ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ശ്രീമദ് ഭാഗവതത്തിന്റെ മഹത്വം വിവരിച്ചുകൊണ്ടാണ് ഈ അധ്യായം ആരംഭിക്കുന്നത്. ഭക്തിയുടെ ദു:ഖം മാറ്റുവാൻ നാരദർ പരിശ്രമിക്കുന്നു. അപ്പോൾ നാരദർ ഭക്തിയോട് സ്നേഹപൂർവ്വം ചോദിച്ചു: "കുഞ്ഞേ, നീ എന്തിനാണ് ഇങ്ങനെ വ്യർത്ഥമായി ദു:ഖിക്കുന്നത്? എന്തിനാണ് മനസ്സിൽ ഇത്രയും ചിന്തയും വേദനയും? ശ്രീകൃഷ്ണന്റെ കമലപാദങ്ങൾ സ്മരിച്ചാൽ, നിന്റെ എല്ലാ ദു:ഖവും നീങ്ങി പോവും." നീ ചോദിച്ചുപോലെയാണ്: "അവൻ തന്നെയല്ലേ ദ്രൗപദിയെ കൗരവരുടെ ദുരിതത്തിൽ നിന്ന് രക്ഷിച്ചത്? ഗോവാലക്കാരിയായ സ്ത്രീകളെയും സംരക്ഷിച്ചത്? അങ്ങിനെ ഉള്ള കൃഷ്ണൻ എവിടെ പോയി?" നാരദർ പറഞ്ഞു: "ഭക്തേ, നീ കൃഷ്ണനു ജീവനിലും അതിലുമധികം പ്രിയങ്കരയാണ്. നീ വിളിച്ചാൽ, കൃഷ്ണൻ താഴ്ന്നവരുടെ വീടുകളിലേക്കു പോലും വരും. ആദ്യത്തെ മൂന്ന് യുഗങ്ങളിൽ സത്യം, ജ്ഞാനം, വൈരാഗ്യം എന്നിവ മോക്ഷം നേടാനുള്ള മാർഗ്ഗങ്ങളായിരുന്നു. എന്നാൽ കലിയുഗത്തിൽ, ഭക്തിയിലൂടെ മാത്രമേ ബ്രഹ്മത്തിൽ ഐക്യം ലഭിക്കൂ. ഈ വിധത്തിൽ തീരുമാനിച്ചുകൊണ്ട്, പരമചൈതന്യവാനായ കൃഷ്ണൻ നിന്നെ, തന്റെ സ്വഭാവവുമായി ഒരുപോലെ, പരമാനന്ദത്തിന്റെ മനോഹരമായ രൂപമായി സൃഷ്ടിച്ചു. നീ കൃഷ്ണനു പ്രിയങ്കരയായവളാണ്. അന്ന് നീ കയ്യുകൂപ്പി ചോദിച്ചു: 'ഞാൻ എന്ത് ചെയ്യണം?' അപ്പോൾ കൃഷ്ണൻ ഉപദേശിച്ചു: 'എന്റെ ഭക്തന്മാരെ പോഷിപ്പിക്കൂ.' നീ ആ ആജ്ഞ സ്വീകരിച്ചു. ഹരിയും അതിനാൽ സന്തോഷിച്ചു. കൃഷ്ണൻ മോക്ഷത്തെ നിന്റെ ദാസിയായി നൽകി; കൂടാതെ ജ്ഞാനത്തെയും വൈരാഗ്യത്തെയും നിന്റെ പുത്രന്മാരായി നൽകി. വൈകുണ്ഠത്തിൽ നീ നിന്റെ യഥാർത്ഥ രൂപത്തിൽ ഭക്തന്മാരെ പോഷിപ്പിക്കുന്നു; ഭൂമിയിൽ, ഭക്തന്മാരെ പോഷിപ്പിക്കാൻ നീ നിഴൽരൂപത്തിൽ പ്രത്യക്ഷമാകുന്നു. മോക്ഷം, ജ്ഞാനം, വൈരാഗ്യം