ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

കൃഷ്ണൻ തന്റെ മാതാപിതാക്കളുടെ വീട്ടിൽ പ്രവേശിച്ചു. അമ്മമാരിൽ നിന്ന് സ്നേഹപൂർവ്വം അണിയറയിൽ കയറി, ദേവകിയും മറ്റുള്ള ഏഴു അമ്മമാരും ചേർന്ന് അദ്ദേഹത്തെ ഹർഷത്തോടെ അങ്കത്തിലേറ്റി, കണ്ണുനിറഞ്ഞ സന്തോഷം കൊണ്ട് അവരുടെ മക്കളെ നനയിച്ചു. അമ്മമാരുടെ സ്‌നേഹഭാവം അവരുടെ മുലകളിൽ പോലും പ്രകടമായിരുന്നു; അവൻ അവരുടെ മടിയിൽ ഇരുത്തിയപ്പോൾ അവർ സന്തോഷഭരിതരായി കണ്ണീരിൽ കൃഷ്ണനെ കുളിപ്പിച്ചു. അതിനുശേഷം കൃഷ്ണൻ തന്റെ സ്വപ്രഭയുള്ള, എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും നിറവേറ്റുന്ന അദ്വിതീയമായ ആലയത്തിലേക്ക് കടന്നു. അവിടെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ പത്നിമാരുടെ പതിനാറായിരം ഭവനങ്ങൾ നിലനിന്നിരുന്നു. ഭർത്താവിൽ നിന്നു ദീർഘകാലം വേർപെട്ടിരുന്ന ആ സ്ത്രീകൾ കൃഷ്ണനെ വീട്ടിൽ തിരിച്ചെത്തുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ, അവരവരുടെ ഇരിപ്പിടങ്ങളിലും കിടക്കകളിലും നിന്നു ഉടൻ എഴുന്നേറ്റു. വ്രതാനുഷ്ഠാനങ്ങളിൽ നിന്ന് ലഭിച്ച ലജ്ജയാൽ മുഖവും കണ്ണുകളും താഴ്ത്തിയെങ്കിലും, അവരുടെ ഹൃദയം ഉത്സവമായ സന്തോഷത്തിൽ നിറഞ്ഞിരുന്നു. ഭാവങ്ങൾ നിയന്ത്രിക്കാൻ പ്രയാസമായിരുന്നെങ്കിലും, ഭൃഗുവംശത്തിൽപ്പെട്ട ആ മഹിളകൾ ഭർത്താവിനെയും മക്കളെയും ചേർത്ത് കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. അകത്തുള്ള ആഗ്രഹത്തോടെ കൃഷ്ണനെ നോക്കി; അവർ കണ്ണീരടക്കാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും ലജ്ജാഭാവത്തിൽ കണ്ണുനീർ ഒഴുകി. കൃഷ്ണൻ അവർക്കൊപ്പം സ്വകാര്യതയിൽ ഉണ്ടായിരുന്നിട്ടും, ഓരോ നിമിഷവും അദ്ദേഹത്തിന്റെ കാൽപ്പാദങ്ങൾ അവർക്കു പുതുമയോടെ തോന്നി. ലക്ഷ്മീദേവിയും ഒരിക്കലും വിട്ടുപോകാത്ത ആ കാൽപ്പാദങ്ങളിൽ നിന്നും സ്ത്രീകൾക്ക് വിട്ടുനിൽക്കാൻ എങ്ങനെ കഴിയുമെന്നു ആരും ചിന്തിക്കില്ല. ഇങ്ങനെ, ഭൂഭാരമായി ജനിച്ച രാജാക്കന്മാരുടെ പരസ്പര വൈരം സൃഷ്ടിച്ച്, അവരുടെ സൈന്യങ്ങൾ തമ്മിൽ ഏറ്റുമുട്ടി നശിപ്പിച്ചു. കാറ്റ് തീ അണയ്ക്കുന്നതുപോലെ, കൃഷ്ണൻ ആയുധമില്ലാതെ അവരിൽ നിന്ന് അകന്ന് നിന്നു. തന്റെ സ്വൈച്ഛിക ശക്തിയിൽ മനുഷ്യലോകത്ത് അവതരിച്ച കൃഷ്ണൻ, ശ്രേഷ്ഠമായ സ്ത്രീകളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട്, ഒരു സാധാരണ മനുഷ്യനായി ഭോഗങ്ങൾ അനുഭവിച്ചു. പുതിയ കാമഭാവങ്ങൾ, ലജ്ജയോടുകൂടിയ പുഞ്ചിരികൾ, ചോരുന്ന കണ്മുട്ടികൾ—ഇവയെല്ലാം കൊണ്ട് മന്മഥനും ആശ്ചര്യപ്പെട്ടു തന്റെ വില്ല് വെച്ചു. എങ്കിലും, ആ മഹിളമാരുടെ സർവ്വ സുന്ദരിയും കൃഷ്ണന്റെ ഇന്ദ്രിയങ്ങളെ ബാധിക്കാനാവില്ലായിരുന്നു. ലോകം കാണുന്നത് പോലെ ലോകവ്യവഹാരങ്ങളിൽ കൃഷ്ണൻ ഇടപെടുന്നതു കണ്ടു, അവനെ ബന്ധിച്ചിരിക്കുന്നവനെന്നു ഭാവിച്ചു; എന്നാൽ അദ്ദേഹം അസംഗനാണ്, ഈ ലോകഗുണങ്ങളിൽ നിന്ന് എപ്പോഴും അകന്ന് നിൽക്കുന്നവൻ. ഇതാണ് കൃഷ്ണന്റെ ഐശ്വര്യം—പ്രകൃതിയിലെ ഗുണങ്ങളിൽ വസിച്ചിട്ടും, അവയിൽ നിന്ന് ഒരിക്കലും ബന്ധിതനാവില്ല; അദ്ദേഹത്തിൽ ശരണം പ്രാപിച്ചവരുടെ ബുദ്ധിയും അങ്ങനെ ഗുണങ്ങൾ ബാധിക്കില്ല. ഭർത്താവിന്റെ അതിരുകളറിയാതെ, സ്ത്രീകൾ കൃഷ്ണനെ തങ്ങളുടെ സ്വന്തം പുരുഷനായി സ്വവശമെന്നു കരുതി; സാധാരണ മനസ്സുകൾക്ക് പരമാത്മാവിന്റെ അളവ് മനസ്സിലാകാത്തതുപോലെ. കൃഷ്ണനും ബലരാമനും, കാളയിൽ നിറഞ്ഞ കാളകളെ പോലെ, പരസ്പരം കുരയ്ക്കുകയും, മൃഗങ്ങളുടെ ശബ്ദങ്ങൾ അനുകരിക്കുകയും, സാധാരണ മനുഷ്യരായി കളിച്ചു. ഒരിക്കൽ കൃഷ്ണനും ബലരാമനും കൂട്ടുകാരോടൊപ്പം യമുനാ തീരത്ത് കാളകളെ മേയിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, അവരെ കൊല്ലാൻ ഒരു അസുരൻ വന്നു. ആ അസുരൻ കാളയുടെ രൂപത്തിൽ കൂട്ടത്തിൽ കലർന്നിരുന്നു. ഹരി, നിരപരാധിത്വം നടിച്ച്, മന്ദമന്ദമായി ഇരുന്ന് ബലരാമനോട് അവനെ സൂചിപ്പിച്ചു. അച്ച്യുതൻ ആ കാളയെ വാലിൽ പിടിച്ചു, കാലുകളിൽ പിടിച്ച് ചുറ്റി, കപിത്തവൃക്ഷത്തിന്റെ മുകളിലേക്ക് എറിഞ്ഞു. വൃക്ഷത്തിൽ നിന്ന് വീണ പഴങ്ങൾ കൊണ്ടു തട്ടി, ആ മഹാദേഹിയായ അസുരൻ മരിച്ചുവീണു. ഇത് കണ്ട കുട്ടികൾ “ശബാശ്! ശബാശ്!” എന്ന് വിളിച്ചു; ദേവതകൾ ആകാശത്തിൽ നിന്ന് പുഷ്പങ്ങൾ ചൊരിഞ്ഞു. ലോകങ്ങളെ രക്ഷിക്കുന്നവരായിരുന്നെങ്കിലും, കൃഷ്ണനും ബലരാമനും കാളകളെ മേയിക്കുന്ന കുട്ടികളായി, പതിവുപോലെ പ്രഭാതഭക്ഷണം നടത്തി. ഒരു ദിവസം, ഓരോ കുട്ടിയും തങ്ങളുടെ കാളകളെ ജലാശയത്തേക്കു കൊണ്ടുപോയി; കാളകൾക്ക് വെള്ളം കുടിപ്പിച്ച ശേഷം അവർ സ്വയം വെള്ളം കുടിച്ചു. അപ്പോൾ, ഒരു വലിയ ജീവിയെ അവർ കണ്ടു—ഇന്ദ്രന്റെ വജ്രം കൊണ്ട് തകർന്ന പർവ്വതശൃംഗംപോലെ. അത് ബകാസുരൻ ആയിരുന്നു—ക്രൗഞ്ചത്തിന്റെ രൂപത്തിൽ വന്ന മഹാ അസുരൻ. അവൻ പെട്ടെന്നു കൃഷ്ണനെ കുത്തി, മൂർദ്ധന്യമായ തൂവാലകൊണ്ട് കൃഷ്ണനെ വിഴുങ്ങി. കൃഷ്ണനെ വിഴുങ്ങിയപ്പോൾ, ബലരാമനും മറ്റു കുട്ടികളും ജീവൻ ഇല്ലാത്ത ഇന്ദ്രിയങ്ങളെപ്പോലെ ഭ്രമിച്ചു. പക്ഷേ, ഗോപപുത്രനായ ലോകഗുരു കൃഷ്ണൻ, അഗ്നിപോലെ ബകയുടെ വായ് വേരിൽ കത്തിച്ചു. വേദനയാൽ ബകൻ കൃഷ്ണനെ തുപ്പിയെടുത്തു; പിന്നെ കോപത്തോടെ വീണ്ടും കുത്താൻ ശ്രമിച്ചു. അവൻ കൃഷ്ണനിലേക്കു ചാടിയപ്പോൾ, കൃഷ്ണൻ ഭക്തജനങ്ങളുടെ രക്ഷകനും കംസന്റെ സുഹൃത്തുമായവൻ, ബകന്റെ തൂവാല കൈകൊണ്ടു പിടിച്ചു, കുട്ടികൾ കാണുമ്പോൾ അതിനെ എളുപ്പത്തിൽ കീറി, ദേവതകളിൽ ശൂരനായവനുപോലെ സന്തോഷം പകർന്നു. ദേവതകൾ ആ സന്തോഷത്തിൽ നന്ദനപുഷ്പങ്ങളും മല്ലികയും ചൊരിഞ്ഞു, മൃദംഗം, ശംഖം, ഗാനം എന്നിവയാൽ കൃഷ്ണനെ വാഴ്ത്തി; കുട്ടികൾ അതു കണ്ടു അത്ഭുതപ്പെട്ടു. കൃഷ്ണൻ ബകന്റെ വായിൽ നിന്ന് മോചിതനായപ്പോൾ, ബലരാമനെ മുന്നിൽ നിർത്തി കുട്ടികൾക്ക് ജീവൻ തിരിച്ചുവന്നതുപോലെ തോന്നി. അവർ കൃഷ്ണനെ ചേർത്ത് പിടിച്ചു, കാളകളെ കൂട്ടി, ആ സംഭവത്തെ പാട്ടായി പാടി സന്തോഷത്തോടെ വ്രജയിലേക്ക് മടങ്ങി. ഈ സംഭവങ്ങൾ കേട്ടു, ഗോപന്മാരും അവരുടെ ഭാര്യമാരും അത്ഭുതത്തിലും പ്രേമത്തിലും കണ്ണുകൾ നിറച്ച്, കൃഷ്ണനെ മരണം പോലും തരണം ചെയ്ത് തിരിച്ചുവന്നവനെന്നു നോക്കി. “അയ്യോ, എത്ര അപകടങ്ങൾ ഈ ബാലൻ നേരിട്ടിരിക്കുന്നു! ഇതിന് കാരണം നമ്മുടേതായ ഏതെങ്കിലും പാപം ആകാം,” എന്നായിരുന്നു