ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

കൃഷ്ണനും രാമനും ലോകങ്ങളുടെ ഏക രക്ഷിതാക്കളായിരുന്നിട്ടും, അവർ വ്രജയിലൊരു സാധാരണ കുരുമക്കളായി കഴിച്ചിരുന്നത് പോലെ, പശുക്കളെ മേയിച്ച്, രാവിലെ ഭക്ഷണം കഴിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. ഒരു ദിവസം, ഓരോ ബാലനും തങ്ങളുടെ പശുക്കളെ ജലാശയത്തേക്കു കൊണ്ടുപോയി; പശുക്കൾക്ക് വെള്ളം കുടിപ്പിച്ചശേഷം, അവരും വെള്ളം കുടിച്ചു. അപ്പോൾ ആ ബാലന്മാർ അവിടെയൊരു ഭയാനകമായ സത്ത്വത്തെ കണ്ടു; അത് ഇന്ദ്രന്റെ വജ്രം കൊണ്ടു തകർത്തു വീണ ഒരു മലശിഖരത്തെപ്പോലെയായിരുന്നു. അത് ബകാസുരനായിരുന്നു—വലിയ ശക്തിയുള്ള ഒരു ദാനവൻ, വടക്കൻകൊക്ക് രൂപത്തിൽ അവിടെ വന്നതും, കഠിനമായ തൂണികൊണ്ട് കൃഷ്ണനെ പിടിച്ചെടുത്തു. കൃഷ്ണൻ ബകാസുരന്റെ വായിൽ അകപ്പെട്ടത് കണ്ടപ്പോൾ, രാമനും മറ്റു ബാലന്മാരും ജീവൻകെട്ടിയ ഇന്ദ്രിയങ്ങളെപ്പോലെ വിങ്ങിപ്പോയി, ആശയഹീനരായി. എന്നാൽ, ഗോപപുത്രനായ ലോകാചാര്യൻ കൃഷ്ണൻ, അഗ്നിയെപ്പോലെ ബകാസുരന്റെ വായിന്റെ അടിത്തട്ടിൽ തീപൊളിച്ചു; അതിൽ വേദനയാൽ ബകാസുരൻ ഉടനെ കൃഷ്ണനെ തുപ്പി പുറത്താക്കി. പക്ഷേ, അതിനാൽ ക്രോധഭരിതനായ ബകാസുരൻ വീണ്ടും കഠിനമായ തൂണികൊണ്ട് കൃഷ്ണനെ കൊല്ലാൻ ശ്രമിച്ചു. അപ്പോൾ കൃഷ്ണൻ, സത്സജ്ജനന്മാരുടെ രക്ഷകനും കംസന്റെ സുഹൃത്തുമായ അദ്ദേഹം, ബകാസുരൻ കത്തിയെത്തുമ്പോൾ തന്നെ, തന്റെ ഭുജങ്ങളാൽ അവന്റെ തൂണികൊണ്ട് പിടിച്ചു, ബാലന്മാർ നോക്കുന്പോൾ തന്നെ അതിനെ എളുപ്പത്തിൽ രണ്ടായി കീറി നശിപ്പിച്ചു. ഈ ദൃശ്യത്തിൽ ബാലന്മാർ അതീവ ആനന്ദം അനുഭവിച്ചു. ആ സമയത്ത്, ദേവതകൾ ആ ബകാസുരന്റെ ശത്രുവായ കൃഷ്ണനു നന്ദനപൂക്കളും മല്ലികപ്പൂക്കളും ചൊരിയുകയും, മൃദംഗങ്ങൾ, ശംഖങ്ങൾ, സ്തുതികൾ എന്നിവയാൽ അവനെ സ്തുതിക്കുകയും ചെയ്തു. ഇതെല്ലാം കണ്ടു, ഗോപപുത്രന്മാർ അത്ഭുതപ്പെട്ടു. ബകാസുരന്റെ വായിൽ നിന്ന് കൃഷ്ണൻ പുറത്തു