എന്നിവയുമായി നീ ഭൂമിയിൽ വന്നു. കൃതയുഗം മുതൽ ദ്വാപരയുഗം അവസാനിപ്പിക്കുംവരെ നീ അതീവ സന്തോഷത്തോടെ നിലകൊണ്ടു. എന്നാൽ കലിയുഗത്തിൽ, മതഭ്രാന്ത് മൂലം മോക്ഷം നശിച്ചു; നിന്റെ ആജ്ഞപ്രകാരം അവൾ വേഗത്തിൽ വൈകുണ്ഠത്തിൽ തിരിച്ചുപോയി. മോക്ഷം ഇവിടെ വരുകയും പോവുകയും ചെയ്യുന്നു, നീ ഓർക്കുന്നപോലെ; ജ്ഞാനവും വൈരാഗ്യവും, നിന്റെ പുത്രന്മാർ, നിന്റെ പക്കലിൽ സംരക്ഷിതരായി തുടരുന്നു. നിന്റെ ഈ രണ്ട് പുത്രന്മാർ, അവഗണന മൂലം, ഈ കലിയുഗത്തിൽ ക്ഷീണിച്ചവരും വൃദ്ധരുമായി മാറിയിരിക്കുന്നു. എന്നിരുന്നാലും, നീ വിഷമിക്കേണ്ട; ഞാൻ ഒരു മാർഗ്ഗം ചിന്തിക്കും. സുന്ദരിയേ, കലിയുഗം പോലുള്ള മറ്റൊരു യുഗം ഇല്ല; ഈ യുഗത്തിൽ ഞാൻ നിന്നെ എല്ലാ വീടുകളിലും, എല്ലാ ജനങ്ങളിലും സ്ഥാപിക്കും. മറ്റു കർമ്മങ്ങൾ വെട്ടിത്തള്ളിയും മഹോത്സവങ്ങൾ പ്രാധാന്യമർഹിച്ചും, അന്നത്തെ കാലത്ത് ഞാൻ ഹരിയെ സേവിക്കുകയോ, നിന്നെ ലോകത്ത് വ്യാപിപ്പിക്കുകയോ ചെയ്യില്ല. എന്നാൽ, കലിയുഗത്തിൽ നിന്നോടൊപ്പം ജീവിക്കുന്ന ജീവികൾ—even if they are sinful—ഭയമില്ലാതെ കൃഷ്ണക്ഷേത്രത്തിലേക്കു പോകും. പ്രേമരൂപിയായ ഭക്തിയാൽ ഹൃദയങ്ങൾ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നവർക്ക്, അശുദ്ധജീവികൾക്ക്—even in dreams—ഹാനി ചെയ്യാൻ കഴിയില്ല. ഭൂതങ്ങൾ, പ്രേതങ്ങൾ, പിശാചുകൾ, അസുരന്മാർ—ഇവരിൽ ആരും ഭക്തിയുള്ളവരുടെ മനസ്സിനെ തൊട്ടും കീഴടക്കാൻ കഴിയില്ല. തപസ്സിലൂടെയോ, വേദങ്ങളിലൂടെയോ, ജ്ഞാനത്തിലൂടെയോ, കർമ്മത്തിലൂടെയോ ഹരിയെ പ്രാപിക്കാൻ കഴിയില്ല; ഭക്തിയിലൂടെ മാത്രമേ കഴിയൂ—ഗോപികൾ അതിന്റെ തെളിവാണ്. ആയിരക്കണക്കിന് മനുഷ്യജന്മങ്ങൾക്കു ശേഷം ഭക്തിയിലേക്കുള്ള പ്രേമം ഉണരുന്നു; എന്നാൽ കലിയുഗത്തിൽ, ഭക്തിയിലൂടെ തന്നെ കൃഷ്ണൻ നേരിട്ട് പ്രത്യക്ഷമാകുന്നു. ഭക്തിക്ക് വിരോധികളായവർ മൂന്നു ലോകങ്ങളിലും മുങ്ങിപ്പോകുന്നു; ഒരിക്കൽ ദുർവാസമുനി ഒരു ഭക്തനെ അപമാനിച്ചതിനാൽ വലിയ കഷ്ടം അനുഭവിച്ചു. വ്രതങ്ങൾ മതിയാകും, തീർത്ഥാടനം മതിയാകും, യോഗങ്ങൾ മതിയാകും, യാഗങ്ങൾ മതിയാകും, ജ്ഞാനചർച്ചകൾ മതിയാകും; ഭക്തി മാത്രം മോക്ഷം നൽകും. ഇങ്ങനെ നാരദർ ഭക്തിയുടെ യഥാർത്ഥ സ്വഭാവം വിശദീകരിച്ച് പറഞ്ഞതെക്കേൾക്കുമ്പോൾ, ആ ഭാഗ്യവതിയായ ഭക്തി നാരദനോട് പറഞ്ഞു: "നാരദാ, എത്ര ഭാഗ്യശാലിയാണു നീ! നിന്റെ ഭക്തി എപ്പോഴും അചഞ്ചലമാണ്. ഞാൻ നിന്നെ ഒരിക്കലും വിട്ടുപോകില്ല; ഞാൻ എപ്പോഴും നിന്റെ ഹൃദയത്തിൽ പാർക്കും. ദയാമയനായ മഹർഷേ, നിന്റെ കൃപയാൽ എന്റെ ദു:ഖം ക്ഷണത്തിൽ തന്നെ നീങ്ങി. എന്നാൽ എന്റെ രണ്ട് പുത്രന്മാർക്ക് ബോധമില്ല. അവരെ ഉണർത്തൂ, ഉണർത്തൂ." ഭക്തിയുടെ ഈ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ നാരദർ കരുണയാൽ നിറഞ്ഞു. അദ്ദേഹം തന്റെ വിരലുകൾകൊണ്ട് ജ്ഞാനത്തെയും വൈരാഗ്യത്തെയും ഉണർത്താൻ തുടങ്ങി. അവരുടെ ചെവികൾക്കരികിൽ വായ് വച്ച്, "ജ്ഞാനാ, വേഗത്തിൽ ഉണരൂ! വൈരാഗ്യാ, ഉണരൂ!" എന്ന് ഉച്ചത്തിൽ വിളിച്ചു. വേദങ്ങൾ, വേദാന്തം, ഗീതാ എന്നിവ ആവർത്തിച്ച് വീണ്ടും വീണ്ടും അവർക്ക് ഉണർവു വരുത്താൻ ശ്രമിച്ചു. ഒടുവിൽ, വലിയ പരിശ്രമത്തോടെ, അവർ എങ്കിലും എങ്ങനെങ്കിലും എഴുന്നേറ്റു. പക്ഷേ, കണ്ണുകൾ തുറക്കാൻ കഴിയാതെ, അവർ കിളികളും പോലെ വായ് വെട്ടി, ക്ഷീണിച്ചവരായി, ചാരനിറം പൂണ്ട, ഉണങ്ങിയ മരച്ചില്ല പോലെ ശരീരം വറ്റിയവരായി കാണപ്പെട്ടു. അവരെ വിശേഷാൽ വിശപ്പുകൊണ്ട് ക്ഷീണിച്ചും വീണ്ടും ഉറക്കത്തിലാഴുന്നവരായി കണ്ടപ്പോൾ, നാരദർ ആലോചനയിൽ മുങ്ങി; ഇനി എന്തു ചെയ്യണം എന്ന് ചിന്തിച്ചു. "ഏതാണ്ട്, എങ്ങനെ ഇവർക്ക് ഉറക്കം വരുന്നു? എങ്ങനെ ഇവർക്ക് ഇത്രയും വൃദ്ധതയുണ്ടായി?" എന്നിങ്ങനെ ആലോചിച്ചുകൊണ്ട് ഭാർഗവൻ ഗോവിന്ദനെ സ്മരിപ്പാൻ തുടങ്ങി. അപ്പോഴാണ് ആകാശത്തിൽ നിന്ന് ഒരു ശബ്ദം മുഴങ്ങിയത്: "മഹർഷേ, വിഷമിക്കേണ്ട. നിന്റെ പരിശ്രമം ഫലപ്രദമാകും; അതിൽ സംശയമില്ല. ഈ കാര്യം സാധിപ്പിക്കാൻ, നീ പുണ്യകർമ്മങ്ങൾ നടത്തണം. പുണ്യവാൻമാർ നിന്റെ ഈ പ്രവർത്തി ലോകത്ത് പ്രഖ്യാപിക്കും. ആ പുണ്യകർമ്മം നടന്നാൽ, ജ്ഞാനത്തിന്റെയും വൈരാഗ്യത്തിന്റെയും ഉറക്കും വൃദ്ധതയും ഉടൻ തന്നെ മാറും; ഭക്തി ലോകമാകെ വ്യാപിക്കും." ആ ശുദ്ധമായ ദിവ്യവാണി എല്ലാവരും കേട്ടു. നാരദർ അതിൽ അത്ഭുതപ്പെട്ടു: "ഇത് എനിക്കറിയാമായിരുന്നില്ല" എന്ന് പറഞ്ഞു. പിന്നെ നാരദർ ചോദിച്ചു: "ഈ ദിവ്യവാണി വരുത്തിയതുകൊണ്ടും, കാര്യത്തിന്റെ രഹസ്യം മറഞ്ഞിരിക്കുകയാണ്. ആ മാർഗ്ഗം എന്താണ്? എത്രയും പെട്ടെന്ന് ഇവരുടെ ലക്ഷ്യം പൂർത്തിയാക്കാൻ എന്ത് ചെയ്യണം?" "പുണ്യവാൻമാർ എവിടെ കിട്ടും? അവർ മാർഗ്ഗം എങ്ങനെ നൽകും? ഞാൻ ഇവിടെ എന്താണ് ചെയ്യേണ്ടതെന്ന് ആകാശവാണി പറഞ്ഞതുപോലെ എന്താണ് ചെയ്യേണ്ടത്?" സൂതൻ പറയുന്നു: അങ്ങനെ ആ രണ്ട് പുത്രന്മാരെ അവിടെയിട്ട്, നാരദമുനി വിവിധ തീർത്ഥാടനങ്ങളിൽ പോയി, വഴിയിലേയ്ക്കുള്ള മഹർഷിമാരോട് ഈ കാര്യം ചോദിച്ചു. ഈ വാർത്ത എല്ലാവരും കേട്ടു; പക്ഷേ ആലോചനക്ക് ശേഷം ആരും മറുപടി പറഞ്ഞു ഇല്ല. ചിലർ പറഞ്ഞു ഇത് അസാധ്യമാണ്, ചിലർ പറഞ്ഞു മനസ്സിലാക്കാൻ ബുദ്ധിമുട്ടാണ്; ചിലർ മൗനമായി നിന്നു, കുറെ പേർ ഒളിച്ചോടുകയും ചെയ്തു. മൂന്നു ലോകങ്ങളിലും വലിയ ആഹ്ലാദം ഉണർന്നു; വേദങ്ങൾ, വേദാന്തം, ഗീതാ എന്നിവയുടെ ഘോഷങ്ങൾക്കിടയിൽ അത്ഭുതം പടർന്നു. എന്നാൽ ഭക്തി, ജ്ഞാനം, വൈരാഗ്യം എന്ന ത്രയത്തിന്റെ ഉണർവ് ഉണ്ടായില്ല. അപ്പോൾ ജനങ്ങൾ പരസ്പരം ചൊല്ലി: "മറ്റ് മാർഗ്ഗമൊന്നുമില്ല.