ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

പ്രിയമായ കൃഷ്ണന്റെ വരവറിയിച്ചപ്പോൾ, ദ്വാരകയുടെ ഓരോ വീട്ടിന്റെ വാതിലിലും തൈര്, ധാന്യങ്ങൾ, പഴങ്ങൾ, കരിമ്പ് എന്നിവ നിറച്ച പാത്രങ്ങളും, അർപ്പണങ്ങൾ, ധൂപവും ദീപങ്ങളുമൊക്കെയും അലങ്കരിച്ചിരുന്നതായിരുന്നു. ആ പ്രിയൻ വരുന്നു എന്ന വാർത്ത കേട്ടപ്പോൾ, ഉജ്ജ്വലമായ മനസ്സുള്ള വസുദേവനും അക്രൂരും ഉഗ്രസേനനും അത്ഭുതശക്തിയുള്ള രാമനും കൂടാതെ പ്രദ്യുമ്നൻ, ചരുദേഷ്ണൻ, ജാംബവതിയുടെ മകൻ സാംബൻ എന്നിവരും—all, അതീവ ആനന്ദത്തിൽ മുങ്ങി, തങ്ങളുടേത് ആയിരുന്ന കിടക്കകളും ഇരിപ്പിടങ്ങളും ഭക്ഷണവും ഉപേക്ഷിച്ചു. അവർ, ആ മഹാനായ യജമാനനെ വരവേൽക്കാൻ, മുന്നിൽ രാജയാനയായ ആനയെ നിർത്തി, ബ്രാഹ്മണന്മാർ മംഗളഗീതങ്ങൾ പാടുന്നുണ്ടായിരുന്നു; ശംഖധ്വനി, തുര്യധ്വനി എന്നിവ മുഴങ്ങുമ്പോൾ, വേദഘോഷത്തോടുകൂടി, ആനന്ദത്തോടെയും ഭക്തിയോടെയും ചാരിയറ്റുകളിലേറി അവർ മുന്നോട്ട് നീങ്ങി. അനേകം ആനകൾ, കൃഷ്ണന്റെ ദർശനത്തിനായി ആകാംക്ഷയോടെ, വിളങ്ങുന്ന കുണ്തലങ്ങളും തിളങ്ങുന്ന മുഖവുമുള്ളവ, ആ മഹോത്സവത്തിന്റെ ഭംഗി വർദ്ധിപ്പിച്ചു. അവിടെയുണ്ടായിരുന്ന നർത്തകരും നടന്മാരും ഗന്ധർവന്മാരും ഭട്ടന്മാരും മാഗധന്മാരും ഗായകരുമൊക്കെയും കൃഷ്ണന്റെ മഹത്വവും അത്ഭുതകൃത്യങ്ങളും പാടി ആഘോഷിച്ചു. കൃഷ്ണൻ, തന്റെ ബന്ധുക്കളുടെയും നഗരവാസികളുടെയും ഇടയിൽ എത്തി, ഓരോരുത്തരെയും ആചാരമനുസരിച്ച് ആദരിച്ചു. വിനീതമായ വന്ദനം, അങ്കലാപ്പ്, കൈസ്പർശം, സ്നേഹപൂർവമായ കാഴ്ചകൾ എന്നിവയിലൂടെ ദൂരെ പോയവർക്ക് ആശ്വാസം നൽകി, മറ്റുള്ളവർക്കു വേണ്ടിയുള്ള വരങ്ങൾ അനുവദിച്ചു. അവൻ തന്നെ മൂപ്പന്മാരോടും പുരോഹിതന്മാരോടും ഭാര്യമാരോടും മുതിർന്ന ബന്ധുക്കളോടും കൂടി, മറ്റുള്ളവരിൽ നിന്നു അനുഗ്രഹങ്ങൾ സ്വീകരിച്ചു, ഗാന്ധർവന്മാരുടെ സംഗീതത്തോടൊപ്പം നഗരത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു. കൃഷ്ണൻ ദ്വാരകയുടെ രാജപഥത്തിൽ സഞ്ചരിക്കുമ്പോൾ, നഗരത്തിലെ സുന്ദരികളൊക്കെയും കൃഷ്ണദർശനത്തിനായി തങ്ങളുടെ ആലIND്യങ്ങളിലേയ്ക്ക് കയറി. ദ്വാരകാവാസികൾ എത്രയോ സമയം കൃഷ്ണനെ നോക്കിയിരുന്നെങ്കിലും, അവരുടെ കണ്ണുകൾ ഒരിക്കലും തൃപ്തിയാകില്ല; കാരണം, കൃഷ്ണൻ ഭാഗ്യത്തിന്റെ ആലയം, സൗന്ദര്യത്തിന്റെ ഉറവിടം. കൃഷ്ണന്റെ നെഞ്ച് ഭാഗ്യമുള്ളവളുടെ വാസസ്ഥലവും, മുഖം കണ്ണുകൾക്ക് അമൃതപാത്രവും, ഭുജങ്ങൾ ലോകത്തിന്റെ രക്ഷകനും, പാദങ്ങൾ സദാചാരികൾക്ക് ശരണം. വെള്ളപ്പറസോളുകളും വിചിത്രമായ വീശലുകളും, പുഷ്പവർഷം, പീതാംബരം, വനമാല—ഇതെല്ലാം അണിഞ്ഞു, മേഘങ്ങളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട സൂര്യനെപ്പോലെ കൃഷ്ണൻ പ്രകാശിച്ചു. അവൻ മാതാപിതാക്കളുടെ വീട്ടിൽ പ്രവേശിച്ചപ്പോൾ, അമ്മമാർ അവനെ അങ്കലാപ്പ് ചെയ്തു, ദേവകിയോടും മറ്റുള്ള ഏഴു അമ്മമാരോടും കൃതജ്ഞതാപൂർവം ശിരസ്സു വണങ്ങി. സ്നേഹത്തിൽ മുങ്ങിയ അമ്മമാർ, കണ്ണുനീർപൊന്തിയ കണ്ണുകളാൽ മകനെയെടുത്ത് തങ്ങളുടെ മടിയിൽ ഇരുത്തി, ആനന്ദത്തിൽ അവനെ കണ്ണുനീർ കൊണ്ട് കുളിപ്പിച്ചു. ശേഷം, കൃഷ്ണൻ തന്റെ അതുല്യമായ ഭവനത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു; അവിടെ, അവന്റെ പത്നിമാർക്കായി പതിനാറായിരം ഭവനങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. ഭർത്താവുമായി ദീർഘകാലം വേർപിരിഞ്ഞിരുന്ന ഭാര്യമാർ, കൃഷ്ണനെ വീട്ടിൽ കാണുമ്പോൾ, ആനന്ദോത്സവംപോലെ ഹൃദയത്തിൽ സന്തോഷം നിറഞ്ഞു, കൂർത്തവ്രതപാലനത്തിന്റെ ലജ്ജയിൽ മുഖവും കണ്ണുകളും താഴ്ത്തി കിടക്കയിലേയും ഇരിപ്പിടത്തിലേയും നിന്ന് എഴുന്നേറ്റു. ഭാവങ്ങൾ അടക്കാൻ പ്രയാസപ്പെട്ടെങ്കിലും, ഭൃഗുവംശത്തിൽപ്പെട്ട ആ മഹാഭാഗ്യവതികൾ, കൃഷ്ണനെയും മക്കളെയും അണിചേർത്ത് അങ്കലാപ്പ് ചെയ്തു; അവർ കണ്ണുനീർ അടക്കാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും, ലജ്ജയോടെ കണ്ണുനീർ ഒഴുകി. സ്വകാര്യതയിൽ പോലും കൃഷ്ണന്റെ പാദങ്ങൾ അവർക്കു എപ്പോഴും പുതുമയുള്ളതുപോലെയായിരുന്നു; ലക്ഷ്മി തന്നെയും ഒരിക്കലും വിടാത്ത ആ പാദങ്ങൾ, സ്ത്രീകൾക്ക് വിട്ടുമാറാൻ കഴിയുമോ? ഇങ്ങനെ, ഭൂഭാരമായ രാജാക്കന്മാരിൽ പരസ്പരവൈരാവലി സൃഷ്ടിച്ച്, അവരുടെ ശക്തികൾ പരസ്പരം നേരിട്ടു പോരാടാൻ ഇടയാക്കി, കാറ്റുപോലെ അഗ്നിയെ അണയ്ക്കുന്നതുപോലെ അവൻ അവരുടെ അന്ത്യത്തെ വരുത്തി, ആയുധമില്ലാതെ അകത്തുനിന്ന് നിന്നു. സ്വന്തം ഇച്ഛയാൽ മനുഷ്യലോകത്ത് അവതരിച്ചു, ഉത്തമസ്ത്രീകളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട്, സാധാരണ മനുഷ്യൻപോലെ ആസ്വദിച്ചു. ആ സ്ത്രീകളുടെ കനിഞ്ഞുനോക്കലുകളും ലജ്ജയുള്ള പുഞ്ചിരികളും കണികണ്ണുനോക്കലുകളും കാമദേവനെ പോലും അകറ്റിയപ്പോൾ, അവരുടെ എല്ലാ ആകർഷണശക്തികളും കൃഷ്ണന്റെ മനസ്സിനെ അലറിപ്പിടിച്ചില്ല. ലോകത്തിലെ സാധാരണവാസികൾ, കൃഷ്ണൻ ലൗകികകാര്യങ്ങളിൽ ഏർപ്പെട്ടിരിക്കുന്നതുകൊണ്ട്, അവൻ അകറ്റമില്ലാതെ ബന്ധപ്പെട്ടു എന്നതുപോലെ തെറ്റിദ്ധരിക്കുന്നു. ഇതാണ് കൃഷ്ണന്റെ ഐശ്വര്യം: പ്രകൃതിയിൽ വസിച്ചിട്ടും അവൻ അതിന്റെ ഗുണങ്ങളിൽ ബന്ധപ്പെടുന്നില്ല; അവനെ ആശ്രയിക്കുന്നവരുടെ ബുദ്ധിയും അങ്ങനെ ബന്ധപ്പെടുന്നില്ല. അവന്റെ അളവ് അറിയാത്ത സ്ത്രീകൾ, അവനെ തങ്ങളുടെ സ്വന്തം പുരുഷനായി, സ്വകാര്യതയിൽ തങ്ങളോടു മാത്രമേ ഉള്ളവനായി വിചാരിച്ചു; അതുപോലെ സാധാരണ മനസ്സുകൾ പരിമിതമായ ദൈവത്തെ കാണുന്നു. കൃഷ്ണനും ബാലരാമനും, കാളകളെ മേയിച്ചുകൊണ്ടു യമുനാ തീരത്ത് കളിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, ഒരിക്കൽ ഒരു അസുരൻ, കാളയുടെ രൂപത്തിൽ കൂട്ടത്തിൽ കലർന്നുകഴിഞ്ഞു, അവരെ കൊല്ലാൻ ശ്രമിച്ചു. ഹരി, നിരപരാധിത്വം നടിച്ച്, പതുക്കെ ഇരുന്ന്, ബാലരാമനോട് ആ കാളയെ കാണിച്ചു. അച്യുതൻ, അതിന്റെ വാൽ പിടിച്ച്, കാലുകളിൽ പിടിച്ചു, ചുറ്റി, കപിത്തവൃക്ഷത്തിന്റെ മുകളിൽ എറിഞ്ഞു; വലിയ ശരീരമുള്ള അസുരൻ കായ്കൾ വീണു തലയ്ക്ക് തട്ടി, മരണപ്പെട്ടു. ഇത് കണ്ട ബാലന്മാർ അത്ഭുതത്തോടെ "ശബാശ്! ശബാശ്!" എന്നു വിളിച്ചപ്പോൾ, ദേവതകൾ ആനന്ദത്തിൽ പുഷ്പവർഷം നടത്തി. ലോകത്തിന്റെ രക്ഷകരായ ആ ഇരുവരും, സാധാരണ കാളകുട്ടികളെ മേയിക്കുന്ന ബാലന്മാരായി, പതിവുപോലെ പ്രഭാതഭക്ഷണം കഴിച്ചു. ഒരിക്കൽ, ഓരോ ബാലനും തങ്ങളുടെ കാളകളെ ജലാശയത്തേക്കു കൊണ്ടുപോയി; കാളകൾക്ക് വെള്ളം കുടിപ്പിച്ചശേഷം, അവരും വെള്ളം കുടിച്ചു. അപ്പോഴവിടെ, ഒരു വലിയ ജീവി, ഇന്ദ്രന്റെ വജ്രം വീണ മലശിഖരത്തെപ്പോലെ, നില്ക്കുന്നത് കണ്ടു. അതു ബകാസുരൻ ആയിരുന്നു, ക്രൂരമായ കൊക്കിൽ കൃഷ്ണനെ പിടിച്ചെടുത്തു. കൃഷ്ണനെ ബകാസുരൻ വിഴുങ്ങിയപ്പോൾ, രാമനും മറ്റു ബാലന്മാരും ജീവൻ നഷ്ടപ്പെട്ട ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ പോലെയായി, ഭയത്താൽ വിറച്ചു. പക്ഷേ, ലോകഗുരുവായ കൃഷ്ണൻ, അഗ്നിപോലെ ബകയുടെ വായ് വേരിൽ കത്തിച്ചു; അതിനാൽ വേദനയിൽ കത്തിയ ബകൻ കൃഷ്ണനെ തുപ്പിക്കളഞ്ഞു, പിന്നെയും കോപത്തോടെ കൊക്കുകൊണ്ട് ആക്രമിച്ചു. അപ്പോൾ കൃഷ്ണൻ, ധർമ്മാത്മാക്കളുടെയും കംസയുടെ സുഹൃത്തായവനും, തന്റെ ഭുജങ്ങളാൽ ബകയുടെ കൊക്ക് പിടിച്ചു, ബാലന്മാർ നോക്കിനിൽക്കേ അതിനെ എളുപ്പത്തിൽ പൊട്ടിച്ചുകളഞ്ഞു, ദേവന്മാരെപ്പോലെ വീര്യം കാണിച്ചു. ഇതോടെ ദേവതകൾ കൃഷ്ണനു നന്ദനപുഷ്പങ്ങളും മല്ലികയും ചൊരിഞ്ഞു, മൃദംഗം, ശംഖം, ഗാനം എന്നിവയോടെ അവനെ വാഴ്ത്തി; ബാലന്മാർ അത്ഭുതം കൊണ്ടു നോക്കി. കൃഷ്ണൻ ബകാസുരന്റെ വായിൽ നിന്നു മോചിതനായപ്പോൾ, രാമനെ മുന്നിൽ നിർത്തി, ബാലന്മാർക്ക് ജീവൻ തിരിച്ചുവന്നതുപോലെ തോന്നി; അവനെ അങ്കലാപ്പ് ചെയ്ത്, കാളകളെ കൂട്ടി, ആഹ്ലാദത്തോടെ വ്രജയിലേക്ക് മടങ്ങി, സംഭവങ്ങൾ പാടിക്കൊണ്ടു പോയി. ഇത് കേട്ടു, ഗോപന്മാരും അവരുടെ ഭാര്യമാരും അത്ഭുതത്തിലും സ്നേഹത്തിലും മുങ്ങി, മരിച്ചവൻപോലെയുള്ള കൃഷ്ണൻ തിരികെ വന്നതുപോലെ, കണ്ണുകൾ നിറയുന്നവണ്ണം അവനെ നോക്കി.