ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

കൃഷ്ണനും കൂട്ടുകാരും വൃന്ദാവനത്തിൽ കളിച്ചു നടക്കുമ്പോൾ, ഒരു ഭയങ്കരമായ അസുരൻ, ബകാസുരൻ, വലുതായ ഒരു കൂട്ടുകാടൻപക്ഷിയുടെ രൂപത്തിൽ അപ്രത്യക്ഷമായി അവിടെ എത്തി. അതിന്റെ മൂർച്ചയുള്ള തൊണ്ടകൊണ്ടു കൃഷ്ണനെ അതീവ ശക്തിയോടെ പിടിച്ചു, അകത്തേക്ക് വിഴുങ്ങി. ഈ കാഴ്ച കണ്ട രാമനും മറ്റു ബാലരും, ജീവൻ ഇല്ലാത്ത ഇന്ദ്രിയങ്ങളെപ്പോലെ, ഭയത്താൽ വിറച്ച്, ആശങ്കയിലായി. എന്നാൽ, ആ ഗോപപുത്രനും ലോകഗുരുവുമായ കൃഷ്ണൻ, അഗ്നിപോലെ ബകാസുരന്റെ വായ്ക്ക് അകത്തുള്ള വേർ കത്തിച്ചു. അതിനാൽ അത്യന്തം വേദനയോടെ ബകാസുരൻ കൃഷ്ണനെ തുപ്പി പുറത്താക്കി. അതിന്റെ വെറുപ്പും ക്രോധവും കൂടിയപ്പോൾ, വീണ്ടും അതിന്റെ മൂർച്ചയുള്ള തൊണ്ടകൊണ്ട് കൃഷ്ണനെ കൊല്ലാൻ ശ്രമിച്ചു. അതിനിടെ, കൃഷ്ണൻ, സദ്പുരുഷന്മാരുടെ രക്ഷകനും കംസന്റെ സ്നേഹിതനുമായ അവൻ, തന്റെ കരങ്ങളാൽ ബകാസുരന്റെ തൊണ്ട പിടിച്ചു, ബാലന്മാർ നോക്കി നിൽക്കേ, അതിനെ വളരെ എളുപ്പത്തിൽ രണ്ടായി പിളർത്തി. അതു ദേവന്മാരിൽ വീരന്മാർ ശത്രുവിനെ സംഹരിക്കുന്നതുപോലെയായിരുന്നു. ഈ കാഴ്ചയിൽ കുട്ടികൾക്ക് അതിയായ സന്തോഷം തോന്നി. അപ്പോൾ, ദേവതകൾ ആ ബകാസുരന്റെ ശത്രുവായ കൃഷ്ണനു മേൽ നന്ദനപുഷ്പങ്ങളും മല്ലിപ്പൂവുകളും ചൊരിഞ്ഞു, മൃദംഗം, ശംഖം, ഗീതം മുതലായവ കൊണ്ട് സ്തുതിച്ചു. ഇതൊക്കെയ്ക്കും ആ ഗോപകുട്ടികൾ അത്ഭുതത്തോടെ നോക്കി നിന്നു. ബകാസുരന്റെ വായിൽ നിന്ന് കൃഷ്ണൻ രക്ഷപ്പെട്ടപ്പോൾ, രാമന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ ബാലന്മാർക്ക് വീണ്ടും ജീവൻ തിരിച്ചു കിട്ടിയതുപോലെ തോന്നി. അവർ സന്തോഷത്തോടെ കൃഷ്ണനെ അണുകെട്ടി, കാളകളെ കൂട്ടി, ആ സംഭവത്തെപ്പറ്റി പാടിക്കൊണ്ട് വൃജയിലേക്ക് മടങ്ങി. ഈ വാർത്ത കേട്ടു ഗോപ്പന്മാരും അവരുടെ ഭാര്യമാരും അത്ഭുതത്തോടും അത്യന്തം സ്നേഹത്തോടും കൂടി കൃഷ്ണനെ ഉണർന്ന കണ്ണുകളോടെ നോക്കി. "അയ്യോ, എത്രയോ ഭയങ്ങൾ ഈ ബാലൻ നേരിട്ടിരിക്കുന്നു! ഇതൊക്കെ നമ്മുടെ പഴയ പാപഫലമായിരിക്കുമോ?" അവർ പറഞ്ഞു. "എങ്കിലും, ആ ഭയാനകശക്തികൾ അവനെ കീഴടക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല; അവൻറെ വധം ലക്ഷ്യമിട്ട് വരുന്നവർ അഗ്നിയിൽ ചിതലാകുന്ന കീടങ്ങളെപ്പോലെ നശിച്ചുപോകുന്നു." "ബ്രഹ്മജ്ഞാനികൾ പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ ഒരിക്കലും വ്യാജമല്ല; ഗർഗമുനി പറഞ്ഞതുപോലെ തന്നെയാണ് സംഭവിച്ചത്." ഇങ്ങനെ, നന്ദനും മറ്റു ഗോപ്പന്മാരും കൃഷ്ണനും രാമനും സംബന്ധിച്ച കഥകൾ പറഞ്ഞ് സന്തോഷത്തോടെ കാലം കഴിച്ചു; ലോകദുഃഖങ്ങൾ അവരെ ബാധിച്ചില്ല. ഇങ്ങനെ, ഒളിച്ചാട്ടം, തടം കെട്ടൽ, കുരങ്ങുപോലുള്ള ചാടൽ എന്നിവയിലൂടെ അവർ ബാല്യകാലം വൃജയിൽ സന്തോഷത്തോടെ ചിലവഴിച്ചു. അപ്പോൾ, ശൗനകമഹർഷി ചോദിച്ചു: "അശ്വത്താമന്റെ ബ്രഹ്മശിരോസ്ത്രം കൊണ്ട് ഉത്തരയുടെ ഗർഭസ്ഥശിശു നശിച്ചുപോയി. എന്നാൽ, ഭഗവാന്റെ കൃപയാൽ അവൻ ജീവൻ തിരിച്ചു കിട്ടി. ആ ബാലന്റെ ജനനം, മഹാപുരുഷനായി ചെയ്ത പ്രവർത്തികൾ, അവന്റെ അന്ത്യം, മരിച്ചശേഷം അവൻ എവിടെ പോയി എന്നിവ ഞങ്ങൾ കേൾക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. നിങ്ങൾ ഉചിതമെന്ന് കരുതിയാൽ ദയവായി ഈ കഥ വിശദമായി പറയണമെന്ന് ഞങ്ങൾ ശുകമുനിയിൽ നിന്നു ഈ ജ്ഞാനം കേൾക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന ശ്രോതാക്കളാണ്." സൂതൻ പറഞ്ഞു: യുദ്ധിഷ്ഠിരൻ, കൃഷ്ണപാദസേവനത്തിലൂടെ എല്ലാ ആശകളും വിട്ട്, ഒരു പിതാവുപോലെ തന്റെ പ്രജകളെ സന്തോഷിപ്പിച്ചു. അവനു ധനം, യജ്ഞങ്ങൾ, രാജ്യം, ഭാര്യമാർ, സഹോദരന്മാർ, ജംബുദ്വീപത്തിൽ ആധിപത്യം, സ്വർഗ്ഗത്തിലേക്കു പോകുന്ന പ്രശസ്തി—ഇവയൊക്കെ ഉണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ, മുകുന്ദനിൽ മനസ്സു നിശ്ചലമായവർക്കു, ദേവന്മാർക്കുപോലും കാമ്യമായ വസ്തുക്കൾക്ക് എന്ത് വില? ഭൃഗുവംശജ, അമ്മയുടെ ഗർഭത്തിൽ തന്നെ, ആ വീരനായ ബാലൻ ഒരു അത്ഭുതപ്രതിഭയെ കണ്ടു. അശ്വത്താമന്റെ അസ്ത്രശക്തി അവനെ ദഹിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോൾ, അങ്കുഷംവലുതായ, കനകമുകുടം ധരിച്ച, കൃഷ്ണവർണ്ണം, പീതാംബരം ധരിച്ച, അജയ്യനായ, വിസ്മയജനകമായ ഒരു രൂപം അവൻ കണ്ടു. അതിന് നാലു ദീർഘമായ ഭുജങ്ങൾ, കനകകുണ്ടലങ്ങൾ, രക്തവർണ്ണം കണ്ണുകൾ, ഗദയുമായിരുന്നു. ആ ദൈവികൻ എല്ലാ ദിശകളിലും ആ ഗദ ചുറ്റി ചുറ്റി, ജ്വലിച്ചുകൊണ്ടു ശിശുവിനെ സംരക്ഷിച്ചു. സ്വന്തം ഗദയാൽ അസ്ത്രത്തിന്റെ തീശക്തി അകറ്റി, പശുപതിയുടെ കുരിശ്ശലും പോലെ ആ മായയെ നീക്കി, ആ ശിശു ആ ദൈവികനേയും അത്ഭുതത്തോടെ നോക്കി. പത്തു മാസം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, ആ അജ്ഞേയനായ, ധർമ്മസംരക്ഷകനായ, സർവ്വവ്യാപിയായ ഭഗവാൻ ശിശുവിന്റെ മുന്നിൽ തന്നെ അപ്രത്യക്ഷനായി. ശുഭലക്ഷണങ്ങളും ഗ്രഹശാന്തിയും വന്നപ്പോൾ, പാണ്ഡുവംശത്തിൽ പാണ്ഡുവിനെപ്പോലെ ശക്തിയുള്ള ഒരു പുത്രൻ ജനിച്ചു. രാജാവ് ആ സന്തോഷത്തിൽ ധൗമ്യ, കൃപാചാര്യൻ മുതലായ ബ്രാഹ്മണന്മാരെ വിളിച്ചു ജാതകർമ്മം നടത്തി. ജന്മസ്ഥാനത്ത് സ്വർണ്ണം, പശു, ഭൂമി, ഗ്രാമങ്ങൾ, ആനകൾ, കുതിരകൾ, ഉത്തമഭോജനം എന്നിവ ബ്രാഹ്മണന്മാർക്ക് ദാനം നൽകി. സന്തുഷ്ടരായ ബ്രാഹ്മണന്മാർ പറഞ്ഞു: "പുരുവംശത്തിലെ ശ്രേഷ്ഠനായ രാജാവേ, നിങ്ങളുടെ വംശത്തിൽ ഈ ബാലൻ അതുല്യനാണ്. വിധിയുടെ അനിവാര്യത്വത്തിൽ, വെള്ളമുടിയുള്ള പുരുഷൻ അവസാനിക്കുമ്പോൾ, വിശ്ണുവിന്റെ അനുഗ്രഹം കൊണ്ടു, നിങ്ങളുടെ ഭാഗ്യത്തിനായി അയച്ചവനാണ്." "അതിനാൽ, വിശ്ണുവാൽ സംരക്ഷിക്കപ്പെട്ടവൻ എന്നർത്ഥത്തിൽ, 'വിഷ്ണുരാതൻ' എന്ന പേരിൽ ലോകത്തിൽ പ്രശസ്തനാകും. സംശയമില്ല, മഹാഭക്തനും മഹാത്മാവുമാണ്." യുദ്ധിഷ്ഠിരൻ ചോദിച്ചു: "ഈ ബാലൻ നമ്മുടെ വംശത്തിലെ ധർമ്മാത്മാക്കളായ രാജർഷികൾ, മഹാപുരുഷന്മാർ, സദ്വൃത്തശീലികൾ എന്നിവരെപ്പോലെ സദ്മാർഗം പിന്തുടരുമോ?" ബ്രാഹ്മണന്മാർ പറഞ്ഞു: "പൃഥാപുത്രാ, ജനങ്ങൾക്ക് യഥാർത്ഥ രക്ഷകനായിരിക്കും; മനുഷ്യരിൽ ഇക്ഷ്വാകുവിനെപ്പോലെയും, ബ്രാഹ്മണഭക്തിയും സത്യവാനുമായ ദശരഥപുത്ര രാമനെപ്പോലെയും. ഔശീനരവംശത്തിലെ ശിബിയെപ്പോലെ ധാനശീലനും അഭയദായകനും, ദുശ്യന്തപുത്രനെപ്പോലെ യശസ്സു പ്രചരിപ്പിക്കുന്നവനും." "അർജുനന്മാരെപ്പോലെ ധനുര്‍വിദ്യയിൽ പ്രാവീണ്യവും, അഗ്നിയെപ്പോലെ ജയിക്കാനാവാത്തവനും, സമുദ്രത്തെപ്പോലെ കടക്കാൻ പ്രയാസമുള്ളവനും. മൃഗങ്ങളിൽ സിംഹംപോലെയും, ഹിമാലയത്തെപ്പോലെ അചഞ്ചലനും, ഭൂമിയെപ്പോലെ ക്ഷമയും, മാതാപിതാക്കളെപ്പോലെ സഹിഷ്ണുതയും." "തന്റെ പിതാമഹനെപ്പോലെ സമദർശിയും, ശിവനെപ്പോലെ ദയാനിധിയും, സർവ്വജനങ്ങൾക്കു അഭയസ്ഥാനം, ലക്ഷ്മിക്കുള്ള ഭഗവാനെപ്പോലെയും. കൃഷ്ണഭക്തനായ ഈ ബാലൻ എല്ലാ ഉത്തമഗുണങ്ങളാലും മഹത്വത്താലും സമ്പന്നൻ; രന്തിദേവനെപ്പോലെ ഉദാരനും, യയാതിയെപ്പോലെ ധാർമ്മികനും." "ബലിയെപ്പോലെ സ്ഥിരതയുള്ളവനും, പ്രഹ്ലാദനെപ്പോലെ കൃഷ്ണഭക്തനും; അശ്വമേധയാഗങ്ങൾ നടത്തുകയും മൂപ്പന്മാരെ സേവിക്കുകയും ചെയ്യും. രാജർഷികളുടെ പിതാവായും, അദ്ധർമ്മികളെ ശാസിക്കുകയും, ധർമ്മത്തിനായി കലിയെ നിയന്ത്രിക്കുകയും ചെയ്യും." "തക്ഷകം എന്ന പാമ്പ്, ഒരു മുനിപുത്രന്റെ ശാപം മൂലം അയക്കുമ്പോൾ, തന്റെ മരണസമയത്തെക്കുറിച്ച് അറിഞ്ഞ്, സകലബന്ധങ്ങളും ഉപേക്ഷിച്ച് ഹരിയുടെ സാനിധ്യം പ്രാപിക്കും. ആത്മതത്വം അറിയാൻ ആഗ്രഹിച്ച്, വ്യാസപുത്രനിൽ നിന്ന് ഉപദേശങ്ങൾ കേൾക്കുകയും, ഗംഗാതീരത്തിൽ ദേഹത്യാഗം ചെയ്ത് ഭയമില്ലാതെ പരമപദം പ്രാപിക്കുകയും ചെയ്യും." ഇങ്ങനെ, കൃഷ്ണനും രാമനും വൃന്ദാവനത്തിൽ ബാല്യകാലം കളിച്ചും, മഹാപുരുഷനായ പരിചിത്തിന്റെ ജനനവും ഭാവിയും മഹിമകളും ബ്രാഹ്മണന്മാർ പ്രവചിച്ച കഥകളും വൃത്താന്തങ്ങൾ ഈ ലോകത്ത് പുണ്യകഥകളായി പകർന്നു.