ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ഭഗവതം ആരംഭിക്കുന്ന കാലഘട്ടത്തിൽ, സത്യമായ വൈഷ്ണവത്വം എവിടെയും കാണാനാകുന്നില്ല; വിവിധ സമ്പ്രദായങ്ങളുടെ നേതാക്കളിലും അതിന്റെ യഥാർത്ഥ അർത്ഥം നഷ്ടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. സത്യം, ജ്ഞാനം, വൈരാഗ്യം എന്നിവയുടെ ആഴം നഷ്ടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; എവിടെയും യഥാർത്ഥ സാന്നിധ്യവും ഇല്ല. എന്നാൽ, ഇതാണ് കാലത്തിന്റെ സ്വഭാവം; ആരെയാണ് കുറ്റപ്പെടുത്താൻ കഴിയുന്നത്? അതിനാൽ, പദ്മനയനായ ഭഗവാൻ സഹനത്തോടെ അടുത്ത് നിലകൊള്ളുന്നു. ഈ ദുഃഖകരമായ അവസ്ഥ കേട്ടു, സുതനും മറ്റ് സജ്ജന്മാരും അതിശയത്തോടെ നിറഞ്ഞു. ഭക്തി വീണ്ടും സംസാരിച്ചു: "ശൗനകാ, ഇതും കേൾക്കൂ." ഭക്തി പറഞ്ഞു: "ദേവന്മാരിൽ അഗ്നി പോലുള്ള സജ്ജനേ, നീ ഇവിടെ വന്നത് എന്റെ ഭാഗ്യത്താൽ ആണ്; ഈ ലോകത്തിൽ സജ്ജന്മാരെ കാണുന്നത് എല്ലാ പൂർണതകളും നൽകുന്നു." "വിജയം, വിജയമൊക്കെ ആ മഹാപുരുഷനു — മായയുടെ അടിസ്ഥാനമായ ശരീരമുള്ളവനു — ഒരൊറ്റ വാക്കിൽ എല്ലാ വാക്കുകളും സൃഷ്ടിക്കുന്നവനു! അവന്റെ കൃപയാൽ ധ്രുവൻ ശാശ്വതമായ സ്ഥിതി നേടി. ബ്രഹ്മയുടെ പുത്രനായ, എല്ലാ മംഗലത്തിനും പാത്രമായ നാരായണനു ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു." ഇതിനു ശേഷം, ശ്രീമദ്‌ഭാഗവതത്തിന്റെ മഹത്വം വിശദീകരിക്കുന്ന രണ്ടാം അധ്യായം ആരംഭിക്കുന്നു. ഭക്തിയുടെ ദുഃഖം നീക്കാൻ നാരദൻ ശ്രമിക്കുന്നു. നാരദൻ ചോദിക്കുന്നു: "കുഞ്ഞേ, നീ എന്തുകൊണ്ട് ഈ ദുഃഖത്തിൽ വിറയുന്നു? ശ്രീകൃഷ്ണന്റെ പാദം ഓർത്താൽ, ദുഃഖം അകറ്റും." "അവൻ തന്നെ ദ്രൗപദിയെ കൗരവരുടെ ദുരിതത്തിൽ നിന്ന് രക്ഷിച്ചു, ഗോപികകളെയും കാവൽ ചെയ്തു. എന്നാൽ, ആ കൃഷ്ണൻ എവിടെയാണ് ഇപ്പോൾ?" പക്ഷേ, "ഭക്തി, നീയാണു കൃഷ്ണനു ജീവനിലും പ്രിയം. നീ വിളിച്ചാൽ, ഭഗവാൻ താഴ്ന്നവരുടെ വീടുകളിലേക്കും വരുന്നു." "മുന്‍പത്തെ മൂന്ന് യുഗങ്ങളിൽ — സത്യ, ത്രേത, ദ്വാപര — സത്യം, ജ്ഞാനം, വൈരാഗ്യം എന്നിവ മോക്ഷത്തിനുള്ള മാർഗങ്ങളായിരുന്നു; എന്നാൽ, കലിയിൽ ഭക്തി മാത്രമാണ് ബ്രഹ്മാനുഭവം നൽകുന്നത്." "ഇത് തീരുമാനിച്ച ശേഷം, ജ്ഞാനസ്വരൂപനായ ഭഗവാൻ, നീയെയും — പരമാനന്ദസ്വരൂപമായ, കൃഷ്ണന്റെ പ്രിയമായ — സൃഷ്ടിച്ചു." "കൈകൾ ചുരുക്കി നീ ചോദിച്ചു: 'എന്ത് ചെയ്യണം?' കൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു: 'എന്റെ ഭക്തന്മാരെ പോഷിപ്പിക്കൂ.'" "നീ ആ ആജ്ഞ സ്വീകരിച്ചു; ഹരി സന്തോഷിച്ചു. മോക്ഷത്തെ ദാസിയായി, ജ്ഞാനവും വൈരാഗ്യവും കുട്ടികളായി നല്കി." "വൈകുണ്ഠത്തിൽ നീ നിന്റെ യഥാർത്ഥ രൂപത്തിൽ ഭക്തന്മാരെ പോഷിക്കുന്നു; ഭൂമിയിൽ, ഭക്തന്മാരെ പോഷിപ്പിക്കാൻ നിന്റെ ചായരൂപം പ്രദർശിപ്പിക്കുന്നു." "മോക്ഷം, ജ്ഞാനം, വൈരാഗ്യം എന്നിവയുമായി നീ ഭൂമിയിൽ വന്നു, കൃതയുഗം മുതൽ ദ്വാപരയുഗം വരെ ആനന്ദത്തോടെ നിന്നു." "കലിയിൽ, മോക്ഷം, കുപ്രവർത്തനങ്ങൾ കാരണം നശിച്ചു; നിന്റെ ആജ്ഞയാൽ, മോക്ഷം വീണ്ടും വൈകുണ്ഠത്തിലേക്ക് തിരികെ പോയി." "നിന്റെ ഓർമ്മയിൽ മോക്ഷം ഇവിടെ വരുകയും പോകുകയും ചെയ്യുന്നു; ജ്ഞാനവും വൈരാഗ്യവും, നിന്റെ കുട്ടികളായി, നിന്റെ അടുത്ത് സംരക്ഷിക്കപ്പെടുന്നു." "അവരെ ഉപേക്ഷിച്ചതിന്റെ ഫലമായി, ഈ കലിയുഗത്തിൽ അവരിരുവരും ദുർബലവും വൃദ്ധരുമായി മാറി; എന്നാൽ, നീ ദുഃഖിക്കേണ്ട; ഞാൻ ഒരു മാർഗം കണ്ടുപിടിക്കും." "ഭക്തിയേ, ഈ കാലം പോലെ മറ്റൊരു കാലം ഇല്ല; കലിയിൽ ഞാൻ നിന്നെ എല്ലാ വീടുകളിലും, എല്ലാ ജനങ്ങളിലും സ്ഥാപിക്കും." "മറ്റു കർമ്മങ്ങൾ ഉപേക്ഷിച്ച്, ഉത്സവങ്ങൾ പ്രാധാന്യമാക്കി, അപ്പോൾ ഞാൻ ഹരിയെ സേവിക്കില്ല, നിന്നെ ലോകത്താകമാനം പ്രചരിപ്പിക്കില്ല." "കലിയിൽ നിന്നോടൊപ്പം ജീവിക്കുന്നവർ — പാപികൾ പോലും — ഭയമില്ലാതെ കൃഷ്ണന്റെ ക്ഷേത്രത്തിലേക്കു പോകും." "സ്നേഹരൂപിയായ ഭക്തിയിൽ ഹൃദയം നിറഞ്ഞവരെ, അശുദ്ധ ജീവികൾ പോലും സ്വപ്നത്തിൽ പോലും ഹാനി ചെയ്യില്ല." "ഭക്തിയുള്ള മനസ്സുള്ളവർക്ക് ഭൂതങ്ങൾ, പ്രേതങ്ങൾ, പിശാചുകൾ, അസുരന്മാർ — ഇവർ സ്പർശിച്ചാലും കീഴടക്കാൻ കഴിയില്ല." "തപസ്സിനാൽ, വേദങ്ങൾ, ജ്ഞാനം, കർമ്മം — എവിടെയും ഹരിയെ ലഭിക്കില്ല; ഭക്തിയിലൂടെ മാത്രം; ഗോപികൾ ഇതിന്റെ തെളിവാണ്." "ആയിരം ജന്മങ്ങൾ കഴിഞ്ഞാൽ, ഭക്തിയിലേക്കുള്ള സ്നേഹം ഉണരുന്നു; കലിയിൽ, ഭക്തി, ഭക്തി — ഭക്തിയാൽ കൃഷ്ണൻ നേരിട്ട് പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു." "ഭക്തിക്കു വിരോധമുള്ളവർ മൂന്നു ലോകങ്ങളിലും മുങ്ങുന്നു; ഒരിക്കൽ, ദുർവാസാ ഭക്തനെ അപമാനിച്ചതുകൊണ്ട് കഷ്ടം