ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ശൗനകാദികൾക്കു നേരെ സൂതൻ പറഞ്ഞു: "സമയത്തിന്റെ അളവ്, ഒരു കല്പയുടെ രൂപം, പദ്മകല്പം എന്നിവയെപ്പറ്റി ഞാൻ വിശദീകരിക്കാം. ശ്രദ്ധയോടെ കേൾക്കൂ." ശൗനകൻ ചോദിച്ചു: "സൂതാ, നീ പറഞ്ഞതുപോലെ, വിദ്യുരൻ — മഹാഭക്തൻ — ഉപേക്ഷിക്കാൻ അത്യന്തം പ്രയാസമുള്ള ബന്ധുക്കളെ വിട്ടുവിട്ട്, ഭൂമിയിലെ തീർത്ഥക്ഷേത്രങ്ങൾ സന്ദർശിച്ചുവെന്ന് ഞങ്ങൾ കേട്ടു. വ്യാസപുത്രനായ വിദ്യുരനും കൗശാരവമുനിയും തമ്മിൽ ആത്മവിചാരണയിലായിരുന്നു സംഭാഷണം; അതോ, ആ മഹാത്മാവ് ചോദിച്ചപ്പോൾ സത്യം അവനോട് പറഞ്ഞു. ദയവായി, വിദ്യുരൻ ചെയ്തതു എന്താണെന്നും, അവൻ കുടുംബത്തെ ഉപേക്ഷിച്ച് വീണ്ടും തിരിച്ചുവന്നതിന്റെ കാരണം എന്താണെന്നും ഞങ്ങൾക്കു വിശദീകരിക്കുക." സൂതൻ മറുപടി പറഞ്ഞു: "രാജാവായ പരിചിതൻ ചോദിച്ചപ്പോൾ മഹർഷി പറഞ്ഞത് ഞാൻ നിങ്ങളോട് പറയാം; ശ്രദ്ധയോടെ കേൾക്കൂ." പരിചിതൻ ചോദിച്ചു: "ഈ സർവ്വജഗത്തിന്റെയും എന്റെ ആത്മാവിന്റെയും കർത്താവായ ഭഗവാന്റെ ഏത് കർമ്മത്തിൽ കൃഷ്ണൻ അവന്റെ കീർത്തി വർദ്ധിപ്പിച്ചു? ദയവായി വിശദീകരിക്കൂ." ശ്രീനാരദൻ പറഞ്ഞു: "ദേവതകൾ യുദ്ധത്തിൽ അസുരന്മാരെ ജയിച്ചപ്പോൾ, അശക്തരായ അസുരന്മാർ മഹാമായാവിയായ മായാസുരനിൽ അഭയം തേടി. അവൻ അതീവ ശക്തനായ മായാസുരൻ സ്വർണ്ണം, വെള്ളി, ഇരുമ്പ് എന്നിവകൊണ്ട് നിർമിച്ച മൂന്ന് നഗരങ്ങൾ — മനസ്സാക്ഷരൂപത്തിൽ ഗ്രഹിക്കാൻ പ്രയാസമുള്ളവ — അതിശയകരമായ പ്രതിരോധങ്ങളോടുകൂടി സൃഷ്ടിച്ചു. ആ നഗരങ്ങളിലുമായി അസുരസൈന്യങ്ങൾ അവരുടെ പ്രാചീന വൈരസ്മരണയോടെ മൂന്ന് ലോകങ്ങളും നശിപ്പിക്കാൻ തുടങ്ങി. ലോകങ്ങളുടെ അധിപന്മാർ ഭഗവാനെ സമീപിച്ച് പ്രണാമം ചെയ്ത് പറഞ്ഞു: 'പ്രഭോ, ഞങ്ങളെ രക്ഷിക്കൂ! ത്രിപുരവാസികൾ ഞങ്ങളെ നശിപ്പിക്കുന്നു.' അപ്പോൾ ഭഗവാൻ ദയചെയ്ത് പറഞ്ഞു: 'ഭയപ്പെടേണ്ടതില്ല,' എന്നിട്ട് വില്ലിൽ അമ്പു