ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

പണ്ഡിതന്മാർ അവരുടെ ഭാര്യമാരോടൊപ്പം കാളകളെപ്പോലെ സന്തോഷംകൊണ്ടു ജീവിക്കുന്നു; അവർ പുത്രന്മാരെ ജനിപ്പിക്കുന്നതിൽ നിപുണരാണ്, liberation അഥവാ മോക്ഷം നേടുന്നതിൽ അശക്തരാണ്. യഥാർത്ഥ വൈഷ്ണവത്വം എവിടെയും കാണാനില്ല, മതപരമ്പരകളുടെ നേതാക്കളിൽ പോലും; അതിനാൽ സത്യത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ സാരഭാഗം എല്ലായിടത്തും നഷ്ടമായിരിക്കുന്നു. എന്നാൽ, ഇതൊക്കെയാണ് കാലത്തിന്റെ സ്വഭാവം; ആരെയാണ് കുറ്റപ്പെടുത്താൻ? അതിനാൽ, കമലനയനനായ ഭഗവാൻ, എല്ലാം സഹിച്ചു, സമീപത്തായി നിലകൊള്ളുന്നു. സൂതൻ പറയുന്നു: ഈ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ, അവരിൽ വലിയ അത്ഭുതം നിറഞ്ഞു. ഭക്തി വീണ്ടും സംസാരിച്ചു: “ഇതും കേൾക്കട്ടെ, ശൗനക.” ഭക്തി പറഞ്ഞു: “ദേവന്മാരിൽ ഏറ്റവും ജ്ഞാനിയായ സന്യാസീ, നീയാണു ഭാഗ്യശാലി; എന്റെ സൗഭാഗ്യത്താൽ നീ ഇവിടെ വന്നിരിക്കുന്നു. ഈ ലോകത്ത് സത്‌പുരുഷന്മാരുടെ ദർശനം എല്ലാ സിദ്ധികളും നൽകുന്നു.” “വിജയം, വിജയം, മായയുടെ ആധാരമായ ദേഹമുള്ളവനു, ഒരൊറ്റ വാക്കിൽ എല്ലാ വാക്കുകളും സൃഷ്ടിക്കുന്നവനു! അവന്റെ കൃപയാൽ ധ്രുവൻ ശാശ്വത അവസ്ഥയിലേക്ക് എത്തി. ബ്രഹ്മയുടെ പുത്രനായ, എല്ലാ മംഗല്യങ്ങളുടെ പാത്രമായവനു ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു.” ശ്രീമദ്‌ ഭാഗവതത്തിന്റെ മഹത്വം – രണ്ടാം അധ്യായം. ഭക്തിയുടെ ദുഃഖം മാറ്റാൻ നാരദന്റെ പരിശ്രമം. നാരദൻ പറഞ്ഞു: “കുഞ്ഞേ, നീയിങ്ങനെ വ്യർത്ഥമായി ദുഃഖിക്കുന്നു, മനസ്സിൽ അനാവശ്യമായ ആശങ്ക നിറഞ്ഞു. ശ്രീകൃഷ്ണന്റെ കമലപാദങ്ങൾ ഓർത്താൽ, നിന്റെ ദുഃഖം മാറും.” “അവൻ തന്നെയാണ് ദ്രൗപദിയെ കൗരവരുടെ ദുരിതത്തിൽ നിന്ന് രക്ഷിച്ചവനും, ഗോപികമാരെ സംരക്ഷിച്ചവനും. ആ കൃഷ്ണൻ ഇപ്പോൾ എവിടെയാണ്?” “പക്ഷേ, ഭക്തി, നീ അവനു ജീവനിലും പ്രിയപ്പെട്ടവളാണ്. നീ വിളിക്കുമ്പോൾ, ഭഗവാൻ താഴ്ന്നവരുടെ വീടുകളിലേക്കും വരുന്നു.” “ആദ്യത്തെ മൂന്ന് യുഗങ്ങളിൽ, സത്യം, ജ്ഞാനം, വൈരാഗ്യം എന്നിവ liberation-നു മാർഗമാണ്; എന്നാൽ കലിയിൽ, ഭക്തി മാത്രമാണ് ബ്രഹ്മനുമായി ഏകത്വം നൽകുന്നത്.” “ഇതാണു തീരുമാനിച്ച്, ചൈതന്യസ്വരൂപനായവൻ, നിന്റെ സ്വഭാവത്തിൽ, പരമാനന്ദത്തിന്റെ ഭംഗിയുള്ള രൂപത്തിൽ, കൃഷ്ണന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവളായി നിന്നെ സൃഷ്ടിച്ചു.” “കൈകൾ കൂപ്പി, നീ ഒരിക്കൽ ചോദിച്ചു: ‘ഞാൻ എന്ത് ചെയ്യണം?’ അപ്പോൾ കൃഷ്ണൻ നിന്നോട് ഉപദേശിച്ചു: ‘എന്റെ ഭക്തന്മാരെ പോഷിപ്പിക്കൂ.’” “നീ ആ കല്പന സ്വീകരിച്ചു, ഹരി സന്തോഷിച്ചു. അവൻ മുക്തിയെ ദാസിയായി നൽകി, ഈ രണ്ട് – ജ്ഞാനവും വൈരാഗ്യവും – നിന്നെ അനുഗമിച്ചു.” “വൈകുണ്ഠത്തിൽ, നീ നിന്റെ യഥാർത്ഥ രൂപത്തിൽ പോഷിപ്പിക്കുന്നു; ഭൂമിയിൽ, ഭക്തന്മാരെ പോഷിപ്പിക്കാൻ നീ നിഴൽരൂപത്തിൽ പ്രത്യക്ഷമാകുന്നു.” “മുക്തിയും, ജ്ഞാനവും, വൈരാഗ്യവും കൂടെ, നീ ഭൂമിയിൽ എത്തിയിരിക്കുന്നു; കൃതയുഗത്തിൽ തുടങ്ങിയും, ദ്വാപരയുഗം അവസാനിച്ചുവരെയും നീ വലിയ സന്തോഷത്തിൽ നിലകൊണ്ടു.” “കലിയിൽ, മുക്തി, കുപ്രഭാവം കൊണ്ടു നശിച്ചു; നിന്റെ കല്പന പ്രകാരം, അവൾ വീണ്ടും വൈകുണ്ഠത്തിലേക്ക് തിരിച്ചു പോയി.” “മോക്ഷം ഇവിടെ വരുകയും പോകുകയും ചെയ്യുന്നു, നീ ഓർത്താൽ; ഈ രണ്ടിനെ, നീ പുത്രന്മാരായി ആക്കി, നിന്റെപക്കൽ സംരക്ഷിക്കുന്നു.” “നിന്റെ അവഗണന കാരണം, ഈ രണ്ട് പുത്രന്മാർ കലിയുഗത്തിൽ ക്ഷീണിച്ച് വൃദ്ധരായി മാറിയിരിക്കുന്നു; എന്നിരുന്നാലും, നീ ആശങ്കപ്പെടേണ്ട, ഞാൻ ഒരു മാർഗം കണ്ടെത്തും.” “ഭംഗിയുള്ളവളേ, കലിയുഗം പോലൊരു യുഗം ഇല്ല; ആ യുഗത്തിൽ, ഞാൻ നിന്നെ എല്ലാ വീടുകളിലും, എല്ലാ ജനങ്ങളിൽ സ്ഥാപിക്കും.” “മറ്റു കർമ്മങ്ങൾ ഉപേക്ഷിച്ച്, വലിയ ഉത്സവങ്ങൾക്കു മുൻഗണന നൽകി, അപ്പോൾ ഞാൻ ഹരിയെ സേവിക്കില്ല, നിന്നെ ലോകത്ത് വ്യാപിപ്പിക്കില്ല.” “ഈ കലിയുഗത്തിൽ, നിന്നെ അനുഗമിക്കുന്ന ജീവികൾ – പാപികളായിട്ടും – ഭയമില്ലാതെ കൃഷ്ണക്ഷേത്രത്തിലേക്ക് പോകും.” “ഹൃദയത്തിൽ സ്നേഹരൂപമായ ഭക്തി നിറഞ്ഞവർക്കു, അശുദ്ധ ജീവികൾക്ക് അവർക്ക് ഹാനി വരുത്താൻ കഴിയില്ല, സ്വപ്നത്തിൽ പോലും.” “ഭൂതങ്ങൾ, പ്രേതങ്ങൾ, പിശാചുകൾ, അസുരന്മാർ – ഭക്തി നിറഞ്ഞ മനസ്സുള്ളവരെ സ്പർശിച്ചാലും, അവർക്ക് കീഴടങ്ങാൻ കഴിയില്ല.” “തപസ്സു, വേദങ്ങൾ, ജ്ഞാനം, കർമ്മങ്ങൾ – ഇവയാൽ ഹരിയെ നേടാൻ കഴിയില്ല; ഭക്തിയാൽ മാത്രം – ഗോപികമാരാണ് ഇതിന്റെ തെളിവ്.” “ആയിരക്കണക്കിന് മനുഷ്യജന്മങ്ങൾ കഴിഞ്ഞ്, ഭക്തിയിലേക്കുള്ള സ്നേഹം ഉണരുന്നു; കലിയിൽ, ഭക്തി, ഭക്തി – ഭക്തിയാൽ കൃഷ്ണൻ നേരിട്ട് നിന്റെ മുന്നിൽ വരുന്നു.” “ഭക്തിക്ക് വിരോധമുള്ളവർ മൂന്ന് ലോകങ്ങളിലും മുങ്ങുന്നു; ഒരിക്കൽ, ദുർവാസാ ഒരു ഭക്തിയെ അവഹേളിച്ചതിനാൽ ദുരിതം അനുഭവിച്ചു.” “വ്രതങ്ങൾ മതിയാകും, തീർത്ഥാടനം മതിയാകും, യോഗങ്ങൾ മതിയാകും, യജ്ഞങ്ങൾ മതിയാകും, ജ്ഞാനചർച്ചകൾ മതിയാകും – മോക്ഷം നൽകുന്നത് ഭക്തി മാത്രമാണ്.” സൂതൻ പറയുന്നു: നാരദൻ ഭക്തിയുടെ യഥാർത്ഥ സ്വരൂപം പറഞ്ഞതോടെ, ഭക്തി, എല്ലാ മംഗല്യങ്ങളാൽ സമ്പന്നയായവൾ, നാരദനോട് പറഞ്ഞു. ഭക്തി പറഞ്ഞു: “നാരദാ, നീ എത്ര ഭാഗ്യശാലിയാണ്! എന്റെ മേൽ നിന്റെ സ്നേഹം അക്ഷയമാണ്. ഞാൻ നിന്നെ ഒരിക്കലും വിടില്ല; നിന്റെ ഹൃദയത്തിൽ എപ്പോഴും ഞാൻ നിലകൊള്ളും.” “ദയാനിധിയായ സന്യാസീ, നീ എന്റെ ദുഃഖം ഒരു നിമിഷത്തിൽ നീക്കി. എന്റെ രണ്ടു പുത്രന്മാർക്ക് ചൈതന്യം ഇല്ല – അതിനാൽ, അവരെ ഉണർത്തൂ, ഉണർത്തൂ.” സൂതൻ പറയുന്നു: ഭക്തിയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട്, നാരദൻ കരുണയിൽ നിറഞ്ഞു, അവരെ ഉണർത്താൻ തന്റെ വിരൽതുമ്പുകൾ കൊണ്ട് തൊട്ടു. അവന്റെ വായ് അവരുടെ ചെവിക്ക് അടുത്ത് വച്ചു, ഉച്ചത്തിൽ വിളിച്ചു: “ജ്ഞാനാ, വേഗം ഉണരൂ! വൈരാഗ്യാ, ഉണരൂ!” വേദങ്ങൾ, വേദാന്തം, ഗീത – ഇവ വീണ്ടും വീണ്ടും ജപിച്ചു, ഉണർത്താൻ ശ്രമിച്ചു; കഠിന ശ്രമത്തിൽ, അവർ എങ്ങിനെങ്കിലും എഴുന്നേറ്റു. അവരിൽ ഇരുവരും കണ്ണുകൾ തുറക്കാൻ കഴിയാതെ, തൊണ്ടയോടെ, കരകയറ്റം കൊണ്ടു, അവരുടെ ശരീരം ഉണങ്ങിയ മരത്തുണ്ടുപോലെ ചാര നിറത്തിൽ, ക്ഷീണിച്ചിരിക്കുന്നു. അവരെ വിശപ്പിൽ ക്ഷയിച്ചവരായി, വീണ്ടും ഉറങ്ങുന്നതു കണ്ടു, സന്യാസി ആലോചനയിൽ മുങ്ങി – എന്താണ് ചെയ്യേണ്ടത്? “അഹ്, എങ്ങനെ ഉറക്കം വരുന്നു, എങ്ങനെ ഈ വൃദ്ധത ഉണരുന്നു?” എന്നിങ്ങനെ ചിന്തിച്ചുകൊണ്ട്, ഭാർഗവൻ ഗോവിന്ദനെ ഓർത്തു. അന്നേ, ആകാശത്തിൽ നിന്ന് ഒരു ശബ്ദം മുഴങ്ങി: “സന്യാസീ, നീ ദുഃഖപ്പെടേണ്ട; നിന്റെ പരിശ്രമം ഫലമുണ്ടാകും, സംശയമില്ല.” “ഈ ഉദ്ദേശ്യത്തിന്, ദേവന്മാരിൽ ജ്ഞാനിയായ സന്യാസീ, നീ പുണ്യകർമ്മങ്ങൾ ചെയ്യണം. സത്പുരുഷന്മാർ, പുണ്യത്തിൽ അലങ്കരിച്ചവർ, നിന്റെ പ്രവൃത്തിയെ പ്രഖ്യാപിക്കും.” “ആ പുണ്യപ്രവൃത്തി ചെയ്താൽ, അവരിൽ ഉറക്കം, വൃദ്ധത ഉടൻ മാറും, ഭക്തി എല്ലായിടത്തും വ്യാപിക്കും.” അങ്ങനെ ആകാശവാണി എല്ലാവരും കേട്ടു, നാരദൻ അതിൽ അത്ഭുതം കൊണ്ടു പറഞ്ഞു: “ഇത് ഞാൻ അറിയുന്നില്ലായിരുന്നു!