ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ഭഗവാൻ അവിടെയുള്ളവരെ അനുഗ്രഹിച്ച്, “ഭയപ്പെടേണ്ടാ” എന്ന് പറഞ്ഞു. അങ്ങനെ തന്റെ വില്ലിൽ ഒരു അമ്പ് ചൊരിഞ്ഞ്, ആ നഗരങ്ങളിലേക്ക് ഒരു ആയുധം അയച്ചു. അപ്പോൾ സൂര്യന്റെ അംശത്തിൽ നിന്ന് തീപോലെ ജ്വലിക്കുന്ന അമ്പുകൾ ഉയർന്നു വന്നു; അവ പ്രകാശത്തിന്റെ കിരണങ്ങൾപോലെ നഗരങ്ങളിലേക്ക് എത്തുമ്പോൾ ആരും കാണുവാൻ സാധിച്ചില്ല. ഈ അമ്പുകൾ കൊണ്ടു ബാധിക്കപ്പെട്ട നഗരവാസികൾ എല്ലാവരും ജീവൻ നഷ്ടപ്പെടുത്തി വീണുപോയി. എന്നാൽ മഹായോഗിയായ മായ അവരെ ഒറ്റയടിക്ക് കൂട്ടി അമൃതകിണറ്റിലേയ്ക്ക് ഇട്ടു. അമൃതത്തിന്റെ സ്പർശം കിട്ടിയതോടെ, അവർ വജ്രംപോലെയുള്ള ശക്തിയും മഹത്തായ ഊർജ്ജവും നേടി, മിന്നൽപോലെ മേഘങ്ങൾ കുത്തിത്തുറന്ന് ഉയർന്നു. ഇതു കണ്ടപ്പോൾ, വൃഷധ്വജന്റെ മനസ്സിൽ ധൈര്യവും പ്രതീക്ഷയും നഷ്ടമായി. അപ്പോൾ തന്നെ, വിഷ്ണു ഭഗവാൻ മറ്റൊരു മാർഗം ആലോചിച്ചു. അപ്പോൾ ബ്രഹ്മാവ് കാളിത്തനായി, വിഷ്ണു തന്നെ പശുവായി മാറി, യുക്തസമയത്ത് ത്രിപുരയിലേയ്ക്ക് കടന്ന് അമൃതം കുടിച്ചു. അത് ദാനവന്മാർ കണ്ടെങ്കിലും, മായയാൽ അവർക്കത് തടയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ഈ അവസ്ഥ മനസ്സിലാക്കി, മഹായോഗിയായ മായ അമൃതത്തിന്റെ സംരക്ഷകരോട് പറഞ്ഞു. അവൻ സന്തോഷത്തോടെ, ദുഃഖം ഇല്ലാതെ, ഭാവിയിൽ ദുഃഖം അനുഭവിക്കുന്നവരെ ഓർത്ത്, വിധിയുടെ പ്രവർത്തനം മനസ്സിലാക്കി പറഞ്ഞു: ദൈവം, ദാനവൻ, മനുഷ്യൻ, അല്ലെങ്കിൽ മറ്റാരാണെങ്കിലും, ഇവിടെയൊരാളും സ്വതന്ത്രരല്ല. സ്വന്തത്തിനോ മറ്റുള്ളവർക്കോ വിധിക്കപ്പെട്ടതെന്തെങ്കിലും, അതിനെ ആരാലും മാറ്റാനാവില്ല; വിധി അതിലധികം ശക്തമാണ്. ഇങ്ങനെ ചിന്തിച്ച മായ, തന്റെ ശക്തിയാൽ ശിവന്റെ പ്രധാനമായ കർമ്മം ചെയ്തു. ധർമ്മം, ജ്ഞാനം, വൈരാഗ്യം, ഐശ്വര്യം, തപസ്, വിദ്യ, കർമ്മം മുതലായവയാൽ, അവൻ രഥവും, സാരഥിയും, പതാകയും, കുതിരകളും, വില്ലും, കവചവും, അമ്പുകളും മറ്റെല്ലാം സൃഷ്ടിച്ചു. മുഴുവൻ ആയുധധാരിയായ്, രഥത്തിൽ കയറി, വില്ലും അമ്പും എടുത്തു, അമ്പ് വില്ലിൽ വെച്ച്, ജയദേവനായ ഭഗവാൻ ഒരുമിനിട്ടിൽ തന്നെ ഒരുക്കം പൂർത്തിയാക്കി. ആ അമ്പ് കൊണ്ടു, രാജാവേ, ഹരൻ ആ impregnable ആയ മൂന്നു നഗരങ്ങളും ദഹിപ്പിച്ചു. ആകാശത്ത് മൃദംഗങ്ങൾ മുഴങ്ങി, നൂറുകണക്കിന് ദിവ്യവിമാനങ്ങൾ നിറഞ്ഞു. ദേവന്മാർ, ഋഷികൾ, പിതൃകൾ, സിദ്ധന്മാർ—all സന്തോഷത്തോടെ പുഷ്പങ്ങൾ പെയ്യിച്ചു, ജയഘോഷം നടത്തി; അപ്പസരാസമൂഹങ്ങൾ ആനന്ദത്തോടെ നൃത്തം ചെയ്തു. ഈ വിധത്തിൽ മൂന്നു നഗരങ്ങൾ ദഹിപ്പിച്ചശേഷം, നഗരനാശനനായ ഭഗവാൻ, ബ്രഹ്മാദിമാരാൽ സ്തുതിക്കപ്പെട്ടു, തന്റെ സ്വസ്ഥലത്തേക്ക് മടങ്ങി. ഇങ്ങനെ, തന്റെ ശക്തിയാൽ, മനുഷ്യരുടെയപോലെ ലീലയായി പ്രവർത്തിക്കുന്ന ഹരിയുടെ കർമ്മങ്ങൾ, മഹർഷിമാർ പാടുന്നു; അതിൽ കൂടുതൽ ഞാൻ പറയേണ്ടതില്ല, കാരണം അവ ലോകത്തെ ശുദ്ധീകരിക്കുന്നു. അങ്ങനെ, സൂതൻ പറഞ്ഞു: ആനർത്തദേശത്തെയും സ്വന്തം സമൃദ്ധമായ പ്രദേശങ്ങളിലെയും അതിരുകളിലേയ്ക്ക് ഭഗവാൻ എത്തി. അവിടെയുള്ളവരുടെ ദുഃഖം നീക്കാൻപോലെ, തന്റെ മഹാശബ്ദമുള്ള ശംഖം ഊതികൊണ്ടു മുന്നോട്ട് നീങ്ങി. ആ ശംഖം, വെളുത്ത വയറും, ഉയർന്ന ശബ്ദവും, ഭഗവാന്റെ കമലപോലെയുള്ള കയ്യിൽ, ചുവന്നതായ അടിവായിൽ സ്പർശിച്ചപ്പോൾ, കമലപുഷ്പങ്ങൾ നിറഞ്ഞ തടാകത്തിൽ ഹംസയുടെ വിളിപോല ശബ്ദം പുറപ്പെടുവിച്ചു. ഭഗവാന്റെ ആ മഹാശബ്ദം കേട്ടപ്പോൾ, എല്ലാവരും ഭയമില്ലാതെ, പ്രിയനായ ഭഗവാനെ കാണാൻ ആഗ്രഹിച്ച് പുറത്ത് വന്നു. അവിടെയെത്തി, അവരുടെ ശക്തി പുതുക്കി, ഇരുട്ടിൽ വിളക്കിനെപോലെ ഭഗവാനെ ആദരിച്ചു; ഭഗവാന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ തന്നെ അവർ എപ്പോഴും തൃപ്തരും സമ്പൂർണ്ണരുമായിരുന്നു. ആനന്ദം നിറഞ്ഞ മുഖങ്ങളോടെ, സന്തോഷത്തിൽ ശബ്ദം തടസ്സപ്പെട്ടവരായി, അവർ പിതാവിനെ കാണുന്ന മക്കളെപോലെ, രക്ഷകനെയും പ്രിയസ്നേഹിതനെയും കാണുമ്പോലെ, ഭഗവാനോട് പറഞ്ഞു: “നമുക്ക് നമസ്കാരം, സ്വാമി! ബ്രഹ്മാവും