ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ഭൂലോകത്തിലെ വിവിധ ലോകങ്ങളുടെ ഭരണാധികാരികളും അവരുടെ അധിപതിമാരുമൊപ്പം, ഭഗവാന്റെ സാന്നിധ്യത്തിലേക്ക് എത്തി, വിനയത്തോടെ ശിരസ്സ് നമിച്ച് പ്രാർത്ഥിച്ചു: “ദൈവമേ, ഞങ്ങളെ രക്ഷിക്കണം! ത്രിപുരവാസികൾ ഞങ്ങളെ നശിപ്പിക്കുന്നു.” അപ്പോൾ, ഭഗവാൻ അവരെ അനുകൂലമായി നോക്കി, “ഭയപ്പെടേണ്ടതില്ല,” എന്നതാണു പറഞ്ഞത്. തന്റെ വില്ലിൽ ഒരു അമ്പ് ചാർത്തി, ത്രിപുര നഗരങ്ങളിലേക്ക് ഒരു ആയുധം അയച്ചു. സൂര്യന്റെ ദ്വാരത്തിൽ നിന്ന് തീപോലുള്ള അമ്പുകൾ ഉയർന്നു, വെളിച്ചത്തിന്റെ കിരണങ്ങൾ പോലെ, നഗരങ്ങളിലേക്ക് പോകുമ്പോൾ അവ കാണപ്പെടുന്നില്ലായിരുന്നു. ആ അമ്പുകൾ കൊണ്ടു ആഘാതം ഏറ്റതോടെ, നഗരങ്ങളിലെ എല്ലാ വാസികളും ജീവൻ നഷ്ടപ്പെടുത്തി വീണു. മഹായോഗിയായ മായ, അവരെ ഒന്നിച്ച് ശേഖരിച്ച് അമൃതക്കിണറിൽ തള്ളിയിട്ടു. അമൃതത്തിന്റെ സ്പർശം ലഭിച്ചതോടെ, അവർ വജ്രംപോലുള്ള ശക്തിയും ഉജ്ജ്വലതയും നിറഞ്ഞവരായി, മേഘങ്ങളെ ചിതറിച്ചുകൊണ്ട് മിന്നൽപോലുള്ള പ്രകാശത്തിൽ ഉയർന്നു. ഭഗവാന്റെ ശ്രമം വിഫലമായതും, വൃഷധ്വജൻ നിരാശപ്പെട്ടതും കണ്ടു, വിഷ്ണു അവിടുത്തെ മറ്റൊരു മാർഗം ആലോചിച്ചു. ആ സമയത്ത്, ബ്രഹ്മാ പശുവിന്റെ കാളയായി, വിഷ്ണു തന്നെ പശുവായി, ത്രിപുരയിൽ കൃത്യമായ സമയത്ത് പ്രവേശിച്ചു, അമൃതക്കിണറിൽ നിന്ന് അമൃതം കുടിച്ചു. ദാനവന്മാർ ഇതു കണ്ടെങ്കിലും, മായയിൽ മുങ്ങിയതിനാൽ തടയാൻ ശ്രമിച്ചില്ല. ഇതു മനസ്സിലാക്കിയ മായ, അമൃതത്തിന്റെ രക്ഷാധികാരികളോട് സംസാരിച്ചു. അവൻ ചിരിച്ച്, ദുഃഖം ഇല്ലാതെ, ദുഃഖത്തിൽ പെടുന്നവരെ ഓർത്തു, വിധിയുടെ പ്രവൃത്തികൾ മനസ്സിലാക്കി: ദൈവം, ദാനവൻ, മനുഷ്യൻ, അല്ലെങ്കിൽ മറ്റാരുമാകട്ടെ—ഇവിടെയൊരാളും സ്വതന്ത്രനല്ല. സ്വയം അല്ലെങ്കിൽ മറ്റൊരാളുടെ വിധി, ആരും മാറ്റാൻ കഴിയില്ല; വിധി അതിജീവിക്കുന്നു. അതിനുശേഷം, തന്റെ ശക്തിയാൽ, ശിവന്റെ പ്രധാന പ്രവൃത്തികൾ നിർവഹിച്ചു. ധർമ്മം, ജ്ഞാനം, വൈരാഗ്യം, ഐശ്വര്യങ്ങൾ, തപസ്, പഠനം, പ്രവർത്തനം എന്നിവയിലൂടെ, രഥം, രഥിയൻ, പതാക, കുതിരകൾ, വില്ല്, കവചം, അമ്പുകൾ, മറ്റു ഉപകരണങ്ങൾ എന്നിവ സൃഷ്ടിച്ചു. ആണായFully armed, mounting the chariot, he took up the bow and arrow; fitting the arrow to the bow, in a moment, the Lord of Victory prepared himself. അവൻ അമ്പ് ചാർത്തി, ഒരു നിമിഷംകൊണ്ട് വിജയാധിപൻ തയ്യാറായി. ആ അമ്പ് ഉപയോഗിച്ച്, രാജാവേ, ഹരൻ ആ മൂന്നു ദുർജയമായ നഗരങ്ങൾ ചുട്ടുനശിപ്പിച്ചു; ആകാശത്തിൽ താളങ്ങൾ മുഴങ്ങി, നിരവധിയുള്ള ദിവ്യവാഹനങ്ങൾ നിറഞ്ഞു. ദേവന്മാർ, സപ്തർഷികൾ, പിതൃകൾ, സിദ്ധന്മാർ—all joyful—പൂക്കൾ ചിതറിച്ച് ജയഘോഷം നടത്തി; അപ്പ്സരസുകൾ സന്തോഷത്തിൽ നൃത്തം ചെയ്തു. ഇങ്ങനെ, മൂന്നു നഗരങ്ങൾ ചുട്ടുനശിപ്പിച്ചശേഷം, നഗരനാശകൻ, ബ്രഹ്മാ മുതലായവരുടെ പ്രശംസയോടെ, തന്റെ ആസ്വദനിലയിലേക്ക് മടങ്ങി. ഹരിയുടെ ഈ പ്രവർത്തനങ്ങൾ, തന്റെ ശക്തിയാൽ, മനുഷ്യരുടെ രീതികൾ അനുകരിച്ച് കളിയാടുന്നവ, സപ്തർഷികൾ പാടുന്നു; ഇതിൽ കൂടുതൽ എന്താണ് പറയാൻ? ഈ കഥകൾ ലോകത്തെ ശുദ്ധീകരിക്കുന്നു. സൂതൻ പറഞ്ഞു: അനാർട്ട ദേശത്തെയും തന്റെ ഐശ്വര്യപൂർണ്ണമായ പ്രദേശങ്ങളെയും സമീപിച്ചപ്പോൾ, ഭഗവാൻ തന്റെ ഗംഭീരമായ ശംഖം മുഴക്കി, അതിന്റെ ശബ്ദം അവരുടെ ദുഃഖം നീക്കുന്നതുപോലെയായിരുന്നു. ആ ശംഖം, വെള്ള നിറം, ഉയർന്ന ശബ്ദം, ശക്തനായ ഭഗവാന്റെ പാടം ചുവപ്പായ ചിറകിൽ സ്പർശിച്ചപ്പോൾ, പുഷ്പംപോലുള്ള കൈയിൽ നിന്നു മുഴങ്ങിയപ്പോൾ, അതിന്റെ ശബ്ദം തളിരിലുണ്ടായുള്ള ഹംസയുടെ വിളിപോലെയായിരുന്നു. ആ ശംഖത്തിന്റെ ഭയനാശകമായ ശബ്ദം കേട്ടപ്പോൾ, എല്ലാവരും, ഭഗവാനെ കാണാൻ ആകാംക്ഷയോടെ, പുറത്തേക്ക് വന്നു. അവിടെയെത്തി, അവരുടെ ശക്തി പുതുക്കി, ഭഗവാനെ ഇരുണ്ടിലാവുള്ള ദീപംപോലെ ആദരിച്ച്, സംതൃപ്തിയും ആത്മതൃപ്തിയും നിറഞ്ഞവരായി, ഭഗവാന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ സന്തോഷിച്ചു. അവരുടെ മുഖങ്ങൾ സന്തോഷത്തിൽ പുഷ്പിച്ചു, ശബ്ദം ആവേശത്തിൽ ചുരുങ്ങി, പിതാവിനോടുള്ള കുട്ടികൾപോലെ, രക്ഷകനും ഏറ്റവും പ്രിയവനും ആയ ഭഗവാനോട് സംസാരിച്ചു: “നമുക്ക് നമസ്കാരം, പ്രഭുവേ! ബ്രഹ്മാ, ശിവ, ഇന്ദ്രൻ തുടങ്ങിയവർ എപ്പോഴും പൂജിക്കുന്ന താങ്കളുടെ പാദങ്ങൾ, ക്ഷേമം ആഗ്രഹിക്കുന്നവർക്കുള്ള പരമാശ്രയമാണ്; അപ്പോൾ പോലും, കാലം—പരമാധിപൻ—even time holds no sway. നമ്മുടെ ക്ഷേമത്തിനായി, താങ്കൾ ഈ സൃഷ്ടിയുടെ സ്രഷ്ടാവ്, സംരക്ഷകൻ, രക്ഷകനാണ്; അമ്മയും, സുഹൃത്തും, പ്രഭുവും, പിതാവും; സത്യമുള്ള ഗുരുവും പരമദേവതയും; താങ്കളെ അനുഭവിച്ചുകൊണ്ട്, നാം പൂർണതയിലായിരിക്കുന്നു. അഹോ, താങ്കളുടെ അനുഗ്രഹം കൊണ്ട്, നാം ഭാഗ്യവാന്മാരാണ്; സ്വർഗത്തിലെ ദേവന്മാർ പോലും അപൂർവമായി കാണുന്ന, താങ്കളുടെ സ്നേഹപൂർവ്വമായ ചിരിയും ദൃഷ്ടിയും നിറഞ്ഞ മുഖവും, എല്ലാ മംഗലങ്ങളാൽ അലങ്കരിച്ച രൂപവും, നാം കാണുന്നു. പുഷ്പപാദം, അച്യുതാ, താങ്കൾ കുരുവുകളിലേക്കോ മധുക്കളിലേക്കോ പോയപ്പോൾ, സുഹൃത്തുകളെ കാണാൻ ആഗ്രഹിച്ചപ്പോൾ, ഓരോ നിമിഷവും കോടികൾ വർഷങ്ങൾ പോലെ നീളുകയായിരുന്നു; സൂര്യൻ ഇല്ലാത്ത കണ്ണുപോലെ. അങ്ങനെ, ജനങ്ങൾ ഈ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞപ്പോൾ, ഭഗവാൻ, ഭക്തന്മാരോടു എപ്പോഴും പ്രേമപൂർവ്വം, കേട്ടും, ദയാപൂർവ്വം നോക്കിയും, നഗരത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു. മധു, ഭോജ, ദശാർഹ, കുകുര, അന്ധക, വൃഷ്ണി—ഭഗവാന്റെ ശക്തിക്ക് തുല്യമായ—ഇവരുടെ സംരക്ഷണയിൽ, നഗരത്തെ ഉറപ്പിച്ചു, ഭോഗവതി നഗരം പാമ്പുകൾ സംരക്ഷിക്കുന്നതുപോലെ. ഓരോ കാലാവസ്ഥയിലും, ഐശ്വര്യപൂർണ്ണമായ, ശുഭമരങ്ങൾ, വള്ളികൾ, ആശ്രമങ്ങൾ, പൂന്തോട്ടങ്ങൾ, പാർക്കുകൾ, താമരക്കുളം എന്നിവയാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട നഗരം, തിളങ്ങിപ്പൊലിഞ്ഞു. വാതിലുകൾ, ദ്വാരങ്ങൾ, റോഡുകൾ—എവിടെയും ഉത്സവത്തിൻറെ ഗേറ്റുകൾ, നിറമുള്ള പതാകകളും