ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

വിദുരൻ, മഹർഷി കൌശാരവനുമായി ആത്മവിഷയങ്ങളിലായുള്ള ചർച്ചയിൽ ഏർപ്പെട്ടിരുന്നു. അതോ, ആ മഹാത്മാവ് ചോദിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ, സത്യം പറഞ്ഞു. ദയാനിധിയേ, വിദ്യുരൻ എന്ത് ചെയ്തുവെന്ന്, കുടുംബത്തെ ഉപേക്ഷിച്ച് പിന്നെ വീണ്ടും തിരികെ വന്നതിന്റെ കാരണവും ദയവായി പറയൂ. സൂതൻ പറഞ്ഞു: രാജാവ് പരീക്ഷിത്ത് ചോദിച്ചപ്പോൾ മഹർഷി നൽകിയ ഉത്തരം ഞാൻ നിങ്ങളോട് വിശദമായി പറയാം; രാജാവിന്റെ ചോദ്യം അനുസരിച്ച് കേൾക്കൂ. രാജാവ് ചോദിച്ചു: ഭഗവാൻ, ഈ ലോകവും എന്റെ ആത്മാവും സൃഷ്ടിച്ചവൻ, കൃഷ്ണന്റെ പ്രവർത്തനത്തിൽ എവിടെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ മഹത്വം ഉയർന്നു? ദയവായി അതിന്റെ വിശദാംശങ്ങൾ പറയൂ. ശ്രീനാരദൻ പറഞ്ഞു: ദേവതകൾ, കൃഷ്ണന്റെ ശക്തിയിൽ ശക്തരായി, അസുരന്മാരെ യുദ്ധത്തിൽ തോൽപ്പിച്ചപ്പോൾ, അസുരന്മാർ മായയെ, മഹാ മായാവാദിയെ, അഭയം തേടിയെത്തി. ആ മായാവദി, അതിശക്തനായ മായ, സ്വർണ്ണം, വെള്ളി, ഇരുമ്പ് എന്നിങ്ങനെ മൂന്ന് നഗരങ്ങൾ നിർമ്മിച്ചു; അവ വളരെ സൂക്ഷ്മമായി ബന്ധിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു, അത്യന്തം ദുർബോധ്യവും, അതിസുരക്ഷിതവുമായ പ്രതിരോധങ്ങളോടുകൂടി. ഈ നഗരങ്ങളുമായി അസുരസേനകളും അവരുടെ നേതാക്കളും, പഴയ വൈരാഗ്യം ഓർത്ത്, മൂന്നു ലോകങ്ങൾ നശിപ്പിക്കാൻ തുടങ്ങി, രാജാവേ. അപ്പോൾ ലോകങ്ങളുടെ ഭരണാധികാരികളും അവരുടെ നേതാക്കളുമൊത്ത്, ഭഗവാനെ സമീപിച്ചു, നമസ്കരിച്ചു: “ദൈവമേ, രക്ഷിക്കൂ! ട്രിപുര നഗരവാസികൾ ഞങ്ങളെ നശിപ്പിക്കുന്നു.” ഭഗവാൻ, അവരെ അനുഗ്രഹിച്ച്, “ഭയപ്പെടേണ്ടതില്ല” എന്ന് പറഞ്ഞു, വില്ലിൽ അമ്പ് ചാർത്തി, ആ നഗരങ്ങളിലേക്കു ആയുധം വിട്ടു. പിന്നെ, സൂര്യന്റെ ഉരുവിൽ നിന്ന് തീപോലുള്ള അമ്പുകൾ ഉയർന്നു; വെളിച്ചം പോലെ, നഗരങ്ങളിലേക്കു എടുക്കുമ്പോൾ അവ കാണപ്പെടുന്നില്ലായിരുന്നു. ആ അമ്പുകൾകൊണ്ട് നഗരവാസികൾ എല്ലാവരും കൊല്ലപ്പെട്ടു; മായ, മഹായോഗി, അവരെ ശേഖരിച്ച് അമൃതക്കിണറിൽ ഇട്ടു. അമൃതം സ്പർശിച്ചപ്പോൾ, അവർ ഉരുവിടും ശക്തിയോടെ, മേഘങ്ങൾ പൊട്ടിച്ചുപിടിക്കുന്ന മിന്നലുപോലെ, വീണ്ടും ഉയർന്നു. വൃഷധ്വജന്റെ ഉദ്ദേശം തകർന്നതും, അവൻ നിരാശനായതും കണ്ടു, വിശ്ണു അവിടെ മറ്റൊരു മാർഗം കണ്ടെത്തി. അപ്പോൾ ബ്രഹ്മാവ് കാളകുഞ്ഞ് ആയി, വിശ്ണു