ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

കുന്തിദേവി ഭഗവാനെ അഭിസംബോധന ചെയ്ത് പറഞ്ഞു: "നിങ്ങളെ ഞാൻ ആദിമില്ലാത്തതും അന്ത്യമില്ലാത്തതുമായ, സകലഭൂതങ്ങളിലുമൊന്നുപോലെ സഞ്ചരിക്കുന്നതുമായ, എല്ലാ ഭേദഭാവങ്ങൾക്കും കാരണം ആകുന്ന, കാലസ്വരൂപനായ ഭരണാധികാരിയായി കരുതുന്നു. പ്രഭോ, ഈ ലോകത്തിൽ നിങ്ങളുടെ മനസ്സിലുള്ള ഉദ്ദേശം ആരും അറിയുന്നില്ല; നിങ്ങളുടെ പ്രവൃത്തികൾ മനുഷ്യരെ വിഡംബന ചെയ്യുന്നതുപോലെയാണ്. നിങ്ങൾക്ക് പ്രിയവും ദ്വേഷവും ഇല്ലെങ്കിലും, മനുഷ്യർ മാത്രമാണ് പാർശ്വപാതം കാണുന്നത്. ഭൂത, മനുഷ്യ, ജലചര എന്നീ വിവിധ രൂപങ്ങളിൽ ജനനം, പ്രവൃത്തികൾ എന്നിവ ഈ അതിജ്ഞാനസ്വരൂപനു വേണ്ടതല്ല, ഈ ലോകത്തിന് അത്രയേറെ വിഡംബനയാണിത്. ഒരിക്കൽ, ഗോപിക ഒരു കയറുകൊണ്ട് നിങ്ങളുടെ ദുഷ്പ്രവൃത്തിക്ക് ശിക്ഷ നൽകുവാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ, ഭയത്താൽ കണ്ണുനീരും കജലും കലർന്ന കണ്ണുകളോടെ തലകുനിച്ച് നിന്നതും, ഭയങ്കരന്മാർ പോലും ഭയപ്പെടുന്ന നിങ്ങളെ ഭയപ്പെടുന്നത് എന്നെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തുന്നു. ചിലർ പറയുന്നു: യദുകുലത്തിൽ ധർമ്മശീലികളുടെ കീർത്തിക്ക് വേണ്ടി, മലയപർവ്വതത്തിൽ ചന്ദനമരം ഉദ്ഭവിക്കുന്നത് പോലെ, അജന്മനായി ജനിച്ചു. മറ്റുചിലർ പറയുന്നു: വസുദേവനും ദേവകിയും അപേക്ഷിച്ചതിനാൽ, ദേവദ്വേഷികളെ നശിപ്പിച്ചു ലോകത്തെ രക്ഷിക്കാനായി അജന്മൻ അവതരിച്ചു. മറ്റുള്ളവർ പറയുന്നു: ഭൂമി ഭാരമേറ്റു സമുദ്രത്തിൽ മുങ്ങാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ ബ്രഹ്മാവിന്റെ അപേക്ഷ പ്രകാരം ഭൂഭാരഹരണത്തിനായി ജനനം സ്വീകരിച്ചു. വിവിധർ പറയുന്നു: അജ്ഞാനത്താൽ, വാസനയാൽ, പ്രവൃത്തിയാൽ പീഡിതരായ ഈ ലോകവാസികൾ കേൾക്കാനും ഓർക്കാനും അനുഭവിക്കാനുമുള്ള മഹാപുണ്യകഥകൾ നടത്താനാണ് നിങ്ങൾ വന്നത്. ഈ കഥകൾ നിരന്തരമായി കേൾക്കുന്നവരും പാടുന്നവരും സ്മരിക്കുന്നവരും സന്തോഷിക്കുന്നവരും ഈ സംസാരസ്രോതസ്സിനെ അവസാനിപ്പിക്കുന്ന നിങ്ങളുടെ പാദകമലങ്ങൾ ഉടൻ ദർശിക്കും. പ്രഭോ, രാജകീയബന്ധങ്ങളാലും അതിനാൽ ഉണ്ടാകുന്ന പാപങ്ങളാലും ബന്ധിതരായ ഞങ്ങൾ, പാണ്ഡവന്മാരും യദുക്കുലവാസികളും, നിങ്ങളുടെ പാദസേവനമല്ലാതെ മറ്റൊന്നും അഭയം ഇല്ലാത്ത ഭക്തജനങ്ങളായ ഞങ്ങളെ നിങ്ങൾ ഉപേക്ഷിക്കുമോ? ഇന്ദ്രിയങ്ങളുടെ നാഥനായ നിങ്ങൾ ദർശിക്കപ്പെടാതെ പോയാൽ, ഞങ്ങൾ പേരും രൂപവും മാത്രമായിരിക്കും—ശൂന്യമായിരിക്കും. ഗദാധര, നിങ്ങളുടെ പാദചിഹ്നങ്ങൾ അലങ്കരിക്കുന്ന ഈ ഭൂമി ഇനി അത്ര ഭാസുരമാവില്ല. നിങ്ങളുടെ കാഴ്ച്ചകൊണ്ടാണ് ഈ ദേശങ്ങൾ സമൃദ്ധമായതും, ഔഷധികളും വൃക്ഷങ്ങളും പാകമായതും, കാടുകളും പർവ്വതങ്ങളും നദികളും സമുദ്രങ്ങളും പുഷ്ടമായതും. അതിനാൽ, ലോകനാഥാ, വിശ്വാത്മാവേ, വിശ്വമൂർത്തിയേ, എന്റെ പാണ്ഡവ-വൃഷ്ണി ബന്ധത്തിൽ ഉള്ള ഈ അതിപ്രബലമായ സ്നേഹബന്ധം നിങ്ങൾ മുറിച്ചുതരേണമേ. മധുസൂദനാ, എന്റെ മനസ്സ് മറ്റൊന്നിലേയ്ക്കുമല്ലാതെ, ഗംഗാനദി സമുദ്രത്തിലേക്ക് ഒഴുകുന്നതുപോലെ, നേരിട്ട് നിങ്ങളിലേക്കേ സ്നേഹത്താൽ ഒഴുകട്ടെ. ശ്രീകൃഷ്ണാ, കൃഷ്ണന്റെ സ്നേഹിതാ, വൃഷ്ണിവംശത്തിൽ പ്രധാനനായവാ, അധർമികളെ സംഹരിക്കുന്നവാ, രാജവംശങ്ങളിൽ അഗ്നിസ്വരൂപിയായവാ, മോക്ഷം നൽകുന്ന ശക്തിയുള്ളവാ, ഗോവിന്ദാ, പശുക്കൾക്കും ബ്രാഹ്മണർക്കും ദേവന്മാർക്കും കഷ്ടം നീക്കുന്നവാ, യോഗേശ്വരാ, സർവ്വവിദ്യാഗുരുവേ, ഞാൻ നിങ്ങളെ വന്ദിക്കുന്നു. ഇങ്ങനെ കുന്തിദേവി ഭഗവാനെ മധുരവാക്യങ്ങളാൽ സ്തുതിച്ചപ്പോൾ, സകലമംഗളസ്വരൂപനായ വൈകുണ്ഠനാഥൻ, തന്റെ മായയാൽ അവളെ വിഡംബനയിലാഴ്ത്തുന്നവനായി, സ്നേഹപൂർവ്വം സ്മിതം ചിരിച്ചു. ഭക്തിപൂർവ്വം വിടപറഞ്ഞ്, ഭഗവാൻ ഹസ്തിനാപുരത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു; എന്നാൽ തന്റെ നഗരത്തിലേക്ക് സ്ത്രീകളോടൊപ്പം പോകാൻ ഒരുങ്ങുമ്പോൾ, രാജാവ് സ്നേഹത്താൽ അവനെ തടഞ്ഞു. വ്യാസനും മറ്റു മഹർഷിമാരും, അത്ഭുതപ്രവൃത്തികളുടെ കർത്താവായ കൃഷ്ണനും ഉപദേശിച്ചിട്ടും, ചരിത്രങ്ങൾകൊണ്ടും ഉപദേശിച്ചിട്ടും, രാജാവ് അതു മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയാതെ ദുഃഖത്തിൽ മുങ്ങിയിരുന്നു. ധർമ്മപുത്രനായ രാജാവ്, സുഹൃത്തുക്കളുടെയും ബന്ധുക്കളുടെയും വധം ഓർത്തു, സ്നേഹത്തിലും മോഹത്തിലും ആകുലനായ മനസ്സോടെ, സാധാരണ മനുഷ്യന്റെ മനസ്സുപോലെ സംസാരിച്ചു: "ഹാ, എന്റെ ഹൃദയത്തിലെ ദുഷ്ടതയിൽ നിന്ന് ജനിച്ച അജ്ഞാനം നോക്കൂ! മറ്റൊരാളുടെ ശരീരത്തിനായി ഞാൻ അനേകം സൈന്യങ്ങളുടെ നാശം വരുത്തി. പതിനായിരം പതിനായിരം വർഷം ഞാൻ നരകത്തിൽ നിന്നും മോചിതനാകുമ്പോഴും, ബാലൻമാരെയും ബ്രാഹ്മണന്മാരെയും സുഹൃത്തുക്കളെയും ബന്ധുക്കളെയും പിതാക്കളെയും സഹോദരന്മാരെയും ഗുരുക്കന്മാരെയും കൊല്ലിയതിന്റെ പാപത്തിൽ നിന്ന് മോചനം ലഭിക്കില്ല. രാഷ്ട്രക്ഷമെന്ന ധർമ്മയുദ്ധത്തിൽ ശത്രുക്കളെ കൊല്ലുന്നത് രാജാവിന് പാപമല്ലെന്ന് പറയുന്നവാക്കുകൾ എനിക്ക് ആശ്വാസം നൽകുന്നില്ല. വീടുതകർത്തവരുടെ പ്രവൃത്തികളാൽ ബന്ധുക്കളെ നഷ്ടപ്പെടുത്തി ദുഃഖിക്കുന്ന സ്ത്രീകളിൽ ജനിച്ച വൈരാഗ്യം ഞാൻ മാറ്റാൻ കഴിയുന്നില്ല. ചെളി തന്നെ ചെളി വൃത്തിയാക്കാൻ കഴിയില്ല; മദ്യം തന്നെ മദ്യത്തിന്റെ മലിനത നീക്കാൻ കഴിയില്ല; അതുപോലെ, ജീവഹത്യ ഒരു യാഗംകൊണ്ട് ശുദ്ധീകരിക്കാൻ കഴിയില്ല. ഇപ്പോൾ, രാജകുമാരാ, ആ പരമരഹസ്യമായ മന്ത്രം ഞാൻ പറയും—ഏഴു രാത്രികൾ ജപിച്ചാൽ ആകാശത്തിൽ സഞ്ചരിക്കുന്ന ജീവികളെ കാണാൻ കഴിയുന്ന മന്ത്രം. 'ഓം, ഭഗവാൻ വാസുദേവായ നമഃ' എന്ന മന്ത്രം കൊണ്ട്, യോഗ്യമായ സ്ഥലത്തും സമയത്തും വൈവിധ്യമാർന്ന ഉപചാരങ്ങൾകൊണ്ട് ഭഗവാനെ ആരാധിക്കണം. ശുദ്ധജലം, പുഷ്പങ്ങൾ, കാട്ടിലുണ്ടാകുന്ന കിഴങ്ങുകൾ, പഴങ്ങൾ, ഇളം ഇലകൾ, പുതുപടങ്ങൾ, പ്രത്യേകിച്ച് പ്രിയപ്പെട്ട തുളസിയിലകൾ കൊണ്ടാണ് ആരാധനം നടത്തേണ്ടത്. മണ്ണിൽ, വെള്ളത്തിൽ അല്ലെങ്കിൽ മറ്റ് വസ്തുക്കളിൽ നിർമ്മിച്ച രൂപം ലഭിച്ചാൽ, ആത്മസംയമനവും ശാന്തിയും വാക്കിലെയും ആഹാരത്തിലും നിയന്ത്രണവും പാലിച്ച്, അതിൽ ഭക്തിപൂർവ്വം