ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

കലിയുഗത്തിൽ, പാപികളായിരുന്നാലും നിനക്കൊപ്പം നടക്കുന്ന ജീവികൾ ഭയമില്ലാതെ കൃഷ്ണക്ഷേത്രത്തിലേക്ക് പോകും എന്ന് ശാസ്ത്രം പറയുന്നു. ഹൃദയത്തിൽ സ്നേഹരൂപമായ ഭക്തി നിറഞ്ഞവരോട് അശുദ്ധർക്ക്, സ്വപ്നത്തിൽ പോലും, യാതൊരു ദോഷവും ചെയ്യാൻ കഴിയില്ല. ഭക്തിയാൽ സമ്പന്നമായ മനസ്സുള്ളവരെ ഭൂതങ്ങളും പ്രേതങ്ങളും പിശാചുകളും അസുരന്മാരും സ്പർശിച്ചാലും കീഴടക്കാൻ കഴിയില്ല. ഹരിയെ വ്രതങ്ങൾകൊണ്ടും, വേദങ്ങളിലൂടെയും, ജ്ഞാനത്തിലൂടെയും, കർമ്മത്തിലൂടെയും ലഭിക്കാൻ കഴിയില്ല; ഭക്തിയിലൂടെയാണ് മാത്രം പ്രാപ്യൻ—ഗോപികൾ ഇതിന് സാക്ഷിയാണ്. ആയിരക്കണക്കിന് മനുഷ്യജന്മങ്ങൾക്കു ശേഷം മാത്രമേ ഭക്തിയിലേക്കുള്ള പ്രേമം ഉണരൂ; എന്നാൽ കലിയുഗത്തിൽ ഭക്തിയിലൂടെ, ഭക്തിയിലൂടെ മാത്രം കൃഷ്ണൻ നേരിൽ പ്രത്യക്ഷനാവുന്നു. ഭക്തിക്കു വിരുദ്ധമായവർ മൂന്നു ലോകത്തിലും ദുർഗതിയിലാകും; ഒരിക്കൽ ദുർവാസാ ഒരു ഭക്തനെ അപമാനിച്ചതിനാൽ കഷ്ടം അനുഭവിച്ചു. വ്രതങ്ങൾ മതിയാകും, തീർത്ഥാടനങ്ങൾ മതിയാകും, യോഗങ്ങൾ മതിയാകും, യാഗങ്ങൾ മതിയാകും, ജ്ഞാനചർച്ചകൾ മതിയാകും—മുക്തി ലഭിക്കുന്നത് ഭക്തിയിലൂടെയേയാണ്. ഇങ്ങനെ നാരദൻ ഭക്തിയുടെ യഥാർത്ഥ സ്വഭാവം വിശദീകരിച്ചുകേട്ടശേഷം, സുതൻ പറയുന്നു: എല്ലാ മംഗല്യങ്ങളോടും കൂടിയ ഭക്തി, നാരദനോട് പ്രസന്നമായി സംസാരിച്ചു. ഭക്തി പറഞ്ഞു: “ഹേ നാരദാ, നീ എത്ര ഭാഗ്യവാനാണ്! എനിക്ക് നീയോടുള്ള സ്നേഹം അക്ഷയമാണ്. ഞാൻ നിന്നെ ഒരിക്കലും വിട്ടുപോകില്ല; എപ്പോഴും നിന്നിന്റെ ഹൃദയത്തിൽ ഞാൻ വസിക്കും. ദയയുള്ള മഹർഷേ, നിന്റെ കൃപയാൽ എന്റെ ദുഃഖം ഒരു നിമിഷംകൊണ്ട് നീങ്ങി. എന്നാൽ എന്റെ രണ്ടു പുത്രന്മാർക്ക് ബോധമില്ല—അവരെ ഉണർത്തണം, ഉണർത്തണം.” ഭക്തിയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ, നാരദൻ കരുണയോടെ അവരെ ഉണർത്താൻ തുടങ്ങി, വിരലുകൾ കൊണ്ടു സ്പർശിച്ചു. അവരുടെ കാതിന് സമീപം വായ് കൊണ്ടു ചെന്നു, ഉച്ചത്തിൽ വിളിച്ചു: “ഹേ ജ്ഞാനാ, വേഗം ഉണരൂ! ഹേ വൈരാഗ്യാ, ഉണരൂ!” വേദങ്ങൾ, ഉപനിഷത്തുകൾ, ഗീതാ എന്നിവ ആവർത്തിച്ചും, നാരദൻ അവരെ ഉണർത്താൻ ശ്രമിച്ചു; വലിയ പരിശ്രമത്തോടെ അവർ ഏതാനും ഉണർന്നു. എങ്കിലും, കണ്ണ് തുറക്കാൻ കഴിയാതെ ഇരുവരും വിറയുകയും, വായ് തുറന്ന് അശക്തരായി, വൃദ്ധരായ കൊക്ക് പോലെ, ശരീരം ഉണങ്ങിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയും ചെയ്തു. അവരെ വിശപ്പാൽ ക്ഷയിച്ചു വീണ്ടും ഉറക്കത്തിലാഴുന്നവരായി കണ്ടപ്പോൾ, നാരദൻ ആലോചനയിൽ ആഴപ്പെട്ടു—ഇവരെ എന്ത് ചെയ്യണം? “ഇവർക്കു ഉറക്കം എങ്ങനെയാണ് വരുന്നത്? ഇങ്ങനെയുള്ള വൃദ്ധാവസ്ഥ എങ്ങനെയാണ്?” എന്നിങ്ങനെ ചിന്തിച്ചുകൊണ്ട്, ഭാർഗവൻ ഗోవിന്ദനെ സ്മരിക്കാനാരംഭിച്ചു. അപ്പോൾ തന്നെ, ആകാശത്തിൽ നിന്ന് ഒരു ശബ്ദം കേട്ടു: “ഹേ മഹർഷേ, വിഷമിക്കേണ്ട. നിന്റെ ശ്രമം ഫലിക്കും; സംശയമില്ല. ഇതിനായി, ദൈവമഹർഷേ, ധർമ്മപ്രവൃത്തികൾ ചെയ്യുക. സദ്ഗുണങ്ങളാൽ അലങ്കരിച്ച മഹാത്മാക്കൾ നിന്റെ പ്രവൃത്തിയെ പ്രഖ്യാപിക്കും. അപ്രവൃത്തി പൂർത്തിയാകുമ്പോൾ, അവരിൽ നിന്നുള്ള ഉറക്കവും വൃദ്ധതയും ഒടുക്കം ഇല്ലാതാകും, ഭക്തി എല്ലിടത്തും പരക്കും.” ഈ വെളിച്ചമുള്ള ശബ്ദം എല്ലാവരും കേട്ടു; നാരദൻ അത്ഭുതപ്പെട്ട് പറഞ്ഞു: “ഇത് എനിക്കു അറിയാമായിരുന്നില്ല.” നാരദൻ ചോദിച്ചു: “ഈ ദിവ്യവാണി പറഞ്ഞതു പോലെ, എന്താണ് മാർഗ്ഗം? എന്താണ് ചെയ്യേണ്ടത്? അതിലൂടെ അവരുടെ ലക്ഷ്യം എങ്ങനെ സിദ്ധിക്കും?” “സദ്ഗുണികൾ എവിടെയാണ്, അവർ മാർഗ്ഗം എങ്ങനെ നൽകും? ഇവിടെ ഞാൻ എന്ത് ചെയ്യണം?” എന്നിങ്ങനെ അദ്ദേഹം സംശയിച്ചു. സുതൻ പറഞ്ഞു: “അവരെ അവിടെയിട്ട്, നാരദൻ ഒരിടം മുതൽ മറ്റിടം വരെ തീർത്ഥാടനങ്ങൾ നടത്തി, മഹർഷിമാരെ ചോദിച്ചു.” ഈ വൃത്താന്തം എല്ലാവരും കേട്ടു; എന്നാൽ ആലോചിച്ചശേഷം ആരും മറുപടി പറഞ്ഞു ഇല്ല. ചിലർ അതത് അസാധ്യമാണ് എന്ന് പറഞ്ഞു; ചിലർ മനസ്സിലാക്കാൻ ബുദ്ധിമുട്ടാണ് എന്ന് പറഞ്ഞു; ചിലർ മൗനമായി; ചിലർ പിന്മാറി. മൂന്നു ലോകത്തും വലിയ ആശ്ചര്യവും ചർച്ചയും ഉണ്ടായി; വേദങ്ങൾ, ഉപനിഷത്തുകൾ, ഗീതാ എന്നിവയുടെ പ്രഘോഷണത്തിൽ ഉണർന്നു. ഭക്തി, ജ്ഞാനം, വൈരാഗ്യം എന്ന ത്രയമില്ലാത്തപ്പോൾ, ആളുകൾ തമ്മിൽ ചുരുക്കത്തിൽ പറഞ്ഞു: “മറ്റൊരു മാർഗ്ഗമില്ല.” നാരദൻ പോലെയുള്ള