ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

കൃഷ്ണന്റെ വക്ഷസ്ഥലം മഹാലക്ഷ്മിയുടെ ആധാരമായിരുന്നു; അവന്റെ മുഖം കണ്ണുകൾക്ക് അമൃതപാത്രംപോലെയാണ്, അവന്റെ ഭുജങ്ങൾ ലോകത്തിന്റെ രക്ഷാകർതാക്കളാണ്, അവന്റെ കമലപാദങ്ങൾ ധർമ്മജന്മന്മാർക്കു ശരണം. കൃഷ്ണൻ വെള്ള parasolകളും ചാമ്പുകളും കൊണ്ട് അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട്, വഴിയിൽ പുതുമലകൾ ചിതറപ്പെട്ട്, പീതാംബരം ധരിച്ച്, വനമാലയുമായി, മേഘങ്ങൾ, ഇന്ദ്രധനുസ്, മിന്നൽ എന്നിവയാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട സൂര്യനെപോലെ പ്രകാശിച്ചു. അവൻ തന്റെ മാതാപിതാക്കളുടെ വീട്ടിൽ പ്രവേശിച്ചു. അമ്മമാർ അവനെ ചേർത്തു, ദേവകിയും മറ്റ് ഏഴു അമ്മമാരും അവന്റെ മുന്നിൽ കൃഷ്ണൻ സന്തോഷത്തോടെ തലകുനിച്ചു. ആ അമ്മമാർ, Sneham കൊണ്ടു നനഞ്ഞ മുലകളോടെ, മകനെ തങ്ങളുടെ മടിയിൽ ഇരുത്തി, അതി സന്തോഷത്തിൽ കണ്ണുനീരിൽ കൃഷ്ണനെ കുളിപ്പിച്ചു. തുടർന്ന്, കൃഷ്ണൻ തന്റെ wives-ന്റെ 16000 ഭവനങ്ങൾ ഉള്ള, അതുല്യമായ തന്റെ സ്വപാലസിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു, അവിടെ എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും നിറവേറ്റപ്പെട്ടു. ഭർത്താവിൽ നിന്ന് ദൂരവിരുന്ന്, ഇപ്പോൾ കൃഷ്ണൻ വീട്ടിൽ തിരിച്ചെത്തിയപ്പോൾ, wives-ൽ ഉത്സവംപോലുള്ള സന്തോഷം നിറന്നു; അവർ കൃത്യവ്രതങ്ങൾ പാലിച്ചതിനാൽ ലജ്ജയോടെ മുഖവും കണ്ണുകളും താഴ്ത്തി, ഇരിപ്പിടങ്ങളിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റു. ഭാഗ്യശാലികൾ ആയ ഭൃഗു വംശത്തിലെ ആ സ്ത്രീകൾ, ആകുലമായ മനസ്സോടെ, മക്കളോടൊപ്പം ഭർത്താവിനെ ചേർത്തു, കണ്ണുകൾ ആന്തരിക longing-ൽ നിറഞ്ഞു; സ്വയം നിയന്ത്രിക്കാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും, ലജ്ജയോടെ കണ്ണുനീർ ഒഴുകി. ആ സ്ത്രീകൾക്ക് കൃഷ്ണന്റെ പാദങ്ങളിൽ നിന്ന് വിട്ടുപോകാൻ കഴിയില്ല; ഭാഗ്യദേവി