ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ശ്രീനാരായണൻ这样 പറഞ്ഞു: ദേവന്മാർ യുദ്ധത്തിൽ ജയിച്ചപ്പോൾ, പരാജയപ്പെട്ട അസുരന്മാർ മഹാമായാവിയായ മായയെ അഭയാർത്ഥിച്ചു. മഹാശക്തനായ മായൻ അവർക്കായി സ്വർണ്ണം, വെള്ളി, ഇരുമ്പ്—ഇങ്ങനെ മൂന്ന് നഗരങ്ങൾ നിർമിച്ചു. അവ കാണാനാകാത്തവിധം സൂക്ഷ്മമായ ബന്ധങ്ങളാൽ ബന്ധിപ്പിച്ചിരുന്നതിനാൽ അതീവ ദുര്‍ഗ്ഗമവും ശക്തമായ സംരക്ഷണങ്ങളുമുണ്ടായിരുന്നു. ഈ നഗരങ്ങളുമായി അസുരസേനകളും അവരുടെ നേതാക്കളും പഴയ വൈരസ്മരണയോടെ മൂന്നു ലോകങ്ങളെയും നശിപ്പിക്കാൻ തുടങ്ങി. അപ്പോൾ ലോകാധിപതിമാരും അവരുടെ സഹചാരികളും ഭഗവാന്റെ അടുക്കൽ ചെന്നു, താഴ്ന്നു നമസ്കരിച്ചു: “പ്രഭോ, ഞങ്ങളെ രക്ഷിക്കേണമേ! ത്രിപുരവാസികൾ ഞങ്ങളെ നശിപ്പിക്കുന്നു,” എന്ന് പറഞ്ഞു. അവരെ ദയയോടെ നോക്കി ഭഗവാൻ പറഞ്ഞു: “ഭയപ്പെടേണ്ട, ഞാൻ ഉണ്ട്.” തന്റെ വില്ലിൽ അമ്പുചേർത്തു നഗരങ്ങളിലേക്ക് ഒരു ദിവ്യായുധം അദൃശ്യമാക്കി അയച്ചു. അപ്പോൾ സൂര്യന്റെ പ്രകാശത്തിൽ നിന്ന് തീപോലെ ജ്വലിച്ച അമ്പുകൾ ഉയർന്നു. വെളിച്ചംപോലെ വേഗത്തിൽ നഗരങ്ങളിലേക്ക് എത്തിയപ്പോൾ അവയെ ആരും കാണാനായില്ല. ഈ അമ്പുകൾ ബാധിച്ചപ്പോൾ നഗരങ്ങളിൽ ജീവിച്ചിരുന്ന എല്ലാവരും ജീവൻ നഷ്ടമായി വീണു. എന്നാൽ മഹായോഗിയായ മായൻ അവരെ ഒറ്റയടിക്ക് ശേഖരിച്ചു അമൃതക്കിണറ്റിലേക്ക് ഇട്ടു. അമൃതം സ്പർശിച്ചപ്പോൾ അവർ വജ്രംപോലെ ശക്തരായി, മഹാശക്തിയോടെ മേഘങ്ങളെ പിളർത്തി മിന്നലുപോലെ ഉയർന്നു. ഇതോടെ ഭഗവാന്റെ സംരംഭം പരാജയപ്പെട്ടതും, വൃഷധ്വജനു മനസ്സിൽ നിരാശയുമുണ്ടായപ്പോൾ, വിഷ്ണു അവിടെ മറ്റൊരു മാർഗ്ഗം ചിന്തിച്ചു. അപ്പോൾ ബ്രഹ്മാവ് ഒരു കാളിതനായി, വിഷ്ണു തന്നേ ഒരു പശുവായി, യോജിച്ച സമയത്ത് ത്രിപുരയിൽ പ്രവേശിച്ച് അമൃതക്കിണറ്റിൽ നിന്നുള്ള അമൃതം കുടിച്ചു. അസുരന്മാർ ഇതു കണ്ടെങ്കിലും, മായയാൽ മൂഢരായിരുന്നതിനാൽ തടയാൻ ശ്രമിച്ചില്ല. അത് മനസ്സിലാക്കിയ മായൻ അമൃതസംരക്ഷകർക്ക് പറഞ്ഞു: ദുഃഖമില്ലാതെ, ഹസിച്ചുകൊണ്ട് അവൻ പറഞ്ഞു: “ഇവിടെ ദൈവം, അസുരൻ, മനുഷ്യൻ, ആരും സ്വതന്ത്രരല്ല; വിധി നിർണ്ണയിച്ചതിൽ നിന്ന് ആരും ഒഴിവാകില്ല.” സ്വന്തത്തേക്കാളും മറ്റുള്ളവർക്കിടയിലുമുള്ള വിധി മാറ്റാനാകില്ല; അതിനാൽ, തന്റെ ശക്തിയാൽ മായൻ പ്രധാനമായ ശിവകൃത്യം ചെയ്തു. ധർമ്മം, ജ്ഞാനം, വൈരാഗ്യം, ഐശ്വര്യം, തപസ്, വിദ്യ, കർമ്മം എന്നിവയാൽ അവൻ രഥം, സാരഥി, പതാക, കുതിര, വിൽ, കവർ, അമ്പ് തുടങ്ങിയവയെ സൃഷ്ടിച്ചു. സമഗ്രായുധധാരിയായി രഥത്തിൽ കയറി, വിൽ അമ്പ് എടുത്ത്, അമ്പ് വില്ലിൽ ചാർത്തി, വിജയം നേടാൻ ഒരുങ്ങി. ആ അമ്പുകൊണ്ട്, രാജാവേ, ഹരൻ ആ ദുർജ്ജയമായ മൂന്നു നഗരങ്ങളും ദഹിപ്പിച്ചു. ആകാശത്ത് മൃദംഗങ്ങൾ മുഴങ്ങി, നൂറുകണക്കിന് ദിവ്യവിമാനങ്ങൾ നിറഞ്ഞു. ദേവന്മാർ, ഋഷികൾ, പിതാക്കളും സിദ്ധന്മാരും സന്തോഷത്തോടെ പുഷ്പമഴയൊഴിച്ചു, ജയഘോഷം ചെയ്തു; അപ്സരസ്സ് കൂട്ടങ്ങൾ സന്തോഷത്തോടെ നൃത്തം ചെയ്തു. ഇങ്ങനെ നഗരങ്ങൾ ദഹിപ്പിച്ച ശേഷം, നഗരനാശകനായ ഭഗവാൻ ബ്രഹ്മാദിമാരാൽ സ്തുതിക്കപ്പെട്ട് തന്റെ സ്വസ്ഥലത്തേക്ക് മടങ്ങി. ഹരിയുടെ ഈ കർമ്മങ്ങൾ, തന്റെ ശക്തിയാൽ മനുഷ്യരോപം സ്വീകരിച്ച് കളികളിക്കുന്നവൻ, മഹർഷിമാർ പാടുന്നു; ഇതിൽ കൂടുതൽ ഞാൻ പറയേണ്ടതുണ്ടോ—ഇവ ലോകത്തെ ശുദ്ധീകരിക്കുന്നു. ഇതുവരെ നാരായണൻ കഥ പറഞ്ഞപ്പോൾ, സൂതൻ പറഞ്ഞു: ആനർത്തദേശത്തേക്കും തന്റെ സമൃദ്ധമായ ദേശത്തേക്കും സമീപിച്ചപ്പോൾ, ഭഗവാൻ തന്റെ മഹാശബ്ദമുള്ള ശംഖം ഊതിയപ്പോൾ, അതു അവിടുത്തെ ജനങ്ങളുടെ ദുഃഖം അകറ്റിയതുപോലെ തോന്നി. ആ ശംഖം, വെള്ളയുള്ളിയുള്ളതും, ഉന്നതസ്വരവുമുള്ളതും, ഭഗവാന്റെ കമലപോലെയുള്ള കരത്തിൽ, ചുവന്ന അധരത്താൽ സ്പർശിച്ചപ്പോൾ, കമലക്കുളത്തിലെ ഹംസയുടെ ശബ്ദംപോലെയായി. ആ മഹാശബ്ദം കേട്ടവർ, ഭയഭീതിയില്ലാതായി, പ്രിയപ്രഭുവിനെ കാണാൻ ആഗ്രഹിച്ച് പുറത്ത് വന്നു. അവിടെയെത്തി, പുതുവൈരത്തോടു നിറഞ്ഞു, ഇരുളിൽ വിളക്കിനെപ്പോലെ ഭഗവാനെ ആദരിച്ചു; അവന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ തന്നെ സന്തുഷ്ടരും പൂർണ്ണരുമായി. സന്തോഷം നിറഞ്ഞ മുഖങ്ങളോടെ, സന്തോഷഭരിതമായ കുരുക്ഷരങ്ങളാൽ, അച്യുതനെ പിതാവിനെപ്പോലെ സംരക്ഷകനും പ്രിയസുഹൃത്തുമായവനായി അഭിവാദ്യത്തോടെ സംസാരിച്ചു. “നമസ്കരിക്കുന്നു, പ്രഭോ! ബ്രഹ്മ, ശിവ, ഇന്ദ്രന്മാരും സദാ പാദപങ്കജം ആരാധിക്കുന്നവനേ, സർവ്വക്ഷേമാർത്ഥം അഭയമായവനേ, സമയനായ പ്രഭുവിനും സ്വാധീനം ഇല്ലാത്തവനേ! ഞങ്ങളുടെ ക്ഷേമത്തിനായി സൃഷ്ടാവും രക്ഷകനും സംരക്ഷകനുമാണ് നീ; അമ്മയും സുഹൃത്തും പ്രഭുവും പിതാവുമാണ് നീ; ഗുരുവും പരമദൈവവുമാണ് നീ—നിന്റെ പാത പിന്തുടർന്ന് ഞങ്ങൾ പൂർണ്ണരായി. നിന്റെ മുഖം, സ്നേഹഭരിതമായ പുഞ്ചിരിയും കാഴ്ചകളും, കാഴ്ചയിൽ ദൈവങ്ങൾക്കും