ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

മധുസൂദനനായ भगവനേ, എന്റെ മനസ്സ് മറ്റൊന്നിലുമല്ലാതെ നിത്യേന നേരിട്ട് ഭക്തിപൂർവ്വം നിന്നിലേക്കു ഒഴുകട്ടെ—ഗംഗാനദി സമുദ്രത്തിലേക്കു തടസ്സമില്ലാതെ ഒഴുകുന്നതുപോലെ. കൃഷ്ണാ, കൃഷ്ണന്റെ സ്നേഹിതനായവനേ, വൃഷ്ണിവംശത്തിലെ പ്രധാനിയായവനേ, ദുഷ്ടന്മാരെ സംഹരിക്കുന്നവനേ, രാജവംശങ്ങളിൽ അഗ്നിയായി പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നവനേ, മോക്ഷം നൽകുന്ന ശക്തിയുള്ളവനേ, ഗോവിന്ദാ, പശുക്കൾക്കും ബ്രാഹ്മണന്മാർക്കും ദേവന്മാർക്കും ദുഃഖം നീക്കുന്നവനേ, യോഗേശ്വരനായ ഗുരുവേ, ഞങ്ങൾ നമസ്കരിക്കുന്നു. ഇങ്ങനെ പ്രിതയായ കുന്തി ഭഗവാനെ മധുരവാക്കുകളിൽ വാഴ്ത്തിയപ്പോൾ, സർവ്വമംഗളനായ വൈകുണ്ഠനാഥൻ മൃദുലമായൊരു പുഞ്ചിരിയോടെ അവളെ തന്റെ മായയിൽ ആകർഷിച്ചപോലെ നോക്കി. ഭഗവാൻ സ്നേഹപൂർവ്വം അവളോട് വിടപറഞ്ഞ് ഹസ്തിനാപുരത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു. എന്നാൽ തന്റെ നഗരത്തിലേക്ക് സ്ത്രീകളോടൊപ്പം പോകുവാൻ ഉദ്ദേശിച്ചപ്പോൾ രാജാവ് അദ്ദേഹത്തെ സ്നേഹത്താൽ തടഞ്ഞു. വ്യാസനും മറ്റു മഹർഷികളും അത്ഭുതകരമായ പ്രവൃത്തികൾ ചെയ്യുന്ന കൃഷ്ണനും, ചരിത്രങ്ങളിലൂടെ ഉപദേശിച്ചിട്ടും, രാജാവിന് അതൊന്നും മനസ്സിലായില്ല—വ്യസനത്തിൽ മുങ്ങിയതുകൊണ്ടു. തന്റെ സുഹൃത്തുക്കളുടെ വധം ഓർത്തുകൊണ്ട്, ധർമ്മപുത്രനായ രാജാവിന് മനസ്സിൽ വല്ലാതെ വേദനയുണ്ടായി; സാധാരണ മനുഷ്യരുടെപോലെയുള്ള ആശക്തിയിലും മോഹത്തിലും ആഴപ്പെട്ടു, ബ്രാഹ്മണന്മാരേ, അദ്ദേഹം ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു: “ഹാ, എന്റെ ഹൃദയത്തിൽ വേരൂന്നിയ അജ്ഞാനം നോക്കൂ! മറ്റൊരാളുടെ ശരീരത്തിനുവേണ്ടി ഞാൻ അനേകം സൈന്യങ്ങളെ കൊല്ലാൻ കാരണമായിരിക്കുന്നു. പതിനായിരം പതിനായിരം വർഷങ്ങൾ നരകത്തിൽ നിന്നു മോചിതനായാലും, ഞാൻ ബാലന്മാരെയും ബ്രാഹ്മണന്മാരെയും സുഹൃത്തുക്കളെയും ബന്ധുക്കളെയും പിതാക്കളെയും സഹോദരന്മാരെയും ഗുരുക്കളെയും ഹാനിപ്പിച്ച പാപത്തിൽ നിന്നു മോചിതനാകില്ല. ജനങ്ങളെ സംരക്ഷിക്കുന്ന രാജാവിന് ധർമ്മയുദ്ധത്തിൽ ശത്രുക്കളെ കൊല്ലുന്നതു പാപമല്ലെന്നു ഉപദേശങ്ങൾ പറയുമ്പോഴും, അതൊന്നും എന്റെ മനസ്സിൽ ആശ്വാസം നൽകുന്നില്ല. സ്ത്രികളോടുണ്ടായ ശത്രുത്വം—അവരുടെ ബന്ധുക്കൾ കൊല്ലപ്പെട്ടതുകൊണ്ടു, ഗൃഹസ്ഥരുടെ പ്രവൃത്തികളാൽ ഉണ്ടാകുന്നതു—ഞാൻ നീക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല. എങ്ങനെ ചെളി വെള്ളം ശുദ്ധമാക്കാൻ കഴിയില്ലോ, മദ്യം മദ്യത്തിന്റെ കറപോകാൻ കഴിയില്ലോ, അതുപോലെ ജീവനുള്ളവരെ കൊല്ലുന്നതു യാഗങ്ങൾകൊണ്ടു ശുദ്ധീകരിക്കാൻ കഴിയില്ല. രാജകുമാരാ, ഇപ്പോൾ പരമരഹസ്യമുള്ള ഒരു മന്ത്രം കേൾക്കൂ; ഏഴു രാത്രികൾ ഈ മന്ത്രം ജപിച്ചാൽ ആകാശത്തിൽ സഞ്ചരിക്കുന്ന ജീവികളെ കാണാൻ കഴിയും. ‘ഓം, ശ്രീ വാസുദേവായ നമഃ.’ ഈ മന്ത്രം ജപിച്ച്, യോഗ്യമായ സ്ഥലം, കാലം എന്നിവ അറിഞ്ഞ്, വിവിധ വസ്തുക്കൾ ഉപയോഗിച്ച് ഭഗവാനെ അർപ്പണങ്ങൾകൊണ്ടും പൂജിക്കണം. ശുദ്ധജലം, പുഷ്പങ്ങൾ, കാട്ടിൽ ലഭിക്കുന്ന മൂല, പഴങ്ങൾ, ഇളം തണ്ടുകൾ, പുതുതായി ഉടുത്ത വസ്ത്രങ്ങൾ, പ്രത്യേകിച്ച് പ്രിയപ്പെട്ട തുളസീപത്രങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ച് ഭഗവാനെ ആരാധിക്കണം. മണ്ണോ, വെള്ളമോ, മറ്റ് ഘടകങ്ങളോ ഉപയോഗിച്ച് നിർമ്മിച്ച പ്രതിമ ലഭിച്ചാൽ, ആത്മനിയന്ത്രണവും മനസ്സിന്റെ സമാധാനവും വാക്കിന്റെ നിയന്ത്രണവും അഹാരത്തിൽ അളവുമുള്ള ജ്ഞാനിയാകണം ആരാധിക്കാൻ. ഉയർന്ന വന്ദനങ്ങൾകൊണ്ട് വാഴ്ത്തപ്പെടുന്ന ഭഗവാൻ, തന്റെ അതിശയകരമായ ശക്തിയാൽ, സ്വേച്ഛയാൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെടും; അവനെ ഹൃദയത്തിൽ സ്മരിക്കണം. മുമ്പ് ചെയ്ത എല്ലാ സേവകളും, മന്ത്രസ്ഥാപിതമായ ഭഗവത്വരൂപത്തിൽ, മനസ്സിൽ മന്ത്രത്തിൽ ലയിച്ചുകൊണ്ട് സമർപ്പിക്കണം. ശരീരവും മനസ്സും വാക്കും ഉപയോഗിച്ച്, ഹൃദയത്തിൽ നിന്ന് ഉത്ഭവിക്കുന്ന ഭക്തിയോടെ സേവിച്ചാൽ മാത്രം ഭഗവാൻ യഥാർത്ഥത്തിൽ ആരാധിക്കപ്പെടുന്നു. കപടത്വം ഇല്ലാതെ, ശരിയായ രീതിയിൽ ഭഗവാനെ ആരാധിക്കുന്നവർക്കു, ഭഗവാൻ ഭക്തിയിൽ വർദ്ധനവും, സാധാരണ കർമ്മങ്ങൾകൊണ്ട് ലഭിക്കാത്ത പരമശ്രേയസ്സും നൽകുന്നു. ഇന്ദ്രിയസുഖങ്ങളിൽ നിന്ന് വിരക്തനായവൻ, നിരന്തരവും