ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

പ്രിയപ്പെട്ടവൻ വരുന്നു എന്ന വാർത്ത കേട്ടപ്പോൾ, മഹാപുരുഷനായ വസുദേവനും, അക്രൂരനും, ഉഗ്രസേനനും, അത്ഭുതശക്തിയുള്ള രാമനും ഹൃദയത്തിൽ അതിയായ സന്തോഷം നിറഞ്ഞു. പ്രദ്യുമ്നൻ, ചരുദേഷ്ണൻ, ജാംബവതിയുടെ പുത്രനായ സാംബൻ എന്നിവരും മറ്റ് ബന്ധുക്കളും—all delighted—ഉറക്കം, ഇരിപ്പിടം, ഭക്ഷണം എന്നിവയെല്ലാം ഉപേക്ഷിച്ച് അവിടേക്ക് ഓടി. ആശീർവാദം പാടുന്ന ബ്രാഹ്മണന്മാരും ശങ്കുചേരിയും ബഹാളവും മുഴങ്ങിക്കൊണ്ട്, ആഹ്ലാദത്തോടും ഭക്തിയോടും കൂടെ, ആ രാജസേവയാനയുടെ മുൻപിൽ രാജകീയ ആനയെ നയിച്ചു. അനേകം വിഐപി ആനകൾ, കാന്തിയുള്ള കണികളും മുഖങ്ങളും ചമയിച്ചവ, കൃഷ്ണന്റെ ദർശനം നേടാൻ ആകാംക്ഷയോടെ ആ ഘോഷയാത്രയുടെ ഭംഗി വർദ്ധിപ്പിച്ചു. നർത്തകരും നടന്മാരും ഗാന്ധർവന്മാരും ഭാട്ടന്മാരും മഗധന്മാരും—all sang—കൃഷ്ണന്റെ മഹത്വകരമായ കഥകളും കീർത്തികളും ആലപിച്ചു. കൃഷ്ണൻ, തന്റെ ബന്ധുക്കളുടെയും നഗരവാസികളുടെയും ഇടയിൽ എത്തി, ഓരോരുത്തരെയും ആചാരാനുസൃതമായി ആദരിച്ചു. അകലെ നിന്ന് വന്നവരെ വിനയപൂർവ്വം ചേർത്ത്, കൈകൊടുത്ത്, സ്നേഹപൂർവ്വം ചിരിച്ചു നോക്കി ആശ്വസിപ്പിച്ചു; മറ്റുള്ളവർക്കു തങ്ങൾ ആഗ്രഹിച്ച വരങ്ങൾ നല്കി. പിന്നെ മൂപ്പന്മാരെയും പുരോഹിതന്മാരെയും ഭാര്യമാരെയും മുതിർന്ന ബന്ധുക്കളെയും കൂട്ടി, മറ്റുള്ളവരിൽ നിന്ന് അനുഗ്രഹം സ്വീകരിച്ചു, ഗായകർ ആലപിക്കുമ്പോൾ നഗരത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു. കൃഷ്ണൻ ദ്വാരകയുടെ രാജപഥത്തിൽ നടന്നു വരുമ്പോൾ, നഗരത്തിലെ ഉത്തമസ്ത്രീകൾ തന്റെ ദർശനത്തിനായി ആകാംക്ഷയോടെ വീടുകളുടെ മുകളിൽ കയറി നിന്നു. ദ്വാരകവാസികൾ എത്ര നേരം കാഴ്ച്ച നോക്കിയാലും, കൃഷ്ണനെ കാണാൻ അവരുടെയ്ക്കണ്ണുകൾ ഒരിക്കലും തൃപ്തിയാകുന്നില്ലായിരുന്നു, കാരണം അവൻ ശ്രീയുടെ ആലയം, സൗന്ദര്യത്തിന്റെ ഉറവിടം. കൃഷ്ണന്റെ വക്ഷസ് ശ്രീയുടെ വാസസ്ഥലവും, മുഖം കാഴ്ച്ക്കൾക്കുള്ള അമൃതപാത്രവും, ഭുജങ്ങൾ ലോകത്തിന്റെ രക്ഷകന്മാരും, കമലപാദങ്ങൾ സത്പുരുഷന്മാർക്കുള്ള ശരണം. വെള്ളപറസോളുകളും ചാമരകളും പുതുപൂക്കൾ വിതറിയ വഴിയും, പീതാംബരവും വനമാലയും അണിഞ്ഞ്, മേഘത്തോടും വില്ലോടും ഇലവെട്ടത്തോടും ചുറ്റപ്പെട്ട സൂര്യനെപ്പോലെ കൃഷ്ണൻ പ്രകാശിച്ചു. അവൻ മാതാപിതാക്കളുടെ ഭവനത്തിൽ കടന്നു, അമ്മമാർ ചേർന്ന് അവനെ ആലിംഗനം ചെയ്തു. ദേവകിയും മറ്റുള്ള ഏഴു അമ്മമാരും, സന്തോഷം നിറഞ്ഞതോടെ, കൃഷ്ണൻ അവർക്കു വിനയപൂർവ്വം നമസ്കരിച്ചു. സ്നേഹത്തിൽ കുതിര്ന്നു, കണ്ണുനീർ പൊഴിച്ചു, അമ്മമാർ മകനെ മടിയിൽ കയറ്റി ആനന്ദത്തിൽ മുങ്ങി. പിന്നീട് കൃഷ്ണൻ തന്റെ അതുല്യമായ ഭവനത്തിലേക്ക് കടന്നു, അവിടെയുണ്ടായിരുന്ന പതിനാറായിരം ഭാര്യമാരുടെ മനോരമമായ ഭവനങ്ങളിൽ. ഭർത്താവിനെ ദീർഘകാലം കാണാതിരുന്ന ഭാര്യമാർ കൃഷ്ണനെ വീണ്ടുമെത്തുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ, അവരുടെയ്ക്കണ്ണുകളും മുഖവും ലജ്ജയാൽ താഴ്ത്തി, ആനന്ദോത്സവം പോലെ ഹൃദയം നിറഞ്ഞു. ഭാവങ്ങൾ ഒളിപ്പിക്കാൻ പ്രയാസമായിരുന്നെങ്കിലും, ഭൃഗുവംശജാതിയായ മഹിളകൾ കുട്ടികളോടൊപ്പം ഭർത്താവിനെ ചേർന്ന്, കണ്മുന്തിരികൾ ഒഴുകിച്ചുകൊണ്ട് സ്നേഹത്തോടെ നോക്കി. സ്വന്തമായി സമീപത്തുണ്ടായിരുന്നിട്ടും, ഓരോ ദിനവും കൃഷ്ണന്റെ കമലപാദങ്ങൾ അവർക്കു പുതുമയായിരുന്നു; ശ്രീദേവിയും ഒരിക്കലും ഉപേക്ഷിക്കാത്ത ആ പാദങ്ങളിൽ നിന്നു സ്ത്രീകൾക്ക് വിട്ടുനിൽക്കാൻ കഴിയില്ല. ഇങ്ങനെ ഭൂഭാരമായ രാജാക്കന്മാരെ തമ്മിൽ വൈരമുണ്ടാക്കി, അവരുടെ ശക്തി പരസ്പരം തല്ലിച്ചു നശിപ്പിച്ച്, കൃഷ്ണൻ സ്വയം ശത്രുഹീനനായി നിന്നു. സ്വേച്ഛയാൽ മനുഷ്യരൂപം ധരിച്ച്, ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും മനോഹരിയായ സ്ത്രീകളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട്, കൃഷ്ണൻ സാധാരണ മനുഷ്യനായി ഭോഗങ്ങൾ അനുഭവിച്ചു. അവരുടെ മനോഹരമായ കണ്മുന്തിരികളും ലജ്ജാഭാവം നിറഞ്ഞ പുഞ്ചിരിയും കാമദേവനെ പോലും കുഴക്കിയെങ്കിലും, ആ മഹിളകൾക്ക് കൃഷ്ണന്റെ മനസ്സിൽ ചലനം വരുത്താൻ കഴിയില്ലായിരുന്നു. ജനങ്ങൾ, അവൻ ലോകധർമ്മങ്ങളിൽ ഏർപ്പെട്ടിരിക്കുന്നതുകൊണ്ട്, അവനെ ബന്ധപ്പെട്ടവനെന്ന് തെറ്റിദ്ധരിക്കുന്നു; എന്നാൽ കൃഷ്ണൻ പ്രകൃതിഗുണങ്ങളിൽ നിന്ന് ഒരിക്കലും ബന്ധിക്കപ്പെടുന്നില്ല. അവനിൽ ശരണം പ്രാപിച്ചവരുടെ ബുദ്ധിയും ഗുണങ്ങളിൽ നിന്ന് സ്വതന്ത്രമാണ്. അവൻ അവരുടെ പരിമിതിയെ അറിയാതെ, സ്വകാര്യതയിൽ തങ്ങൾക്കു മാത്രം ഉള്ളവനെന്നു ഭാര്യമാർ കരുതുന്നു; അതുപോലെ തന്നെ, സാധാരണ മനസ്സുകൾ കൃഷ്ണനെ പരിമിതനായവനെന്നു തെറ്റിദ്ധരിക്കുന്നു. ഒരു ദിവസം, കൃഷ്ണനും ബാലരാമനും