വന്നപ്പോൾ, രാമനെ മുന്നിൽ നിർത്തി ബാലന്മാർക്ക് വീണ്ടും ജീവൻ തിരിച്ചുവന്നതുപോലെ തോന്നി; അവർ ആശ്വാസത്തോടെ കൃഷ്ണനെ അണഞ്ഞു, പശുക്കളെ കൂട്ടി ആ സന്തോഷത്തിൽ ആ സംഭവത്തെ പാടിക്കൊണ്ട് വ്രജയിലേക്ക് മടങ്ങി. ഈ വാർത്ത കേട്ടു, ഗോപന്മാരും അവരുടെ ഭാര്യമാരും അത്ഭുതത്തോടും അപാര സ്നേഹത്തോടും കൂടി, മരിച്ചവൻ തിരിച്ചുവന്നതുപോലെ കൃഷ്ണനെ നിരന്തരം കണ്ണുകളാൽ ആസ്വദിച്ചു. അവർ തമ്മിൽ പറഞ്ഞു: “അയ്യോ! എത്രയോ ഭീഷണികൾ ഈ ബാലൻ നേരിട്ടിരിക്കുന്നു! ഞങ്ങളുടെ ഏതോ പഴയ പാപം കൊണ്ടായിരിക്കാം ഈ ഭയം.” എന്നിരുന്നാലും, ആ ഭയാനകമായ ദാനവന്മാർ അദ്ദേഹത്തെ ജയിക്കാൻ കഴിയില്ല; കൊല്ലാൻ ശ്രമിച്ചാലും, ജ്വാലയിൽ ചിതറുന്ന ശലഭങ്ങളെപ്പോലെ അവർ നശിക്കുന്നു. ബ്രഹ്മജ്ഞാനികൾ പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ ഒരിക്കലും പൊയ്മയല്ല; ഗർഗമുനി പറഞ്ഞതുപോലെ തന്നെയാണ് സംഭവിക്കുന്നത്. ഇങ്ങനെ, നന്ദനും മറ്റു ഗോപന്മാരും കൃഷ്ണനും രാമനും സംബന്ധിച്ച കഥകൾ ആസ്വദിച്ചു സന്തോഷത്തോടെ കാലം കഴിച്ചു; ലോകദുഃഖങ്ങൾ അവർക്കറിയാതെ. ബാല്യത്തിൽ അവർ ഒളിച്ചോട്ടം, തടങ്ങൾ പണിയൽ, കുരങ്ങുപോലെ ചാടൽ എന്നിവയിലൊക്കെയും ആഹ്ലാദത്തോടെ സമയം ചെലവഴിച്ചു. അപ്പോൾ ശൗനകമുനി ചോദിച്ചു: “അശ്വത്താമൻ ബ്രഹ്മശിരശ്സ്ത്രം ഉപയോഗിച്ചപ്പോൾ ഉത്തരയുടെ ഗർഭസ്ഥശിശു നശിച്ചുപോയി. എന്നാൽ ഭഗവാന്റെ കൃപയാൽ അവൻ ജീവൻ തിരിച്ചുപിടിച്ചു. ആ കുട്ടിയുടെ ജനനം, മഹാത്മാവായ അവന്റെ കർമ്മങ്ങൾ, അന്ത്യം, മരിച്ചശേഷം എവിടെയായെന്ന് ഞങ്ങൾ കേൾക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. നിങ്ങൾക്ക് ഉചിതമാണെന്ന് തോന്നിയാൽ, ദയവായി ഞങ്ങൾക്കു പറയൂ; ഞങ്ങൾ ശ്രുതിയുടെ തപസ്സിൽ താല്പര്യമുള്ളവർ, ശുകമുനി ഈ ജ്ഞാനം നൽകിയത്.” സൂതൻ പറഞ്ഞു: “യുദ്ധിഷ്ഠിരൻ, പിതാവിനെപ്പോലെ, തന്റെ പ്രജകളെ സന്തോഷിപ്പിച്ചു; കൃഷ്ണപാദസേവനത്തിലൂടെ എല്ലാ ആശകളും വിട്ടവൻ ആയിരുന്നു. അവനു ധനം, യജ്ഞങ്ങൾ, രാജ്യം, ഭാര്യകൾ, സഹോദരങ്ങൾ, ജംബൂദ്വീപിൽ അധികാരം, ആകാശം വരെ എത്തുന്ന കീർത്തി—ഇതെല്ലാം ഉണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ, മുക്തിയിൽ മനസ്സു നിർത്തിയവനു ദേവന്മാർ പോലും മോഹിക്കുന്ന ഇച്ഛകൾക്ക് എന്ത് വില? വിശേഷാൽ, വിശയങ്ങൾ വിശയാസക്തനായ രാജാവിന് സന്തോഷം നൽകുന്നതുപോലെ അവയ്ക്കു സന്തോഷം ലഭിച്ചു. അപ്പോൾ, ഭ്രിഗുവിൻ്റെ വംശജനായോ, ഗർഭസ്ഥനായിരിക്കുമ്പോൾ തന്നെ, ആ വീരകുമാരൻ ഒരു വ്യക്തിയെ കണ്ടു; അശ്വത്താമൻ ഉപയോഗിച്ച ആയുധത്തിന്റെ തീയിൽ കത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ. അശുദ്ധമില്ലാത്ത, വിരൽവലിപ്പമുള്ള, കാന്തിയുള്ള, പൊൻമുകുടം ധരിച്ച, ശ്യാമവർണ്ണം, അത്ഭുതരൂപം, പീതാംബരം ധരിച്ച, അപ്രതിഹതനായ ഒരാൾ. നാലു ദീർഘമായ ഭുജങ്ങൾ, പൊൻകാണികൾ, രക്തവർണ്ണം കണ്ണുകൾ, ഗദയുമായി, ആ കുട്ടിയെ ചുറ്റി എല്ലാ ദിശകളിലും സഞ്ചരിച്ചു; ആ ഗദയെ ജ്വലിക്കുന്ന ഉല്ക്കയെപ്പോലെ ചുറ്റി ചുറ്റി ഭ്രമിപ്പിച്ചു. തന്റെ ഗദയാൽ ആ ആയുധത്തിന്റെ തീയാണവൻ അകറ്റിയത്; പശുക്കളുടെ നാഥൻ മൂടൽമഞ്ഞ് അകറ്റുന്നതുപോലെ. കുട്ടി അതു നോക്കി, “ഇതാരാണ്?” എന്ന് വിചാരിച്ചു. പത്ത് മാസം കഴിയുമ്പോൾ, ആ ഭീഷണി അകറ്റിയശേഷം, അളവറ്റവനുമായ, ധർമ്മത്തിന്റെ രക്ഷകനുമായ, സർവ്വവ്യാപിയായ ഭഗവാൻ അവിടെയേയ്ക്ക് അപ്രത്യക്ഷനായി. അതിനുശേഷം, എല്ലാ സദ്ഗുണങ്ങളും ഉദിച്ചപ്പോൾ, ഗ്രഹങ്ങൾ അനുകൂലമായപ്പോൾ, പാണ്ഡുവംശത്തിൽ പുനർജനിച്ച ആ കുഞ്ഞ് പാണ്ഡുവിൻ്റെ ശക്തിയോടെ ജനിച്ചു. രാജാവ്, അത്യന്തം സന്തോഷത്തോടുകൂടി, ധൗമ്യൻ, കൃപാചാര്യൻ തുടങ്ങിയ ബ്രാഹ്മണന്മാരെ വിളിച്ചു, ജനനചാർട്ട് കാണിച്ചു, ശുഭകാർമങ്ങളും നടത്തി. പുണ്യസ്ഥാനത്ത് ബ്രാഹ്മണന്മാർക്ക് പൊന്നു, പശു, ഭൂമി, ഗ്രാമങ്ങൾ, ആനകൾ, കുതിരകൾ, ഉത്തമഭക്ഷണം എന്നിവ ദാനം ചെയ്തു. സന്തുഷ്ടരായ ബ്രാഹ്മണന്മാർ വിനീതനായ രാജാവിനോട് പറഞ്ഞു: “പുരുവംശത്തിലെ ശ്രേഷ്ഠനായോ, ഈ വംശത്തിൽ ഇതാ അവനാണ്.” “വിദി നിർണ്ണയിച്ച സമയത്ത്, വെള്ളമുടി (യമ) അടുത്തെത്തുമ്പോൾ, വിശ്ണുവിന്റെ അനുഗ്രഹത്താൽ, നിങ്ങൾക്ക് അനുഗ്രഹമായി അയച്ചവനാണ്.” “അതിനാൽ, ലോകത്ത് വിശ്ണുരാത എന്നറിയപ്പെടും; വിശ്ണുവാൽ സംരക്ഷിക്കപ്പെടുന്നവൻ. സംശയമില്ല; മഹാഭക്തനും മഹാത്മാവുമാണ്.” യുദ്ധിഷ്ഠിരൻ ചോദിച്ചു: “ഈ കുഞ്ഞ് നമ്മുടെ രാജർഷികളുടെ ധാർമ്മിക വഴികൾ പിന്തുടരുമോ? മഹത്മാക്കളും സജ്ജനരും പ്രശംസിക്കുന്നവർക്കുള്ള പാതയിലേയ്ക്കോ?” ബ്രാഹ്മണന്മാർ പറഞ്ഞു: “പൃഥാപുത്രനേ, അവൻ ജനങ്ങളിൽ ഇക്ഷ്വാകുവിനെപ്പോലെയുള്ള രക്ഷകനായിരിക്കും; ബ്രാഹ്മണഭക്തനും സത്യവാനുമായിരിക്കും, ദശരഥപുത്രരാമനെപ്പോലെ. അവൻ ശിബിയെപ്പോലെ ദാനശീലിയും അഭയദായകനും; ദുഷ്യന്തപുത്രനെപ്പോലെ യജ്ഞങ്ങളിൽ വംശകീർത്തി വിപുലീകരിക്കും. അർജുനന്മാരെപ്പോലെയുള്ള ധനുര്‍വ്വിദ്യയിൽ പ്രാവീണ്യം; അഗ്നിയെപ്പോലെ ജയിക്കാൻ അസാധ്യനും സമുദ്രത്തെപ്പോലെ കടക്കാൻ പ്രയാസമുള്ളവനും. മൃഗങ്ങളിൽ സിംഹംപോലെയും, ഹിമാലയത്തെപ്പോലെ സ്ഥിരതയുള്ളവനും, ഭൂമിയെപ്പോലെ ക്ഷമയുള്ളവനും മാതാപിതാക്കളെപ്പോലെ സഹിഷ്ണുതയുള്ളവനും. പിതാമഹനെപ്പോലെ നിഷ്പക്ഷതയുള്ളവനും, ശിവനെപ്പോലെ ദയാനിധിയും, എല്ലാ ജീവികൾക്കും ആശ്രയവും, ലക്ഷ്മിക്ക് വിശ്ണുവിനെപ്പോലെയുള്ളവനും. കൃഷ്ണഭക്തനായവൻ, എല്ലാ മഹാഗുണങ്ങളോടും മഹത്വത്തോടും; രന്തിദേവനെപ്പോലെ ഉദാരനും, യയാതിയെപ്പോലെ ധാർമ്മികനും. സ്ഥിരതയിൽ ബലിയെപ്പോലെയും, കൃഷ്ണഭക്തിയിൽ പ്രഹ്ലാദനെപ്പോലെയും, അശ്വമേധയാഗങ്ങൾ നടത്തുകയും മൂപ്പന്മാരെ സേവിക്കുകയും ചെയ്യും.” ഇങ്ങനെ, കൃഷ്ണനും രാമനും ബാല്യത്തിൽ വൃന്ദാവനത്തിൽ കളിച്ചതും, ഉത്തരയുടെ ഗർഭസ്ഥശിശുവായ പാർത്തികേയന്റെ ജനനം, മഹത്വം, ഭാവി, മഹർഷിമാർ പ്രവചിച്ചതുപോലെ രാജാവും ബ്രാഹ്മണന്മാരും ആകാംക്ഷയോടെ ആ കുഞ്ഞിനെ സ്വീകരിച്ചതുമാണ് ഈ കഥ.