യോഗിക്കും ഇത് മനസ്സിലായില്ല; മനുഷ്യരിലുണ്ടായിരുന്നവരിൽ ആരും ഇതു പറയാൻ കഴിയില്ലായിരുന്നു. മഹർഷിമാരുടെ കൂട്ടത്തിൽ ചോദിച്ചപ്പോൾ, അത് പ്രാപ്യമല്ല എന്നു നിശ്ചയിച്ചു പ്രഖ്യാപിച്ചു. ഇങ്ങനെ വിഷമത്തിൽ ആഴ്ന്ന്, അദ്ദേഹം ബദരികാശ്രമത്തിലേക്ക് പോയി, അവിടെ അതിനായി തപസ്സാരംഭിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു. അപ്പോൾ, അദ്ദേഹത്തിന് മുന്നിൽ, കോടിയോളം സൂര്യന്മാരെപ്പോലെ പ്രകാശിക്കുന്ന മഹർഷിമാരായ സനകാദിമാരെ കണ്ടു; അതിൽ പ്രധാനനായ സനകൻ സംസാരിച്ചു. നാരദൻ പറഞ്ഞു: “ഇപ്പോൾ, വലിയ ഭാഗ്യത്തോടെ, ഞാൻ നിങ്ങളെ കണ്ടു. കുമാരന്മാരേ, ദയവായി ഉടൻ സംസാരിക്കണം, എന്നോട് ദയ കാണിക്കുക.” “നിങ്ങൾ എല്ലാവരും യോഗികളും, ജ്ഞാനികളും, പഞ്ചസംയമനത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്നവരും, ആദിമഹർഷിമാരുടെ പിതാക്കളുമാണ്. എപ്പോഴും വൈകുന്ഠത്തിൽ വസിച്ചുകൊണ്ട്, ഹരിയുടെ കീർത്തനം ചെയ്യുന്നതിൽ ലയിച്ചവരും, അവന്റെ ലീലാമൃതത്തിൽ മദിച്ചവരുമാണ്; അവന്റെ കഥകൾക്കുവേണ്ടി മാത്രം ജീവിക്കുന്നു. ഹരിയുടെ നാമം ഒരേയൊരു ആശ്രയമായി എപ്പോഴും ഉച്ചരിക്കുന്നവരെ കാലത്തിന്റെ വിധിയായ വൃദ്ധത ദോഷപ്പെടുത്തില്ല. ഒരിക്കൽ, അവരുടെ ഭ്രൂഭംഗിയാൽ മാത്രം, ഹരിയുടെ രണ്ടു ദ്വാരപാലകർ ഉടൻ അവരുടെ പാദങ്ങളിൽ വീണു; അവരുടെ ദയയാൽ ആ ദ്വാരപാലകർ വീണ്ടും നഗരത്തിലേക്ക് മടങ്ങി. അഹോ, യോഗഫലമായി ഞാൻ നിങ്ങളെ ഇവിടെ കണ്ടു; ദയയുടെ നിറവിൽ ഉള്ള നിങ്ങളെപ്പോലുള്ളവർ എനിക്ക് ദയ കാണിക്കണം. ആകാശവാണി പറഞ്ഞത്—അതിന്റെ മാർഗ്ഗം എന്താണ്? അതു എങ്ങനെ ആചരിക്കാം എന്നതും ദയവായി വിശദീകരിക്കണം. ഭക്തി, ജ്ഞാനം, വൈരാഗ്യം എന്നിവയുള്ളവർക്ക് എങ്ങനെ സുഖം ലഭിക്കും? സ്നേഹത്തോടെയും പരിശ്രമത്തോടെയും എങ്ങനെ എല്ലാവർക്കും അത് സ്ഥാപിക്കാം?” കുമാരന്മാർ പറഞ്ഞു: “ദിവ്യമഹർഷേ, വിഷമിക്കേണ്ട; ഹൃദയത്തിൽ സന്തോഷം നിറയ്ക്കുക. മാർഗ്ഗം എളുപ്പത്തിൽ ചെയ്യാവുന്നതാണ്, അതു ഇതിനകം ഇവിടെ തന്നെ ഉണ്ട്. അഹോ, നാരദാ, നീ ഭാഗ്യവാനാണ്; വൈരാഗ്യശിരോമണിയും ശ്രീകൃഷ്ണഭക്തന്മാരിൽ ഒന്നാമനുമാണ്; യോഗികളിൽ സൂര്യനുമാണ്.