കൂട്ടുകാരോടൊപ്പം യമുനയുടെ തീരത്ത് കാളകളെ മേയിക്കുമ്പോൾ, ഒരു അസുരൻ കാളയുടെ രൂപം ധരിച്ച് കൂട്ടത്തിൽ ചേരുന്നു. കൃഷ്ണൻ അപ്രത്യക്ഷമായി ഇരുന്നു, ബാലരാമനോട് ആ കാളയെ കാണിച്ചു. അപ്പോൾ അച്യുതൻ ആ കാളയെ വാലിൽ പിടിച്ചു, ചുറ്റി ചുറ്റി കപിത്ഥമരത്തിന് മുകളിൽ എറിഞ്ഞു; വലിയ ശരീരമുള്ള ആ അസുരൻ മരിച്ചുവീണു. കുട്ടികൾ അത്ഭുതത്തോടെ “ശബാശ്! ശബാശ്!” എന്നു വിളിച്ചു; ദേവന്മാർ ആനന്ദത്തിൽ പുഷ്പങ്ങൾ ചൊരിഞ്ഞു. ലോകത്തിന്റെ രക്ഷകന്മാരായ ആ ഇരുവരും കാളകളെ മേയിച്ച്, സാധാരണ ബാലന്മാരെപ്പോലെ ഭക്ഷണം കഴിച്ചു. മറ്റൊരു ദിവസം, ഓരോ കുട്ടിയും തങ്ങളുടെ കാളകളെ വെള്ളത്തിനരികിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി; കാളകൾക്ക് വെള്ളം കുടിപ്പിച്ചശേഷം, തങ്ങളെയും വെള്ളം കുടിച്ചു. അപ്പോൾ, മേഘശിഖരത്തെപ്പോലെയുള്ള ഒരു ഭീകരൻ അവിടെ നിലകൊണ്ടിരിക്കുന്നതായി കണ്ടു. അതായിരുന്നു ബകാസുരൻ—വലിയ വലുപ്പമുള്ള ഒരു വളർന്നു വവ്വാൽ രൂപത്തിൽ. ആക്രൂരനായി കൃഷ്ണനെ തൻറെ മൂക്കുകൊണ്ട് പിടിച്ചു. കൃഷ്ണനെ ബകാസുരൻ വിഴുങ്ങിയപ്പോൾ, ബാലരാമനും കൂട്ടുകാരും ജീവൻ നഷ്ടപ്പെട്ട ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ പോലെ ഭയപ്പെട്ടു. എന്നാൽ കൃഷ്ണൻ, ലോകഗുരു, അഗ്നിപോലെ ബകാസുരന്റെ വായിൽ അഗ്നിയെ പടർത്തി; വേദനയിൽ കുഴഞ്ഞ ബകാസുരൻ കൃഷ്ണനെ തുപ്പി പുറത്താക്കി, പിന്നെയും കോപത്തോടെ ആക്രമിച്ചു. അപ്പോൾ കൃഷ്ണൻ അതിവേഗം ബകാസുരന്റെ മൂക്ക് പിടിച്ച്, അനായാസം രണ്ടായി പിളർത്തി. ദേവന്മാർ ആ കൃഷ്ണനെ പുഷ്പങ്ങൾ ചൊരിഞ്ഞ്, വാദ്യങ്ങൾ മുഴക്കി വാഴ്ത്തി; കുട്ടികൾ അത്ഭുതത്തോടെ നോക്കി. കൃഷ്ണൻ ബകാസുരന്റെ വായിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെട്ടപ്പോൾ, ബാലരാമന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ കുട്ടികൾ സന്തോഷത്തോടെ കൃഷ്ണനെ ചുറ്റി പിടിച്ചു, കാളകളെ കൂട്ടി, ആ സന്തോഷവാർത്ത പാടിക്കൊണ്ട് വ്രജയിലേക്ക് മടങ്ങി. കൃഷ്‌ണന്റെ ഈ അത്ഭുതകൃത്യങ്ങൾ കേട്ടപ്പോൾ, ഗോത്രജനങ്ങളും അവരുടെ ഭാര്യമാരും അത്ഭുതത്തിലും സ്നേഹത്തിലും കുളിർന്നു, കൃഷ്ണനിൽ കണ്ണുകൾ കെട്ടി നോക്കി. അവർ പറഞ്ഞു: “അയ്യോ, എത്ര ഭീഷണികൾ ഈ കുട്ടിക്ക് നേരിടേണ്ടി വന്നു! ഇതെല്ലാം നമ്മുടെ ഏതോ പൂർവകൃത്യത്തിന്റെ ഫലമായിരിക്കാം.