ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

കുന്തിദേവി ഭഗവാൻ ശ്രീകൃഷ്ണനോടു് ഭക്തിപൂർവ്വം这样 അഭിവാദ്യം ചെയ്തു: “സകല സൃഷ്ടികൾക്കും അതീതനായ ആദിപുരുഷനായ प्रभുവേ, അകത്തും പുറത്തും എല്ലായിടത്തും നിലകൊള്ളുന്നവനേ, എന്നാൽ സകലജീവന്മാർക്കും അദൃശ്യനായവനേ, ഞാനിങ്ങനെ നമസ്കരിക്കുന്നു. മഹാമായയുടെ മറയിൽ മറഞ്ഞിരിക്കുന്നവനേ, നശിക്കാത്തവനേ, ഭ്രമിച്ച മനസ്സുള്ളവർക്ക് അദൃശ്യനായവനേ, നടൻ വേഷം ധരിച്ചിരിക്കുന്നപോലെ ആത്മാവിനെ മറച്ചിരിക്കുന്നവനേ, ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു. അങ്ങയെപ്പോലെയുള്ള പരമവൈരാഗ്യശാലികളായ സന്ന്യാസികൾക്കും, പവിത്രഹൃദയങ്ങളായ ഋഷികൾക്കും ഭക്തി സ്ഥാപിക്കാനായി അങ്ങ് അവതരിച്ചതാണെങ്കിൽ, ഞങ്ങൾ സ്ത്രീകൾക്ക് അങ്ങയെ ഗ്രഹിക്കാൻ എങ്ങനെ സാധിക്കും? കൃഷ്ണായ്ക്ക്, വാസുദേവനായി, ദേവകിയുടെ പുത്രനായി, നന്ദഗോപനും ഗോപുരക്ഷകനുമായവനായി, ഗോവിന്ദനായവനായി, വീണ്ടും വീണ്ടും ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു. കമലനാഭനായവനേ, കമലമാലധാരിയായവനേ, കമലനയനായവനേ, കമലപാദനായവനേ, അങ്ങെക്കു് നമസ്കാരം. ദുഷ്ടനായ കംസൻ ദേവകിയെ ദീർഘകാലം തടവിൽ പീഡിപ്പിച്ചപ്പോൾ, അങ്ങ് ഹൃഷീകേശനായി അവളെ മോചിപ്പിച്ചു. അതുപോലെ തന്നെ, എനെയും എന്റെ പുത്രന്മാരെയും അനേകം ഭയങ്ങൾക്കിടയിൽ നിന്നു് അങ്ങ് രക്ഷിച്ചു. വിഷം കൊടുത്തപ്പോഴും, മഹാനാളം തീയിൽനിന്നും, മാനുഷഭക്ഷകനായ അസുരന്റെ കാഴ്ചയിൽ നിന്നുമോ, ദുഷ്ടരുടെ സഭയിൽ നിന്നുമോ, കാട്ടിലെ കഷ്ടതകളിൽ നിന്നുമോ, അനേകം ശക്തശാലികളുമായ യുദ്ധങ്ങളിൽ നിന്നുമോ, ദ്രൗണന്റെ അസ്ത്രത്തിൽ നിന്നുമോ, ഹരിയായ അങ്ങ് നമ്മെ സംരക്ഷിച്ചു. ലോകഗുരുവേ, ആപത്തുകൾ വീണ്ടും വീണ്ടും ഞങ്ങൾക്കു് സംഭവിക്കട്ടെ; അങ്ങയെ വീണ്ടും വീണ്ടും കാണാൻ ഞങ്ങൾക്ക് സാധിക്കട്ടെ; കാരണം അങ്ങയെ കാണുമ്പോൾ, പുനർജന്മത്തിന്റെ കഷ്ടതകൾ ഇല്ലാതാകും. ജനനം, സമ്പത്ത്, വിദ്യ, സൗന്ദര്യം—ഇവയിൽ അഹങ്കാരം വളർത്തുന്നവർക്ക് അങ്ങെക്കു് സാക്ഷാത്കരിക്കാൻ കഴിയില്ല; അങ്ങ് എല്ലാം ഉപേക്ഷിച്ചവർക്കു മാത്രം