പോലും അവന്റെ പാദങ്ങൾ വിട്ടുപോകുന്നില്ല. ഇങ്ങനെ, ഭൂഭാരമായി ജനിച്ച രാജാക്കന്മാർ തമ്മിൽ വൈരാഗ്യം ഉണ്ടാക്കി, അവരുടെ സൈന്യങ്ങൾ തമ്മിൽ യുദ്ധം ചെയ്യാൻ ഇടയാക്കി, കാറ്റ് തീയെ അണയ്ക്കുന്നതുപോലെ, കൃഷ്ണൻ അവരുടെ പരസ്പര നാശം വരുത്തി, ആയുധമില്ലാതെ അകത്തു നിന്നു. തന്റെ ശക്തിയാൽ മനുഷ്യ ലോകത്ത് അവതരിച്ച കൃഷ്ണൻ, ഉത്തമ സ്ത്രീകളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട്, സാധാരണ മനുഷ്യനെപോലെ സന്തോഷിച്ചു. ആ സ്ത്രീകളുടെ കാഴ്ച, ലജ്ജിതമായ ചിരി, കൺകൊണ്ട കാഴ്ച എന്നിവകൊണ്ട് കാമദേവൻ പോലും വിറകി, തന്റെ ധനുസ് വച്ചു; എങ്കിലും, ആ ഉത്തമ സ്ത്രീകൾ, എല്ലാ ആകർഷണങ്ങളോടും, കൃഷ്ണന്റെ ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ അലറിക്കാൻ കഴിയില്ല. ആളുകൾ, അജ്ഞാനത്തിൽ, കൃഷ്ണനെ ലോകകാര്യങ്ങളിൽ ലയിച്ചവനെന്നു കരുതുന്നു, എന്നാൽ അവൻ അശക്തനാണ്; അവർ സ്വന്തം മാനദണ്ഡം ഉപയോഗിച്ച്, കൃഷ്ണനെ വിലയിരുത്തുന്നു. ഇതാണ് കൃഷ്ണന്റെ ഐശ്വര്യം: പ്രകൃതിയിൽ വസിച്ചിട്ടും, അവൻ അതിന്റെ ഗുണങ്ങളിൽ കുടുങ്ങുന്നില്ല; അവനിൽ ശരണം കിട്ടുന്നവന്റെ ബുദ്ധിയും ഗുണങ്ങൾ കൊണ്ട് ബാധിക്കപ്പെടുന്നില്ല. ചില സ്ത്രീകൾ, കൃഷ്ണന്റെ അളവ് അറിയാതെ, അവനെ തങ്ങളുടെ സ്വന്തം പുരുഷനെന്നു കരുതി; സാധാരണ മനസ്സുകൾ, പരിമിതമായ ദൈവം എന്നു തെറ്റിദ്ധരിക്കുന്നു. കൃഷ്ണനും ബാലരാമനും, കാളകളെ കാത്തു, കാളകളെ പോലെ, മൃഗങ്ങളുടെ ശബ്ദം അനുകരിച്ച് കളിച്ചു, സാധാരണ ജീവികൾപോലെ. ഒരിക്കൽ, കൃഷ്ണനും ബാലരാമനും, കാളകളെ കൂട്ടുകാരോടൊപ്പം യമുനയുടെ തീരത്ത് കാത്തുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, ഒരു അസുരൻ അവരെ കൊല്ലാൻ വന്നു. അസുരൻ കാളയുടെ രൂപത്തിൽ കാളകളുടെ കൂട്ടത്തിൽ കലർന്നപ്പോൾ, ഹരി പതിയെ ഇരുന്ന്, നിരപരാധിയെന്നു നടിച്ച്, ബാലരാമനോട് കാണിച്ചു. അച്യുതൻ അവനെ വാൽ ഉൾപ്പെടെ പിടിച്ചു, കാളയുടെ കാലുകൾ പിടിച്ച്, kapittha