ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ത്രീപുരങ്ങൾ കത്തിച്ച് നശിപ്പിച്ച മഹാദേവന്റെ വിജയം ആഘോഷിക്കാൻ ദേവതകൾ, സപ്തർഷികൾ, പിതൃകൾ, സിദ്ധന്മാർ—all of them—ഹർഷത്തിൽ പൂക്കൾ ചിതറിച്ചു, ജയഘോഷം നടത്തി, അപ്പ്സരസുകൾ സന്തോഷത്തോടെ നൃത്തം ചെയ്തു. ബ്രഹ്മാദികൾ അദ്ദേഹത്തെ സ്തുതിച്ച ശേഷം, നഗരനാശകൻ തന്റെ വിശിഷ്ടമായ ആസ്വസ്ഥലത്തിലേക്ക് മടങ്ങി. ഈ രീതിയിൽ, ലോകത്തിൽ മനുഷ്യരുടെ ഭാവത്തിൽ ലീലാഭാവത്തിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്ന ഹരിയുടെ കർമ്മങ്ങൾ, സപ്തർഷികൾ ആലാപിക്കുന്നു; ഇതിലധികം പറയാൻ എന്തുണ്ട്? അവ ലോകത്തെ ശുദ്ധീകരിക്കുന്നു. സൂതൻ പറഞ്ഞു: അനർത ദേശങ്ങളെയും, തന്റെ സമൃദ്ധമായ പ്രദേശങ്ങളെയും സമീപിച്ചപ്പോൾ, കൃഷ്ണൻ തന്റെ ഗംഭീരമായ ശംഖം മുഴക്കി, ആ പ്രദേശങ്ങളുടെ ദുഃഖം നീക്കുന്നതിനായി. ആ ശംഖം, വെളുത്ത വയറുള്ളതും, ഉയർന്ന ശബ്ദമുള്ളതും, മഹാബലശാലിയുടെ ചുവന്നതായ താഴത്തെ അധരത്തിൽ സ്പർശിച്ചപ്പോൾ, കമലപോലുള്ള കൈയിൽ കമലതളത്തിൽ ഹംസം വിളിക്കുന്നതുപോലെ ശബ്ദം പുറപ്പെടുവിച്ചു. അവന്റെ ശംഖധ്വനി കേട്ടപ്പോൾ, ഭയമില്ലാത്തതും, ഉത്സാഹഭരിതമായതും ആയ ജനങ്ങൾ, തങ്ങളുടെ പ്രിയനായ കൃഷ്ണനെ കാണാൻ ആകാംക്ഷയോടെ പുറത്ത് വന്നു. അവിടെ ഒന്നിച്ചു കൂടിയവർ, അവരുടെ ആത്മവിശ്വാസം പുതുക്കി, കൃഷ്ണനെ അഗ്നിയിൽ ദീപം കാണുന്നതുപോലെ ആദരിച്ചു; അവന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ അവർക്കു സന്തോഷവും, സമ്പൂർണ്ണതയും ഉണ്ടായി. സന്തോഷത്തിൽ വിരിഞ്ഞ മുഖങ്ങളോടെ, സന്തോഷത്തിന്റെ ആവേശത്തിൽ ശബ്ദം കെട്ടുപോയ നിലയിൽ, ആ കുട്ടികൾ പിതാവിനെ കാണുന്നതുപോലെ, കൃഷ്ണനോടു സംസാരിച്ചു: “നമുക്കു നമസ്കാരം, പ്രഭു! ബ്രഹ്മാ, ശിവ, ഇന്ദ്രൻ എന്നിവരുടെ കമലപാദങ്ങൾ എപ്പോഴും ആരാധിക്കുന്നവൻ, ഭദ്രം ആഗ്രഹിക്കുന്നവർക്കു ഉത്തമാശ്രയം, ഇവിടെ കാലം പോലും അങ്ങയുടെ നിയന്ത്രണത്തിൽ വരാത്തവൻ. നമ്മുടെ ക്ഷേമത്തിനായി, അങ്ങയാണു സൃഷ്ടാവും, പോഷകനും, രക്ഷകനും; അമ്മയും, സുഹൃത്തും, സ്വാമിയും, പിതാവും; സത്യമായ ഗുരുവും, പരമദേവതയും—അങ്ങയെ അനുസരിച്ച് നാം പൂർത്തിയുള്ളവരായി. അയോ, അങ്ങയുടെ കൃപയാൽ നാം ഭാഗ്യവാന്മാർ, സ്വർഗ്ഗത്തിലെ ദേവതകൾക്കും അപൂർവമായ അങ്ങയുടെ സ്നേഹഭരിതമായ മുഖവും, ദയാലു ദൃഷ്ടിയും, ശോഭയുള്ള രൂപവും കാണാൻ നമുക്ക് സാധിച്ചു. കമലനയനാ, അങ്ങ കുരു-മധു ദേശങ്ങളിലേക്ക് പോയപ്പോൾ, സ്നേഹിതരെ കാണാൻ അങ്ങയോടു പോയപ്പോൾ, ഓരോ നിമിഷവും കോടികൾ വർഷങ്ങളായി തോന്നി; സൂര്യനില്ലാത്ത കണ്ണുപോലെ, അച്യുതാ! ഇങ്ങനെ ജനങ്ങൾ സംസാരിച്ചപ്പോൾ, ഭക്തികളോടു സ്നേഹമുള്ള