ലഭ്യമാകുന്നവനാണ്. സമ്പത്തില്ലാത്തവർക്കു് അങ്ങ് സമ്പത്താണ്; ഗുണാതീതനായവനേ, ആത്മാരാമനായവനേ, ശാന്തനായവനേ, മോക്ഷത്തിന്റെ പ്രഭുവേ, അങ്ങെക്കു് നമസ്കാരം. ആദിയും അന്തവുമില്ലാത്ത, സകലജന്തുക്കളിലും സമമായി പ്രവർത്തിക്കുന്ന, പരസ്പരവൈരത്തിന്റെ ആധാരമായ, സർവവ്യാപിയായ, കാലസ്വരൂപനായ അങ്ങെക്കു് ഞാൻ അങ്ങയെ അങ്ങനെയുള്ളവനായി കരുതുന്നു. അങ്ങയുടെ മനസ്സിലുള്ള ഉദ്ദേശ്യം ആരും അറിയുന്നില്ല; അങ്ങയുടെ ലോകത്തിലെ പ്രവർത്തികൾ മനുഷ്യരെ പരിഹസിക്കുന്നതുപോലെയാണ്; അങ്ങ് ആരെയും പ്രീതിയോ ദ്വേഷമോ ഇല്ലാത്തവനാണ്, എന്നാൽ മനുഷ്യർ അങ്ങിൽ പക്ഷപാതം കാണുന്നു. പശുക്കളിലും, മനുഷ്യരിലും, ജലചരികളിലുമുള്ള അജനായ, അകർത്താവായ ആത്മാവിന്റെ ജനനവും കർമ്മങ്ങളും പരമപരിഹാസമാണു്. ഗോപിക അമ്മ അങ്ങയെ ദണ്ഡിപ്പിക്കാൻ കയറുകൊണ്ടു് ബന്ധിപ്പിക്കാൻ നോക്കുമ്പോൾ, അങ്ങുടെ കണ്ണുകളിൽ ഭയത്തിന്റെ കണ്ണുനീരും കജലും ചേർന്നിരുന്നു; ഭയക്കേടുള്ളവർ പോലും ഭയപ്പെടുന്ന അങ്ങ് അങ്ങനെയൊരു ഭയത്തോടെ മുഖം താഴ്ത്തിയപ്പോൾ, അതു് എന്നെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തുന്നു. ചിലർ പറയുന്നു: അജനായ അങ്ങ് യദുകുലത്തിലെ ധർമ്മശീലികളുടെ കീർത്തിക്കായി ജനിച്ചു, മലയപർവതങ്ങളിൽ ചന്ദനം വളരുന്നതുപോലെ. മറ്റുചിലർ പറയുന്നു: വാസുദേവനും ദേവകിയും അപേക്ഷിച്ചതിനാൽ ലോകസംരക്ഷണത്തിനും, ദൈവദ്വേഷികളുടെ നാശത്തിനുമായി അജനായ അങ്ങ് അവതരിച്ചതാണെന്ന്. ചിലർ പറയുന്നു: ഭാരംകൂടിയ ഭൂമി സമുദ്രത്തിൽ മുങ്ങിപ്പോകുമ്പോൾ, ബ്രഹ്മാവിന്റെ അപേക്ഷപ്രകാരം ഭൂഭാരഹരണത്തിനായി അങ്ങ് അവതരിച്ചു. മറ്റുചിലർ പറയുന്നു: അജ്ഞാനവും ആസക്തിയും കർമ്മഫലവും മൂലം ദുരിതം അനുഭവിക്കുന്ന മനുഷ്യർ കേൾക്കാനും ഓർക്കാനും യോഗ്യമായ കഥകൾ നടത്താനാണ് അങ്ങ് അവതരിച്ചത്. അങ്ങയുടെ കഥകൾ സ്ഥിരമായി കേൾക്കുന്നവർ, പാടുന്നവർ, സ്തുതിക്കുന്നവർ, ഓർക്കുന്നവർ, ആനന്ദിക്കുന്നവർ—അവർ ഈ ഭവസാഗരത്തിൽനിന്ന് മോക്ഷം നൽകുന്ന അങ്ങയുടെ കമലപാദങ്ങൾ ദ്രുതത്തിൽ സാക്ഷാൽക്കരിക്കും. പ്രഭുവേ, രാജധാനിയുടെയും, അതിലെ പാപങ്ങളുടെയും ബന്ധത്തിൽ അകപ്പെട്ടിട്ടും, അങ്ങുടെ കമലപാദങ്ങൾ ഒഴികെ മറ്റൊന്നും അഭയം ഇല്ലാത്ത ഞങ്ങളുടെപോലെയുള്ള