ഭഗവാന് കൃഷ്ണന് അരുളിച്ചെയ്തു: "ഭയപ്പെടേണ്ട, ഞാന് ആ ബാലനെ ഈ കടുത്ത തപസ്സില് നിന്ന് പിന്തിരിപ്പിക്കും. നിങ്ങള് നിങ്ങളുടേത് ആയ രാജ്യങ്ങളിലേക്ക് മടങ്ങിപ്പോകുവിന്. അവന് എന്നോടൊപ്പം ഐക്യമായതുകൊണ്ടാണ്, ഉത്താനപാദന്റെ പുത്രന്മാരേ, നിങ്ങളുടെ ശ്വാസം തടയപ്പെട്ടത്." അതിനുശേഷം, സൂതന് പറഞ്ഞു: തന്റെ رعാജ്യത്തിലെ ജനങ്ങള്ക്ക് ദോഷം സംഭവിക്കാതിരിക്കാനും, ധര്മത്തിന്റെ എല്ലാ വശങ്ങളും അറിയാനുമുള്ള ആഗ്രഹത്തോടുകൂടി, യുദ്ധിഷ്ഠിരന് ദേവവ്രതന് അര്പ്പിച്ചിരുന്ന സ്ഥലത്തേക്ക് പോയി. അതേസമയം, അവന്റെ സഹോദരന്മാര് എല്ലാവരും പൊന്നാല് അലങ്കരിച്ച കുതിരകളോടുകൂടിയ രഥങ്ങളില് അനുഗമിച്ചു. മഹർഷിമാരായ വ്യാസന്, ധൗമ്യന് മുതലായവര് കൂടെ ഉണ്ടായിരുന്നു. ഭഗവാന് കൃഷ്ണനും ധനഞ്ജയനുമൊപ്പം രഥത്തില് എത്തിയപ്പോള്, അവരില് രാജാവ് യക്ഷന്മാരുടെ ഇടയില് കുബേരനെപ്പോലെ പ്രകാശിച്ചു. ഭൂമിയിൽ വീണുകിടക്കുന്ന ഭീഷ്മനെ, സ്വർഗ്ഗത്തിൽ നിന്നും വീണുപോയ ഒരു ദേവനെപ്പോലെ, പാണ്ഡവന്മാരും അവരുടെ അനുയായികളും ചക്രധാരിയായ കൃഷ്ണനുമൊപ്പം വന്ദിച്ചു. അവിടെ, ബ്രാഹ്മണന്മാരിൽ പ്രധാനികളായ മഹർഷിമാരും, ദൈവീയമഹർഷിമാരും, രാജർഷിമാരും ഭരതവംശത്തിലെ ശ്രേഷ്ഠനായ ഭീഷ്മനെ കാണാൻ സംഗമിച്ചു. പർവതൻ, നാരദൻ, ധൗമ്യൻ, ബദരായണൻ, ബൃഹദശ്വൻ, ഭരദ്വാജൻ ശിഷ്യന്മാരോടുകൂടി, രേണുകാപുത്രൻ എന്നിവരൊക്കെ അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു. വസിഷ്ഠൻ, ഇന്ദ്രപ്രമദൻ, തൃത, ഗൃത്സമദൻ, അസിതൻ, കക്ഷിവാൻ, ഗൗതമൻ, അത്രി, കൗശികൻ, സുദർശനൻ എന്നിവരും അവിടെ സന്നിഹിതരായിരുന്നു. പുണ്യഹൃദയന്മാരായ ബ്രഹ്മരതൻ മുതലായ മറ്റു മഹർഷിമാരും ശിഷ്യന്മാരോടൊപ്പം, കശ്യപൻ, അംഗിരസ് മുതലായവരും അവിടെയെത്തി. അവിടെ സംഗമിച്ചിരുന്ന ഈ മഹാന്മാരെ, ഭഗ്യശാലികളായവരെ, ധർമ്മജ്ഞനായും ദേശകാലവിഭാഗം അറിയുന്നവനുമായ വസുക്കളുടെ ശ്രേഷ്ഠൻ ഭീഷ്മൻ ആദരവോടെ സ്വീകരിച്ചു. അവൻ തന്റെ യഥാർത്ഥ മഹത്വം