കൃഷ്ണൻ, അവരുടെ വാക്കുകൾ ആലോചിച്ച്, കൃപാദൃഷ്ടി നൽകി, നഗരത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു. മധു, ഭോജ, ദാശാർഹ, കുകുര, അന്ധക, വൃഷ്ണി എന്നീ ശക്തിയുള്ളവർ കൃഷ്ണനെ സംരക്ഷിച്ചു; അവർ നഗരത്തെ ഭോഗവതിയിൽ പാമ്പുകൾ സംരക്ഷിക്കുന്നതുപോലെ സുരക്ഷിതമാക്കി. ഓരോ ঋതുവിലും, സമ്പൂർണ്ണ സമൃദ്ധിയോടെ, ശുഭമായ വൃക്ഷങ്ങൾ, ലതകൾ, ആശ്രമങ്ങൾ, പൂന്തോട്ടങ്ങൾ, കമലതടങ്ങൾ എന്നിവ കൊണ്ട് നഗരത്തിന് ഭംഗിയുണ്ടായിരുന്നു. നഗരത്തിന്റെ വാതിലുകൾ, നടപ്പാതകൾ, വഴികൾ, ഉത്സവക്കൊടികൾ, പതാകകൾ, ബാനറുകൾ കൊണ്ട് അലങ്കരിച്ചു, അകത്തുള്ള സൂര്യപ്രകാശം പോലും തടഞ്ഞു. പ്രധാനവഴികൾ, തെരുവുകൾ, ചന്തകൾ, ചതുരങ്ങൾ—all swept clean—സുഘന്ധജലത്തിൽ തളിച്ചു, പഴങ്ങൾ, പൂക്കൾ, ധാന്യങ്ങൾ കൊണ്ട് അലങ്കരിച്ചു. ഓരോ വീടിന്റെ വാതിലിൽ, தயിരും, ധാന്യവും, പഴങ്ങളും, ഇളനിരയും, നിറഞ്ഞ കളശങ്ങളും, നിവേദ്യങ്ങൾ, ധൂപം, ദീപങ്ങൾ—all arranged. പ്രിയപ്പെട്ട കൃഷ്ണൻ വരുന്നു എന്ന് കേട്ടപ്പോൾ, വസുദേവൻ, അക്രൂരൻ, ഉഗ്രസേനൻ, അത്ഭുതശക്തിയുള്ള രാമൻ, പ്രദ്യുമ്നൻ, ചാരുദേശ്നൻ, ജാംബവതിയുടെ മകൻ സമ്ബൻ—all rose from beds and seats, meals left behind, overwhelming joy. ആനയെ മുൻപിൽ വെച്ച്, ബ്രാഹ്മണർ ശുഭമന്ത്രങ്ങൾ ചൊല്ലി, ശംഖവും, ബഹളം മുഴക്കിയും, വേദഘോഷവും—all sounding, they joyfully approached with chariots, affectionate and reverent. നൂറുകണക്കിന് ആനകൾ, കൃഷ്ണനെ കാണാൻ ആകാംക്ഷയോടെ, തിളങ്ങുന്ന കാതലങ്കാരവും, പ്രകാശമുള്ള കവിളുകളും, മുഖങ്ങളും, നഗരത്തിന്റെ ഭംഗി വർദ്ധിപ്പിച്ചു. നൃത്തക്കാർ, നടന്മാർ, ഗന്ധർവർ, ഭടന്മാർ, മാഗധന്മാർ, ഗായകർ—all sang of his wondrous deeds. കൃഷ്ണൻ, ബന്ധുക്കളും, നഗരവാസികളും ചേർന്ന്, ഓരോരുത്തരെയും ആചാരപ്രകാരം ആദരിച്ചു. വിനയപൂർവം അഭിവാദനം, അങ്കലായ്മ, കൈസ്പർശം, ചിരിച്ചുനോക്കൽ—all comforting those who were away, granting desired boons. അവൻ തന്നെ, മുതിർന്നവർ, പുരോഹിതർ, ഭാര്യകൾ, വയോധിക ബന്ധുക്കൾ—all blessings received, singers accompanied, നഗരത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു. കൃഷ്ണൻ ദ്വാരകയുടെ രാജപഥത്തിലൂടെ നടന്നു, നഗരത്തിലെ സ്ത്രികൾ, മഹലുകളിൽ കയറി, കൃഷ്ണന്റെ ദർശനമെന്ന മഹോത്സവം കാണാൻ ഉത്സാഹം. ദ്വാരകാവാസികൾ എപ്പോഴും കൃഷ്ണനെ കണ്ണുകൊണ്ട് നോക്കിയിട്ടും, കണ്ണുകൾ തൃപ്തിയിലായില്ല; അവൻ ഭാഗ്യത്തിന്റെ ആസ്ഥാനം, സൗന്ദര്യത്തിന്റെ ഉറവിടം. അവന്റെ വിരൽചെവി ഭാഗ്യത്തിന്റെ വാസസ്ഥലമാണ്, മുഖം കണ്ണുകൾക്ക് പാനപാത്രം, ഭുജങ്ങൾ ലോകത്തിന്റെ കാവൽ, കമലപാദങ്ങൾ സദ്ഭക്തരുടെ ആശ്രയം. വെളുത്ത കുടകളും, ചാമരയും, പുതിയ പൂക്കൾ വഴിയിൽ ചിതറിച്ച്, പീതവസ്ത്രവും, വനമാലയും; കൃഷ്ണൻ, മേഘം, ഇന്ദ്രധനുസ്, ഇടിമിന്നൽ എന്നിവയാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട സൂര്യനുപോലെ തിളങ്ങുന്നു. മാതാപിതാക്കളുടെ വീടിൽ കയറി, അമ്മമാർ കൃഷ്ണനെ അങ്കലായ്മ ചെയ്തു, ദേവകിയും മറ്റുള്ള ഏഴുപേരും—all receiving his joyful pranam. അമ്മമാർ, സ്നേഹത്തിൽ നനഞ്ഞ മസ്തകങ്ങൾ, മകനിനെ മടിയിൽ ഇരുത്തി, സന്തോഷത്തിൽ കണ്ണുനീരിൽ കൃഷ്ണനെ കുളിപ്പിച്ചു. അവൻ തന്റെ അതുല്യമായ മഹലിലേക്ക് കയറി, എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും നിറവേറ്റുന്ന, പതിനാറായിരം ഭാര്യമാരുടെ ഭവനങ്ങൾ ഉള്ള palace. ഭർത്താവിൽ നിന്ന് ദൂരമായിരുന്ന ഭാര്യമാർ, കൃഷ്ണനെ വീട്ടിൽ തിരിച്ചെത്തിയപ്പോൾ, ഉടനെ കിടക്കയിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റ്, ഹൃദയം ഉത്സവമായ സന്തോഷത്തിൽ, മുഖവും കണ്ണുകളും ലജ്ജയിൽ താഴ്ത്തി. അവരുടെ വികാരങ്ങൾ അടച്ചു വയ്ക്കാൻ പ്രയാസം, ഭൃഗുവംശജ സ്ത്രീകൾ, ഭർത്താവിനെ കുട്ടികളോടൊപ്പം അങ്കലായ്മ ചെയ്തു, ആന്തരിക ആഗ്രഹത്തിൽ നോക്കി; നിവർത്താൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും ലജ്ജയിൽ കണ്ണുനീർ ഒഴുകി. സ്വാന്തനത്തിൽ തന്നെ, ഓരോ ഘട്ടത്തിലും കൃഷ്ണന്റെ കമലപാദങ്ങൾ സ്ത്രീകൾക്ക് പുതുമയായി തോന്നി; സ്ത്രീകൾക്ക് അവൻ പാദങ്ങൾ ഉപേക്ഷിക്കാൻ കഴിയില്ല, ഭാഗ്യദേവി പോലും അവയെ വിട്ടുപോകുന്നില്ല. ഇങ്ങനെ, ഭൂഭാരമായി ജനിച്ച രാജാക്കന്മാർ തമ്മിൽ വൈരാഗ്യം സൃഷ്ടിച്ച്, അവരുടെ ശക്തി പരസ്പരം ഏറ്റുമുട്ടി, കൃഷ്ണൻ കാറ്റ് അഗ്നിയെ അണയ്ക്കുന്നതുപോലെ, അവരുടെ പരസ്പര നാശം വരുത്തി, ആയുധം ഇല്ലാതെ പകലിൽ നിന്ന് മാറി നിന്നു. ഭഗവാൻ, സ്വന്തം ശക്തിയിൽ മനുഷ്യലോകത്തിൽ അവതരിച്ച്, ഉത്തമസ്ത്രികൾക്കൊപ്പം, സാധാരണ മനുഷ്യൻപോലെ ലീലാഭാവത്തിൽ ആസ്വദിച്ചു. കാമദേവൻ, ആ സ്ത്രീകളുടെ കാമനിരൂപങ്ങൾ, ലജ്ജാഭരിതമായ ചിരികൾ, കൺകൊണ്ടു നോക്കലുകൾ—all seeing, bewildered, his bow put aside; എന്നാൽ ആ foremost women, എല്ലാ കാമരൂപങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ചിട്ടും, കൃഷ്ണന്റെ ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ അശാന്തമാക്കാൻ കഴിയില്ല. ജനങ്ങൾ, അജ്ഞാനത്തിൽ, കൃഷ്ണനെ ലോകകാര്യങ്ങളിൽ ഏർപ്പെട്ടവനായി, ആസ്വാദനത്തിൽ ആണെന്നു കരുതുന്നു; എന്നാൽ അവൻ അകൃത്യമായവൻ, ലോകത്തിലെ മനുഷ്യനെ കണ്ടുപിടിക്കുന്നതുപോലെ, കൃഷ്ണനെ വിലയിരുത്തുന്നു.