ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ഒരു ദിവസം, പശുക്കളുടെ കൂട്ടത്തിൽ കലവറയിലായി കാളകൃഷിയായി രൂപംകൊണ്ട ഒരു അസുരനെ ഹരി ശ്രദ്ധിച്ചു. സാവധാനമായി ഇരുന്ന്, അനാസക്തനായി നടിച്ച്, ആ അസുരനെ ബാലരാമനോടു കാണിച്ചു. ഉടനെ അച്യുതൻ ആ കാളയെ അതിന്റെ വാലിനും പിന്നെയും പിടിച്ച്, ചുറ്റി, അതിശക്തിയോടെ ഒരു കപിത്തമരത്തിന്മേൽ എറിഞ്ഞു. ആ ഭയങ്കരശരീരിയായ അസുരൻ, മരത്തിൽ നിന്ന് വീണ കപിത്തങ്ങൾകൊണ്ട് അടിക്കപെട്ടു, അപ്രാണനായി വീണു. ഇതറിഞ്ഞ് അത്ഭുതപ്പെട്ട ബാലസഖാക്കൾ “ശബാശ്! ശബാശ്!” എന്നു ആഹ്ലാദിച്ചു; ദേവതകൾ ആനന്ദത്തോടെ ആകാശത്തിൽ നിന്നു പുഷ്പവൃഷ്ടി നടത്തി. ലോകങ്ങളെ സംരക്ഷിക്കുന്നവരായ ആ ഇരുവരും, സാധാരണ കൃഷ്ണനും രാമനും പോലെ, പശുക്കളെ കാത്തു, രാവിലെ ഭക്ഷണം കഴിച്ചു. ഒരു ദിവസം, ഓരോ കുട്ടിയും തങ്ങളുടെ പശുക്കളെ ജലാശയത്തേക്കു കൊണ്ടു പോയി; പശുക്കൾക്ക് വെള്ളം കുടിപ്പിച്ചശേഷം, അവർതാനും വെള്ളം കുടിച്ചു. അപ്പോൾ അവിടെ, ഒരു വലിയ ജീവിയെ അവർ കണ്ടു; അത് ഇന്ദ്രന്റെ വജ്രംപൊട്ടി തകർത്തു വീണ ഒരു പർവതശൃംഗംപോലെയായിരുന്നു. ആ ജീവി ബകാസുരനായിരുന്നു—വലിയ വലിപ്പമുള്ള, വളരെയധികം ശക്തിയുള്ള ഒരു അസുരൻ, കുറുക്കൻ രൂപത്തിൽ. അപ്രത്യക്ഷനായി, അതിന്റെ മൂർച്ചയുള്ള ചുണ്ടുകൊണ്ട് കൃഷ്ണനെയും പിടിച്ചു. കൃഷ്ണനെ ബകാസുരൻ വിഴുങ്ങിയതറിഞ്ഞപ്പോൾ, രാമനും മറ്റു ബാലരും ജീവൻ ഇല്ലാത്ത ഇന്ദ്രിയങ്ങളെപ്പോലെ ആകി, ആശയക്കുഴപ്പത്തിൽ ആകുന്നു. എന്നാൽ, ഗോപപുത്രനായ ലോകാചാര്യനായ കൃഷ്ണൻ, അഗ്നിപോലെ ബകാസുരന്റെ വായിലെ വേരുകൾ പൊള്ളിച്ചു. അതിനാൽ വേദനയാൽ വിറയച്ച ബകാസുരൻ ഉടനെ കൃഷ്ണനെ തുപ്പിക്കളഞ്ഞു; പിന്നെ കോപത്തോടെ വീണ്ടും കൃഷ്ണനെ കൊല്ലാൻ ചുണ്ടുകൊണ്ട് ആക്രമിച്ചു. അപ്പോൾ കൃഷ്ണൻ, ധാർമ്മികരുടെ രക്ഷകനും കംസന്റെ സുഹൃത്തുമായ അവൻ, തന്റെ ഭുജങ്ങൾകൊണ്ട് ബകാസുരന്റെ ചുണ്ടുപിടിച്ച്, ബാലർ നോക്കിനിൽക്കേ അതിനെ എളുപ്പത്തിൽ രണ്ടായി പിളർത്തി. ദേവതകൾ ആ ആസുരവിരോധിക്ക് നന്ദനപുഷ്പങ്ങളും മലരുകളും വിതറി, മൃദംഗം, ശംഖം മുതലായ വാദ്യങ്ങൾ മുഴക്കി, സ്തുതികൾ പാടി. ഇത് കണ്ടു, ബാലസഖാക്കൾ അത്ഭുതപ്പെട്ടു. കൃഷ്ണൻ ബകാസുരന്റെ വായിൽ നിന്ന് മോചിതനായപ്പോൾ, രാമനെ മുൻനിർത്തി ബാലർക്ക് ജീവൻ തിരികെ ലഭിച്ചപോലെ അനുഭവപ്പെട്ടു. അവർ സന്തോഷത്തോടെ കൃഷ്ണനെ അണച്ചു, പശുക്കളെ കൂട്ടി, സംഭവങ്ങൾ പാടിക്കൊണ്ട് വ്രജയിലേക്ക് മടങ്ങി. ഈ വിശേഷം കേട്ടു, ഗോപന്മാരും അവരുടെ ഭാര്യമാരും അത്ഭുതത്തിലും അനുരാഗത്തിലും നിറഞ്ഞു; മരിച്ചവൻ തിരിച്ചു വന്നതുപോലെ അവർ കൃഷ്ണനെ ദൃഷ്ടിപൂരിതമായ കണ്ണുകളാൽ നോക്കി. “എത്രയോ ഭീഷണികൾ ഈ ബാലൻ നേരിട്ടിരിക്കുന്നു! നമ്മുടേതായ ഏതോ പാപം തന്നെയാണ് ഈ ഭയത്തിന്റെ കാരണം,” എന്നു അവർ പറഞ്ഞു. എന്നാൽ ആ ഭയങ്കരന്മാർക്കു കൃഷ്ണനെ ജയിക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല; കൊല്ലാൻ ശ്രമിച്ചാലും, അവർ അഗ്നിയിൽ ചിറകു കത്തുന്ന ഈരണ്ടുകളെപ്പോലെ നശിക്കുന്നു. “ബ്രഹ്മജ്ഞാനികൾ പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ ഒരിക്കലും പൊയ്മല്ല; ഗർഗമുനി പറഞ്ഞതുപോലെ തന്നെ സംഭവിക്കുന്നു,” എന്നു അവർ പറഞ്ഞു. ഇങ്ങനെ, കൃഷ്ണനും രാമനും സംബന്ധിച്ച കഥകളിൽ ആനന്ദംകൊണ്ടു, ഗോപന്മാർ ലോകദുഃഖം മറന്ന് സന്തോഷത്തോടെ കാലം കഴിച്ചു. കുട്ടിക്കാലം അവർ ഒളിച്ചുകളിയും കെട്ടുപണിയും കുരങ്ങുപോലുള്ള ചാടലുകളും കളിച്ചുകൊണ്ട് വ്രജയിൽ ചെലവഴിച്ചു. അപ്പോൾ, ശൗനകമുനി ചോദിച്ചു: “അശ്വത്താമന്റെ ബ്രഹ്മശിർഷാസ്ത്രത്തിന്റെ ശക്തിയിൽ ഉത്തരയുടെ ഗർഭസ്ഥശിശു നശിച്ചെങ്കിലും, ഭഗവാന്റെ കൃപയാൽ ജീവൻ തിരികെ ലഭിച്ചു. ആ കുട്ടിയുടെ ജനനവും മഹാപുരുഷനെന്ന നിലയിൽ ചെയ്ത പ്രവർത്തികളും, അവന്റെ അന്ത്യം എങ്ങനെയായിരുന്നു, മരിച്ചശേഷം അവൻ എവിടേക്കുപോയി എന്നതും ഞങ്ങൾ കേൾക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. നിങ്ങൾക്ക് അനുയോജ്യമെങ്കിൽ ദയവായി ഇതു പറയുക; ശുകദേവൻ ഈ ജ്ഞാനം നൽകിയ ഞങ്ങൾ അത്യന്തം ആഗ്രഹത്തോടെ കാത്തിരിക്കുന്നു.” സൂതൻ പറഞ്ഞു: അAttachments to the feet of Krishna, all ആഗ്രഹങ്ങളിൽ നിന്നും വിയുക്തനായ രാജാവ് യുദ്ധിഷ്ഠിരൻ, പിതാവിനെപ്പോലെ തന്റെ പ്രജകളെ സന്തോഷിപ്പിച്ചു. അവനു ധനം, യജ്ഞങ്ങൾ, രാജ്യങ്ങൾ, ഭാര്യമാർ, സഹോദരന്മാർ, ജംബുദ്വീപത്തിൽ അധികാരം, സ്വർഗ്ഗത്തോളം പേരും ഉണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ, മുകുന്ദനിൽ മനഃസ്ഥിതി ഉറപ്പിച്ചവർക്കു—even ദേവതകൾക്കു മോഹമുണ്ടാകുന്ന ആഗ്രഹങ്ങൾക്കും—എന്ത് വിലയാണുള്ളത്? വിശയങ്ങൾ വിശയാർത്ഥിയായ രാജാവിനെ സന്തോഷിപ്പിക്കുന്നതുപോലെ, അവയും അവനെ സന്തോഷിപ്പിച്ചു. ഭൃഗുവംശജനായോ, അമ്മയുടെ ഗർഭത്തിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ തന്നെ, ആ ധീരശിശു, ആയുധത്തിന്റെ തീയിൽ ദഹിക്കപ്പെടുമ്പോൾ, ഒരു അതിശയകരമായ വ്യക്തിയെ കണ്ടു. അദ്ഭുതകരമായ, വിരലിന്റെ വലിപ്പമുള്ള, കാന്തിയുള്ള, പൊന്നുമുടിയും കിരീടവും ധരിച്ച, ശ്യാമവർണ്ണിയായ, പീതാംബരം ധരിച്ച, അച്യുതനായ ആ രൂപം. നാലു നീണ്ട ഭുജങ്ങൾ, തീപോലെ ദീപ്തമായ പൊന്നുമക്കൾ, രക്തവർണ്ണം കണ്ണുകൾ, ഗദയുമായ്, എല്ലാ ദിക്കുകളിലും ആ ശിശുവിന്റെ ചുറ്റും ചുറ്റിക്കൊണ്ടു, ഗദയെ പാറിച്ചുകൊണ്ടു, ജ്വലിക്കുന്ന ഉല്കപോലെയായി. സ്വന്തം ഗദയാൽ, ആ മഹാത്മാവ് ആസ്ത്രത്തിന്റെ തീയുടെ ശക്തി നീക്കി; കൃഷിപതിയുടെ കണൽ മൂടൽമഞ്ഞു നീക്കുന്നതുപോലെ. അവിടെ, “ഇവൻ ആരാണ്?” എന്ന ചിന്തയോടെ ശിശു നോക്കി. പിന്നീട്, ആ അപകടം നീക്കിയശേഷം, അളവറ്റ ഭഗവാൻ, ധർമ്മത്തിന്റെ രക്ഷകൻ, സർവ്വവ്യാപകൻ, പത്തു മാസം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, ശിശുവിന്റെ മുന്നിൽ തന്നെ അപ്രത്യക്ഷനായി. ശുഭലക്ഷണങ്ങൾ ഉദിച്ചപ്പോൾ, ഗ്രഹങ്ങൾ അനുകൂലമായപ്പോൾ, പാണ്ഡുവംശത്തിന്റെ ആ ശിശു വീണ്ടും ജനിച്ചു; പാണ്ഡുവിന്റെ ശക്തിയോടെ. രാജാവ് ആനന്ദപൂർണ്ണനായി, ധൗമ്യൻ, കൃപാചാര്യൻ എന്നിവർ ചേർന്ന് ശിശുവിന്റെ ജാതകചക്രം പാരായണം ചെയ്തു; ശുഭകാർമങ്ങൾ നടത്തി. വേദധർമ്മം അറിയുന്ന രാജാവ്, ജന്മസ്ഥലത്ത് ബ്രാഹ്മണന്മാർക്ക് പൊന്നും പശുക്കളും ഭൂമിയും ഗ്രാമങ്ങളും ആനകളും കുതിരകളും ഉത്തമഭക്ഷ്യങ്ങളും ദാനം ചെയ്തു. തൃപ്തരായ ബ്രാഹ്മണന്മാർ, വിനയശാലിയായ രാജാവിനോട് പറഞ്ഞു: “പുരുവംശത്തിലെ ശ്രേഷ്ഠനായോ, നിന്റെ വംശത്തിൽ, ഈ ശിശുവാണ് പ്രധാനൻ. ഭാവിയിൽ, ശ്വേതകേശൻ അവസാനിക്കുമ്പോൾ, ദൈവത്തിന്റെ അപ്രതിഭതമായ ഇച്ഛയാൽ, വിഷ്ണുവിന്റെ അനുഗ്രഹമായി, അവൻ നിനക്കു അനുഗ്രഹമായി അയക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. അതിനാൽ, ലോകത്തിൽ അവൻ വിഷ്ണുരാത എന്ന പേരിൽ പ്രശസ്തൻ ആകും; അവൻ മഹാഭക്തനും മഹാത്മാവും ആകും.” യുദ്ധിഷ്ഠിരൻ ചോദിച്ചു: “ഈ കുട്ടി നമ്മുടേതായ മഹർഷിമാരുടെ, ധർമ്മപുത്രന്മാരുടെ, സദാചാരികളുടെയും മഹാപുരുഷന്മാരുടെയും വഴിയിൽ നടക്കുമോ?” ബ്രാഹ്മണന്മാർ പറഞ്ഞു: “പൃഥാപുത്രനായോ, ഇക്ഷ്വാകുവിനുപോലും ജനങ്ങളിൽ രക്ഷകനായവൻ, ബ്രാഹ്മണഭക്തനും സത്യവാനുമായ രാമചന്ദ്രനുപോലും, ഔശീനരവംശത്തിലെ ശിബിപോലും ദാനശീലിയും അഭയദായകനും, യജ്ഞങ്ങളിൽ ദുശ്യന്തപുത്രനെപ്പോലും വംശപ്രശസ്തി വർദ്ധിപ്പിക്കുന്നവനും ആകും. അർജുനന്മാരെപ്പോലും ധനുര്‍വിദ്യയിൽ ശ്രേഷ്ഠനും, അഗ്നിപോലും ജയിക്കാനാവാത്തവനും, സമുദ്രംപോലും കടക്കാനാവാത്തവനും, മൃഗങ്ങളിൽ സിംഹംപോലും ധൈര്യശാലിയും, ഹിമാലയപർവതംപോലും സ്ഥിരതയുള്ളവനും, ഭൂമിപോലും ക്ഷമയുള്ളവനും, മാതാപിതാക്കൾപോലും സഹിഷ്ണുവും ആകും.” ഇങ്ങനെ, കൃഷ്ണനും രാമനും അനുഭവിച്ച അത്ഭുതങ്ങളും, ഉത്തരയുടെ ഗർഭത്തിൽ രക്ഷപ്പെട്ട മഹാശിശുവിന്റെ ജനനവും, മഹാത്മാക്കളായ ബ്രാഹ്മണന്മാർ പറഞ്ഞ അനുഗ്രഹവചനങ്ങളും വ്രജനഗരിയിൽ മുഴുവനും ആനന്ദം വിതറി.