ബാനറുകളും, നഗരത്തിനകത്ത് സൂര്യപ്രകാശം തടഞ്ഞു. പ്രധാന വഴികളും, വീഥികളും, മാർക്കറ്റുകളും, ചതുരങ്ങളുമെല്ലാം വൃത്തിയാക്കി, സുഗന്ധം നിറഞ്ഞ വെള്ളം തളിച്ച്, പഴങ്ങൾ, പൂക്കൾ, ധാന്യങ്ങൾ കൊണ്ട് അലങ്കരിച്ചു. ഓരോ വീട്ടിന്റെ വാതിലിൽ, തൈരു, ധാന്യങ്ങൾ, പഴങ്ങൾ, ഇനിപ്പഞ്ചസാര, നിറവായ കുഴികളിൽ, ഭോജ്യങ്ങൾ, ധൂപം, ദീപങ്ങൾ എന്നിവയാൽ അലങ്കരിച്ചു. പ്രിയപ്പെട്ടവൻ വരുന്നു എന്ന് കേട്ടപ്പോൾ, വസുദേവൻ, അക്രൂരൻ, ഉഗ്രസേനൻ, അത്ഭുതശക്തിയുള്ള രാമൻ, പ്രദ്യുമ്നൻ, ചാരുദേശ്നൻ, ജാംബവതിയുടെ പുത്രൻ സാംബൻ—എല്ലാവരും ആനന്ദത്തിൽ മുങ്ങി, കിടപ്പും, ഇരിപ്പും, ഭക്ഷണവും ഉപേക്ഷിച്ചു. ഭഗവാന്റെ മുന്നിൽ, ആനയെ മുന്നിൽ വെച്ച്, ബ്രാഹ്മണർ മംഗളഗീതങ്ങൾ ചൊല്ലി, ശംഖവും, ബീമയും മുഴങ്ങി, വേദഗീതങ്ങൾ അർപ്പിച്ച്, ചാരിയിലേറി, സ്‌നേഹവും ഭയഭക്തിയും നിറഞ്ഞു, ആനന്ദത്തോടെ സമീപിച്ചു. നിരവധിയുള്ള ആനകൾ, ഭഗവാന്റെ ദർശനത്തിനായി ആകാംക്ഷയോടെ, മിനുക്കിയ കാതുകണ്ടികൾ, തിളങ്ങുന്ന കവിളുകൾ, മുഖങ്ങൾ, നഗരത്തിന് ഭംഗി കൂട്ടി. നൃത്തക്കാരും, നടന്മാരും, ഗന്ധർവർ, ഗായകർ, മാഗദർ, പാട്ടുകാരും, ഭഗവാന്റെ അത്ഭുതകരമായ പ്രവർത്തനങ്ങൾ പാടിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ഭഗവാൻ, ബന്ധുക്കളും നഗരവാസികളും കൂടെ, ഓരോരുത്തരെയും ആചാരപ്രകാരം സമീപിച്ചു, എല്ലാവരെയും ആദരിച്ചു. വിനയപൂർവ്വമായ അഭിവാദനം, അങ്കലാപ്പ്, കൈസ്പർശം, ചിരിയുള്ള ദൃഷ്ടി—അവരെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു, വേറൊരുവിധം അനുഗ്രഹങ്ങൾ നൽകി. താൻ തന്നെ, മൂത്തവർ, പുരോഹിതർ, ഭാര്യകൾ, മുതിർന്ന ബന്ധുക്കൾ എന്നിവരോടൊപ്പം, മറ്റ് അനുഗ്രഹങ്ങൾ സ്വീകരിച്ചു, ഗായകർ കൂടെ നഗരത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു. കൃഷ്ണൻ ദ്വാരകയുടെ രാജപഥത്തിൽ നടന്നു, നഗരത്തിലെ സദാചാര സ്ത്രീകൾ, മഹോത്സവം കാണാൻ, തങ്ങളുടെ ഭവനങ്ങളുടെ മേൽക്കൂരയിലേക്ക് ഉയർന്നു.