ശിവനും ഇന്ദ്രനും എപ്പോഴും ആരാധിക്കുന്ന കമലപാദനായവനേ, ശുഭം ആഗ്രഹിക്കുന്നവർക്ക് പരമാശ്രയമായവനേ, ഇവിടെ കാലദേവനും സ്വാതന്ത്ര്യം ഇല്ലാത്തവനാണ്. നമ്മുടെ ക്ഷേമത്തിനായി, നീ സൃഷ്ടാവും രക്ഷകനും സംരക്ഷകനുമാണ്; അമ്മയും സ്നേഹിതനും ഭർത്താവും പിതാവും, സത്യഗുരുവും പരമദൈവവുമാണ്; നിന്നെ അനുഗമിച്ചുകൊണ്ടു നാം സഫലരായി. അയ്യോ, നാം ഭാഗ്യവാന്മാരാണ്! സ്വർഗ്ഗദേവന്മാർക്കും അപൂർവമായ നിന്റെ സ്നേഹപൂർവ്വമായ ഹാസവും കാഴ്ചയും, എല്ലാ മംഗലലക്ഷണങ്ങളാലും അലങ്കൃതമായ രൂപവും നാം കാണുന്നു. കമലനയനനായ അച്യുതാ, നീ കുരുക്കളിലേക്കോ മധുക്കളിലേക്കോ പോകുമ്പോൾ, സ്നേഹിതരെ കാണാൻ മനസ്സിലുണ്ടായാൽ, ഓരോ നിമിഷവും ലക്ഷക്കണക്കിന് വർഷങ്ങളായി തോന്നുന്നു; സൂര്യൻ ഇല്ലാത്ത കണ്ണുപോലെയാണ് ഞങ്ങളുടെ അവസ്ഥ. ഇങ്ങനെ ജനങ്ങൾ സംസാരിച്ചപ്പോൾ, ഭഗവാൻ തന്റെ ഭക്തന്മാരോടുള്ള അനുരാഗത്താൽ, അവരുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട്, അനുഗ്രഹപൂർവ്വമായ കാഴ്ച നൽകി നഗരത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു. മധുവർഗ്ഗക്കാരായും, ഭോജന്മാരും, ദശാർഹന്മാരും, കുകുരന്മാരും, അംധകന്മാരും, വൃഷ്ണിമാരും—ഭഗവാന്റെ ശക്തിക്ക് തുല്യമായവരായവർ—അവനെ കാക്കി നഗരം ഭദ്രമാക്കി, പാമ്പുകൾ ഭോഗവതിയെ കാക്കുന്നതുപോലെ. എല്ലാ കാലത്തും, സമ്പത്തോടുകൂടി, ശുഭവൃക്ഷങ്ങളാലും, ലതകളാലും, ആശ്രമങ്ങളാലും, ഉദ്യാനങ്ങളാലും, പുഷ്പവനങ്ങളാലും, കമലതടാകങ്ങളാലും ചുറ്റപ്പെട്ട്, നഗരം പ്രകാശം ചിതറിച്ചു. വാതിലുകളിലും, ദ്വാരങ്ങളിലും, വഴികളിലും ഉത്സവതോറണങ്ങൾ സ്ഥാപിച്ചു, നിറമുത്തുകളും പതാകകളും അലങ്കരിച്ച്, നഗരത്തിനുള്ളിൽ സൂര്യപ്രകാശം പോലും തടഞ്ഞു. വിശാലമായ റോഡുകളും, തെരുവുകളും, വിപണികളും, ചത്വരങ്ങളും—all വൃത്തിയായി തൂത്തുവാരി, സുഗന്ധജലത്തിൽ തളിച്ച്, പഴങ്ങളും പുഷ്പങ്ങളും ധാന്യങ്ങളും കൊണ്ട് അലങ്കരിച്ചു. ഓരോ വീടിന്റെ വാതിലിലും, തൈര്, ധാന്യം, പഴം, കരിമ്പ് എന്നിവയും, നിറഞ്ഞ കലശങ്ങളും, നിവേദ്യവും, ധൂപവും, വിളക്കുകളും സ്ഥാപിച്ചു. പ്രിയനായ ഭഗവാൻ വരുന്നു എന്ന് കേട്ടപ്പോൾ, മഹാത്മാവായ വസുദേവനും, അക്രൂരനും, ഉഗ്രസേനനും, അത്ഭുതശക്തിയുള്ള രാമനും, പ്രദ്യുമ്നനും, ചരുദേശ്നനും, ജാംബവതിയുടെ പുത്രനായ സംബനും—എല്ലാവരും ആനന്ദത്തിൽ കിടക്കയും ഇരിപ്പിടവും ഭക്ഷണവും ഉപേക്ഷിച്ചു. മഹാബലവാനായ ആനയെ മുന്നിൽ നിർത്തി, ബ്രാഹ്മണന്മാർ മംഗളവേദപാരായണം നടത്തുമ്പോൾ, ശംഖധ്വനിയും നാദസ്വരവും മുഴങ്ങുമ്പോൾ, രഥങ്ങളുമായി—all ഭക്തിയും ഭക്തിയും നിറഞ്ഞ്, ഭഗവാനെ കാണാൻ അവിടെ എത്തി. നൂറുകണക്കിന് ആനകൾ, ഭഗവാന്റെ ദർശനത്തിനായി ആകാകുലരായി, കാന്തിയുള്ള കാതലങ്കാരങ്ങളോടും, ദീപ്തിമയമായ കണ്മണികളും മുഖവുമൊക്കെയും നഗരം അലങ്കരിച്ചു. നർത്തകരും, നാടോടിക്കാരും, ഗന്ധർവന്മാരും, ഭട്ടന്മാരും, മാഗധന്മാരും, ഗായകരും—all ഭഗവാന്റെ മഹത്വം പാടുകയും, അത്ഭുതകഥകൾ ആലാപിക്കുകയും ചെയ്തു. ഭഗവാൻ, ബന്ധുക്കളുടെയും പൗരന്മാരുടെയും ഇടയിൽ, ഓരോരുത്തരെയും ആചാരപ്രകാരം ആദരിച്ചു. കൂർത്ത നമസ്കാരങ്ങൾ, അങ്കലാപ്പ്, കൈസ്പർശം, സ്നേഹപൂർവ്വമായ കാഴ്ച—all ഉപയോഗിച്ച്, ദൂരെ പോയിരുന്നവരെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു; മറ്റുള്ളവർക്കും ആഗ്രഹിച്ച വരങ്ങൾ നൽകി. ഭഗവാൻ തന്നെ മുതിർന്നവരോടും, പുരോഹിതന്മാരോടും, ഭാര്യമാരോടും, വയോധികരായ ബന്ധുക്കളോടും അനുഗ്രഹം സ്വീകരിച്ച്, ഗായകരുടെ സംഘത്തോടൊപ്പം നഗരത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു. കൃഷ്ണൻ നഗരത്തിലെ രാജപഥത്തിൽ സഞ്ചരിക്കുമ്പോൾ, ധന്യമായ ദർശനോത്സവത്തിനായി നഗരത്തിലെ സദ്ഗുണവതികളായ സ്ത്രീകൾ തങ്ങളുടെ മാളികകളിൽ കയറി ഭഗവാന്റെ ദർശനത്തിനായി കാത്തുനിന്നു. ദ്വാരകാവാസികൾ എത്രയും കാലം ഭഗവാനെ നോക്കിയിരുന്നാലും, അവരുടെ കണ്ണുകൾ ഒരിക്കലും തൃപ്തിയാകില്ലായിരുന്നു; കാരണം, ഭഗവാൻ ശ്രീയുടെ ആലയം, സൗന്ദര്യത്തിന്റെ ഉറവിടം തന്നെയാണ്.