നാരദൻ ഭക്തിയുടെ സ്വരൂപം സംബന്ധിച്ചുള്ള ആലോചനയിൽ മുഴുകിയിരിക്കുമ്പോൾ, ചൈതന്യസ്വരൂപനായ പരമാത്മാവ്, കൃഷ്ണപ്രിയയായ പരമാനന്ദസ്വരൂപിയായ ഭക്തിയെ സൃഷ്ടിച്ചു. ഭക്തി, കൃഷ്ണന്റെ മനോഹരമായ പ്രിയതര രൂപമായി, അതേ സ്വഭാവത്തിൽ പ്രത്യക്ഷമായി. ഭക്തി കയ്യുമടക്കി കൃഷ്ണനോട് “ഞാൻ എന്ത് ചെയ്യണം?” എന്ന് ചോദിച്ചു. അപ്പോൾ കൃഷ്ണൻ അവളോട് നിർദ്ദേശം നൽകി: “എന്റെ ഭക്തന്മാരെ പോഷിപ്പിക്കണം.” ഭക്തി ആ ആജ്ഞയെ വിനയപൂർവ്വം സ്വീകരിച്ചു. അതിൽ സന്തോഷപ്പെട്ട ഹരി, മോക്ഷത്തെ ഭക്തിക്ക് ദാസിയായി നൽകി, ജ്ഞാനവും വൈരാഗ്യവും ഭക്തിയുടെ രണ്ട് പുത്രന്മാരായി നൽകി. വൈകുണ്ഠത്തിൽ ഭക്തി തന്റെ യഥാർത്ഥ രൂപത്തിൽ ഭക്തന്മാരെ പോഷിപ്പിച്ചു. ഭൂമിയിൽ ഭക്തന്മാരെ പോഷിപ്പിക്കാനായി ഭക്തി അവളുടെ ഛായാരൂപത്തിൽ അവിടെ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. മോക്ഷം, ജ്ഞാനം, വൈരാഗ്യം എന്നിവയോടൊപ്പം ഭക്തി ഭൂമിയിൽ വന്നു. കൃതയുഗത്തിൽ തുടങ്ങി ദ്വാപരയുഗം അവസാനിക്കുന്നതുവരെ അവൾ വലിയ സന്തോഷത്തോടെ ഭൂമിയിൽ വസിച്ചു. കലിയുഗത്തിൽ, കുപ്രവർത്തനങ്ങളാൽ മോക്ഷം നശിച്ചു പോയി; ഭക്തിയുടെ ആജ്ഞ പ്രകാരം മോക്ഷം പെട്ടെന്ന് വീണ്ടും വൈകുണ്ഠത്തിലേക്ക് മടങ്ങി. ഭക്തിയുടെ സ്മരണപ്രകാരം മോക്ഷം ഇവിടെ വരികയും പോവുകയും ചെയ്യുന്നു. ജ്ഞാനവും വൈരാഗ്യവും ഭക്തിയുടെ പുത്രന്മാരായി അവളുടെ പക്കൽ സംരക്ഷിക്കപ്പെടുന്നു. എന്നാൽ, കലിയുഗത്തിൽ അവരെ അവഗണിച്ചതിനാൽ ഭക്തിയുടെ ഈ രണ്ടു പുത്രന്മാർ ക്ഷീണിച്ചു, വൃദ്ധരായി. എന്നാൽ ഭക്തി ആശങ്കപ്പെടേണ്ടതില്ലെന്ന് ഉറപ്പുനൽകി: “ഞാൻ മാർഗ്ഗം കണ്ടെത്തും,” എന്ന് പറഞ്ഞു. കലിയുഗം പോലൊരു കാലഘട്ടം വേറൊന്നുമില്ല. ആ കാലഘട്ടത്തിൽ ഞാൻ നിന്നെ ഓരോ വീട്ടിലും, എല്ലാ ജനങ്ങളിലുമാണ് സ്ഥാപിക്കുക. മറ്റു കര്മ്മങ്ങള് ഉപേക്ഷിച്ച് മഹോത്സവങ്ങള്ക്ക് പ്രാധാന്യം നല്കുമ്പോള് ആ സമയത്ത് ഹരിയെ സേവിക്കുകയോ നിന്നെ ലോകത്ത് വ്യാപിപ്പിക്കുകയോ ചെയ്യില്ല.