ഘടിപ്പിച്ച് നഗരങ്ങളിലേയ്ക്ക് ആയുധം വിട്ടു. സൂര്യന്റെ വലയം പോലെ ജ്വലിച്ച അമ്പുകൾ നഗരങ്ങളിലേക്കെത്തുമ്പോൾ ആരും അവയെ കാണാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ആ അമ്പുകൾകൊണ്ട് നഗരവാസികൾ എല്ലാവരും വീണു മരിച്ചു; മായാസുരൻ ആ മൃതശരീരങ്ങളെ ഒത്തുചേർത്ത് അമൃതകിണറ്റിൽ ഇടുകയുണ്ടായി. അമൃതസ്പർശം ലഭിച്ച അസുരന്മാർ വജ്രംപോലെയായി, മഹാശക്തിയോടെ, മേഘങ്ങൾ കീറിക്കടന്ന മിന്നലുകൾപോലെ ഉയിർത്തെത്തി. തന്റെ സംരക്ഷണശക്തി പരാജയപ്പെട്ടതും വൃഷധ്വജൻ വിഷമിച്ചതും കണ്ട വിഷ്ണു അവിടെ മറ്റൊരു മാർഗം ആശ്രയിച്ചു. അന്നത്തെ ബ്രഹ്മാവു കിടാവായും, വിഷ്ണു തന്നെ പശുവായും മാറി, ത്രിപുരയിലേയ്ക്ക് യുക്തസമയത്ത് പ്രവേശിച്ച് അമൃതം കുടിച്ചു. അസുരന്മാർ ഇത് കണ്ടെങ്കിലും, മായയാൽ അവരെ തടയാൻ കഴിയാതെ പോയി. ഈ സത്യാവസ്ഥ മനസ്സിലാക്കി മഹായോഗിയായ മായാസുരൻ അമൃതരക്ഷകരോട് പറഞ്ഞു: "സന്തോഷപൂർവ്വം, ദുഃഖം ഇല്ലാതെ, ദുർബലരായവരെ ഓർക്കുമ്പോൾ, ദൈവം, അസുരൻ, മനുഷ്യൻ, മറ്റാരെങ്കിലും — ആരും സ്വതന്ത്രരല്ല. സ്വന്തം ഭാഗ്യവും മറ്റുള്ളവരുടെ ഭാഗ്യവും ആരാലും മാറ്റാനാവില്ല; എല്ലാ കാര്യങ്ങൾക്കും വിധി നിർണ്ണായകമാണ്." അപ്പോൾ തന്റെ ശക്തിയാൽ ശിവപ്രധാനമായ കർമ്മം മായാസുരൻ ചെയ്തു. ധർമ്മം, ജ്ഞാനം, വൈരാഗ്യം, ഐശ്വര്യം, തപസ്, വിദ്യ, കർമ്മം എന്നിവകൊണ്ട് രഥം, രഥസാരഥി, പതാക, കുതിരകൾ, വില്ല്, കവർ, അമ്പുകൾ എന്നിവയെല്ലാം പ്രത്യക്ഷമാക്കി. പൂർണ്ണായുധധാരിയായ് രഥത്തിൽ കയറി, അമ്പും വില്ലും എടുത്ത്, അമ്പ് ഘടിപ്പിച്ച് വിജയപ്രഭുവായ ശിവൻ ഒരുമിനിറ്റിൽ തന്നെ ഒരുക്കം ചെയ്തു. ആ അമ്പുകൊണ്ട്, രാജാ, ഹരൻ ആ ത്രികോടി നഗരങ്ങൾ ദഹിപ്പിച്ചു; ആകാശത്ത് മൃദംഗങ്ങൾ മുഴങ്ങി, നൂറുകണക്കിന് ദിവ്യവാഹനങ്ങൾ നിറഞ്ഞു. ദേവതകളും, മുനികളും, പിതാക്കന്മാരും, സിദ്ധന്മാരും സന്തോഷത്തോടെ പൂക്കൾ വിതറി, വിജയഘോഷം പാടുകയും, അപ്‌സരസുകൾ സന്തോഷത്തിൽ നൃത്തം ചെയ്യുകയും ചെയ്തു. അങ്ങനെ നഗരങ്ങളെ ദഹിപ്പിച്ചശേഷം, നഗ്നശക്തിയായ ഭഗവാൻ ബ്രഹ്മാദികൾ പ്രശംസിച്ചു, തന്റെ ലോകത്തേയ്ക്ക് മടങ്ങി. ഇങ്ങനെ, തന്റെ ശക്തിയാൽ ലോകവാസികളുടെ പ്രവർത്തികൾ കളിയായി അനുകരിക്കുന്ന ഹരിയുടെ ഈ കർമ്മങ്ങൾ മഹർഷിമാർ പാടുന്നു; ഇതിൽ കൂടുതൽ എന്ത് പറയണം? ഈ കഥകൾ ലോകത്തെ ശുദ്ധീകരിക്കുന്നു. ഇവിടെ സൂതൻ വീണ്ടും പറഞ്ഞു: "ആനർത്തരാജ്യത്തെയും തന്റെ ഐശ്വര്യപൂർണ്ണമായ ദേശങ്ങളിലേക്കും കൃഷ്ണൻ അടുക്കുമ്പോൾ, ദുഃഖം അകറ്റുന്നവണ്ണം മഹാശബ്ദത്തോടെ തന്റെ ശംഖം ഊതി. ആ ശംഖം — വെള്ളയുള്ളിയുള്ളതും, ഉയർന്ന ശബ്ദമുള്ളതുമായത് — കൃഷ്ണന്റെ കമലാകൃതിയായ കയ്യിൽ, ചുവപ്പുനിറം കലർന്ന ചുവടുവായിൽ സ്പർശിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ, കമലക്കുളത്തിലെ ഹംസയുടെ ശബ്ദംപോലെ മുഴങ്ങി. ആ ശബ്ദം കേട്ടതും, ഭയഭ്രാന്തി അകറ്റുന്നതായതിനാൽ, എല്ലാവരും പ്രിയഭഗവാനെ കാണാൻ ആവേശത്തോടെ പുറത്ത് വന്നു. അവിടെ കൂടിയവരുടെ ശക്തി പുതുക്കപ്പെട്ടു; ഇരുട്ടിൽ വിളക്ക് കാണുന്നതുപോലെ, അവർ കൃഷ്ണനെ ആദരിച്ചു; അവന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ അവർ എപ്പോഴും തൃപ്തരും സമ്പൂർണ്ണരുമായി. സന്തോഷം നിറഞ്ഞ മുഖങ്ങളോടെ, സന്തോഷത്തിൽ ശബ്ദം തടഞ്ഞു വരുന്ന സ്വരത്തിൽ, അവർ പിതാവിനോടുള്ള കുട്ടികളെപ്പോലെ, രക്ഷകനും പ്രിയസുഹൃത്തുമായ കൃഷ്ണനോട് പറഞ്ഞു: 'പ്രഭോ! ബ്രഹ്മാവും ശിവനും ഇന്ദ്രനും എന്നും പൂജിക്കുന്ന കമലപാദങ്ങൾ ഉള്ളവനേ, അഭയം തേടുന്നവർക്കു പരമാശ്രയമായവനേ, ഇവിടെ കാലദേവനും പ്രഭാവം പുലർത്തുന്നില്ല, നമുക്ക് നിന്റെ പാദങ്ങളിൽ പ്രണാമം.' 'നമ്മുടെ ക്ഷേമത്തിനായി നീ സൃഷ്ടാവും, രക്ഷകനും, സംരക്ഷകനുമാണ്; നീ അമ്മയും, സുഹൃത്തും, നാഥനും, പിതാവുമാണ്; നീ ഗുരുവും പരമദേവതയും; നിന്നെ അനുഗമിച്ചുകൊണ്ട് ഞങ്ങൾ സിദ്ധി പ്രാപിച്ചു.' 