വൃക്ഷത്തിന്റെ മുകളിൽ ചുറ്റി എറിയുകയും, വലിയ ശരീരമുള്ള അസുരൻ കറുത്ത പഴങ്ങൾ വീണതോടെ മരിക്കുകയും ചെയ്തു. കുഞ്ഞുങ്ങൾ അതു കണ്ടു, "ശബാശ്! ശബാശ്!" എന്നു വിളിച്ചു; ദേവതകൾ ആകാശത്തിൽ നിന്ന് പൂക്കൾ ചിതറിച്ചു. ലോകത്തിന്റെ രക്ഷകർതാക്കളായിരുന്നിട്ടും, കൃഷ്ണനും ബാലരാമനും കാളകളെ കാത്തു, സാധാരണപോലെ പ്രഭാതഭക്ഷണം ചെയ്തു. ഒരു ദിവസം, ഓരോ കുട്ടിയും തങ്ങളുടെ കാളകളെ ജലതീരത്തേക്ക് കൊണ്ടുപോയി; കാളകൾക്ക് വെള്ളം കൊടുത്ത്, അവർതാനും വെള്ളം കുടിച്ചു. അവിടെ, കുട്ടികൾ വലിയ ഒരു ജീവിയെ കണ്ടു; ഇന്ദ്രന്റെ വജ്രം കൊണ്ട് തറയിലായ പർവ്വതശിഖരത്തെപോലെയാണ്. അത് ബകാസുരനായിരുന്നു, വലിയ ക്രെയിൻ രൂപത്തിൽ വന്ന അസുരൻ; അപ്രതീക്ഷിതമായി കൃഷ്ണനെ കുത്തി, തീവ്രമായ ബാക്ക് കൊണ്ട് പിടിച്ചു. കൃഷ്ണനെ ബകാസുരൻ വിഴുങ്ങിയപ്പോൾ, ബാലരാമനും മറ്റു കുട്ടികളും ജീവൻ ഇല്ലാത്ത ഇന്ദ്രിയങ്ങൾപോലെയാണ്, വിറച്ചു. എന്നാൽ, ഗോപപുത്രനും ലോകഗുരുവുമായ കൃഷ്ണൻ, ബകയുടെ വായിന്റെ വേരിൽ തീപോലെ ദഹനം വരുത്തി; അതിൽ വേദനപ്പെട്ട ബകാസുരൻ കൃഷ്ണനെ spit ചെയ്തു, വീണ്ടും കോപത്തോടെ ആക്രമിച്ചു. ബകാസുരൻ വീണ്ടും ആക്രമിച്ചപ്പോൾ, കൃഷ്ണൻ അവന്റെ ബാക്ക് പിടിച്ച്, effortlessly, കുട്ടികൾ കാണുന്ന മുന്നിൽ, ദേവതകളിൽ നായകനായ ധീരൻപോലെ, ബകാസുരനെ പിളർത്തി, സന്തോഷം നൽകി. തുടർന്ന്, ദേവതകൾ കൃഷ്ണനെ നന്ദനപൂക്കളും മല്ലികയും കൊണ്ട് shower ചെയ്തു, മൃദംഗം, ശംഖം, സ്തുതികൾ കൊണ്ട് പ്രശംസിച്ചു; ഇത് കണ്ടു, ഗോപകുട്ടികൾ അത്ഭുതപ്പെട്ടു. കൃഷ്ണൻ ബകയുടെ വായിൽ നിന്ന് പുറത്തു വന്നപ്പോൾ, ബാലരാമൻ നേതൃത്വം നൽകി, കുട്ടികൾക്ക് ജീവൻ തിരിച്ചുവന്നതുപോലെ തോന്നി; അവർ കൃഷ്ണനെ ചേർത്തു, കാളകളെ കൂട്ടി, ആ സംഭവത്തെ പാടികൊണ്ട് സന്തോഷത്തോടെ വ്രജയിലേക്ക് മടങ്ങി. കൃഷ്ണന്റെ ഈ കാഴ്ച കേട്ട്, ഗോപന്മാരും അവരുടെ wives-ഉം അത്ഭുതവും, ആഴത്തിലുള്ള sneham-ഉം നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെ കൃഷ്ണനെ നോക്കി, മരിച്ചവൻ തിരിച്ചുവന്നതുപോലെ. "ഇവൻ എത്ര അപകടങ്ങൾ നേരിട്ടു! നമ്മുടെ ഏതെങ്കിലും പൂർവപാപം ഇതിന്റെ കാരണമാകാം," അവർ പറഞ്ഞു. എന്നാൽ, ആ ഭയാനക ജീവികൾ കൃഷ്ണനെ ജയിക്കാൻ കഴിയില്ല; കൊല്ലാൻ വന്നു, തീയിൽ moths നശിക്കുന്നതുപോലെ, അവർ perish ചെയ്യുന്നു. ബ്രഹ്മജ്ഞന്മാരുടെ വാക്കുകൾ ഒരിക്കലും അസത്യമാകില്ല; ഗർഗമുനി പറഞ്ഞതുപോലെ, അതു സംഭവിച്ചു. ഇങ്ങനെ, നന്ദനും മറ്റു ഗോപന്മാരും, കൃഷ്ണ-ബാലരാമൻ്റെ കഥകളിൽ ആനന്ദംകൊണ്ട്, ലോകദുഃഖം അറിയാതെ, സന്തോഷത്തിൽ കാലം കഴിച്ചു. കുട്ടികൾ കളിച്ച, ഒളിച്ചുകാണൽ, കുളത്തിൽ തടങ്ങൾ നിർമിക്കൽ, കുരങ്ങുപോലെ ചാടൽ എന്നിവയിലൂടെ, വ്രജയിൽ ബാല്യകാലം കഴിച്ചു. ശൗനകമുനി ചോദിച്ചു: അശ്വത്താമൻ ബ്രഹ്മശിര്ഷാസ്ത്രം ഉപയോഗിച്ച് ഉത്തരയുടെ ഗർഭസ്ഥശിശു കൊല്ലപ്പെട്ടു, എന്നാൽ ഭഗവാന്റെ കൃപയാൽ അവൻ ജീവൻ തിരിച്ചുപിടിച്ചു. ആ കുഞ്ഞിന്റെ ജനനം, മഹാപുരുഷനായ അവന്റെ പ്രവർത്തികൾ, അവന്റെ അന്ത്യം, മരണത്തിന് ശേഷം അവൻ എവിടേക്ക് പോയി എന്നതും ഞങ്ങൾ കേൾക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. നിങ്ങൾക്ക് ഉചിതമെന്നു തോന്നുകയാണെങ്കിൽ, ദയവായി ഈ കഥ പറയണം; ഞങ്ങൾ ശുകമുനിയിൽ നിന്ന് ഈ ജ്ഞാനം ലഭിച്ച ഉത്സുക ശ്രോതാക്കൾ ആണ്. സൂതമുനി പറഞ്ഞു: യുദ്ധിഷ്ഠിരൻ, പിതാവുപോലെ, subjects-നെ സന്തോഷിപ്പിച്ചു; കൃഷ്ണന്റെ പാദസേവനത്തിലൂടെ, എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളിൽ നിന്ന് അശക്തനായി. അവൻ സമ്പത്ത്, യജ്ഞങ്ങൾ, രാജ്യം, queens, സഹോദരങ്ങൾ, ജംബുദ്വീപത്തിൽ അധിപത്യം, ആകാശം വരെ എത്തുന്ന പ്രശസ്തി എന്നിവയൊക്കെ ലഭിച്ചു. ദ്വിജന്മാരേ, മുകുന്ദനിൽ മനസ്സു ഉറപ്പിച്ചവർക്കു, ദേവന്മാർ പോലും ആഗ്രഹിക്കുന്ന വസ്തുക്കൾക്ക് എന്ത് മൂല്യമുണ്ട്? വിശപ്പുള്ള രാജാവിന് മറ്റു വസ്തുക്കൾ സന്തോഷം നൽകുന്നതുപോലെ, അവയ്ക്കു യുദ്ധിഷ്ഠിരനും ആനന്ദം ലഭിച്ചു.