ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ലോകത്തിൽ ഭൗതികസുഖം നൽകുന്ന ചിന്താമണി, സ്വർഗ്ഗസമ്പത്തുകൾ നൽകുന്ന കല്പവൃക്ഷം—ഇവയെക്കാൾ അപൂർവവും മഹത്തായതുമാണ്, തൃപ്തനായ ഗുരുവിൻ്റെ അനുഗ്രഹം നൽകുന്ന വൈകുണ്ഠം. അതു തന്നെ യോഗികൾക്കു പോലും ദുർലഭമാണ്. ശൗനകമുനിയേ, നിന്റെ ഹൃദയത്തിൽ സ്നേഹം ഉണർന്നതിനാൽ, ഞാൻ യുക്തിയോടെ ആലോചിച്ചശേഷം, എല്ലാ ശാസ്ത്രങ്ങളുടെ സാരവും ഭവഭയത്തെ ദൂരീകരിക്കുന്നതുമായ ഒരു മഹത്തായ സത്യം പറഞ്ഞുതരാം. കൃഷ്ണഭക്തിയെ പ്രബലമാക്കുകയും, കൃഷ്ണനെ തൃപ്തിപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യുന്ന ആ മഹത്തായ കഥ ഞാൻ പറയാം; അതിനാൽ ശ്രദ്ധയോടെ കേൾക്കണം. കാലസർപ്പൻ്റെ ഭയാനകമായ നഖങ്ങളിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടാൻ, കീരനാണ് ഈ കലിയുഗത്തിൽ ശ്രീമദ്‌ഭാഗവതം എന്ന മഹാപുരാണം പ്രഭാഷിച്ചത്. മനസ്സിനെ ശുദ്ധീകരിക്കാൻ ഇതിന് സമം മറ്റൊന്നുമില്ല; പൂർവ്വജന്മസുകൃതമുള്ളവർക്ക് മാത്രമേ ഭാഗവതം ലഭ്യമാകൂ. പരീക്ഷിതൻ സഭയിൽ ഇരുന്ന് ഈ കഥ ശ്രവിക്കാൻ തയ്യാറായപ്പോൾ, ശുകദേവനും അവിടെ സന്നിഹിതനായിരുന്നു. ദേവതകൾ എല്ലാം അവിടെ വന്നു, അമൃതം നിറഞ്ഞ ഒരു കലശം കൊണ്ടുവന്നു. അവർ ശുകദേവനെ നമസ്കരിച്ച് പറഞ്ഞു: “നാം അമൃതം കൊണ്ടുവന്നുവെങ്കിലും, ഭാഗവതകഥയുടെ അമൃതം ഞങ്ങൾക്കു നൽകണം.” പിന്നീട്, ഒരു വിനിമയത്താൽ രാജാവിന് അമൃതം കിട്ടേണ്ടതായിരുന്നു; എന്നാൽ ദേവതകൾക്ക് ഭാഗവതകഥയുടെ അമൃതം ലഭിക്കുമായിരുന്നു. “ഇവിടെ അമൃതം എവിടെയാണ്, കഥകൾ എവിടെയാണ്, ഗ്ലാസ് എവിടെയാണ്, മഹാരത്നം എവിടെയാണ്?”—എന്ന് ബ്രഹ്മരാതൻ ദേവന്മാരെ പരിഹസിച്ചു. ഭക്തിയില്ലാത്തവരെ തിരിച്ചറിഞ്ഞ്, അവർക്കു ഭാഗവതകഥയുടെ അമൃതം അദ്ദേഹം നൽകുന്നില്ല. ദേവന്മാർക്കും പോലും ഈ കഥകൾ ദുർലഭമാണ്. രാജാവിൻ്റെ മോക്ഷം കണ്ടപ്പോൾ സൃഷ്ടാവനും അത്ഭുതപ്പെട്ടു; സത്യലോകത്തിൽ തുലാമുറപ്പിച്ച്, അജൻമൻ മോക്ഷസാധനങ്ങളെ തൂക്കിയിരിക്കുകയായിരുന്നു. മറ്റു ഗ്രന്ഥങ്ങൾ ചെറുതാണ്, ഇതോ ഗൗരവത്തിൽ മഹത്താണ്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ എല്ലാ മഹർഷിമാരും അത്ഭുതത്തിൽ ആകൃഷ്ടരായി. ഭാഗവതം ദൈവത്തിൻ്റെ തന്നെ രൂപമാണെന്ന് അവർ നിരീക്ഷിച്ചു; കലിയുഗത്തിൽ ഇതു കേൾക്കുകയോ വായിക്കുകയോ ചെയ്താൽ ഉടൻ തന്നെ വൈകുണ്ഠഫലം ലഭിക്കും. ഏഴു ദിവസത്തിനകം ഇത് ശ്രവിച്ചാൽ, എല്ലാ വിധത്തിലും മോക്ഷം ലഭിക്കുന്നു. പണ്ടെ, കാരുണ്യപരമായ സനകാദികൾ നാരദനോട് ഇതു പറഞ്ഞതായിരുന്നു. ദൈവർഷിയായ നാരദൻ ബ്രഹ്മസംബന്ധം കൊണ്ടു ഭാഗവതം കേട്ടെങ്കിലും, ഏഴുദിവസം ശ്രവിക്കേണ്ട രീതിയെ കുറിച്ച് കുമാരന്മാർ വിശദീകരിച്ചു. ശൗനകൻ ചോദിച്ചു: “ലോകബന്ധനങ്ങളിൽ നിന്ന് മോചിതനും എല്ലായിടത്തും സഞ്ചരിക്കുന്നവനുമായ നാരദൻ എങ്ങനെ യജ്ഞശാലയിൽ ഉണ്ടായിരുന്നവരോടു സ്നേഹവും ബന്ധവും അനുഭവിച്ചു?” സൂതൻ പറഞ്ഞു: “ശ്രദ്ധയോടെ കേൾക്കൂ; ഭക്തിയോടെ നിറഞ്ഞ കഥ ഞാൻ ഇവിടെ പറയാം. ശുകദേവൻ എന്നെ ശിഷ്യനായി കരുതി രഹസ്യമായി പറഞ്ഞതാണിത്. വിശാലാ എന്ന സ്ഥലത്ത്, നാല് വിശുദ്ധ സന്യാസിമാർ സന്മിത്രത്തിനായി ഒന്നിച്ചു കൂടിയപ്പോൾ അവിടെ നാരദൻ വന്നെത്തി.” കുമാരന്മാർ ചോദിച്ചു: “ബ്രാഹ്മണാ, എന്തുകൊണ്ട് നിന്റെ മുഖം ഉണങ്ങിയിരിക്കുന്നു? മനസ്സിൽ ദുഃഖവും വിഷമവും കാണുന്നു. എവിടേക്കാണ് നീ പാഞ്ഞുപോകുന്നത്? എവിടുനിന്നാണ് വരുന്നത്? ഇപ്പോൾ നീ ഒരു സാധാരണ മനുഷ്യൻ പോലെ, സ്വത്ത് നഷ്ടപ്പെട്ടവനായി ശൂന്യഹൃദയനായി തോന്നുന്നു. അസക്തനാകേണ്ടവനു ഇതൊന്നും യോജിക്കുന്നില്ല—കാരണം പറയൂ.” നാരദൻ പറഞ്ഞു: “ഭൂമിയെ ഞാൻ പര്യടിച്ചു, അതിനെ പരമമായതെന്ന് കരുതി. പുഷ്കരം, പ്രയാഗം, കാശി, ഗോദാവരി തുടങ്ങിയ തപോഭൂമികളിൽ ഞാൻ സന്ദർശിച്ചു. ഹരിക്ഷേത്രം, കുരുക്ഷേത്രം, ശ്രീരംഗം, സേതുബന്ധം തുടങ്ങിയ വിശുദ്ധസ്ഥലങ്ങളിലും സഞ്ചരിച്ചു. എവിടെയും മനസ്സു തൃപ്തിപ്പെടുത്തുന്ന ആനന്ദം എനിക്ക് ലഭിച്ചില്ല; ഇപ്പോൾ ഭൂമി കലി എന്ന അധർമ്മസഖുവിനാൽ പീഡിതമാണ്. സത്യം, തപം, ശുദ്ധി, കാരുണ്യം, ദാനം—ഇവ ഒന്നുമില്ല. ദാരിദ്ര്യത്തിൽ കഴിയുന്ന ജീവികൾ വെറും വയറു നിറയ്ക്കാനും കപടമായി സംസാരിക്കാനും മാത്രം ജീവിക്കുന്നു. ജനങ്ങൾ മന്ദബുദ്ധികളും ദുർഭാഗ്യവാന്മാരുമാണ്; നല്ലവർ വളരെ കുറവാണ്, അവരും കപടത്തിൽ മുഴുകുന്നു; സന്ന്യാസികളും വീട്ടുവഴക്കങ്ങൾ നിലനിര്‍ത്തുന്നു. യുവതികൾ വീട്ടിൽ അധികാരം പിടിക്കുന്നു; ഭർത്താവിന്റെ സഹോദരന്മാർ ഉപദേശം നൽകുന്നു; മക്കളെ ലാഭത്തിനായി വിൽക്കുന്നു; ഭർത്താവും ഭാര്യയും തമ്മിൽ അസഹിഷ്ണുത വളരുന്നു. ആശ്രമങ്ങൾ വിദേശികൾ തടഞ്ഞിരിക്കുന്നു; പുണ്യനദികൾക്കും അങ്ങനെ തന്നെ; ദുഷ്ടർ ദേവാലയങ്ങൾ നശിപ്പിച്ചു. യോഗിയും സിദ്ധനും ജ്ഞാനിയുമോ നല്ലവനുമോ ഇല്ല; കലിയുഗത്തിന്റെ കാട്ടുതീയിൽ എല്ലാ ധാർമികാനുഷ്ഠാനങ്ങളും ചിതലായിരിക്കുന്നു. ഗ്രാമങ്ങൾ കള്ളന്മാരാൽ പീഡിതമാണ്; ദ്വിജന്മാർ ശിവന്റെ ത്രിശൂലത്തിൽ പറ്റിക്കപ്പെടുന്നു; സ്ത്രീകൾ, മുടി ചിതറിച്ച്, കാമാസക്തികളായി മാറുന്നു. കലിയുടെ ദോഷങ്ങൾ കണ്ടു ഞാൻ ഭൂമിയിൽ ചുറ്റി സഞ്ചരിച്ചു; അങ്ങനെ കൃഷ്ണന്റെ ലീലാഭൂമിയായ യമുനാതീരത്ത് ഞാൻ എത്തി. അവിടെ ഞാൻ ഒരു അത്ഭുതം കണ്ടു—കേൾക്കൂ മഹർഷിമാരേ: ഒരു യുവതി അവിടെ ഇരുന്നു, വിഷമത്താൽ തളർന്ന മനസ്സോടെ. അവളുടെ അടുത്ത് രണ്ട് വയോധികർ, ബോധം കെട്ട്, ശ്വാസം മന്ദമായി കിടക്കുന്നു; അവൾ അവരെ സേവിക്കുകയും, ഉണർത്താൻ ശ്രമിക്കുകയും, അവരോടു കരയുകയും ചെയ്തു. അവൾ ദിശകളിലാകെ രക്ഷകനായി നോക്കി; അവളുടെ തന്നെ രൂപം നൂറുകണക്കിന് സ്ത്രീകൾ വീശിപ്പിടിച്ചു ഉണർത്താൻ ശ്രമിച്ചു. ഇത് ദൂരം നിന്നു കണ്ട ഞാൻ അത്ഭുതത്തോടെ സമീപിച്ചു. എന്നെ കണ്ട യുവതി ഉണർന്നു, ഉത്കണ്ഠയോടെ പറഞ്ഞു: “മഹർഷേ, ഒരു നിമിഷം നിന്നു എന്റെ വിഷമം മാറ്റി തരിക; നിന്റെ ദർശനം ലോകത്തിലെ പാപങ്ങൾ മുഴുവനും നശിപ്പിക്കുന്നു. നിന്റെ വാക്കുകൾ കൊണ്ട് എനിക്ക് ആശ്വാസം ലഭിക്കും; വലിയ ഭാഗ്യം വന്നാൽ മാത്രമേ നിന്റെ സാന്നിധ്യം ലഭിക്കൂ.” നാരദൻ ചോദിച്ചു: “നീ ആരാണ്? ഈ രണ്ട് പേർ ആരാണ്? ഈ കമലനയനസ്ത്രീകൾ ആരാണ്? ദേവി, നിന്റെ ദുഃഖത്തിന്റെ കാരണമെന്തെന്ന് വിശദമായി പറയൂ.” അവൾ പറഞ്ഞു: “എനിക്ക് ഭക്തി എന്നു പേരുണ്ട്; ഇവരാണ് എന്റെ മക്കൾ, ജ്ഞാനനും വൈരാഗ്യനും, ഇപ്പോൾ കാലഘട്ടത്തിന്റെ സ്വാധീനത്തിൽ വൃദ്ധരായി ക്ഷയിച്ചു കിടക്കുന്നു. ഗംഗയെ മുന്നിൽ വെച്ച് ഇവരും മറ്റു പുണ്യനദികളും എന്നെ ഓർത്ത് എന്നെ സേവിക്കാനായി ഇവിടെ വന്നിട്ടുണ്ട്; ദേവതകളും എന്നെ സേവിച്ചിട്ടും എനിക്ക് യഥാർത്ഥമായ ശുഭം ലഭിച്ചിട്ടില്ല. മഹർഷേ, ഞാൻ പറയുന്ന എന്റെ കഥ ശ്രദ്ധയോടെ കേൾക്കൂ; ഇത് സുപ്രസിദ്ധമായതാണെങ്കിലും, കേൾക്കുമ്പോൾ നിനക്ക് ആനന്ദം ലഭിക്കും.