ഭക്തന്മാരെ അങ്ങ് ഉപേക്ഷിക്കുമോ? പാണ്ഡവരും, യദുക്കളും, ഞങ്ങൾ എല്ലാവരും, അങ്ങ് ഹൃഷീകേശനായി ദർശനമില്ലെങ്കിൽ, പേരും രൂപവും മാത്രം ഉള്ളവരാണ്. ഗദാധരാ, അങ്ങുടെ ചിഹ്നങ്ങൾ അണിഞ്ഞ കമലപാദങ്ങൾ അലങ്കരിക്കുന്ന ഈ ഭൂമി ഇനി അങ്ങ് വിടുമ്പോൾ ഇങ്ങനെ ദീപ്തിയോടെ ഇല്ല. അങ്ങുടെ കാഴ്ചകൊണ്ടു് ഈ ദേശങ്ങൾ സമൃദ്ധമാണ്; ഔഷധികളും വൃക്ഷങ്ങളും പാകമായിരിക്കുന്നു; കാടുകളും മലകളും നദികളും സമുദ്രങ്ങളും—all അങ്ങുടെ ദൃഷ്ടിയാൽ പുഷ്ടിയുള്ളവയാകുന്നു. അതിനാൽ, ലോകനാഥനായ, സർവാത്മാവായ, സർവ്വരൂപനായ പ്രഭുവേ, പാണ്ഡവർക്കും വൃഷ്ണികൾക്കും ഉള്ള എന്റെ ഈ ശക്തമായ മമതാഭന്ധം അങ്ങ് മുറിച്ചുകളയണമേ. മധുസൂദനാ, എന്റെ മനസ്സ് മറ്റൊന്നിലും ആകർഷിക്കപ്പെടാതെ, ഗംഗാനദി സമുദ്രത്തിലേക്ക് ഒഴുകുന്നത് പോലെ, അങ്ങിലേക്കു് എപ്പോഴും അനവധിയായി പ്രേമത്തോടെ ഒഴുകട്ടെ. ശ്രീകൃഷ്ണാ, കൃഷ്ണന്റെ സ്നേഹിതനായവനേ, വൃഷ്ണികളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായവനേ, ദുഷ്ടന്മാരെ നശിപ്പിക്കുന്നവനേ, രാജവംശങ്ങളിൽ അഗ്നിയായവനേ, മോക്ഷം നൽകുന്ന ശക്തിയുള്ളവനേ, ഗോവിന്ദാ, പശുക്കൾക്കും ബ്രാഹ്മണന്മാർക്കും ദേവന്മാർക്കും കഷ്ടതയുണ്ടാകുമ്പോൾ രക്ഷിക്കുന്നവനേ, യോഗാധിപതിയായ ഗുരുവേ, അങ്ങെക്കു് ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു. പൃഥയുടെ ഈ മധുരവചനങ്ങളാൽ വൈകുണ്ഠസ്വരൂപനായ സർവമംഗളപ്രഭു സ്മിതം ചിരിച്ചു; തന്റെ മായയാൽ അവളെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തുന്നവനുപോലെയായിരുന്നു ആ ചിരി. അങ്ങ് സ്നേഹപൂർവ്വം പൃഥയോടു് വിടപറഞ്ഞു, ഹസ്തിനാപുരത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു; എന്നാൽ, സ്ത്രീകളോടൊപ്പം സ്വന്തം നഗരത്തിലേക്ക് പോകാനൊരുങ്ങുമ്പോൾ, രാജാവ് അങ്ങെ സ്നേഹത്താൽ തടഞ്ഞു. വ്യാസനും മറ്റു മഹർഷികളും, അത്ഭുതകരമായ കർമങ്ങൾ നടത്തിയ കൃഷ്ണനും, ഇതിഹാസങ്ങളിലൂടെ ഉപദേശിച്ചിട്ടും, രാജാവിന് ദു:ഖത്തിൽ ആകമർന്നിരിക്കയാൽ, അവൻ മനസ്സിൽ ഗ്രഹിച്ചില്ല. ധർമ്മപുത്രനായ രാജാവ്, സുഹൃത്തുക്കളുടെ വധം ഓർത്തു, സാധാരണജനങ്ങളോടു് പോലെയുള്ള മനസ്സോടെ, ആസക്തിയും മായയും