തന്നേ കാളയായി, ശരിയായ സമയത്ത് ട്രിപുരയിൽ കടന്നു, അമൃതം കുടിച്ചു. അസുരന്മാർ ഇത് കണ്ടെങ്കിലും തടയാൻ ശ്രമിച്ചില്ല; മായ, ഈ വഞ്ചന മനസ്സിലാക്കി, അമൃതം കാത്തുനിലക്കുന്നവരോട് പറഞ്ഞു. അവൻ ചിരിച്ചും ദുഃഖമില്ലാതെ, ഭാവിയിൽ ദുഃഖമേൽക്കുന്നവരെ ഓർത്ത്, വിധിയുടെ പ്രവർത്തനങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കി; ദൈവം, അസുരൻ, മനുഷ്യൻ, മറ്റാരും സ്വതന്ത്രരല്ല. സ്വന്തത്തേയും മറ്റുള്ളവരുടെ വിധിയേയും മാറ്റാൻ കഴിയില്ല; വിധി വഹിക്കുന്നു. അപ്പോൾ, തന്റെ ശക്തിയിൽ, ശിവന്റെ പ്രധാന പ്രവർത്തനം നിർവഹിച്ചു. ധർമ്മം, ജ്ഞാനം, വൈരാഗ്യം, ഐശ്വര്യം, തപസ്സ്, വിദ്യ, കർമ്മം എന്നിവയിലൂടെ, രഥം, രഥസാരഥി, പതാക, കുതിരകൾ, വില്ല്, കവചം, അമ്പുകൾ എന്നിവയെ സൃഷ്ടിച്ചു. പൂർണ്ണായുധധാരിയായ്, രഥത്തിൽ കയറി, വില്ലും അമ്പും എടുത്തു; അമ്പ് വില്ലിൽ ചാർത്തി, ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് വിജയദേവൻ തയ്യാറായി. ആ അമ്പ് കൊണ്ട്, രാജാവേ, ഹരൻ ആ impregnable നഗരങ്ങൾ കത്തിച്ചു; ആകാശത്തിൽ മൃദംഗങ്ങൾ മുഴങ്ങി, നൂറുകണക്കിന് ദേവതകളുടെ വാഹനങ്ങൾ നിറഞ്ഞു. ദേവതകൾ, ഋഷികൾ, പിതൃകൾ, സിദ്ധന്മാർ—all സന്തോഷത്തോടെ പൂക്കൾ ചിതറിച്ചു, വിജയഘോഷം നടത്തി; അപ്സരസുകൾ സന്തോഷത്തിൽ നൃത്തം ചെയ്തു. മൂന്ന് നഗരങ്ങൾ കത്തിച്ചതിന് ശേഷം, നഗരനാശകൻ, ബ്രഹ്മാദികൾ പുകഴ്ത്തി, സ്വതന്ത്രമായ ആ ഭവനത്തിലേക്ക് തിരിച്ചുപോയി. ഹരി, തന്റെ ശക്തിയിൽ, മനുഷ്യരുടെ രീതികൾ കളിയായി അനുകരിക്കുന്നവന്റെ പ്രവർത്തനങ്ങൾ, മഹർഷികൾ പാടുന്നു; ഇതിലധികം പറയാൻ എന്തുണ്ട്, ഇവ ലോകത്തെ ശുദ്ധീകരിക്കുന്നു. സൂതൻ പറഞ്ഞു: ആനർത ദേശത്തേയും തന്റെ ഐശ്വര്യമുള്ള പ്രദേശങ്ങളിലേയും സമീപിച്ചപ്പോൾ, കൃഷ്ണൻ തന്റെ ഗംഭീരമായ ശംഖ് ഊതി, അവിടുത്തെ ദുഃഖം അകറ്റിയതുപോലെ. ആ ശംഖ്, വെള്ള നിറം, ഉയർന്ന ശബ്ദം, ശക്തനായ ഭഗവാന്റെ കമലപോലുള്ള കൈയിൽ, ചുവന്ന അധരത്താൽ സ്പർശിച്ചപ്പോൾ, കമലതളത്തിൽ ഹംസയുടെ പുഞ്ചിരിപോലെയായിരുന്നു. ആ ശംഖ് മുഴങ്ങുന്ന ശബ്ദം കേട്ട്, ഭയമില്ലാതെ, എല്ലാവരും, കൃഷ്ണനെ കാണാൻ ആകാംക്ഷയോടെ പുറത്ത് വന്നു. അവിടെ ഒത്തുകൂടിയവർ, ശക്തി പുതുക്കി, ഇരുണ്ടതിൽ വിളക്കിനെ പോലെ കൃഷ്ണനെ ആദരിച്ചു; അവൻ ഉണ്ടാകുമ്പോൾ തന്നെ, അവർ സന്തോഷം നിറഞ്ഞവരായി. സന്തോഷത്തിൽ തിളങ്ങുന്ന മുഖങ്ങളോടെ, സന്തോഷം കൊണ്ട് ശബ്ദം തടസ്സപ്പെട്ട വാക്കുകളിൽ, കുട്ടികൾ രക്ഷകനായ പിതാവിനോട് സംസാരിക്കുന്നപോലെ, കൃഷ്ണനോട് പറഞ്ഞു: “നമുക്ക് നമസ്കാരം, സ്വാമി, ബ്രഹ്മാ, ശിവ, ഇന്ദ്രൻ പണിയുന്ന കമലപാദങ്ങൾ; നമുക്ക് ഉത്തമമായ അഭയം, ക്ഷേമം തേടുന്നവർക്കുള്ള പരമാശ്രയം; സമയവും ഇവിടെ സ്വാധീനിക്കുന്നില്ല. നമ്മുടെ ക്ഷേമത്തിനായി, നീ ലോകത്തിന്റെ സ്രഷ്ടാവും, പോഷകനും, രക്ഷകനും; നീ അമ്മയും, സുഹൃത്തും, സ്വാമിയും, പിതാവും; നീ ഗുരുവും, പരമദേവതയും; നിന്നെ അനുസരിച്ചുകൊണ്ട്, നാം വിജയിച്ചു. നമുക്ക് ഭാഗ്യം, ദേവന്മാർ പോലും അപൂർവമായി കാണുന്ന മുഖം, സ്നേഹപൂർണമായ പുഞ്ചിരിയും ദൃഷ്ടിയും, എല്ലാ മംഗലങ്ങളാൽ അലങ്കരിച്ച രൂപം, നാം കാണുന്നു. കമലനയനായവാ, നീ കുറുക്കളിലേക്കോ മധുക്കളിലേക്കോ പോയാൽ, സുഹൃത്തുകളെ കാണാൻ, ഓരോ നിമിഷവും കോടികൾ വർഷങ്ങൾ പോലെ നീണ്ടുപോകുന്നു; സൂര്യൻ ഇല്ലാത്ത കണ്ണുപോലെ, അച്യുതാ. ഇങ്ങനെ, ജനങ്ങൾ ഈ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞപ്പോൾ, ഭഗവാൻ, ഭക്തികളെ സ്നേഹിക്കുന്നവൻ, കേട്ട്, ദയാപൂർവം കാഴ്ച നൽകി, നഗരത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു. മധു, ഭൂജ, ദശാർഹ, കുക്കുര, അന്ധക, വൃശ്ണി—ഇവരുടെ ശക്തി കൃഷ്ണനോടു തുല്യമായത് കൊണ്ടും, അവർ നഗരത്തെ ഭോഗവതിയെ പാമ്പുകൾ കാത്തുപോലും, കാക്കി. ഓരോ കാലത്തും, ഐശ്വര്യത്തിൽ, മംഗളവൃക്ഷങ്ങൾ, ലതകൾ, അശ്രമങ്ങൾ, പൂന്തോട്ടങ്ങൾ, കമലപൂന്തോട്ടങ്ങൾ എന്നിവകൊണ്ട് നഗരത്തിൽ തിളക്കം നിറഞ്ഞു. വാതിലുകളിലും, ദ്വാരങ്ങളിലും, റോഡുകളിലുമുള്ള അർച്ചുകൾ, നിറമുള്ള പതാകകളും ബാനറുകളും കൊണ്ട് അലങ്കരിച്ചിരിക്കുന്നു; അതിനകത്ത് സൂര്യപ്രകാശം തടഞ്ഞു. വലിയ വഴികൾ, തെരുവുകൾ, ചന്തകൾ, ചതുരങ്ങൾ—all ശുദ്ധമായി扫, സുഗന്ധജലത്തിൽ തളിച്ചും, പഴങ്ങൾ, പൂക്കൾ, ധാന്യങ്ങൾ കൊണ്ട് അലങ്കരിച്ചും. ഓരോ വീട്ടിന്റെ വാതിലിൽ, தயിരും ധാന്യവും പഴവും ഉണക്കരയും കൊണ്ട്, നിറയുള്ള കലശങ്ങൾ, നിവേദനം, ധൂപം, ദീപങ്ങൾ—all ഒരുക്കിയിരുന്നു. പ്രിയനായി വരുന്നവൻ വരുന്നു എന്ന് കേട്ടപ്പോൾ, വസുദേവൻ, അക്രൂരൻ, ഉഗ്രസേനൻ, അതിശക്തനായ രാമൻ, പ്രദ്യുമ്നനും, ചാരുദേശ്നനും, ജാംബവതിയുടെ പുത്രൻ സമ്ബനും—all അത്യന്തം സന്തോഷത്തിൽ, കിടക്കയും ഇരിപ്പിടവും ഭക്ഷണവും ഉപേക്ഷിച്ചു. ഈ രീതിയിൽ, ഭഗവാന്റെ മഹത്വവും, ജനങ്ങളുടെ സ്നേഹവും, നഗരത്തിലെ മംഗലവും, ആഹ്ലാദവും നിറഞ്ഞു.