അവരുടെ ചിന്ത. എന്നാൽ, ഭയാനകമായ ആ അസുരന്മാർക്ക് കൃഷ്ണനെ ജയിക്കാൻ കഴിയില്ല; കൊല്ലാൻ ശ്രമിച്ചാലും, അവർ അഗ്നിയിൽ ചാടുന്ന ഈച്ചകളെപോലെ നശിക്കുന്നു. ബ്രഹ്മജ്ഞാനികൾ പറഞ്ഞ വാക്ക് ഒരിക്കലും പൊള്ളല്ല; ഗർഗമുനി പറഞ്ഞതുപോലെ തന്നെ സംഭവിച്ചു. ഇങ്ങനെ, നന്ദനും മറ്റു ഗോപന്മാരും കൃഷ്ണനും ബലരാമനും സംബന്ധിച്ച കഥകളിൽ ആസ്വദിച്ച് ലോകദുഃഖങ്ങൾ മറന്ന് സന്തോഷത്തോടെ കാലം കഴിച്ചു. കുട്ടിക്കാലം അവർ ഒളിച്ചുകളി, തടങ്ങൾ പണിയൽ, കുരങ്ങുപോലുള്ള ചാടലുകൾ എന്നിവയിൽ കളിച്ചു കൊണ്ടു വ്രജയിൽ ചെലവഴിക്കുകയായിരുന്നു. അപ്പോൾ ശൗനകമുനി ചോദിച്ചു: “അശ്വത്താമൻ ബ്രഹ്മശിരസ്സായുധം ഉപയോഗിച്ച് ഉത്തരയുടെ ഗർഭസ്ഥ ശിശുവിനെ സംഹരിച്ചെങ്കിലും, ഭഗവാന്റെ കൃപയാൽ ആ കുഞ്ഞ് ജീവൻ തിരിച്ചുപിടിച്ചു. ആ മഹാത്മാവിന്റെ ജനനം, പ്രവർത്തികൾ, അന്ത്യം, മരണാനന്തരം അവൻ എവിടേക്ക് പോയി എന്നതെല്ലാം ഞങ്ങൾക്കു കേൾക്കാൻ ആഗ്രഹമാണ്. നിങ്ങൾക്ക് ഉചിതമെന്നു തോന്നിയാൽ, ശുകമുനി ഉപദേശിച്ച ഈ കഥ ഞങ്ങൾക്കു പറയാമോ?” സൂതൻ പറഞ്ഞു: “യുദ്ധിഷ്ഠിരൻ, പിതാവിനോടു സമമായ സ്നേഹത്തോടെ رعാജ്യത്തെ ആനന്ദിപ്പിച്ചു; കൃഷ്ണപാദസേവനത്തിലൂടെ എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളിലും അസക്തനായിരുന്നു. ധനം, യാഗങ്ങൾ, രാജ്യങ്ങൾ, ഭാര്യമാർ, സഹോദരന്മാർ, ജംബുദ്വീപത്തിലെ ആധിപത്യം, ദിവ്യമായ പ്രശസ്തി—ഇവയെല്ലാം അദ്ദേഹത്തിനുണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ, മുക്തിയെ ലക്ഷ്യമാക്കുന്നവനു ഈ ലോകത്തിലെ ആഗ്രഹങ്ങൾക്കും സ്വർഗ്ഗത്തിൽ പോലും ഇഷ്ടപ്പെടുന്നവയ്ക്കും വിലയില്ല; വിശപ്പുള്ള രാജാവിന് മറ്റു കാര്യങ്ങൾ എത്രയോ സന്തോഷം നൽകുന്നതുപോലെ. ഭൃഗുവംശജനായോ, ഗർഭത്തിൽ തന്നെ ആ വീരപുത്രൻ ഒരു അതിമനോഹരമായ വ്യക്തിയെ കണ്ടു; ആയുധത്തിന്റെ ശക്തിയിൽ കത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, അംശത്തോളം വലിപ്പമുള്ള, കാന്തിയുള്ള, പൊൻകിരീടം ധരിച്ച, കൃഷ്ണവർണ്ണനായ, അത്ഭുതകരമായ, പീതാംബരം ധരിച്ച, അച്യുതനായ ആ രൂപം.