ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ദ്വാരകാപുരി എല്ലാ ঋതുക്കളിലും സമൃദ്ധിയോടെ, ശുഭമായ വൃക്ഷങ്ങളും ലതകളും ആശ്രമങ്ങളും, മനോഹരമായ തോട്ടങ്ങളും ഉദ്യാനങ്ങളും താമരക്കുളങ്ങളുമൊക്കെയും ചുറ്റിപ്പറ്റി പ്രകാശം പകരുന്ന ഒരു ദിവ്യനഗരിയായി തിളങ്ങി. നഗരത്തിന്റെ വാതിലുകളിലും ദ്വാരങ്ങളിലുമെല്ലാം, പ്രധാന വഴികളിലും, ഉത്സവക്കളരികളായി അലങ്കരിച്ച വാതിലുകളും, നിറങ്ങളാർന്ന പതാകകളും പതപതിപ്പിച്ച പതാകകളും കെട്ടിയിരുന്നു; അകത്തേക്ക് സൂര്യപ്രകാശം പോലും കടക്കാതെ, ശീതളമായ അന്തരീക്ഷം ഉണ്ടായിരുന്നു. വീഥികളും മാർഗങ്ങളും ചന്തകളും ചതുരങ്ങൾക്കു് മുകളിൽ, ദൂഷിതങ്ങളൊന്നുമില്ലാതെ വൃത്തിയായി വാരിയിരുന്നു; സുഗന്ധമുള്ള വെള്ളം തളിച്ചു, പഴങ്ങളും പൂക്കളും ധാന്യങ്ങളും കൊണ്ട് അലങ്കരിച്ചു. ഓരോ വീട്ടിന്റെ വാതിലിലും, തൈരെ, ധാന്യങ്ങൾ, പഴങ്ങൾ, ഇരുപത്തിയൊന്ന് നിറഞ്ഞ പാത്രങ്ങൾ, അർപ്പണങ്ങൾ, ധൂപം, ദീപങ്ങൾ എന്നിവയാൽ അലങ്കരിച്ചിരുന്നു. പ്രിയനായവൻ വരുന്നു എന്നു കേട്ടപ്പോൾ, വസുദേവൻ, അക്രൂരൻ, ഉഗ്രസേനൻ, അത്ഭുതശക്തനായ രാമൻ, പ്രദ്യുമ്നൻ, ചരുദേഷ്‌നൻ, ജാമ്പവതിയുടെ പുത്രനായ സാംബൻ എന്നിവരും, അതീവാനന്ദത്തിൽ മുങ്ങി, തങ്ങളുടെ കിടക്കകളും ഇരിപ്പിടങ്ങളും ഭക്ഷണവും ഉപേക്ഷിച്ചു. ആശയാനുരാഗത്തോടും ഭയഭക്തിയോടും കൂടെ, മഹാവിലാസിയായ ആനയെ മുന്നിൽനിരത്തി, ബ്രാഹ്മണന്മാർ ശുഭമന്ത്രങ്ങൾ ചൊല്ലി, ശംഖം, ഭേരികൾ മുഴങ്ങുമ്പോൾ, വേദമന്ത്രങ്ങൾ മുഴങ്ങിക്കൊണ്ട്, രഥങ്ങളിൽ കയറി അവൻറെ ദർശനത്താൽ ഉത്സുകരായി അവർ മുന്നോട്ട് പോയി. നൂറുകണക്കിന് ആനകൾ, ദർശനത്തിനായി ആകാംക്ഷയോടെ, മിനുങ്ങുന്ന കുണ്ദലങ്ങളോടും പ്രകാശമുള്ള കവിളുകളോടും മുഖങ്ങളോടും കൂടി, ആ ആഘോഷത്തിന്റെ ഭംഗി വർദ്ധിപ്പിച്ചു. നർത്തകരും നടന്മാരും ഗന്ധർവന്മാരും സ്തുതികാരന്മാരും മാഗധന്മാരും ഗായകരുമൊക്കെ, മഹാപുരുഷന്റെ അത്ഭുതകൃത്യങ്ങളും ഗാഥകളും പാടി. ശ്രീകൃഷ്ണൻ, ബന്ധുക്കളും നഗരവാസികളും ഒപ്പം