ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

യമുനയുടെ തീരത്ത്, ഒരിക്കൽ ശ്രീകൃഷ്ണനും ബാലരാമനും അവരുടെ സുഹൃത്തുക്കളോടൊപ്പം കാളകളെ മേയിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, അവരെ കൊല്ലാൻ ഉദ്ദേശിച്ചൊരു അസുരൻ അവിടത്തെ കാളകളുടെ കൂട്ടത്തിൽ കലർന്നിരുന്നു. ആ അസുരൻ ഒരു കാളയുടെ രൂപം സ്വീകരിച്ചിരുന്നതു കണ്ട്, ഹരി നിർദോഷനായി നടിച്ച് പതിയെ ഇരുന്ന് ബാലരാമനോട് അവനെ സൂചിപ്പിച്ചു. അച്യുതൻ പിന്നെ ആ കാളയുടെ വാലും പിറകുവശവും പിടിച്ച് അതിനെ ചുറ്റി കപിത്തവൃക്ഷത്തിന്റെ മുകളിൽ എറിഞ്ഞു; വലിയ ശരീരമുള്ള ആ അസുരൻ, വൃക്ഷത്തിൽ നിന്നു വീണ ഫലങ്ങൾ കൊണ്ട് അടിക്കപ്പെട്ടു, അവിടെ തന്നെ ജീവൻ വിട്ടു. ഇത് കണ്ടു അതിശയിച്ച ബാലസുഹൃത്തുക്കൾ "ശബാശ്! ശബാശ്!" എന്നു വിളിച്ചു; ദേവതകൾ ആനന്ദത്തോടെ ആകാശത്തിൽ നിന്നു പുഷ്പങ്ങൾ ചിതറിച്ചു. ലോകങ്ങളുടെ ഏക രക്ഷകരായിരുന്നെങ്കിലും, കൃഷ്ണനും ബാലരാമനും കൃഷ്ണകൃഷ്ണരായി കാളകളെ മേയിച്ചു, പതിവുപോലെ പ്രഭാതഭക്ഷണം ചെയ്തു. ഒരിക്കൽ, ഓരോ ബാലനും തങ്ങളുടെ കാളകളെ വെള്ളത്തിനരികിലേക്ക് കൊണ്ടു പോയി; കാളകൾക്ക് വെള്ളം കൊടുത്ത ശേഷം അവർ സ്വയം വെള്ളം കുടിച്ചു. അപ്പോൾ, അവിടുത്തെ കുട്ടികൾ ഒരു വലിയ ജീവിയെ കണ്ടു, ഇന്ദ്രന്റെ വജ്രം കൊണ്ട് തകർത്ത ഒരു മലശിഖരത്തെപ്പോലെയാണ് ആ രൂപം. അതായിരുന്നു ബകാസുരൻ—ഒരു വലിയ പക്ഷിയായ ക്രൗഞ്ചരൂപത്തിൽ വന്ന അസുരൻ. അപ്രതീക്ഷിതമായി അവൻ അടുത്തു വന്നു, മൂർച്ചയുള്ള തൂകത്തോടെ കൃഷ്ണനെ പിടിച്ചെടുത്തു. കൃഷ്ണനെ ബകാസുരൻ വിഴുങ്ങിയതുകണ്ട്, ബാലരാമനും മറ്റു ബാലരും ജീവൻ വിട്ട ഇന്ദ്രിയങ്ങളായി, ആശയക്കുഴപ്പത്തിൽ ആകി നിന്നു. എന്നാൽ, ലോകത്തിന്റെ ഗുരുവായ കൃഷ്ണൻ, അഗ്നിയെപ്പോലെ ബകാസുരന്റെ വായിൽ ഉള്ള വേരിൽ തീ പടർത്തി; അതിന്റെ വേദനയാൽ ബകാസുരൻ കൃഷ്ണനെ ഉഗർത്തി പുറത്താക്കി, അതികോപത്തോടെ വീണ്ടും കൃഷ്ണനെ കൊന്നുകളയാൻ തൂക്കുകൊണ്ട് ആക്രമിച്ചു. അപ്പോൾ കൃഷ്ണൻ, സത്പുരുഷന്മാരുടെ രക്ഷകനും കംസന്റെ സുഹൃത്തും ആയവൻ, തന്റെ ഭുജങ്ങൾ കൊണ്ട് ബകാസുരന്റെ തൂക്ക് പിടിച്ചു, ബാലസുഹൃത്തുക്കൾ നോക്കി നിൽക്കേ അതിനെ എളുപ്പത്തിൽ കീറി രണ്ടായി വേർപെടുത്തി; ഈ കാഴ്ച അവർക്കു അതിയായ സന്തോഷം നൽകി. ഇത് കണ്ട ദേവതകൾ കൃഷ്ണന്റെ മേൽ നന്ദനപുഷ്പങ്ങളും മല്ലികകളും പെയ്യിച്ചു; മൃദംഗം, ശംഖം, ഗാനം എന്നിവയാൽ അവനെ സ്തുതിച്ചു. ഈ ദൃശ്യങ്ങൾ കണ്ട ഗോപബാലന്മാർ അത്ഭുതപ്പെട്ടു. കൃഷ്ണൻ ബകാസുരന്റെ വായിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെട്ടപ്പോൾ, ബാലരാമന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ കുട്ടികൾക്ക് ജീവൻ തിരിച്ചുവന്നതുപോലെ തോന്നി; അവർ ആനന്ദത്തോടെ കൃഷ്ണനെ അണയിച്ചു, കാളകളെ കൂട്ടി വ്രജയിലേക്ക് മടങ്ങി, സംഭവങ്ങൾ പാടിക്കൊണ്ട് പോയി. ഇത് കേട്ടു, ഗോപന്മാരും അവരുടെ ഭാര്യമാരും അത്ഭുതത്തിലും അനുരാഗത്തിലും നിറഞ്ഞു കൃഷ്ണനെ കണ്ണുകൾ നിറയുന്ന വിധം നോക്കി; മൃത്യുവിൽ നിന്ന് തിരിച്ചുവന്നവനെന്ന പോലെ. "അയ്യോ, എത്രയോ ഭീഷണികൾ ഈ ബാലൻ നേരിട്ടിരിക്കുന്നു! നമ്മുടെ ഏതെങ്കിലും പാപഫലമായിരിക്കാം ഈ ഭയം," എന്നായിരുന്നു അവരുടെ മനസ്സിലുണ്ടായ ആശങ്ക. എങ്കിലും, ആ ഭയാനകജീവികൾ ഒരിക്കലും കൃഷ്ണനെ ജയിക്കാറില്ല; കൊല്ലുവാൻ വന്നാലും അവർ അഗ്നിയിൽ ചിതറുന്ന ഈച്ചകളെപ്പോലെ നശിക്കുന്നു. ബ്രഹ്മജ്ഞാനികൾ പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ ഒരിക്കലും പൊള്ളയല്ല; ഗർഗമുനി പറഞ്ഞതുപോലെ എല്ലാം സംഭവിച്ചിരിക്കുന്നു. ഇങ്ങനെ, കൃഷ്ണനും ബാലരാമനും സംബന്ധിച്ച കഥകളിൽ ആസ്വാദനം കൊണ്ടു നന്ദനും മറ്റ് ഗോപന്മാർ ലോകദുഃഖങ്ങളെ മറന്നു സന്തോഷത്തോടെ കാലം കഴിച്ചു. ഒളിച്ചുവേല, തടംപണിയൽ, കുരങ്ങുപോലുള്ള ചാടലുകൾ തുടങ്ങിയ ബാലക്രീഡകളിൽ അവർ വ്രജയിൽ ബാല്യകാലം ആസ്വദിച്ചു. ശൗനകമഹർഷി ചോദിച്ചു: "അശ്വത്താമന്റെ ബ്രഹ്മശിർഷാസ്ത്രത്തിന്റെ ശക്തിയിൽ ഉത്തരയുടെ ഗർഭസ്ഥശിശു കൊല്ലപ്പെട്ടു, പക്ഷേ ഭഗവാന്റെ കൃപയാൽ അവൻ ജീവൻ തിരിച്ചുപിടിച്ചു. ആ കുഞ്ഞിന്റെ ജനനവും മഹാത്മാവായ അദ്ദേഹത്തിന്റെ കൃത്യങ്ങളും, അദ്ദേഹത്തിന്റെ അന്ത്യം എങ്ങനെയായിരുന്നു, മരിച്ചശേഷം എവിടേക്ക് പോയി എന്നതുമൊക്കെയും ഞങ്ങൾ കേൾക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. നിങ്ങൾ അനുയോജ്യമെന്ന് കരുതുന്നുവെങ്കിൽ, ദയവായി ഇതെല്ലാം ഞങ്ങൾക്കു പറയൂ; ശുകമുനി ഈ ജ്ഞാനം ഞങ്ങൾക്കു നൽകിയതുകൊണ്ടാണ് ഞങ്ങൾ ഇങ്ങനേ ആകാംക്ഷയോടെ ഇരിക്കുന്നത്." സൂതൻ പറഞ്ഞു: യുദ്ധിഷ്ഠിരൻ, പിതാവിനെപ്പോലെ رعാജ്യത്തിൽ ജനങ്ങളെ സന്തോഷിപ്പിച്ചു; കൃഷ്ണന്റെ പാദസേവനത്തിലൂടെ എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളിൽ നിന്നും വിരക്തനായിരുന്നു. ധനം, യാഗങ്ങൾ, രാജ്യങ്ങൾ, ഭാര്യമാർ, സഹോദരന്മാർ, ജംബുദ്വീപത്തിൽ ആധിപത്യം, ആകാശം വരെ എത്തുന്ന യശസ്—ഇവയെല്ലാം അദ്ദേഹത്തിനുണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ, ഭഗവത്ഭക്തിയുള്ളവനു ദേവതകളും ആഗ്രഹിക്കുന്ന ഇന്ദ്രിയസുഖങ്ങൾക്കും അർത്ഥമുണ്ടോ? വിശപ്പ് അനുഭവിക്കുന്ന രാജാവിന് മറ്റു കാര്യങ്ങൾ എത്രത്തോളം സന്തോഷം നൽകുന്നുവോ, അതുപോലെ മാത്രമാണ് അവയെല്ലാം അദ്ദേഹത്തിനും. ബ്രിഗുകുലജാതനായോ, ഗർഭത്തിൽ തന്നെ, ആ വീരശിശു ഒരു അതിശയപ്പെട്ട വ്യക്തിയെ കണ്ടു; ആസ്ത്രശക്തിയിൽ കത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ. ഒരു അംഗുഷ്ഠപ്രമാണം, കാന്തിയുള്ള, പൊൻകിരീടം ധരിച്ച, കൃഷ്ണവർണ്ണം, മനോഹരമായ, പിതാംബരം ധരിച്ച, അച്യുതനായ ആ രൂപം. നാല് ദീർഘമായ ഭുജങ്ങൾ, പൊൻകുന്ദലങ്ങൾ, രക്തവർണ്ണം കണ്ണുകൾ, ഗദയുമായി, ആ കുഞ്ഞിന്റെ ചുറ്റും എല്ലാ ദിക്കുകളിലും ചുറ്റി നടന്നു, ആ ഗദയെ പടക്കംപോലെ ചുറ്റിച്ചു. സ്വന്തം ഗദയാൽ ആസ്ത്രത്തിന്റെ തീക്കാറ്റിനെ അകറ്റി; പശുക്കളുടെ ഉടമ മൂടൽമഞ്ഞ് അകറ്റുന്നതുപോലെ. കുഞ്ഞ് അതിനെ ആലോചിച്ച് നോക്കി: "ഇവൻ ആരാണ്?" എന്നായിരുന്നു വിചാരം. പിന്നെ, ആ ഭയത്തെ നീക്കി, അളവില്ലാത്ത ഭഗവാൻ, ധർമ്മത്തിന്റെ രക്ഷകൻ, സർവ്വവ്യാപകൻ, പത്തു മാസം കഴിയുമ്പോൾ തന്നെ കുഞ്ഞിന്റെ കണ്ണുകൾക്കു മുന്നിൽ അപ്രത്യക്ഷനായി. അതിനുശേഷം, എല്ലാ മംഗളഗുണങ്ങളും ഉദിച്ചപ്പോൾ, ഗ്രഹങ്ങൾ അനുകൂലമായപ്പോൾ, പാണ്ഡുകുലത്തിൽ പാണ്ഡുവിന്റെ ശക്തിയുള്ള ഒരു പുത്രൻ വീണ്ടും ജനിച്ചു. രാജാവ് സന്തോഷത്തോടെ ദൗമ്യൻ, കൃപാചാര്യൻ തുടങ്ങിയ ബ്രാഹ്മണന്മാരെ വിളിച്ച് ജാതകക്കുറിപ്പു നോക്കി, മംഗളകർമ്മങ്ങൾ നടത്തി. ധർമ്മജ്ഞനായ രാജാവ്, ജന്മസ്ഥലത്തിൽ ബ്രാഹ്മണന്മാർക്ക് പൊന്നും പശുക്കളും ഭൂമിയും ഗ്രാമങ്ങളും ആനകളും കുതിരകളും ഉത്തമഭക്ഷണവും ദാനം ചെയ്തു. തൃപ്തരായ ബ്രാഹ്മണന്മാർ വിനീതനായ രാജാവിനോട് പറഞ്ഞു: "പുരുവംശത്തിലെ മഹാരാജാവേ, നിങ്ങളുടെ ഈ വംശത്തിൽ, ഇദ്ദേഹമാണ് പ്രധാനൻ. വിധിയുടെ അതിജയിക്കാനാവാത്ത ഇച്ഛയാൽ, വെളുത്ത മുടി അവസാനിക്കുമ്പോൾ, വിഷ്ണുവിന്റെ അനുഗ്രഹത്താൽ, നിങ്ങളുടെ ഭാഗ്യത്തിനായി അയച്ചിരിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ട്, ലോകത്തിൽ ഇദ്ദേഹം 'വിഷ്ണുരാത' എന്ന പേരിൽ പ്രശസ്തനാകും; സംശയമില്ല, മഹാഭക്തനും മഹാത്മാവും ആയിരിക്കും." യുദ്ധിഷ്ഠിരൻ ചോദിച്ചു: "ഈ കുട്ടി നമ്മുടെ വംശത്തിലെ ധർമ്മാത്മാക്കളായ രാജർഷിമാരുടെ പാത പിന്തുടരുംവോ? മഹത്മാക്കളും ജ്ഞാനികളും സ്തുതിക്കുന്ന മഹാന്മാരുടെ പാതയോ?" ബ്രാഹ്മണന്മാർ പറഞ്ഞു: "പൃഥയുടെ പുത്രനായോ, ജനങ്ങളുടെ യഥാർത്ഥ രക്ഷകനായി ഇദ്ദേഹം ഇരിക്കും; പുരുഷന്മാരിൽ ഇക്ഷ്വാകുവിനെപ്പോലെയും, ബ്രാഹ്മണഭക്തനും സത്യവാനുമായ രാമചന്ദ്രനെപ്പോലെയും. ഔശീനരവംശത്തിലെ ശിബിയെപ്പോലെ ദാനശീലിയും അഭയം നൽകുന്നവനും, ദുഷ്യന്തപുത്രനെപ്പോലെ യജ്ഞികളിൽ വംശത്തിന്റെ കീർത്തി പ്രചരിപ്പിക്കുന്നവനും. അർജുനന്മാരെപ്പോലെയുള്ള ധനുര്‍വ്വിദ്യയിൽ ശ്രേഷ്ഠനും, തീയെപ്പോലെ ജയിക്കാനാവാത്തവനും, സമുദ്രത്തെപ്പോലെ കടക്കാൻ പ്രയാസമുള്ളവനുമാണ്." ഇങ്ങനെ, ശ്രീകൃഷ്ണനും ബാലരാമനും ബാല്യകാലകഥകളിൽ ആനന്ദിച്ചു കാലം കഴിച്ചപ്പോഴും, പാണ്ഡുകുലത്തിൽ മഹാത്മാവായ ഒരു പുത്രൻ ജനിച്ചു; അദ്ദേഹത്തിന്റെ ജനനം, വളർച്ച, ഭാവി മഹത്വം എന്നിവയെക്കുറിച്ച് ബ്രാഹ്മണന്മാർ രാജാവിനോട് പ്രവചിച്ചു.