ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

മധു, ഭോജ, ദാശാർഹ, കുകുര, അന്ധക, വൃശ്ണി എന്നീ മഹാബലശാലികളായ യാദവവർഗ്ഗങ്ങൾ കൃഷ്ണനെ തുല്യശക്തിയോടെ സംരക്ഷിച്ചു; അവരുടെ കാവലിൽ ദ്വാരകാപുരി ഭോഗവതിപുരിയെ പാമ്പുകൾ കാത്തു സൂക്ഷിക്കുന്നതുപോലെ സുരക്ഷിതമായി നിലകൊണ്ടു. ഋതുക്കൾക്കൊന്നും വ്യത്യാസമില്ലാതെ, സമൃദ്ധിയോട് കൂടിയ ദ്വാരകാപുരി, ഭാഗ്യവൃക്ഷങ്ങളും ലതകളും, ആശ്രമങ്ങളും തോട്ടങ്ങളും, മനോഹരമായ ഉദ്യാനങ്ങളും താമരക്കുളങ്ങളും കൊണ്ട് ചുറ്റപ്പെട്ടിരുന്നതുകൊണ്ട് അതുല്യമായ ഭംഗിയോടെ പ്രകാശിച്ചു. നഗരത്തിന്റെ വാതിലുകളിലും ദ്വാരങ്ങളിലും വഴികളിലും ഉത്സവപ്രഭയിൽ അലങ്കരിച്ച വാതായനങ്ങൾ, നിറങ്ങളാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട പതാകകളും കുതിരപ്പട്ടകളും ഉയർത്തി സ്ഥാപിച്ചു; അകത്ത് സൂര്യപ്രകാശം പോലും അത്രത്തോളം കടക്കാതിരിക്കാൻ ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നു. പ്രധാനവീഥികളും ചന്തകളും ചതുരങ്ങളും ശുചിത്വപൂർവ്വം വാരിയ്‌ക്കുകയും സുഗന്ധജലത്തിൽ തളിക്കുകയും ചെയ്തു; പഴങ്ങൾ, പുഷ്പങ്ങൾ, ധാന്യങ്ങൾ എന്നിവയും അണിഞ്ഞു. ഓരോ വീടിന്റെ വാതിലിലും തൈര്, ധാന്യം, പഴങ്ങൾ, ഇലഞ്ഞി തുടങ്ങിയവ നിറച്ച പൂര്ണ്ണകുംബങ്ങൾ, നിവേദ്യങ്ങൾ, ധൂപം, ദീപങ്ങൾ എന്നിവയാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടു. പ്രിയനായ കൃഷ്ണൻ വരുന്നു എന്ന വാർത്ത കേട്ടപ്പോൾ, മഹാത്മാവായ വസുദേവനും അകൂരും ഉഗ്രസേനനും അത്ഭുതശക്തിയുള്ള രാമനും, പ്രദ്യുമ്നൻ, ചാരുദേഷ്ണൻ, ജാംബവതിയുടെ പുത്രനായ സാംബൻ എന്നിവരും—all—അതിരയില്ലാത്ത സന്തോഷത്തിൽ കിടക്കയും ഇരിപ്പിടവും ഭക്ഷണവും ഉപേക്ഷിച്ചു. ആനകളുടെ തലവന് മുൻപിൽ നിർത്തി, ബ്രാഹ്മണന്മാർ മംഗളശ്ലോകങ്ങൾ പാരായണം ചെയ്യുന്നതിനിടയിൽ ശംഖവും തുര്യവും മുഴക്കിയതോടെ, വേദഘോഷത്തോടുകൂടി, ആനുകൂല്യവും ഭക്തിയും നിറഞ്ഞു, രഥങ്ങളിലേറി അവർ കൃഷ്ണനെ സ്വീകരിക്കാൻ പുറപ്പെട്ടു. നൂറുകണക്കിന് ആനകൾ, കൃഷ്ണന്റെ ദർശനത്തിനായി ആകാംക്ഷയോടെ, മിന്നുന്ന കാതലങ്കാരങ്ങളോടും പ്രകാശിച്ച കവിളുകളോടും മുഖങ്ങളോടും കൂടി ആ മഹോത്സവത്തിന്റെ ഭംഗി വർദ്ധിപ്പിച്ചു. നർത്തകർ, നടന്മാർ, ഗന്ധർവന്മാർ, ഭട്ടന്മാർ, മാഗധന്മാർ, ഗായകർ—എല്ലാവരും കൃഷ്ണന്റെ അത്ഭുതകൃത്യങ്ങളും ഗാഥകളും പാടിക്കൊണ്ടിരുന്നു. കൃഷ്ണൻ, ബന്ധുക്കളുടെയും നഗരവാസികളുടെയും മദ്ധ്യേ, ഓരോരുത്തരെയും ആചാരാനുസൃതമായി സമീപിച്ച് ആദരിച്ചു. ഒരുവർക്കും വിനയപൂർവ്വം നമസ്കാരം, മറ്റൊരുവർക്കും അങ്കലാപ്പ്, കൈത്തട്ടി, ഹാസ്യഭാവം നിറഞ്ഞ കാഴ്ചകൾ—അങ്ങനെ അകന്നിരുന്നവരെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു, മറ്റുള്ളവർക്കും ആഗ്രഹിച്ച അനുഗ്രഹങ്ങൾ നൽകി. സ്വയം മൂത്തവർ, പുരോഹിതന്മാർ, ഭാര്യമാർ, പ്രായമായ ബന്ധുക്കൾ എന്നിവരോടൊപ്പം, മറ്റുള്ളവരിൽ നിന്ന് ആശീർവാദങ്ങൾ സ്വീകരിച്ച്, ഗായകരുടെ കൂട്ടത്തിൽ കൃഷ്ണൻ നഗരത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു. കൃഷ്ണൻ രാജപഥത്തിലൂടെ സഞ്ചരിച്ചപ്പോൾ, ദ്വാരകയിലെ മഹിളാമാർ മഹോത്സവത്തിലേക്കുള്ള ആകാംക്ഷയോടെ തങ്ങളുടെ ഭവനങ്ങളുടെ മേൽക്കൂരയിലേക്ക് കയറി. ദ്വാരകാവാസികൾ എത്ര നേരം കൃഷ്ണനെ നോക്കിയാലും അവരുടെ കണ്ണുകൾ തൃപ്തിയാകില്ലായിരുന്നു; കാരണം, കൃഷ്ണൻ ഭാഗ്യത്തിന്റെ ആവാസവും സൗന്ദര്യത്തിന്റെ ഉറവിടവുമാണ്. കൃഷ്ണന്റെ വക്ഷസ്ഥലം ഭാഗ്യദേവിയുടെ നിവാസം; മുഖം കണ്ണുകൾക്ക് അമൃതപാത്രം; ഭുജങ്ങൾ ലോകത്തിന്റെയും രക്ഷ; പാദങ്ങൾ ധർമ്മജ്ജനങ്ങളുടെ ആശ്രയം. വെള്ള പരസലുകളും വിചിത്രവാലികളും തലപുറത്ത്, പുതിയ പുഷ്പവൃഷ്ടിയും വഴിയിൽ, പിതാംബരവും വനംമാലയും അണിഞ്ഞ്, മേഘം, ഇന്ദ്രധനുസ്, മിന്നൽ എന്നിവയാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട സൂര്യനെപ്പോലെ കൃഷ്ണൻ ദീപ്തിയായി. കൃഷ്ണൻ മാതാപിതാക്കളുടെ ഭവനത്തിൽ പ്രവേശിച്ച്, മാതാക്കളായ ദേവകി മുതലായ ഏഴുപേരെയും സന്തോഷപൂർവ്വം വന്ദിച്ചു. സ്നേഹത്തിൽ മുങ്ങിയിരുന്ന അമ്മമാർ കൃഷ്ണനെ തങ്ങളുടെ മടിയിൽ ഇരുത്തി, കണ്ണുനീർ കൊണ്ടു മകനെ സ്നേഹത്തോടെ നനച്ചു. അതിനുശേഷം, കൃഷ്ണൻ തന്റെ അതുല്യമായ ഭവനത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു; അവിടെ അവന്റെ പത്നിമാരുടെ പതിനാറായിരം ഭവനങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. ഭർത്താവായ കൃഷ്ണനിൽ നിന്ന് ദീർഘകാലം ദൂരെയിരുന്ന ഭാര്യമാർ കൃഷ്ണന്റെ വരവിൽ ഉത്സവസമാനമായ സന്തോഷത്തിൽ, ഇരിപ്പിടവും കിടക്കയും ഉപേക്ഷിച്ച്, വ്രതശുദ്ധിയാൽ ലജ്ജയോടെ മുഖവും കണ്ണുകളും താഴ്ത്തി നിന്നു. ആ സുന്ദരികളായ യദുകുലസ്ത്രികൾക്ക് ഭാവങ്ങൾ ഒളിപ്പിക്കാൻ കഴിയാതെ, അവർ ഭർത്താവിനെ കുട്ടികളോടൊപ്പം അങ്കലാപ്പ് ചെയ്തു; ആന്തരികമായ ആഗ്രഹത്തോടെ നോക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോഴും, ലജ്ജയാൽ കണ്ണുനീർ ഒഴുകി. കൃഷ്ണൻ അടുത്ത് തന്നെ ഇരുന്നിട്ടും, ഓരോ നിമിഷവും അവർക്കു കൃഷ്ണന്റെ പാദങ്ങൾ പുതുമയോടെ തോന്നി; ലക്ഷ്മി ദേവി പോലും ഒരുപോലും വിട്ടുപോകാത്ത ആ പാദങ്ങളിൽ നിന്ന് ഏതു സ്ത്രീയും വിട്ടുനിൽക്കാൻ കഴിയുമോ? ഇങ്ങനെ, ഭൂഭാരമായി ജനിച്ചിരുന്ന രാജാക്കന്മാരിൽ പരസ്പരം വൈരാഗ്യം ഉണ്ടാക്കി, അവരുടെ ശക്തികൾ തമ്മിൽ ഏറ്റുമുട്ടി നാശം വരുത്തി, കാറ്റ് തീയെ അണയ്ക്കുന്നതുപോലെ കൃഷ്ണൻ ആയുധം അണിയാതെ തന്നെ അവരെ ഇല്ലാതാക്കി. സ്വന്തമായ ശക്തിയാൽ മനുഷ്യലോകത്ത് അവതരിച്ച കൃഷ്ണൻ, ശ്രേഷ്ഠയായ സ്ത്രീകളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട്, സാധാരണ മനുഷ്യനെന്നപോലെ ഭോഗം അനുഭവിച്ചു. ആ സ്ത്രീകളുടെ കണ്മുനകളിൽ നിന്നുള്ള കാമദൃഷ്ടികൾ, ലജ്ജാഭരിതമായ പുഞ്ചിരികൾ, കൺവശം നോക്കലുകൾ എന്നിവകൊണ്ട് പോലും മന്മഥൻ പോലും വിറച്ച് വില്ല് വച്ചുവെച്ചു; എങ്കിലും, ആ മഹാഭാഗ്യവതികളായ സ്ത്രീകൾക്ക് കൃഷ്ണന്റെ മനസ്സിനെ ചലിപ്പിക്കാൻ കഴിയില്ലായിരുന്നു. ജനങ്ങൾ, അവരവരുടെ തലത്തിൽ കണക്കാക്കി, ലോകകാര്യങ്ങളിൽ കൃഷ്ണൻ ഏർപ്പെട്ടിരിക്കുന്നതുകൊണ്ട് അവനെ ബന്ധപ്പെട്ടവനെന്നു ധരിക്കുന്നു; എന്നാൽ കൃഷ്ണൻ അകറ്റമില്ലാത്തവനും അസ്വാധീനനുമാണ്. ഇതാണ് ഭഗവാന്റെ ഐശ്വര്യം: പ്രകൃതിയിൽ വസിച്ചാലും അവൻ അതിന്റെ ഗുണങ്ങളിൽ നിന്ന് ഒരിക്കലും ബന്ധിക്കപ്പെടുന്നില്ല; അദ്ദേഹത്തിൽ ശരണം പ്രാപിച്ചവരുടെ ബുദ്ധിയും അപ്രഭാവിതമാണ്. അവന്റെ മഹത്വം അറിയാത്ത മൂർഖസ്ത്രികൾ കൃഷ്ണനെ തങ്ങളുടെ മാത്രം ഭർത്താവായി, സ്വകാര്യമായി ഭക്തിയോടെ സ്നേഹിക്കുന്നവനായി കരുതി; സാധാരണ മനസ്സുകൾ പരിമിതമായതിനെപ്പോലെ തന്നെ ഭഗവാനെയും പരിഗണിച്ചു. കൃഷ്ണനും ബലരാമനും ഒരു ദിവസം കാളകളെ കാട്ടിൽ കാട്ടിയപ്പോൾ, അവർ കാളകളെയും പോലെ പുഞ്ചിരിച്ചും ഉരസിയും കളിച്ചു; സാധാരണ ബാലന്മാരെപ്പോലെ ജീവജാലങ്ങളുടെ ശബ്ദം അനുകരിച്ച് കളിച്ചു. ഒരു ദിവസം, കൃഷ്ണനും ബലരാമനും കൂട്ടുകാരോടൊപ്പം യമുനാനദീതടത്തിൽ പശുക്കുട്ടികളെ മേയിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ ഒരു അസുരൻ അവരെ കൊല്ലാൻ വന്നുവന്നു. ആ അസുരൻ പശുക്കുട്ടിയുടെ രൂപത്തിൽ കാളകളുടെ കൂട്ടത്തിൽ ചേരുകയായിരുന്നു. കൃഷ്ണൻ നിർദോഷനായി ഇരുന്ന്, ബലരാമനോട് അതിനെ സൂചിപ്പിച്ചു. അപ്പോൾ അച്യുതൻ ആ അസുരനെ വാലും കാലും പിടിച്ച് കറക്കി കപിത്തവൃക്ഷത്തിന്റെ മുകളിൽ എറിഞ്ഞു; വലിയ ശരീരമുള്ള ആ അസുരൻ പഴങ്ങൾ വീണു തട്ടി മരിച്ചുപോയി. ഇത് കണ്ട ബാലങ്ങൾ അത്ഭുതത്തോടെ “ശബാശ്! ശബാശ്!” എന്ന് വിളിച്ചു; ദേവതകൾ ആനന്ദപൂർവ്വം അകത്തുനിന്ന് പുഷ്പങ്ങൾ ചൊരിഞ്ഞു. ലോകത്തിന്റെ രക്ഷകരായ ആ ഇരുവരും, പശുക്കുട്ടികളെ മേയിക്കുകയും, പതിവുപോലെ രാവിലെ ഭക്ഷണം കഴിക്കുകയും ചെയ്തതും ബാലഭാവത്തിൽ തന്നെ. മറ്റൊരു ദിവസം, ഓരോ ബാലനും തങ്ങളുടെ കാളകളെ നദീതീരത്തേക്ക് കൊണ്ടുപോയി; കാളകൾക്ക് വെള്ളം കുടിപ്പിച്ചശേഷം, അവർ തന്നെയും വെള്ളം കുടിച്ചു. അപ്പോൾ അവർ ഒരു മഹാശരീരിയെ കണ്ടു—ഇന്ദ്രന്റെ വജ്രം കൊണ്ട് തകർന്നുപോയ മലശിഖരത്തെപ്പോലെയായിരുന്നു അവൻ. അത് ബകാസുരനായിരുന്നു—വലിയ ഒരു വാവലിന്റെ രൂപത്തിൽ വന്ന അസുരൻ; അവൻ പെട്ടെന്ന് കൃഷ്ണനെ മൂർച്ചയുള്ള തൂവാലകൊണ്ട് പിടിച്ചു. കൃഷ്ണനെ ബകാസുരൻ വിഴുങ്ങിയപ്പോൾ, ബലരാമനും മറ്റു ബാലരും ജീവരഹിതമായ ഇന്ദ്രിയങ്ങൾപോലെ വിറച്ചുപോയി. എന്നാൽ, ഗോപുരൻമകൻ ലോകഗുരുവായ കൃഷ്ണൻ, അഗ്നിയെപ്പോലെ ബകാസുരന്റെ വായ്‌ക്കൂറ്റം കത്തിച്ചു; അതിനാൽ വേദനയിൽ വിറച്ച ബകാസുരൻ ഉടൻ കൃഷ്ണനെ തുപ്പിക്കളഞ്ഞു, പിന്നെ കോപത്തോടെ വീണ്ടും തൂവാലകൊണ്ട് ആക്രമിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. ഇങ്ങനെ, കൃഷ്ണന്റെ ദ്വാരകാപ്രവേശവും, കുടുംബവും നഗരവും ആഘോഷിച്ച വിധവും, അവന്റെ അദ്ഭുതകൃത്യങ്ങളും, ബാല്യത്തിലെ ലീലകളും—all മഹാഭാഗ്യത്തോടെ ദിവ്യമായി സംഭവിച്ചു.