വന്നപ്പോൾ, ഓരാളെയും ആചാരപ്രകാരം ആദരിച്ചു. ഭക്തിയോടെ നമസ്കാരം, അങ്കലാപ്പ്, കൈത്തൊടിക്കൽ, ഹൃദയത്തിൽ പുഞ്ചിരിച്ചുനോക്കൽ എന്നിവയിലൂടെ ദൂരെ നിന്നവരെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു; വേറെയുള്ളവർക്ക് ആഗ്രഹിച്ച വരങ്ങൾ സമ്മാനിച്ചു. താൻ തന്നെ മൂപ്പന്മാരോടും പുരോഹിതന്മാരോടും ഭാര്യമാരോടും മുതിർന്ന ബന്ധുക്കളോടും ചേർന്ന് അനുഗ്രഹങ്ങൾ സ്വീകരിച്ചു, ഗായകരുടെ ഒപ്പത്തിൽ നഗരത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു. രാജപഥം വഴി കൃഷ്ണൻ കടന്നുപോകുമ്പോൾ, നഗരത്തിലെ സദ്വനിതരായ സ്ത്രീകൾ, കൃഷ്ണദർശനത്തിന്റെ മഹോത്സവത്തിനായി തങ്ങളുടെ ഭവനങ്ങളുടെ മുകളിലേക്ക് കയറി. ദ്വാരകാവാസികൾ എത്രയൊക്കെ കാഴ്ച്ച കണ്ടാലും തൃപ്തരായില്ല; കാരണം, കൃഷ്ണൻ ഭാഗ്യത്തിന്റെ ആലയം, സൗന്ദര്യത്തിന്റെ ഉറവിടം. അദ്ദേഹത്തിന്റെ നെഞ്ച് ലക്ഷ്മിയുടെ വാസസ്ഥലവും, മുഖം കണ്ണുകൾക്ക് അമൃതപാത്രവും, ഭുജങ്ങൾ ലോകത്തിന്റെ രക്ഷകന്മാരും, കമലപാദങ്ങൾ ധാർമ്മികരുടെ ശരണ്യവുമാണ്. വെള്ളപായകളും ചാമരങ്ങളും മുകളിലായി, പുഷ്പവൃഷ്ടിയിൽ, പീതാംബരം ധരിച്ച്, വനമാലയണിഞ്ഞ്, മേഘങ്ങളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട രശ്മിയെപ്പോലെ, ഇന്ദ്രധനുസ്സും മിന്നലും പോലെ അദ്ദേഹം തിളങ്ങി. അവൻ മാതാപിതാക്കളുടെ ഭവനത്തിലേക്ക് കടന്നപ്പോൾ, അമ്മമാർ അവനെ അങ്കത്തിലേറ്റി, കൃഷ്ണൻ ദേവകിയോടും മറ്റുള്ള ഏഴു അമ്മമാരോടും സന്തോഷത്തോടെ വണങ്ങി. മാതാവിന്റെ സ്നേഹത്തിൽ കുതിർന്നവൾ, പുത്രനെ അങ്കത്തിലേറ്റു, സന്തോഷംകൊണ്ട് കണ്ണുനീരൊഴുക്കി അവനെ നനച്ചു. ശേഷം കൃഷ്ണൻ തന്റെ അതുല്യമായ ഭവനത്തിലേക്ക് കടന്നു, അവിടെ പതിനാറായിരം ഭാര്യമാരുടെ ഭവനങ്ങൾ നിലനിന്നു; അവിടെ എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും നിറവേറ്റപ്പെട്ടു. ഭർത്താവിനെ ദീർഘകാലം ദർശിക്കാതെ ഇരുന്ന ഭാര്യമാർ, കൃഷ്ണൻ വീട്ടിലേക്ക് തിരിച്ചെത്തുന്നതു കണ്ടു, ഉടൻ കിടക്കകളിൽ നിന്നും ഇരിപ്പിടങ്ങളിൽ നിന്നും എഴുന്നേറ്റു; മനസ്സിൽ ഉത്സവസമാനമായ സന്തോഷം നിറഞ്ഞു; വ്രതത്തിന്റെ ലജ്ജയാൽ മുഖവും കണ്ണുകളും താഴ്ത്തി. ഭാഗ്യവതികളായ അവ സ്ത്രീകൾ, ഉള്ളിൽ തീരാത്ത ആസക്തിയോടെ ഭർത്താവിനെ നോക്കി, കുട്ടികളോടൊപ്പം അങ്കലാപ്പ് ചെയ്തു; സംയമനം ചെയ്യാൻ ശ്രമിച്ചിട്ടും, ലജ്ജാനുഭവത്തിൽ കണ്ണുനീർ ഒഴുകി. അവൻ അടുത്തായി ഒപ്പം ഇരുന്നിട്ടും, ഓരോ നിമിഷവും അദ്ദേഹത്തിന്റെ പാദങ്ങൾ പുതിയതുപോലെയായി അവർക്കു തോന്നി; ലക്ഷ്മി ദേവിയും ഒരിക്കലും വിട്ടുപോകാത്ത ആ പാദങ്ങളിൽ, മറ്റാരാണ് ആശ്രയം വിട്ടുപോകുക? ഇങ്ങനെ, ഭൂഭാരമായി ജനിച്ച രാജാക്കന്മാരുടെ ശക്തിയെ പരസ്പരം ഏറ്റുമുട്ടി ശത്രുതയുണ്ടാക്കി, കാറ്റ് തീ അണയ്ക്കുന്നതുപോലെ, അവരെ പരസ്പരം നശിപ്പിച്ച ശേഷം, കൃഷ്ണൻ ആയുധം വച്ചിട്ട് അകത്തുനിന്നു നോക്കി നിന്നു. സ്വയേച്ഛയാൽ മനുഷ്യലോകത്ത് അവതരിച്ച കൃഷ്ണൻ, പരമസുന്ദരികളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട്, സാധാരണ മനുഷ്യനെപ്പോലെ ഭോഗങ്ങൾ ആസ്വദിച്ചു. അവരുടെ കണികണ്ട കണ്മുനകൾ, ലജ്ജയുള്ള പുഞ്ചിരികളും ചായംകൊണ്ട കാഴ്ച്ചകളും കാമദേവനെ പോലും മോഹിപ്പിച്ചു; എങ്കിലും, ആ മഹാഭാഗ്യവതികൾക്കു് കൃഷ്ണന്റെ മനസ്സിൽ അശാന്തി വരുത്താൻ കഴിയില്ലായിരുന്നു. ജനങ്ങൾ, അജ്ഞാനത്താൽ, കൃഷ്ണനെ ലോകകാര്യങ്ങളിൽ ഏർപ്പെട്ടിരിക്കുന്നവനായി കണക്കാക്കി, അകത്തുനിന്ന് അകൃത്യസംഗം ഇല്ലാത്തവനാണെന്നു മനസ്സിലാക്കാതെ, തങ്ങളോടു തുല്യനായി അവനെ വിലയിരുത്തുന്നു. ഭഗവാന്റെ മഹത്വം ഇതാണ്—പ്രകൃതിയിൽ വസിച്ചാലും, പ്രകൃതിഗുണങ്ങൾ അവനെ ബന്ധിക്കില്ല; അദ്ദേഹത്തെ ആശ്രയിക്കുന്നവനു് ഗുണങ്ങൾ ബാധിക്കില്ല. അവന്റെ മഹത്വം മനസ്സിലാക്കാതെ, ഭർത്താവിനെ സ്വകാര്യമായി തങ്ങളുടേതായി കരുതിയ സ്ത്രീകൾ, ലോകം പരിമിതമായതുപോലെ കണക്കാക്കി കൃഷ്ണനെ മനസ്സിലാക്കുന്നു. കൃഷ്ണനും ബാലരാമനും, ഉന്മാദം നിറഞ്ഞ കാളകളെപ്പോലെ, മൃഗങ്ങളുടെ ശബ്ദങ്ങൾ അനുകരിച്ചു കളിച്ചു, സാധാരണ മനുഷ്യരായതുപോലെ. ഒരു ദിവസം, കൃഷ്ണനും