സത്യസന്ധവുമായ ഭക്തിയോഗം ഉപയോഗിച്ച് ഭഗവാനെ ആരാധിക്കണം—പൂർണ്ണമായ മോക്ഷത്തിനായി. ഇങ്ങനെ ഉപദേശം ലഭിച്ചതിനുശേഷം, രാജകുമാരൻ ഭഗവാന്റെ പാദചിഹ്നങ്ങൾ കൊണ്ട് പുണ്യമായ മധുവനത്തിലേക്ക് ഭക്തിപൂർവ്വം പ്രദക്ഷിണം ചെയ്തു, നമസ്കരിച്ചു. അവിടേക്ക് പോയശേഷം, വ്രതങ്ങൾ ആചരിച്ച്, ശുദ്ധമായ മനസ്സോടെ, ഗുരുവിന്റെ ഉപദേശപ്രകാരം പരമാത്മാവിനെ സേവിച്ചു. മൂന്നു രാത്രികൾക്ക് ഒറ്റത്തവണ, വിൽവം, കൊറ്റപ്പഴം എന്നിവ മാത്രം ഭക്ഷിച്ച്, ഒരുമാസം ഹരിയെ ആരാധിച്ചു. രണ്ടാം മാസത്തിൽ, ആറാം ദിവസങ്ങളിൽ വീണ ഇലകളും പുല്ലും മുതലായവ ഉപയോഗിച്ച് ഭക്ഷണം ഒരുക്കി, ഭഗവാനെ പൂജിച്ചു. മൂന്നാം മാസം, ഒൻപതാം ദിവസങ്ങളിൽ മാത്രം വെള്ളം കഴിച്ച്, ധ്യാനത്തിൽ ലയിച്ച് ഭഗവാനെ സമീപിച്ചു. നാലാം മാസം, പന്ത്രണ്ടാം ദിവസങ്ങളിൽ മാത്രം വായുവിൽ നിലകൊണ്ടു, ശ്വാസം നിയന്ത്രിച്ച് ഭഗവാനിൽ മനസ്സു ലയിപ്പിച്ചു. അഞ്ചാം മാസം, രാജകുമാരൻ ശ്വാസത്തെ പൂർണ്ണമായി നിയന്ത്രിച്ച്, ഒരു കാലിൽ നിൽക്കയും, അചഞ്ചലനായി പരമാത്മാവിൽ ധ്യാനം ചെയ്യുകയും ചെയ്തു. മനസ്സിനെ എല്ലായിടത്തുനിന്നും പിൻവലിച്ച് ഹൃദയത്തിൽ, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾക്കും ഘടകങ്ങൾക്കും ആധാരമായ സ്ഥലത്ത്, ഭഗവാന്റെ രൂപത്തിൽ ലയിപ്പിച്ചു; മറ്റൊന്നും കണ്ടില്ല. പ്രകൃതിയും മഹാഭൂതങ്ങളും ഉൾക്കൊള്ളുന്ന പരമേശ്വരനെ അനുസ്മരിച്ചപ്പോൾ, മൂന്നു ലോകങ്ങളും വിറെച്ചു. രാജകുമാരൻ ഒരു കാലിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ, ഭൂമി അവന്റെ വലിയ വിരൽ അമർത്തിയിടത്ത്, ആനയുടെ പീഠം കീഴോട്ടു ചായുന്നതുപോലെ ചായിച്ചു. അവൻ സർവ്വഭൂതാത്മാവിൽ ധ്യാനത്തിൽ ലയിച്ചപ്പോൾ, ഇന്ദ്രിയങ്ങളുടെ വാതിൽ അടച്ച അവന്റെ അചഞ്ചലമായ ഏകാഗ്രതയാൽ ലോകങ്ങളും ദേവതകളും ശ്വാസം മുട്ടി, ഹരിയുടെ ശരണത്തേക്ക് ഓടി. ദേവന്മാർ പറഞ്ഞു: “പ്രഭോ, സകലഭൂതങ്ങളിലും ഇങ്ങനെ പ്രാണനിയന്ത്രണം നടത്തുന്നത് ഞങ്ങൾ അറിഞ്ഞിട്ടില്ല. ദയവായി ഞങ്ങൾ അനുഭവിക്കുന്ന ഈ ബുദ്ധിമുട്ടിൽ നിന്ന് മോചനം നൽകേണമേ; ഞങ്ങൾ പരമാശ്രയനായ നിങ്ങളെ അഭയാർത്ഥിച്ചു വന്നിരിക്കുന്നു.