്റെ പാദങ്ങളിൽ വീണു, വിഷണ്ണനായി, മുഖം താഴ്ത്തി, കണ്ണീരൊഴുക്കുന്നവനായി കണ്ടു. ഹൃദയം വിഷമിച്ചും രൂപം മാറിയുമുള്ള സഹോദരനെ കണ്ടപ്പോൾ, രാജാവ് സുഹൃത്തുക്കളുടെ നടുവിൽ നാരായണന്റെ വാക്കുകൾ ഓർത്തു ചോദിച്ചു. യുദ്ധിഷ്ഠിരൻ ചോദിച്ചു: അനർതനഗരിയിലെ നമ്മുടെ ബന്ധുക്കൾ—മധുക്കൾ, ഭോജന്മാർ, ദശാർഹന്മാർ, ആഹുക്കന്മാർ, സാത്വതന്മാർ, അന്ധകന്മാർ, വൃശ്യികൾ—സുഖമായിരിക്കുമോ? നമ്മുടെ മാതുലനായ ശൂരനും ഭാര്യയും സുഖമായിരിക്കുമോ? നമ്മുടെ അമ്മാവനും അവന്റെ അനുജന്മാരും—അനകദുണ്ടുഭി—സുരക്ഷിതരാണോ?