'നീ ഞങ്ങളെ അനുഗ്രഹിച്ചിരിക്കുന്നു; സ്വർഗ്ഗദേവന്മാർക്കു പോലും അപൂർവമായത് — നിന്റെ സ്നേഹപൂർണ്ണമായ സ്മിതവും കാഴ്ചകളും നിറഞ്ഞ മുഖവും, എല്ലാ മംഗലങ്ങളാലും ഭൂഷിതമായ രൂപവും — കാണാൻ ഞങ്ങൾക്ക് സാധിച്ചു.' 'കമലനയനനായ കൃഷ്ണാ, നീ കുറുക്കൾക്കോ മധുക്കൾക്കോ പോകുമ്പോൾ, നിന്റെ സുഹൃത്തുക്കളെ കാണാൻ, ഓരോ നിമിഷവും കോടി സംവത്സരങ്ങൾ പോലെ നീണ്ടു; സൂര്യനില്ലാത്ത കണ്ണുകൾപോലെ ഞങ്ങൾ ആയിരുന്നു, അച്യുതാ!' ഇങ്ങനെ ജനങ്ങൾ സംസാരിച്ചപ്പോൾ, ഭക്തജനം പ്രിയനായി, അവരോട് ശ്രവിച്ചും, കൃപാനിരീക്ഷണം നൽകി, കൃഷ്ണൻ നഗരത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു. മധു, ഭോജ, ദശാർഹ, കുകുര, അന്ധക, വൃഷ്ണി എന്നീ ശക്തിയേറിയ വംശങ്ങൾ കൃഷ്ണനെ സംരക്ഷിച്ചു; അവർ നഗരത്തെ ഭോഗവതിയെ കാക്കുന്ന പാമ്പുകൾപോലെ സുരക്ഷിതമാക്കി. ഓരോ ঋതുവിലും, സമൃദ്ധിയോടെ, മംഗളവൃക്ഷങ്ങളും, ലതകളും, ആശ്രമങ്ങളും, തോട്ടങ്ങളും, ഉദ്യാനങ്ങളും, കമലപുഷ്കരിണികളും ചുറ്റിപ്പറ്റിയ നഗരത്തിലെ തേജസ്സിൽ നഗരം പ്രകാശിച്ചു. വാതിലുകളും, നടപ്പാതകളും, വഴികളും ഉത്സവതോരണങ്ങൾകൊണ്ടും, വർണവ്യാപകമായ പതാകകളും കുഞ്ചിതധ്വജങ്ങളാലും അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടു; നഗരത്തിനുള്ളിൽ സൂര്യപ്രകാശം പോലും പ്രവേശിക്കാതിരുത്തി. പ്രധാനവീഥികളും, വഴികളും, ചന്തകളും, ചത്വരങ്ങളും വൃത്തിയായി വാരിയും, സുഗന്ധജലം തളിച്ചും, പഴങ്ങൾ, പുഷ്പങ്ങൾ, ധാന്യങ്ങൾ എന്നിവകൊണ്ടും അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടു. ഓരോ വീടിന്റെ വാതിലിലും, തൈര്, ധാന്യം, പഴം, ഇലഞ്ചെന, പൂർണ്ണകുംഭം, നൈവേദ്യം, ധൂപം, ദീപം എന്നിവയും അലങ്കാരമായി ഒരുക്കി. ഇങ്ങനെ, കൃഷ്ണന്റെ തിരിച്ചു വരവും, ജനങ്ങളുടെ ആനന്ദവും, നഗരത്തിന്റെ ഉത്സവസമ്മാനവും ഭഗവാന്റെ മഹത്വവും അവിടെയുണ്ടായി.