ബാലരാമനും കൂട്ടുകാരോടൊപ്പം യമുനയുടെ തീരത്ത് കാളകുട്ടികളെ മേയിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, അവരെ കൊല്ലാൻ ഒരദ്ഭുതാസുരൻ വന്നു. ആ അസുരൻ കാളകുട്ടിയുടെ രൂപം എടുത്ത് കൂട്ടത്തിൽ കലർന്നിരുന്നത് കണ്ട്, കൃഷ്ണൻ ശാന്തമായി ഇരുന്നു, ബാലരാമനോട് സൂചിപ്പിച്ചു. അയച്ച്യുതൻ, ആ കാളയുടെ വാലിൽ പിടിച്ചു, കാൽപിടിച്ച്, വലിച്ചു, കറക്കി, ഒരു വലിയ കപിത്തവൃക്ഷത്തിന്റെ മുകളിൽ എറിഞ്ഞു; ആ ദേഹവാനായ അസുരൻ, പഴങ്ങൾ വീണതിന്റെ ആഘാതത്തിൽ, മരിച്ചുവീണു. ഈ കാഴ്ച്ച കണ്ട കൂട്ടുകാർ, "ശബാശ്, ശബാശ്!" എന്ന് ഉല്ലസിച്ചു; ദേവതകൾ ആനന്ദത്തോടെ പുഷ്പവൃഷ്ടി നടത്തി. ലോകങ്ങളുടെ ഏക രക്ഷകരായ കൃഷ്ണനും ബാലരാമനും, കാളകുട്ടികളെ മേയിച്ചു, പതിവുപോലെ പ്രഭാതഭക്ഷണം കഴിച്ചു. മറ്റൊരു ദിവസം, ഓരോ കുട്ടിയും തങ്ങളുടെ കാളകളെ ജലതീരത്തേക്ക് കൊണ്ടുപോയി; കാളകൾക്ക് വെള്ളം കൊടുത്തു, താനും വെള്ളം കുടിച്ചു. അവിടെ, അവർ ഒരു മഹാശക്തിയുള്ള ദേഹിയെ കണ്ടു; ഇന്ദ്രന്റെ വജ്രം കൊണ്ടു തകർത്തു വീണ മലശിഖരത്തെപ്പോലെയായിരുന്നു അവൻ. ആ ദേഹി ബകാസുരൻ ആയിരുന്നു; വലിയ വലപക്ഷിയാകാരത്തിൽ, അപ്രത്യക്ഷമായി വന്നു, കുരിശ്ശുള്ള തൂവാലുകൾ കൊണ്ട് കൃഷ്ണനെ പിടിച്ചു. കൃഷ്ണൻ ബകാസുരൻ്റെ വായിൽ അകപ്പെട്ടത് കാണുമ്പോൾ, ബാലരാമനും കൂട്ടുകാരും ജീവൻ നഷ്ടപ്പെട്ട ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ പോലെ ഭ്രമിച്ചു. എന്നാൽ ഗോപപുത്രനായ ലോകഗുരു കൃഷ്ണൻ, അഗ്നിപോലെ ബകാസുരന്റെ വായിന്റെ അടിത്തട്ടിൽ ദഹനം വരുത്തി; അതിനാൽ വേദനയിൽ വിറെച്ചു, ബകാസുരൻ കൃഷ്ണനെ തുപ്പിക്കളഞ്ഞു; പിന്നെ കോപത്തോടെ വീണ്ടും കൊന്നു കളയാൻ കുരിശ് കൊണ്ട് ആക്രമിച്ചു. അപ്പോൾ കൃഷ്ണൻ, ധാർമ്മികരുടെ രക്ഷകനും കംസയുടെ സുഹൃത്തിനുമായവൻ, ബാലകർക്കു മുന്നിൽ തന്നെ, കൈകൊണ്ട് ബകാസുരന്റെ കുരിശ് പിടിച്ചു, അതിനെ എളുപ്പത്തിൽ കീറിക്കളഞ്ഞു; ദേവതകളിൽ വീരൻ ചെയ്യുന്നതുപോലെ, കുട്ടികൾ സന്തോഷത്തോടെ ആഹ്ലാദിച്ചു.