അനുഭവിച്ചു." "വ്രതങ്ങൾ, തീർത്ഥയാത്രകൾ, യോഗങ്ങൾ, യാഗങ്ങൾ, ജ്ഞാനചർച്ചകൾ — ഇവയെല്ലാം മതിയാകട്ടെ; മോക്ഷം നൽകുന്നത് ഭക്തിയേയാണ്." ഇതൊക്കെ നാരദൻ ഭക്തിയോട് വിശദീകരിച്ചു. സുതൻ പറയുന്നു: "നാരദൻ ഭക്തിയുടെ യഥാർത്ഥ സ്വഭാവം വ്യക്തമാക്കുമ്പോൾ, ഭക്തി, എല്ലാ മംഗലങ്ങളുമുള്ളവൾ, നാരദനോട് പറഞ്ഞു." "നാരദാ, നീ എത്ര ഭാഗ്യവാനാണ്! എന്റെ അതുല്യമായ പ്രേമം നിനക്കുണ്ട്. ഞാൻ നിന്നെ ഒരിക്കലും ഉപേക്ഷിക്കില്ല; എന്നും നിന്റെ ഹൃദയത്തിൽ നിലകൊള്ളും." "ദയാമയനായ സന്യാസിയെ, നീയാണു എന്റെ ദുഃഖം ഒരു നിമിഷത്തിൽ നീക്കിയത്. എന്റെ രണ്ട് മക്കൾക്ക് ജ്ഞാനവും ബോധവും ഇല്ല; അതിനാൽ, അവരെ ഉണർത്തൂ, ഉണർത്തൂ." സുതൻ പറയുന്നു: "ഭക്തിയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട്, നാരദൻ കരുണയോടെ, തന്റെ വിരൽകൊണ്ട് അവരെ ഉണർത്താൻ തുടങ്ങി." "അവരുടെ ചെവിക്ക് അടുത്ത് വായ് വെച്ച്, ഉണർത്താൻ ഉണർത്താൻ വിളിച്ചു: 'ജ്ഞാനാ, ഉണരൂ! വൈരാഗ്യാ, ഉണരൂ!'" "വേദങ്ങൾ, വേദാന്തം, ഗീത — ഇവ ആവർത്തിച്ച്, ഉണർത്താൻ ശ്രമിച്ചു; ഒടുവിൽ, അവരൊക്കെ കുറെ പ്രയാസത്തോടെ എഴുന്നേറ്റു." "അവരുടേയും കണ്ണുകൾ തുറക്കാൻ കഴിയാതെ, കൊതുകിന്റെ പോലെ, ക്ഷീണിച്ച ശരീരങ്ങൾ, വരണ്ട മരമുപോലെ, ചാര നിറം, ക്ഷീണിതരായി, പന്തലിച്ചു." "അവരെ വിശപ്പാൽ ക്ഷീണിച്ചും വീണ്ടും ഉറങ്ങുന്നതും കണ്ടു, നാരദൻ ആലോചിച്ചു: 'എന്ത് ചെയ്യണം?'" "ഉറക്കം എങ്ങനെ വരുന്നു? ഈ വൃദ്ധത എങ്ങനെ വരുന്നു?" എന്ന് ചിന്തിച്ചുകൊണ്ട്, ഭാർഗവൻ ഗോവിന്ദനെ ഓർക്കാൻ തുടങ്ങി. അപ്പോൾ തന്നെ, ആകാശത്തിൽ നിന്ന് ഒരു ശബ്ദം ഉരുണ്ടു: "മഹർഷേ, ദുഃഖിക്കേണ്ട; നിന്റെ പരിശ്രമം ഫലപ്രദമാകും; സംശയമില്ല." "ഈ ഉദ്ദേശത്തിനായി, മഹർഷേ, പുണ്യകർമ്മങ്ങൾ ചെയ്യുക; സജ്ജന്മാർ, പുണ്യത്തോടെ അലങ്കരിച്ചവർ, നിന്റെ പ്രവൃത്തിയെ പ്രഖ്യാപിക്കും." "ആ പുണ്യപ്രവൃത്തി നടത്തുമ്പോൾ, അവരിരുവരിൽ നിന്നുള്ള ഉറക്കവും വൃദ്ധതയും ഉടൻ അകറ്റും; ഭക്തി ലോകമാകമാനം പടരും." "ആ ആകാശവാണി എല്ലാവരും കേട്ടു; നാരദൻ അതിശയത്തോടെ പറഞ്ഞു: 'ഇത് എനിക്ക് അറിയില്ലായിരുന്നു.'" "നാരദൻ ചോദിച്ചു: 'ഈ ദിവ്യവാണിയിലൂടെ കാര്യങ്ങൾ രഹസ്യമായി തുടരുന്നു. ആ മാർഗം എന്താണ്? എന്ത് പ്രവൃത്തി ചെയ്യണം? അവരുടേയും ഉദ്ദേശം പൂർത്തിയാക്കാൻ എന്ത് ചെയ്യണം?