ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

പ്രപഞ്ചത്തിന്‍റെ നാഥനായ കൃഷ്ണനോട്, കുന്തിദേവി തന്റെ ഹൃദയത്തിൽ പാണ്ഡവന്മാരോടും വൃഷ്ണികളോടും ഉള്ള ശക്തമായ സ്നേഹബന്ധം തകർക്കണമെന്ന് പ്രാർത്ഥിച്ചു. “പ്രഭോ, എല്ലാം നിറയ്ക്കുന്നവനേ, ഈ ബന്ധനം നീ മുറിച്ചുതരേണം,” എന്നായിരുന്നു അവളുടെ ഹൃദയാര്ത്ഥി. പിന്നെ, “മധുസൂദനാ, എന്റെ മനസ്സ് മറ്റൊന്നിലേക്കും തിരിയാതിരിക്കട്ടെ. ഗംഗാനദി സമുദ്രത്തിലേക്ക് ഒഴുകുന്നതുപോലെ, എന്റെ ഭക്തിയും അനന്തമായി നേരിട്ട് നിനക്കായിരിക്കും,” എന്നു കുന്തി വീണ്ടും പ്രാർത്ഥിച്ചു. അതിനുശേഷം അവൾ കൃഷ്ണനെ അനേകം നാമങ്ങളിൽ സ്തുതിച്ചു: “കൃഷ്ണനേ, കൃഷ്ണന്റെ സുഹൃത്തേ, വൃഷ്ണികളിൽ ശ്രേഷ്ഠനേ, അധർമികളെ സംഹരിക്കുന്നവനേ, രാജവംശങ്ങളിൽ അഗ്നിയെപ്പോലുള്ളവനേ, മോക്ഷം നൽകുന്ന ശക്തിയുള്ളവനേ, പശുക്കൾക്കും ബ്രാഹ്മണന്മാർക്കും ദേവന്മാർക്കും കഷ്ടതകൾ അകറ്റുന്നവനേ, യോഗേശ്വരനേ, സർവ്വജ്ഞനേ, ഞാൻ നിനക്കു നമസ്കരിക്കുന്നു.” കുന്തിയുടെ ഈ മധുരമായ സ്തുതികൾ കേട്ട്, സകലമംഗളസ്വരൂപനായ വൈകുണ്ഠനാഥൻ സാവധാനം പുഞ്ചിരിച്ചു, തന്റെ മായയാൽ അവളെ അലോസരപ്പെടുത്തുന്നവനായി. അവളോട് സ്നേഹപൂർവ്വം വിടപറഞ്ഞ് കൃഷ്ണൻ ഹസ്തിനാപുരത്തിലേക്ക് കടന്നു. എന്നാൽ, തന്റെ നഗരത്തിലേക്ക് സ്ത്രീകളോടൊപ്പം യാത്രചെയ്യാൻ ഉദ്ദേശിച്ചപ്പോൾ, രാജാവ് സ്നേഹത്താൽ കൃഷ്ണനെ തടഞ്ഞു. വ്യാസനും മറ്റു മഹർഷിമാരും, അത്ഭുതകരമായ കൃത്യങ്ങൾ ചെയ്യുന്ന കൃഷ്ണനും, ചരിത്രങ്ങളിലൂടെ ഉപദേശിച്ചിട്ടും, രാജാവിന്‍റെ മനസ്സ് ദുഃഖത്തിൽ മുങ്ങിയിരുന്നതിനാൽ അവൻ ഒന്നും മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ധർമ്മപുത്രനായ രാജാവ്, സുഹൃത്തുക്കളുടെ നാശത്തെ ഓർത്ത്, ആശക്തിയും മോഹവും നിറഞ്ഞ സാധാരണ മനുഷ്യരുടെ മനസ്സോടെ സംസാരിച്ചു. “എന്റെ പാപപൂർണ്ണമായ ഹൃദയത്തിൽ ആഴമായ അജ്ഞാനം കാണൂ! മറ്റൊരാളുടെ ശരീരത്തിനായി ഞാൻ അനേകം സൈന്യങ്ങളുടെ മരണത്തിന് കാരണമായിരിക്കുന്നു. പതിനായിരം പതിനായിരം വർഷങ്ങൾ ഞാൻ നരകത്തിൽ നിന്ന് മോചിതനായാലും, കുട്ടികൾക്കും ബ്രാഹ്മണന്മാർക്കും സുഹൃത്തുക്കൾക്കും ബന്ധുക്കൾക്കും പിതാക്കന്മാർക്കും സഹോദരന്മാർക്കും ഗുരുക്കന്മാർക്കും ഹാനി വരുത്തിയ പാപത്തിൽ നിന്ന് മോചനം കിട്ടില്ല. ധർമ്മയുദ്ധത്തിൽ ശത്രുക്കളെ കൊല്ലുന്നത് രാജാവിന് പാപമല്ലെന്നു പറഞ്ഞാലും, എനിക്ക് മനസ്സിലാവുന്നില്ല. വീട്ടുകാരുടെ പ്രവർത്തനങ്ങളിൽ നിന്നുണ്ടായ സ്ത്രീകളോടുള്ള വൈരാഗ്യം ഞാൻ മാറ്റാൻ കഴിയുന്നില്ല. ചെളി കൊണ്ട് ചെളി നീക്കാൻ കഴിയില്ല; മദ്യം കൊണ്ട് മദ്യത്തിന്റെ ദോഷം അകറ്റാൻ കഴിയില്ല; അതുപോലെ, ഒരു ജീവിയെ കൊല്ലുന്നതു യാഗങ്ങൾകൊണ്ട് ശുദ്ധീകരിക്കാൻ കഴിയില്ല.” ഇതിനുശേഷം, “രാജകുമാരാ, ഞാൻ നിനക്കു പരമ രഹസ്യമായ ഒരു മന്ത്രം പറയുന്നു. ഏഴു രാത്രികൾ ഈ മന്ത്രം ജപിച്ചാൽ, ആകാശത്ത് സഞ്ചരിക്കുന്ന ജീവികളെ കാണാൻ സാധിക്കും. 'ഓം, ശ്രീ വാസുദേവായ നമഃ' എന്ന ഈ മന്ത്രം ജപിച്ച്, യോഗ്യമായ സ്ഥലത്തും സമയത്തും വിവിധ ദ്രവ്യങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ച് ഭക്ത്യാ പൂജ നടത്തണം. ശുദ്ധജലം, പുഷ്പങ്ങൾ, കാട്ടിൽ ലഭിക്കുന്ന വേരുകൾ, പഴങ്ങൾ, ഇളയ തണ്ടുകൾ, പുതുമയുള്ള വസ്ത്രങ്ങൾ, പ്രത്യേകിച്ച് തുളസിദളങ്ങൾ എന്നിവ ഉപയോഗിച്ച് ഭഗവാനെ ആരാധിക്കണം. ഭൂമി, ജലം മുതലായ ഭൗതിക വസ്തുക്കളാൽ നിർമ്മിച്ച പ്രതിമ ലഭിച്ചാൽ, ആത്മനിയന്ത്രണമുള്ള, സമാധാനമുള്ള, വാക്കിലും ഭക്ഷണത്തിലും നിയന്ത്രണമുള്ളവൻ അതിനെ ആരാധിക്കണം. ഉന്നത ശ്ലോകങ്ങളിൽ സ്തുതിക്കപ്പെടുന്ന ഭഗവാൻ, തന്റെ അതിശയകരമായ ശക്തിയാൽ, സ്വേച്ഛയാൽ പ്രത്യക്ഷമാകും; ഹൃദയത്തിൽ അവനെ ധ്യാനിക്കണം. മുമ്പ് ചെയ്ത എല്ലാ സേവനങ്ങളും, മന്ത്രത്തിൽ അഭിമുഖമായ ഭഗവത്വരൂപത്തേയ്ക്ക് സമർപ്പിക്കണം. ശരീരവും മനസ്സും വാക്കും ഉപയോഗിച്ച് ഹൃദയത്തിൽ നിന്നുയരുന്ന ഭക്തിയോടെ ഭഗവാനെ സേവിക്കുമ്പോൾ, അതാണ് യഥാർത്ഥ ആരാധന. കപടമില്ലാതെ ഭഗവാനെ യഥാർത്ഥത്തിൽ ആരാധിക്കുന്നവർക്കു, അവൻ ഭക്തി വർദ്ധിപ്പിക്കുകയും, സാധാരണ കർമ്മങ്ങൾകൊണ്ട് ലഭിക്കാത്ത പരമോന്നത ഫലവും നൽകുകയും ചെയ്യും. ഇന്ദ്രിയസുഖങ്ങളിൽ നിന്ന് വിരക്തനായവൻ, സ്ഥിരമായ ഭക്തിയോഗത്തിലൂടെ അവനെ ആരാധിച്ചാൽ, സമ്പൂർണ്ണ മോക്ഷം പ്രാപിക്കും.” ഇങ്ങനെ ഉപദേശങ്ങൾ ലഭിച്ച രാജകുമാരൻ ഭഗവാനെ പ്രദക്ഷിണം ചെയ്തു, നമസ്കരിച്ചു, ഭഗവാന്റെ പാദധൂളി പുണ്യമായ മധുവനത്തിലേക്ക് യാത്രയായി. അവിടെ, തപസ്സിനായി കടന്നപ്പോൾ, മഹർഷി നാരായണൻ അകത്തു കടന്നു, രാജാവിന്റെ ആദരവോടെ ഇരുന്ന് സംസാരിച്ചു. നാരദൻ ചോദിച്ചു: “രാജാവേ, നീ ദുഃഖത്തോടെ ദീർഘമായി ചിന്തയിലിരിക്കുകയാണ്. ആഗ്രഹമോ, ധർമ്മമോ, സമ്പത്തോ നിറവേറ്റപ്പെടാത്തതുകൊണ്ടാണോ ഇത്രയും വിഷമം?” രാജാവ് പറഞ്ഞു: “ബ്രാഹ്മണാ, എന്റെ അഞ്ചു വയസ്സുള്ള മകനെയും അവന്റെ അമ്മയെയും