അപൂർവ്വമായത്, ഞങ്ങൾ നേരിൽ കാണുന്നു; അതിനാൽ ഞങ്ങൾ ഭാഗ്യവാന്മാരാണ്. കമലനയനനായവനേ, നീ കുരുക്കളിലേക്കോ മധുകുലത്തിലേക്കോ പോയപ്പോൾ, ഓരോ നിമിഷവും ലക്ഷക്കണക്കിന് വർഷങ്ങൾ പോലെ നീളുന്നു; സൂര്യൻ ഇല്ലാത്ത കണ്ണുപോലെയാണ് ഞങ്ങൾ, അച്യുതാ! ജനങ്ങൾ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ, ഭഗവാൻ ഭക്തജനങ്ങളോട് സ്നേഹപൂർവ്വം കേട്ടുകൊണ്ട്, കൃപാഭാവത്തോടെ നഗരത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു. മധു, ഭോജ, ദാശാർഹ, കുകുര, അന്ധക, വൃശ്ണി എന്നീ ശക്തിമാന്മാരാൽ സംരക്ഷിക്കപ്പെട്ട്, ഭോഗവതിയെ പാമ്പുകൾ സംരക്ഷിക്കുന്നതുപോലെ അവൻ നഗരം സുരക്ഷിതമാക്കി. എല്ലാ കാലത്തും ഐശ്വര്യപൂർണ്ണമായ ആ നഗരം, മംഗളവൃക്ഷങ്ങളും ലതകളും ആശ്രമങ്ങളും, ഉദ്യാനങ്ങളും കുളങ്ങളും നിറഞ്ഞു പ്രകാശിച്ചു. വാതിലുകളും വഴി വഴികളും വാതായനങ്ങളിലും, ഉത്സവതൊരണങ്ങൾ നിർമ്മിച്ച്, വർണ്ണപതാകകളും കുതിരപ്പന്തലുകളും കൊണ്ട് അലങ്കരിച്ച്, നഗരത്തിനുള്ളിൽ സൂര്യപ്രകാശം പോലും തടഞ്ഞു. പ്രധാനവീഥികളും ചന്തകളും ചത്വരകളും ശുചിത്വം പാലിച്ച്, സുഗന്ധജലത്തിൽ തളിച്ച്, പഴം, പുഷ്പം, ധാന്യങ്ങൾ കൊണ്ട് അലങ്കരിച്ചു. ഓരോ വീടിന്റെ വാതിലിലും തൈര്, ധാന്യങ്ങൾ, പഴങ്ങൾ, കരിമ്പ് എന്നിവയാൽ നിറച്ച പാത്രങ്ങളും, നിവേദ്യങ്ങളും, ധൂപദീപങ്ങളും വെച്ചു. പ്രിയൻ വരുന്നു എന്നു കേട്ടു, മഹാത്മാവായ വസുദേവനും അക്രൂരനും ഉഗ്രസേനനും അത്ഭുതശക്തിയുള്ള രാമനും, പ്രദ്യുമ്നനും ചരുദേഷ്‌നനും ജാംബവതിയുടെ മകനായ സംബനും, എല്ലാവരും ആനന്ദഭരിതരായി കിടപ്പും ഇരിപ്പും ഭക്ഷണവും ഉപേക്ഷിച്ചു. മഹാനായ ആനയെ മുന്നിൽ നിർത്തി, ബ്രാഹ്മണന്മാർ മംഗളവേദഘോഷം പാടുമ്പോൾ, ശംഖമധുരഘോഷവും തുര്യനാദവും മുഴങ്ങുമ്പോൾ, സ്നേഹഭക്തിയോടെ രഥങ്ങളിൽ അണിനിരന്നു അവൻറെ സന്ദർശനത്തിനായി മുന്നോട്ട് പോയി. നൂറുകണക്കിന് ആനകൾ, ഭഗവാന്റെ ദർശനത്തിനായി ഉത്സുകരായി, തിളങ്ങുന്ന കുണ്ഡലങ്ങളാൽ കാന്തിയാർന്ന കവിളുകളും മുഖങ്ങളും കൊണ്ട് ആ മഹോത്സവം കൂടുതൽ ഭംഗിയാക്കി. നർത്തകർ, നടന്മാർ, ഗന്ധർവർ, സൂതന്മാർ, മാഗധന്മാർ, ഗായകർ—all of them—ഭഗവാന്റെ മഹത്വം പാടുകയും കഥകൾ ആലപിക്കുകയും ചെയ്തു. ഭഗവാൻ തന്റെ ബന്ധുക്കളുടെയും നഗരവാസികളുടെയും ഇടയിൽ എത്തി, ഓരോരുത്തരെയും ആചാരപ്രകാരം ആദരിക്കുകയും എല്ലാവരെയും സ്നേഹപൂർവ്വം ആദരിച്ചു.