ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ദ്വാരകവാസികൾ ശ്രീകൃഷ്ണനെ എത്ര നേരം നോക്കിയാലും അവരുടെ കണ്ണുകൾക്ക് തൃപ്തിയുണ്ടാകുന്നില്ലായിരുന്നു. കാരണം, കൃഷ്ണൻ ഭാഗ്യത്തിന്റെ ആലയം, സൗന്ദര്യത്തിന്റെ സ്രോതസ്സായിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഉരസ്സിൽ ഭാഗ്യദേവി വാസം ചെയ്തു; മുഖം കണ്ണുകൾക്ക് അമൃതപാത്രംപോലെ ആസ്വാദ്യമായിരുന്നു; ഭുജങ്ങൾ ലോകത്തിന്റെ രക്ഷകന്മാരായി നിലകൊണ്ടു; പാദങ്ങൾ സജ്ജനർക്കുള്ള പരമാശ്രയമായിരുന്നു. അദ്ദേഹം വെള്ള പായകളും ചാമരങ്ങളും അണിഞ്ഞ്, പാതയിലുടനീളം പുതുമലകൾ ചൊരിഞ്ഞ്, പിതാംബരം ധരിച്ച്, വനമാല അണിഞ്ഞ്, മേഘങ്ങൾക്കിടയിലെ സൂര്യനുപോലെ, ഇന്ദ്രധനുസ്സും മിന്നലും ചുറ്റിയിരിക്കുന്നതുപോലെ, പ്രകാശം പകർന്നു. അങ്ങനെ കൃഷ്ണൻ മാതാപിതാക്കളുടെ ഭവനത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചപ്പോൾ, മാതാക്കളായ ദേവകിയെയും മറ്റുള്ള ഏഴു മാതാക്കളെയും സന്തോഷത്തോടെ വണങ്ങി. മാതാക്കൾ സ്നേഹത്തിൽ നനഞ്ഞ കുരുകളോടെ മകനെ മടിയിൽ ഇരുത്തി, ആനന്ദഭരിതരായി കണ്ണുനീരാൽ കുളിപ്പിച്ചു. അതിനുശേഷം കൃഷ്ണൻ തന്റെ മഹത്തായ ആസ്വാദ്യഭവനത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു; അവിടെയുണ്ടായിരുന്നത് പതിനാറായിരം ഭാര്യമാരുടെ മനോഹരമായ ഭവനങ്ങൾ. ഭർത്താവിൽ നിന്നു ദീർഘകാലം വേർപെട്ടിരുന്ന ഭാര്യമാർ കൃഷ്ണനെ തിരിച്ചുനോക്കിയപ്പോൾ, അവർ ഉടൻ തന്നെ ഇരിപ്പിടങ്ങളിൽ നിന്നോ ശയനങ്ങളിൽ നിന്നോ എഴുന്നേറ്റ്, ആനന്ദോത്സവപോലെ മനസ്സിൽ സന്തോഷം നിറഞ്ഞു, വ്രതപാലനത്തിൽ നിന്നുള്ള ലജ്ജാവശാൽ മുഖവും കണ്ണുകളും താഴ്ത്തി നിന്നു. ആ സുന്ദരികളായ ഭാര്യമാർക്ക് മനസ്സിലെ ആഗ്രഹങ്ങൾ ഒളിപ്പിക്കാൻ ബുദ്ധിമുട്ട് ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും, അവർ കൃഷ്ണനെയും മക്കളെയും ചേർത്ത് പിടിച്ചു, കണ്ണുകണ്ണിൽ ആലിംഗനം ചെയ്തു, ലജ്ജാഭാവത്തിൽ കണ്ണുനീർ ഒഴിച്ചു. കൃഷ്ണൻ അത്രയടുത്ത് സ്വകാര്യമായി ഉണ്ടായിരുന്നിട്ടും, ഓരോ നിമിഷവും അദ്ദേഹത്തിന്റെ ചരണങ്ങൾ പുതുമയുള്ളതുപോലെ അവർക്കു തോന്നി; ലക്ഷ്മീദേവി പോലും ഒരിക്കലും വിട്ടുപോകാത്ത ആ പാദങ്ങൾ, മറ്റാരെങ്കിലും വിട്ടുപോകുമോ? ഭൂഭാരമായി ജനിച്ച രാജാക്കന്മാരെ തമ്മിൽ ശത്രുതയിലാഴ്ത്തി, അവരവരുടെ സേനകളാൽ പരസ്പരം നശിപ്പിച്ച ശേഷം, കാറ്റ് തീ അണയ്ക്കുന്നതുപോലെ, കൃഷ്ണൻ അസ്ത്രരഹിതനായി അവിടുനിന്ന് അകന്നു നിന്നു. ലോകത്തിൽ മനുഷ്യരൂപത്തിൽ അവതരിച്ച കൃഷ്ണൻ, സ്വയം ചുറ്റിപ്പറ്റിയ വിശിഷ്ട സ്ത്രീകളോടൊപ്പം, സാധാരണ മനുഷ്യനായി ആസ്വദിച്ചു. അവരുടെ കണ്മുന്നിൽ കാമദേവനും വീണു പോയതുപോലെയായിരുന്നു; അവരുടെ കണ്മുട്ടുകളും ലജ്ജാഭാവമുള്ള പുഞ്ചിരികളും കൃഷ്ണനെ ചഞ്ചലമാക്കാൻ കഴിയില്ലായിരുന്നു. എന്നാൽ, ആ മഹാരഹിതനായ കൃഷ്ണനെ ലോകം ബന്ധത്തിൽ ആണെന്ന് തെറ്റിദ്ധരിച്ചുപോന്നു; കാരണം, മനുഷ്യർ സ്വന്തം മാനദണ്ഡത്തിൽ മറ്റുള്ളവരെ വിലയിരുത്തുന്നു. കൃഷ്ണന്റെ മഹത്വം ഇതാണ്: പ്രകൃതിയിൽ വസിച്ചിട്ടും, പ്രകൃതിഗുണങ്ങൾ അദ്ദേഹത്തെ ബാധിക്കില്ല; അദ്ദേഹത്തിൽ ശരണം പ്രാപിച്ചവർക്കും അതുപോലെ ഗുണങ്ങൾ ബാധിക്കുന്നില്ല. ഭർത്താവിന്റെ വാസ്തവ സ്വഭാവം അറിയാതിരുന്ന ഭാര്യമാർ, അദ്ദേഹത്തെ സ്വന്തം പുരുഷനായി മാത്രം കരുതി; അതുപോലെ, സാധാരണ മനസ്സുകാർ പരിമിതനായ ദൈവത്തെ മാത്രം കാണുന്നു. ഒരു ദിവസം കൃഷ്ണനും ബാലരാമനും, കാളകളെ കൂട്ടുകാരോടൊപ്പം യമുനാതീരത്ത് മേയിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, ഒരു അസുരൻ കാളയുടെ രൂപം എടുത്ത് കൂട്ടത്തിൽ കലർന്നുവന്നു. കൃഷ്ണൻ, നിരപരാധിത്വം നടിച്ച്, ബാലരാമനോട് അതിനെ സൂചിപ്പിച്ചു. അച്യുതൻ പിന്നെ ആ കാളയുടെ വാൽ പിടിച്ച്, അതിനെ കറക്കി കപിത്ഥമരത്തിന്റെ മുകളിൽ എറിഞ്ഞു; മരത്തിൽ തട്ടി അസിുരൻ മരിച്ചുവീണു. കുട്ടികൾ അതു കണ്ടു "ശബാശ്, ശബാശ്!" എന്ന് ആഹ്ലാദിച്ചു; ദേവതകൾ ആനന്ദത്തോടെ പൂക്കൾ ചൊരിഞ്ഞു. ലോകത്തിന്റെ രക്ഷകന്മാരായ കൃഷ്ണനും ബാലരാമനും കാളകളെ മേയിച്ച്, സാധാരണ കുട്ടികളെപ്പോലെ ഭക്ഷണം കഴിച്ചു. മറ്റൊരു ദിവസം, ഓരോ കുട്ടിയും തങ്ങളുടെ കാളകളെ വെള്ളത്തിനരികിലേക്ക് കൊണ്ടുവന്നു; കാളകൾക്ക് വെള്ളം കുടിപ്പിച്ച ശേഷം, അവരും വെള്ളം കുടിച്ചു. അപ്പോൾ അവർ ഒരു മഹാബലവാനായ ജീവിയെ കണ്ടു; അദ്ഭുതകരമായ ആ രൂപം, ഇന്ദ്രന്റെ വജ്രം കൊണ്ട് തകർന്ന പർവതശൃംഗംപോലെയായിരുന്നു. അതായിരുന്നു ബകാസുരൻ, വലിയ ഒരു കൂട്ടുകൊക്ക് രൂപത്തിൽ. കൃഷ്ണനെ ശക്തിയോടെ തൊണ്ടയിൽ പിടിച്ചു വിഴുങ്ങാൻ ശ്രമിച്ചു. കൃഷ്ണൻ വിഴുങ്ങപ്പെട്ടപ്പോൾ, ബാലരാമനും മറ്റു കുട്ടികളും ജീവൻ ഇല്ലാത്ത ഇന്ദ്രിയങ്ങൾപോലെ വിറച്ചു. എന്നാൽ, ലോകഗുരുവായ കൃഷ്ണൻ, ബകാസുരന്റെ തൊണ്ടയിൽ അഗ്നിപോലെ ദഹിപ്പിച്ചു; വേദനയാൽ ബകാസുരൻ കൃഷ്ണനെ തുപ്പിക്കളഞ്ഞു. പിന്നെ, കോപത്തോടെ വീണ്ടും ആക്രമിക്കാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ, കൃഷ്ണൻ അവന്റെ ചുണ്ടുകൾ പിടിച്ച്, കുട്ടികൾ നോക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കെ, അതിശയാസഹായ്യമായി കീറി, ദേവതകളെ സന്തോഷിപ്പിച്ചു. ദേവതകൾ നന്ദനപുഷ്പങ്ങളും മല്ലികപുഷ്പങ്ങളും ചൊരിഞ്ഞു, മൃദംഗമേളത്തോടും സ്തുതികളോടും കൂടി കൃഷ്ണനെ വാഴ്ത്തി. കുട്ടികൾ അതിനോട് അത്ഭുതംകൊണ്ടു. കൃഷ്ണൻ ബകാസുരന്റെ വായിൽ നിന്ന് രക്ഷപെട്ടപ്പോൾ, ബാലരാമൻ മുൻപിൽ നിന്ന് ഓടി, മറ്റു കുട്ടികളോടൊപ്പം കൃഷ്ണനെ ചേർത്ത് പിടിച്ചു, ആനന്ദത്തോടെ കാളകളെ കൂട്ടി വ്രജയിലേക്ക് മടങ്ങി, സംഭവങ്ങൾ പാടിക്കൊണ്ടു. കൃഷ്ണന്റെ ഈ വൃത്താന്തം കേട്ടു, ഗോപന്മാരും അവരുടെ ഭാര്യമാരും അത്ഭുതത്തോടെയും അത്യന്ത സ്നേഹത്തോടെയും കൃഷ്ണനെ കണ്ണുകളാൽ കുടിച്ചു, മരണം താണ്ടി തിരിച്ചു വന്നവനെന്നപോലെ. അവർ പറഞ്ഞു: "എത്ര അപകടങ്ങൾ ഈ ബാലൻ നേരിട്ടിരിക്കുന്നു! നമ്മുടെ ഏതെങ്കിലും പൂർവ്വകൃത്യത്തിന്റെ ഫലമായിരിക്കും ഇത്രയും ഭയം. എങ്കിലും, ഭയാനകന്മാരായ അസിുരന്മാർ അദ്ദേഹത്തോട് ഒന്നും ചെയ്യാനാവുന്നില്ല; അവർ അഗ്നിയിൽ ചിറകു കത്തുന്ന പ്രാണികൾപോലെ നശിക്കുന്നു." "ബ്രഹ്മജ്ഞാനികൾ പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ ഒരിക്കലും വ്യാജമല്ല; ഗർഗമഹർഷിയുടെ പ്രവചനം യഥാർത്ഥമായി സംഭവിച്ചിരിക്കുന്നു." ഇങ്ങനെ, നന്ദനും മറ്റ് ഗോപന്മാരും കൃഷ്ണനും രാമനും സംബന്ധിച്ച കഥകളിൽ ആസ്വാദനം കണ്ടെത്തി, ലോകദുഃഖങ്ങൾ അറിയാതിരുന്ന് സന്തോഷത്തോടെ കാലം കഴിച്ചു. കുട്ടിക്കാലം കളികളിലും, മറവുപാടുകളിലും, കെട്ടിടങ്ങൾ പണിയലിലും, കുരങ്ങുപോലെ ചാടലിലും, അവർ വ്രജയിൽ ബാല്യകാലം ചെലവഴിച്ചു. ഇവിടെ ശൗനകമഹർഷി ചോദിച്ചു: "അശ്വത്താമന്റെ ബ്രഹ്മശിരോസ്ത്രംകൊണ്ട് ഉത്തരയുടെ ഗർഭസ്ഥശിശു കൊല്ലപ്പെട്ടെങ്കിലും, ഭഗവാന്റെ കൃപയാൽ അവൻ ജീവൻ തിരിച്ചു കിട്ടി. ആ കുട്ടിയുടെ ജനനവും, മഹാപുരുഷനായി ചെയ്ത പ്രവർത്തികളും, അവന്റെ അന്ത്യം, മരിച്ചശേഷം അവൻ എവിടെയായി തുടങ്ങിയ കഥകളും ഞങ്ങൾ കേൾക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. നിങ്ങൾ ശരിയെന്ന് കരുതിയാൽ ദയവായി പറയണം; ഞങ്ങൾ ആഗ്രഹപൂർവം ശ്രവിക്കാൻ തയ്യാറാണ്." സൂതമഹർഷി പറഞ്ഞു: "യുധിഷ്ഠിരമഹാരാജാവ്, കൃഷ്ണപാദസേവനത്തിലൂടെ എല്ലാ ആസക്തികളിൽ നിന്നുമൊഴിഞ്ഞ്, പിതാവുപോലെ رعാജ്യത്തെ സംരക്ഷിച്ചു. അദ്ദേഹത്തിന് ധനം, യാഗങ്ങൾ, രാജ്യങ്ങൾ, ഭാര്യമാർ, സഹോദരങ്ങൾ, ജംബുദ്വീപത്തിൽ ആധിപത്യം, ആകാശത്തേക്കു ഉയർന്ന പ്രശസ്തി—എല്ലാം ഉണ്ടായിരുന്നു.