ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ഹരി ഓരോ സ്ഥലത്തും എത്തുമ്പോൾ, അവിടെയുള്ള ജനങ്ങൾ അദ്ദേഹത്തെ യഥാക്രമം ആദരിച്ചുപോന്നു. സന്ധ്യാകാലത്ത്, അദ്ദേഹം പശുക്കൾക്ക് ചാരിടാൻ പശുപ്രദേശത്തേക്ക് പടിഞ്ഞാറോട്ട് തിരിഞ്ഞു. അപ്പോൾ, “പരമേശ്വരനേ, ഞങ്ങൾ നിങ്ങളുടെ ഭൃത്യന്മാരും സഹചാരികളും, സപ്തരിഷിയുടെ കൃപയാൽ ദൈവദർശനം ലഭിച്ചിരിക്കുന്നു; ദയവായി ഞങ്ങൾക്കു യാത്ര അനുവദിക്കുമോ?” എന്നിങ്ങനെ അവർ അപേക്ഷിച്ചു. അവർ അപേക്ഷിച്ചപ്പോൾ, “നമ്മുടെ വാക്കുകൾ നിങ്ങളുടെ ഗുണങ്ങൾ വിവരിക്കാൻ ഉപയോഗിക്കട്ടെ, കാതുകൾ നിങ്ങളുടെ കഥകൾ കേൾക്കാൻ, കൈകൾ സേവനത്തിനും, മനസ്സ് നിങ്ങളുടെ പാദസ്മരണയ്ക്കും, തല നമസ്കരിക്കാൻ, കണ്ണുകൾ ദൈവരൂപം ധരിച്ച വിശുദ്ധന്മാരെ കാണാൻ ഉപയോഗിക്കട്ടെ,” എന്നിങ്ങനെ അവർ പ്രാർത്ഥിച്ചു. ശുകമുനി പറഞ്ഞു: ഈരണ്ടുപേരും ഇങ്ങനെ ഭഗവാനെ സ്തുതിച്ചപ്പോൾ, ഗോകുലത്തിന്റെ നാഥൻ, യശോദയുടെ കുരിശിൽ കെട്ടിയിരുന്ന കൃഷ്ണൻ, ചിരിച്ചു ദേവതകളോട് സംസാരിച്ചു. “നിങ്ങൾക്ക് സമ്പദ്വിവരത്തിൽ കുരുങ്ങിയവരുടെ വാക്കുകൾ മൂലം സ്ഥാനം നഷ്ടപ്പെട്ടതും എന്റെ കൃപ ലഭിച്ചതും സപ്തരിഷി എന്നോടു മുമ്പേ പറഞ്ഞതാണു,” ഭഗവാൻ പറഞ്ഞു. “മതിയുള്ളവരും സമചിത്തരുമായി എന്നിൽ മുഴുവൻ ഭക്തിയുള്ളവർക്കു, എന്നെ ദർശിച്ചാൽ ബദ്ധതയില്ല; സൂര്യൻ മനുഷ്യരുടെ കണ്ണുകളെ ബന്ധിക്കാത്തതുപോലെ. ഇനി, നലകൂബരാ, നിങ്ങൾക്കു ആഗ്രഹിച്ച പരമഭക്തി ഹൃദയത്തിൽ ഉണർന്നിരിക്കുന്നു; നിങ്ങളുടെ ലോകത്തേക്ക് തിരികെ പോകൂ,” ഭഗവാൻ കല്യാണപദം നൽകി. ശുകമുനി പറഞ്ഞു: അങ്ങനെ ദൈവം ഉപദേശിച്ചപ്പോൾ, ആ രണ്ട് ദേവപുത്രന്മാർ ഭഗവാനെ ചുറ്റി പ്രദക്ഷിണം ചെയ്തു, വീണ്ടും വീണ്ടും നമസ്കരിച്ചു, കുരിശ് വിടപറഞ്ഞ് വടക്കോട്ട് യാത്രയായി. ഈ രീതിയിൽ, ഭഗവാനെ ഭക്തിയിലൂടെ മാത്രം കാണാൻ സാധിക്കും; ഭക്തിയില്ലാതെ, ജ്ഞാനികൾക്കും ദർശനം സാധ്യമല്ല. ഭഗവാന്റെ ജനനം, പ്രവർത്തികൾ തുടങ്ങിയവ മറ്റുള്ളവരുടെ നിയമങ്ങൾക്കു വിധേയമല്ല; മായയുടെ കൃത്യങ്ങൾ മൂലമാണ്, അഹങ്കാരഭാവം ഇല്ലാതാക്കാൻ മാത്രം. ഇത് ബ്രഹ്മാ കല്പം എന്നറിയപ്പെടുന്നു; അതിൽ സൃഷ്ടിയുടെ പ്രക്രിയ, പ്രാഥമികവും ദ്വിതീയവുമാണ് നടക്കുന്നത്. ശുകമുനി പറഞ്ഞു: “കാലത്തിന്റെ അളവ്, കല്പയുടെ രൂപം, പദ്മകല്പം എന്നിവ ഞാൻ വിശദീകരിക്കും, ശ്രദ്ധിക്കൂ.” ശൗനകമുനി ചോദിച്ചു: “സൂതാ, വിദ്യുരൻ, മഹാഭക്തൻ, തന്റെ ബന്ധുക്കളെ ഉപേക്ഷിച്ച് ഭൂമിയിലെ തിരുനാടുകളിൽ സഞ്ചരിച്ചുവെന്ന് നീ പറഞ്ഞു. വിദ്യുരനും കൗശാരവമുനിയും നടത്തിയ ആത്മവിചാരണയുള്ള സംഭാഷണം, അതിൽ മഹാത്മാവ് സത്യം പറഞ്ഞു. വിദ്യുരൻ എന്ത് ചെയ്തു? എന്തുകൊണ്ടാണ് കുടുംബം ഉപേക്ഷിച്ച് വീണ്ടും തിരികെ വന്നത്?” സൂതൻ പറഞ്ഞു: “പരീക്ഷിത്മഹാരാജാവിന്റെ ചോദ്യത്തിന് മഹർഷി നൽകിയ ഉത്തരം ഞാൻ പറയുന്നു, ശ്രദ്ധിക്കൂ.” രാജാവ് ചോദിച്ചു: “ഭഗവാൻ, സ്രഷ്ടാവും എന്റെ ആത്മാവുമായ കൃഷ്ണൻ, ഏത് പ്രവർത്തിയിൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ മഹത്വം വർദ്ധിച്ചു? വിശദീകരിക്കൂ.” നാരദമുനി പറഞ്ഞു: “ദേവതകൾ, കൃഷ്ണന്റെ ശക്തിയാൽ, അസുരന്മാരെ യുദ്ധത്തിൽ തോൽപ്പിച്ചതിനുശേഷം, അസുരന്മാർ മായാസുരനെ ആശ്രയിച്ചു. മായാസുരൻ സ്വർണ്ണം, വെള്ളി, ഇരുമ്പ്—മൂന്ന് നഗരം നിർമ്മിച്ചു, ദൃശ്യത്തിനു ദുഷ്കരം, സൂക്ഷ്മമായ ബന്ധങ്ങൾ, അതിരൂപം പ്രതിരോധങ്ങൾ. ഈ നഗരങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ച്, അസുരസേനകളും അവരുടെ നേതാക്കളും, പഴയ വൈരസ്മരണയോടെ, മൂന്ന് ലോകങ്ങളും നശിപ്പിക്കാൻ തുടങ്ങി. ലോകങ്ങളുടെ ഭരണാധികാരികളും അവരുടെ നേതാക്കളും ഭഗവാനെ സമീപിച്ചു: ‘ദൈവമേ, ഞങ്ങൾ ത്രിപുരനിവാസികൾ നശിപ്പിക്കുന്നു, രക്ഷിക്കൂ!’ അപ്പോൾ ഭഗവാൻ, കൃപയോടെ, ‘ഭയപ്പെടേണ്ട’ എന്നു പറഞ്ഞു, വില്ലിൽ അമ്പ് ഘടിപ്പിച്ച് നഗരങ്ങളിലേക്ക് ആയുധം വിടുവിച്ചു. സൂര്യന്റെ ഉപരിതലത്തിൽ നിന്നു തീപോലെ ജ്വലിക്കുന്ന അമ്പുകൾ ഉയർന്നു; വെളിച്ചം പോലെ, നഗരങ്ങളിലേക്കെത്തുമ്പോൾ കാണാനായില്ല. അമ്പുകൾ കൊണ്ടു നഗരവാസികൾ മരിക്കുകയും വീഴുകയും ചെയ്തു. മായാസുരൻ, മഹായോഗി, അവരെ കൂട്ടി അമൃതകിണറ്റിലേക്ക് ഇട്ടു. അമൃതം സ്പർശിച്ചപ്പോൾ, അവർ വജ്രംപോലേ ശക്തരായി, വലിയ ഉർജ്ജസ്വലരായി, മേഘങ്ങൾ ചിതറിച്ച് മിന്നലുപോലെ ഉയർന്നു. ഭഗവാന്റെ തീരുമാനം തളർന്നതും, വൃഷധ്വജൻ നിരാശപ്പെട്ടതും കണ്ടു, വിഷ്ണു മറ്റൊരു മാർഗം കണ്ടെത്തി. അപ്പോൾ, ബ്രഹ്മാ കാളകുഞ്ഞായി, വിഷ്ണു കാളയായി, ത്രിപുരയിൽ പ്രവേശിച്ച് കിണറ്റിലെ അമൃതം കുടിച്ചു. അസുരന്മാർ കണ്ടെങ്കിലും, മായയാൽ കുഴഞ്ഞു, തടയാൻ ശ്രമിച്ചില്ല. മായാസുരൻ, മനസ്സിൽ ചിരിച്ചു, ദുഃഖിതരെ ഓർത്ത്, വിധിയുടെ പ്രവർത്തനം മനസ്സിലാക്കി: ദേവൻ, അസുരൻ, മനുഷ്യൻ, ആരും സ്വതന്ത്രനല്ല. സ്വയം അല്ലെങ്കിൽ മറ്റുള്ളവനു നിർണയിച്ച കാര്യങ്ങൾ മാറ്റാൻ കഴിയില്ല; വിധി അതിജീവിക്കുന്നതാണ്. അപ്പോൾ, ശിവന്റെ പ്രധാന പ്രവർത്തി മായാസുരൻ നിർവഹിച്ചു. ധർമ്മം, ജ്ഞാനം, വൈരാഗ്യം, ഐശ്വര്യം, തപസ്, പഠനം, പ്രവർത്തനം എന്നിവയിലൂടെ, രഥം, രഥശ്വം, പതാക, കുതിര, വില്ല്, കവചം, അമ്പ് എന്നിവയെ സൃഷ്ടിച്ചു. പൂർണ്ണായുധധാരിയായി, രഥത്തിൽ കയറി, വില്ലും അമ്പും എടുത്തു; അമ്പ് ഘടിപ്പിച്ചു, വിജയനാഥൻ തയ്യാറായി. ആ അമ്പ് കൊണ്ട്, ഹരൻ, രാജാവേ, impregnable നഗരങ്ങൾ ദഹിപ്പിച്ചു; ആകാശത്തിൽ മൃദംഗങ്ങൾ മുഴങ്ങി, നൂറുകണക്കിന് ദൈവവാഹനങ്ങൾ നിറഞ്ഞു. ദേവതകൾ, സപ്തരിഷികൾ, പിതാക്കന്മാർ, സിദ്ധന്മാർ—all സന്തോഷത്തോടെ പൂക്കൾ ചൊരിഞ്ഞു, ജയഘോഷം നടത്തുകയും, അപ്സരസുകൾ സന്തോഷത്തോടെ നൃത്തം ചെയ്യുകയും ചെയ്തു. ഈ വിധത്തിൽ, നഗരങ്ങൾ ദഹിപ്പിച്ച ദേവൻ, ബ്രഹ്മാദികൾ സ്തുതിച്ചുകൊണ്ട്, തന്റെ ആലയത്തിലേക്ക് മടങ്ങി. ഹരി, തന്റെ ശക്തിയിൽ, മനുഷ്യരുടെ രീതികൾ അനുകരിച്ച്, ഈ പ്രവർത്തികൾ ചെയ്തതും, മഹർഷിമാർ പാടുന്നതും ലോകം ശുദ്ധമാക്കുന്നു; കൂടുതൽ പറയേണ്ടതില്ല. സൂതൻ പറഞ്ഞു: അനർത ദേശവും തന്റെ സമൃദ്ധപ്രദേശങ്ങളും സമീപിച്ചപ്പോൾ, ഭഗവാൻ തന്റെ ഉജ്ജ്വലമായ ശംഖ് ഊതി, അവിടെയുള്ള ദുഃഖം അകറ്റിയതുപോലെ. ആ ശംഖ്, വെള്ളയുള്ള, ഉച്ചത്തിലുള്ളത്, ശക്തനായ ഭഗവാന്റെ കമലപോലെയുള്ള കൈയിൽ, ചുവപ്പുള്ള അധരത്താൽ സ്പർശിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ, കമലതടാകത്തിൽ ഹംസം വിളിച്ചപോലെ ശബ്ദിച്ചു. ആ ശംഖ് ശബ്ദം കേട്ടപ്പോൾ, ഭയമകറ്റുന്ന ആഘോഷം, ജനങ്ങൾ—all ഭഗവാനെ കാണാൻ ആകാംക്ഷയോടെ പുറത്ത് വന്നു. അവിടെയെത്തി, ശക്തി പുതുക്കിയ അവർ, ഭഗവാനെ ഇരുണ്ടതിൽ വിളക്കിനെപോലെ ആദരിച്ചു; ഭഗവാന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ, അവർ എപ്പോഴും സന്തുഷ്ടരായി, തൃപ്തരായി.