ക്രൂരഹൃദയയായ സ്ത്രീ വനത്തിലേക്ക് പിഴവിച്ചു. ആ കുട്ടി മഹർഷിയാണ്. അവൻ അത്യന്തം ദുർബലനായി, വിശന്നും ക്ഷീണിച്ചും കിടക്കുമ്പോൾ, വന്യ മൃഗങ്ങൾ അവനെ ഉപദ്രവിക്കാതിരിക്കണം. ഞാൻ എത്ര ദുർഭാഗ്യവാനാണ്! സ്നേഹത്താൽ എന്റെ മടിയിൽ കയറാൻ ആഗ്രഹിച്ച ആ നിരപരാധിയെ ഞാൻ സ്വീകരിച്ചില്ല—എന്നെ പോലെ പാപിയായവൻ വേറെയുണ്ടോ?” നാരദൻ പറഞ്ഞു: “ജനസംരക്ഷകനേ, ദേവതകൾ സംരക്ഷിക്കുന്ന നിന്റെ മകനെക്കുറിച്ച് നീ ദുഃഖിക്കേണ്ട. അവന്റെ മഹത്വം അറിയാതെ നീ വിലപിക്കുന്നു; അവന്റെ കീർത്തി ലോകമാകെ പരക്കും. ലോകപാലന്മാർക്കു പോലും ദുഷ്കരം ആയ ഒരു പ്രവർത്തി അവൻ ചെയ്തു; ഉടൻ തന്നെ അവൻ നിനക്കു മഹത്തായ കീർത്തി നേടിത്തരും.” മൈത്രേയൻ പറയുന്നു: ദൈവീകമഹർഷിയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട ഭൂമിയുടെ അധിപൻ, രാജസമ്പത്ത് ഉപേക്ഷിച്ച്, തന്റെ മകനേയും അവനെ മാത്രം ചിന്തിച്ചു. അവിടെ, ശുദ്ധീകരിച്ച ശേഷം, ഒരുനാൾ ആ രാത്രി ഉപവാസം പാലിച്ചു, ഏകാഗ്രതയോടെ പരമാത്മാവിനെ സേവിച്ചു. ഓരോ മൂന്ന് രാത്രികൾക്കൊന്നിക്കൽ, ബില്വഫലവും കുളയും കഴിച്ച്, ഒരു മാസം ഹരിയെ ആരാധിച്ചു. രണ്ടാം മാസത്തിൽ, ആറാം ദിവസങ്ങളിലൊന്നിക്കൽ, ഇളം ഇലകളും പുല്ലും മറ്റും ഭക്ഷ്യമായി ഉപയോഗിച്ച് ഭഗവാനെ പൂജിച്ചു. മൂന്നാം മാസത്തിൽ, ഒമ്പതാം ദിവസങ്ങളിൽ മാത്രം വെള്ളം കഴിച്ച്, ധ്യാനത്തിൽ ലീനനായി ഭഗവാനെ സമീപിച്ചു. നാലാം മാസത്തിൽ, പന്ത്രണ്ടാം ദിവസങ്ങളിൽ മാത്രം വായുവിൽ ആശ്രയിച്ച്, പ്രാണായാമം ചെയ്തു, ഭഗവാനെ ധ്യാനിച്ചു. അഞ്ചാം മാസം എത്തിയപ്പോൾ, രാജകുമാരൻ പ്രാണനിഗ്രഹം നേടി, ഒരു കാലിൽ നില്ക്കയാൽ, അചഞ്ചലനായ് പരബ്രഹ്മത്തിൽ ലയിച്ചു. അവൻ തന്റെ മനസ്സിനെ എല്ലായിടത്തുനിന്നും പിൻവലിച്ച് ഹൃദയത്തിൽ കേന്ദ്രീകരിക്കുകയും, അവിടെ ഭഗവാന്റെ രൂപം മാത്രം ധ്യാനിക്കുകയും ചെയ്തു. സകലഭൂതങ്ങളുടെ അധിഷ്ഠാനമായ, മൂലപ്രകൃതിയുടെ ഇശ്വരനായ പരമാത്മാവിനെ അവൻ ധ്യാനിച്ചപ്പോൾ, മൂന്നു ലോകങ്ങളുമാകെ വിറച്ചു. രാജപുത്രൻ ഒരു കാലിൽ നില്ക്കുമ്പോൾ, അവന്റെ വലിയ വിരൽ ഭൂമിയെ അമർത്തി, ആ ഭാഗം ആനയുടെ തൂക്കത്തിൽ നിലം കുനിഞ്ഞതുപോലെ വലിച്ചിട്ടു. അവൻ ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ അടച്ചുകൊണ്ട്, അചഞ്ചലമായ ഏകാഗ്രതയോടെ സർവ്വാത്മാവിനെ ധ്യാനിക്കുമ്പോൾ, ലോകങ്ങളിലെയും ദേവതകളിലെയും ജീവികൾ വിഷമത്തിൽ ആകുലരായി, ഹരിയിൽ അഭയം തേടി.