നിറഞ്ഞ് പറഞ്ഞു: “ഹായ, എന്റെ ഹൃദയത്തിലെ ഈ അജ്ഞാനത്തെ നോക്കൂ! മറ്റൊരാളുടെ ശരീരത്തിനായി ഞാൻ അനേകം സേനകളെ കൊല്ലിച്ചു. പത്തിരുപതിനായിരം വർഷങ്ങൾക്കു് പത്ത് ആയിരംപോലും ഞാൻ നരകത്തിൽ നിന്ന് മോചിതനാകുകയാണെങ്കിലും, ബാലന്മാരെയും ബ്രാഹ്മണന്മാരെയും സുഹൃത്തുക്കളെയും ബന്ധുക്കളെയും പിതാക്കളെയും സഹോദരന്മാരെയും ഗുരുക്കന്മാരെയും കൊല്ലിയതിന്റെ പാപത്തിൽ നിന്ന് ഞാൻ മോചിതനാകില്ല. രാജാവ് ജനതയെ സംരക്ഷിക്കുന്നതിൽ ധർമ്മയുദ്ധത്തിൽ ശത്രുക്കളെ കൊല്ലുന്നത് പാപമല്ല; എന്നാൽ ഈ ഉപദേശങ്ങൾ എനിക്കു് ആശ്വാസം നൽകുന്നില്ല. വീട്ടുകാരുടെ കർമ്മഫലത്താൽ, കൊല്ലപ്പെട്ടവരുടെ ബന്ധുക്കളായ സ്ത്രീകളിൽ ഉണരുന്ന വൈരാഗ്യം ഞാൻ നീക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല. എങ്ങനെ ചെളി കൊണ്ട് ചെളികലങ്ങിയ വെള്ളം ശുദ്ധിയാക്കാനാവും? എങ്ങനെ മദ്യം കൊണ്ടു് മദ്യത്തിന്റെ മക്കളി നീക്കാനാവും? അതുപോലെ, ജീവികളെ കൊല്ലുന്നതിന്റെ പാപം യാഗങ്ങൾ കൊണ്ടു് ശുദ്ധീകരിക്കാൻ കഴിയില്ല. ഇപ്പോൾ, രാജകുമാരാ, ആഗോളരഹസ്യമായ ഒരു മന്ത്രം ഞാൻ പറയാം; ഏഴു രാത്രികൾ ഈ മന്ത്രം ജപിച്ചാൽ, ആകാശത്തിൽ സഞ്ചരിക്കുന്ന ഭൂതങ്ങളെ കാണാൻ സാധിക്കും: 'ഓം, ഭാഗവതപ്രഭുവായ വാസുദേവായ നമഃ.' ഈ മന്ത്രം ജപിച്ച്, ജ്ഞാനികൾ വിവിധ ദ്രവ്യങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ച്, യുക്തമായ സ്ഥലത്തും സമയത്തും, ഭഗവാൻറെ ആർചന നടത്തണം. ശുദ്ധജലം, പുഷ്പങ്ങൾ, കാട്ടിൽ കിട്ടുന്ന കിഴങ്ങുകൾ, പഴങ്ങൾ, കോമളമായ തളിർ, പുതുമുടി വസ്ത്രങ്ങൾ, പ്രത്യേകിച്ച് തുളസിദളങ്ങൾ എന്നിവകൊണ്ട് ഭക്തിപൂർവ്വം ഭഗവാനെ പൂജിക്കണം. മണ്ണോ, ജലമോ, മറ്റ് ഘടകങ്ങളാലോ നിർമ്മിച്ച പ്രതിമ ലഭിച്ചാൽ, സ്വയംനിയന്ത്രണമുള്ള, ശാന്തനായ, വാക്കിലും ആഹാരത്തിലും സംയമനം പുലർത്തുന്ന ജ്ഞാനി അതിനെ ഭക്തിപൂർവ്വം ആരാധിക്കണം. ഉയർന്ന സ്തുതികളാൽ സ്തുതിക്കപ്പെട്ട ഭഗവാൻ, തന്റെ അചിന്ത്യശക്തിയാൽ സ്വയമേവ പ്രത്യക്ഷനാവും; അവനെ ഹൃദയത്തിൽ സാന്നിധ്യമുള്ളവനായി ധ്യാനിക്കണം.” ഇങ്ങനെ, ശ്രീമദ് ഭാഗവതത്തിൽ ഈ മഹത്തായ പ്രഭാഷണവും, ആകാംക്ഷയും, ഭക്തിയും നിറഞ്ഞ സംഭവങ്ങളും നടന്നു.