ആരാധിക്കണം. ഉയർന്ന ശ്ലോകങ്ങളാൽ സ്തുതിക്കപ്പെടുന്ന ഭഗവാൻ, തന്റെ അതിശയകരമായ ശക്തിയാൽ, സ്വേച്ഛാനിർണയപ്രവൃത്തികളാൽ, മനസ്സിൽ സാന്നിധ്യപ്പെടും; അവനെ ഹൃദയത്തിൽ ധ്യാനിക്കണം. മുൻപ് ചെയ്ത എല്ലാ സേവനങ്ങളും ഇപ്പോൾ മന്ത്രപ്രതിഷ്ഠിതമായ ഭഗവത്വരൂപത്തിൽ, ഹൃദയം മന്ത്രത്തിൽ ലയിപ്പിച്ച് സമർപ്പിക്കണം. ശരീരത്താലും മനസ്സിനാലും വാക്കിനാലും ഹൃദയത്തിൽ നിന്നും ഉദ്ഭവിക്കുന്ന ഭക്തിയാലും ഭഗവാനെ സേവിക്കുമ്പോൾ, യഥാർത്ഥത്തിൽ അവൻ ആരാധിക്കപ്പെടുന്നു. വഞ്ചനയില്ലാതെ യുക്തമായി ഭക്തിയോടെ ആരാധിക്കുന്നവർക്കു, ഭഗവാൻ അവരുടെ ഭക്തി വർദ്ധിപ്പിക്കുകയും, സാധാരണ കർമ്മഫലങ്ങളിൽ ലഭിക്കാത്ത പരമശ്രേയസ്സും നൽകുകയും ചെയ്യുന്നു. ഇന്ദ്രിയസുഖങ്ങളിൽ അസക്തനായവൻ, ഭക്തിയോഗം വഴി നിരന്തരം ഭക്തിയോടെ ഭഗവാനെ ആരാധിച്ചാൽ, പരമമോക്ഷം പ്രാപിക്കും." ഇങ്ങനെ ഉപദേശങ്ങൾ ലഭിച്ച രാജകുമാരൻ, ഭഗവാന്റെ പാദചിഹ്നങ്ങൾ കൊണ്ടു വിശുദ്ധമായ മധുവനത്തിലേക്ക് പ്രദക്ഷിണം ചെയ്ത് നമസ്കരിച്ച് പോയി. അവൻ വ്രതവനത്തിലേക്ക് പോയപ്പോൾ, മഹർഷി രാജാവിന്റെ അകത്തളത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു, യഥാവിധി ആദരപൂർവ്വം സ്വീകരിക്കപ്പെട്ടു, സുഖാസീനനായി ഇരുന്നു സംസാരിച്ചു. നാരദൻ ചോദിച്ചു: "രാജാവേ, ഇങ്ങനെ ദുഃഖത്താൽ മുഖം ഉണങ്ങി, ആലോചനയിൽ മുഴുകി ഇരിക്കാൻ കാരണം എന്താണ്? ആഗ്രഹമോ, ധർമ്മമോ, സമ്പത്തോ ഒന്നുമില്ലാതായതുകൊണ്ടാണോ?" രാജാവ് പറഞ്ഞു: "ബ്രാഹ്മണാ, എന്റെ മകൻ, വെറും അഞ്ചുവയസ്സുള്ള ബാലൻ, അവന്റെ അമ്മയോടൊപ്പം ക്രൂരമായ സ്ത്രീയാൽ വനത്തിൽ പുറത്താക്കപ്പെട്ടു; അവൻ മഹർഷിയാണു. അവൻ അശക്തനായി കാട്ടിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ, തളർന്നും വിശന്നും കിടന്നപ്പോൾ, മൃഗങ്ങൾ അവനെ ഹാനിക്കരുതേ. എന്റെ ദൗർഭാഗ്യം നോക്കൂ! സ്ത്രീയാൽ ജയിക്കപ്പെട്ട ഞാൻ, സ്നേഹത്താൽ എന്റെ മടിയിലേയ്ക്കു വരാൻ ആഗ്രഹിച്ച ആ നിർദോഷ ബാലനെ സ്വീകരിച്ചില്ല—എത്രതാനും താഴ്ന്നവനാണ് ഞാൻ!