അറിയുന്ന കൃഷ്ണനെ, സർവ്വലോകാധിപതിയായും ഹൃദയത്തിൽ വാസം ചെയ്യുന്നവനുമായും, തന്റെ മായയാൽ രൂപം ധരിച്ചവനുമായും ആരാധിച്ചു. വിനയത്തോടെയും സ്നേഹത്തോടെയും ഇരുന്ന പാണ്ഡവന്മാരോട്, കണ്ണുകൾ കണ്ണീരാൽ മങ്ങിയ അവരോട്, ഭീഷ്മൻ അരുള്ചെയ്തു: "ഹായ്! എത്ര ദു:ഖകരവും അന്യായവുമാണ്! ധർമ്മപുത്രന്മാരായ നിങ്ങൾ, ബ്രാഹ്മണന്മാരോടും ധർമ്മത്തോടും അച്യുതനോടും ഭക്തിയുള്ളവരായ നിങ്ങൾ, ഇങ്ങനെ കഷ്ടപ്പെടാനും ദു:ഖം അനുഭവിക്കാനും യോഗ്യരല്ല. മഹാബലശാലിയായ പാണ്ഡു പോയതോടെ, കുഞ്ഞുങ്ങളെക്കൊണ്ട് വിധവയായ കുന്തി, പുനപ്പുനർന്നു നിങ്ങൾക്കുവേണ്ടി അനേകം കഷ്ടങ്ങൾ സഹിച്ചു. നിങ്ങൾക്കുണ്ടായ എല്ലാ ദു:ഖങ്ങളും കാലത്തിന്റെ ക്രിയയാണെന്ന് ഞാൻ കരുതുന്നു; ലോകവും അതിലെ ഭൂപാലകരും കാലത്തിന്റെ നിയന്ത്രണത്തിലാണ്, മേഘങ്ങൾ കാറ്റ് കൊണ്ടുപോകുന്നതുപോലെ. ധർമ്മപുത്രൻ രാജാവായിരിക്കുമ്പോഴും, ഭീമൻ ഗദയുമായി നിലകൊള്ളുമ്പോഴും, അർജ്ജുനൻ ഗാണ്ഡീവം പിടിച്ചിരിക്കുമ്പോഴും, കൃഷ്ണൻ നിങ്ങളുടെ സുഹൃത്തായിരിക്കുമ്പോഴും, എങ്ങനെയാണ് ദു:ഖം സംഭവിക്കേണ്ടത്? അവന്റെ ഉദ്ദേശം ആരും അറിയുന്നില്ല; അന്വേഷിക്കുന്നവരും പണ്ഡിതന്മാരും പോലും അതിൽ ആശയക്കുഴപ്പത്തിലാവുന്നു. അതിനാൽ, ഭരതശ്രേഷ്ഠനായ രാജാവേ, ഇതെല്ലാം വിധിയുടെ ക്രമീകരണമായാണ് മനസ്സിലാക്കേണ്ടത്; ഇങ്ങനെ വിധിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നതുകൊണ്ട്, രക്ഷിതാവില്ലാത്ത ജനത്തെ നീ രക്ഷിക്കണം. ഇവൻ തന്നെ ആദിനാരായണനായ ഭഗവാനും, വൃഷ്ണികളിൽ മറഞ്ഞ് ലോകത്തെ മായയാൽ ഭ്രമിപ്പിക്കുന്നവനുമാണ്. അവന്റെ ഏറ്റവും രഹസ്യമായ ശക്തി ഭഗവാൻ ശിവനും, ദൈവമഹർഷി നാരദനും, ഭഗവാൻ കപിലനും മാത്രം അറിയുന്നു. നീ അമ്മാവനായി, പ്രിയസുഹൃത്തായി, ഉപദേശകനായി, ദൂതനായി, സാരഥിയായി സ്നേഹത്താൽ സമീപിച്ചിരിക്കുന്നവൻ, സർവ്വജീവാത്മാവായും, സമദർശിയുമായും, അദ്വൈതനും, അഹങ്കാരമില്ലാത്തവനുമായവനാണ്. അവൻ ജനങ്ങളുടെ മനസ്സിൽ വിഭിന്നതകൾ സൃഷ്ടിച്ചാലും അവനിൽ കുറ്റമൊന്നുമില്ല. എങ്കിലും, ഭക്തിയിൽ ഏകPOINTമായവരോടുള്ള അവന്റെ കരുണയെ കാണുക; ഞാൻ ജീവിതം വിടുന്ന സമയത്ത് തന്നെ കൃഷ്ണൻ സ്വയം എന്റെ മുന്നിൽ വന്നിരിക്കുന്നു. യോഗി ഭക്തിയോടെ അവനിൽ മനസ്സുനിർത്തി അവന്റെ നാമം ഉച്ചരിച്ചാൽ, അവൻ ഈ ശരീരം വിട്ടുപോകുമ്പോൾ എല്ലാ വാഞ്ഛകളും കർമ്മങ്ങളും വിട്ടുതരുന്നു. ദേവദേവനായ ഭഗവാൻ, ചിരിമുഖത്തോടും, രക്തവാർന്ന കണ്ണുകളോടും, പ്രകാശമുള്ള കമലമുഖത്തോടും, നാലു കൈകളോടും, എന്റെ ധ്യാനപഥമായ് എന്റെ മുമ്പിൽ നില്ക്കട്ടെ, ഞാൻ ഈ ശരീരം ഉപേക്ഷിക്കുന്നതുവരെ അവൻ കാത്തിരിക്കട്ടെ." സൂതൻ പറഞ്ഞു: ഇതു കേട്ട യുദ്ധിഷ്ഠിരൻ, അമ്പുകുത്തിയ കിടക്കയിൽ കിടക്കുന്ന ഭീഷ്മനോട് വിവിധ കർത്തവ്യങ്ങളെക്കുറിച്ച് ചോദിച്ചു; മഹർഷിമാർ ആകാംക്ഷയോടെ കേട്ടുനിന്നു. ജനങ്ങളുടെ സ്വഭാവം, വർണ്ണം, ആശ്രമം എന്നിവയെ അനുസരിച്ച് നിർദ്ദിഷ്ടമായ കർത്തവ്യങ്ങളെക്കുറിച്ചും, വൈരാഗ്യ-സംഗങ്ങളുടെ ലക്ഷണങ്ങളെക്കുറിച്ചും, ദാനധർമ്മം, രാജധർമ്മം, മോക്ഷം, സ്ത്രീധർമ്മം, ഭഗവദ്ഭക്തി, അവയുടെ വിഭാഗങ്ങളും യോഗസമ്പ്രദായങ്ങളും എന്നിവയെക്കുറിച്ചും സംക്ഷിപ്തവും വിശദവുമായും ചോദിച്ചു. സത്യജ്ഞനായ ഭീഷ്മൻ, ധർമ്മം, അർത്ഥം, കാമം, മോക്ഷം എന്നിവയുടെ ലക്ഷ്യങ്ങളും മാർഗ്ഗങ്ങളും, ഇതിഹാസങ്ങളിലൂടെയും കഥകളിലൂടെയും വിശദീകരിച്ചു. ഇങ്ങനെ ധർമ്മം expound ചെയ്യുമ്പോൾ, യോഗികൾ ഇഷ്ടപ്പെടുന്ന, ഇച്ഛാമൃത്യുവിന് അനുയോജ്യമായ ഉത്തരായണകാലം എത്തി. അപ്പോൾ, ആയിരം നദികളപോലെ ഒഴുകിയിരുന്ന തന്റെ വാക്ക് പിൻവലിച്ച്, എല്ലാ ബന്ധങ്ങളെയും വിട്ട്, പ്രപഞ്ചപുരുഷനായ കൃഷ്ണനിൽ മനസ്സു ഏകാഗ്രമാക്കി; പിതാംബരം ധരിച്ച, നാലു കൈകളുള്ള, മുന്നിൽ നില്ക്കുന്ന, കണ്ണ് മടക്കാത്ത കൃഷ്ണനിൽ. ശുദ്ധമായ ഏകാഗ്രതയോടെ, എല്ലാ അശുഭതകളും ദു:ഖങ്ങളും ഇല്ലാതാക്കി, യുദ്ധത്തിലെ ക്ഷീണം കൺകണ്ടു മാറ്റി, എല്ലാ ഇന്ദ്രിയപ്രവൃത്തികളും നിർത്തി, ഭീഷ്മൻ ജനാർദ്ദനനെ സ്തുതിച്ചു: "ഇങ്ങനെ, എന്റെ മനസ്സിലെ渴ി ഇല്ലാതാക്കി, സാത്വതശ്രേഷ്ഠനായ, സർവ്വവ്യാപിയായ, സ്വാനന്ദം പ്രാപിച്ചിട്ടും, ജനനത്തിന്റെ തുടക്കം ആയ പ്രകൃതിയിൽ ചിലപ്പോൾ പ്രവേശിക്കുന്ന കൃഷ്ണനിൽ സ്തിരമായി നില്ക്കുന്നു. മൂന്നു ലോകത്തിന്റെയും ആനന്ദമായ, താമാലവൃക്ഷനിറംപോലെയുള്ള, സൂര്യപ്രഭയുള്ള വസ്ത്രം ധരിച്ച, വളയുന്ന മുടിയാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട, കമലമുഖം അർജ്ജുനന്റെ സ്നേഹിതനായ കൃഷ്ണനിൽ എന്റെ ഭക്തി സ്ഥിരമായിരിക്കട്ടെ. യുദ്ധഭൂമിയിൽ, പരിശ്രമത്തിൽ വിയർപ്പ് മുഖത്ത്, കുതിരപ്പൊടിയിൽ മുടി മങ്ങിയ, കിരീടം തിളങ്ങുന്ന, എന്റെ അമ്പുകൾ കൊണ്ട് ത്വക് തുളഞ്ഞ, ആ കൃഷ്ണൻ എനിക്കു സാന്നിധ്യമായിരിക്കട്ടെ. യുദ്ധരംഗത്ത് തന്റെ സുഹൃത്തിന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടു, രഥം ഇരുവശ സൈന്യങ്ങൾക്കിടയിൽ നിർത്തി, ശത്രുസൈന്യത്തെ രക്ഷിച്ചുകൊണ്ടു നിന്ന, പാർത്ഥന്റെ സുഹൃത്തായ കൃഷ്ണനിൽ എന്റെ ഭക്തി സ്ഥിരമായിരിക്കട്ടെ. ശത്രുസൈന്യത്തെ കണ്ടു, ബന്ധു-ഹത്യയിൽ തെറ്റുണ്ടെന്നു കരുതി, അർജ്ജുനൻ മുഖം തിരിച്ചപ്പോൾ, ആത്മജ്ഞാനത്തോടെ അവന്റെ സംശയം നീക്കിയ കൃഷ്ണന്റെ പാദപദ്മങ്ങളിൽ പരമഭക്തി എനിക്കുണ്ടാകട്ടെ. എന്റെ പ്രതിജ്ഞ പാലിക്കാൻ തന്റെ പ്രതിജ്ഞ ഉപേക്ഷിച്ച്, രഥത്തിൽ നിന്ന് ചാടിയ്, മേൽവസ്ത്രം വീണുപോയി, ചാവുകോയ്ത്തു പിടിച്ച്, ഗജസുരനെ കൊല്ലാൻ ഹരിയെത്തിയതുപോലെ ഓടിയെത്തിയ കൃഷ്ണൻ എനിക്കു രക്ഷയായിരിക്കട്ടെ. മുഴുവൻ അമ്പുകൾ കൊണ്ട് തുളഞ്ഞ്, വില്ല് തകർന്നു, ശരീരം രക്തത്തിൽ മുക്കി, ശത്രു എനിക്കു നേരെ ഓടിയെത്തിയപ്പോൾ, ആ മുഖുന്ദൻ എനിക്കു അഭയം തന്നവനാകട്ടെ. അർജ്ജുനന്റെ രഥത്തിൽ കയറിക്കൊണ്ടു, കൈയിൽ കശയും ചാവുകോയ്ത്തും പിടിച്ച്, അവിടുത്തെ സുന്ദര്യം കാണാൻ, മരണപ്പെട്ടവരൊക്കെ തന്റെ സ്വരൂപം പ്രാപിച്ച കൃഷ്ണനിൽ, മരണസമയത്ത് എന്റെ ഭക്തി സ്ഥിരമായിരിക്കട്ടെ.