ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

കുന്തിദേവി കൃഷ്ണന്റെ അത്ഭുതകരമായ ലീലകളിൽ അത്ഭുതപ്പെടേണ്ടതില്ലെന്നും, അജ്ഞാതനായ അച്യുതൻ തന്റെ ദിവ്യമായ മായാവശാൽ ജനനം, സംരക്ഷണം, നാശം എന്നിവക്ക് കാരണം ആകുന്നു എന്നും പറഞ്ഞു. ബ്രഹ്മാവിന്റെ ശക്തിയിൽ നിന്ന് മോചിതയായി, തന്റെ പുത്രന്മാരോടും കൃഷ്ണനോടുമൊപ്പം, പുണ്യവതിയായ പൃഥാ കൃഷ്ണൻ യാത്രയ്ക്ക് തയ്യാറെടുക്കുമ്പോൾ അദ്ദേഹത്തോടു പറഞ്ഞു: "നിന്റെ അദ്ഭുതകരമായ സാന്നിധ്യത്തിന് ഞാൻ വന്ദനം ചെയ്യുന്നു. ഭൗതികപ്രകൃതിക്ക് അതീതനും, എല്ലാ ജീവികളുടെയും അകത്തും പുറത്തും സാന്നിധ്യമുള്ളവനും, എല്ലാം മറയ്ക്കുന്ന മായാവസ്ത്രത്തിൽ അദൃശ്യനുമായവനുമാണ് നീ. ഭ്രമിതദൃഷ്ടിയുള്ളവർക്ക് നീ കാണപ്പെടുന്നില്ല, നടൻ വേഷം ധരിച്ചിരിക്കുന്നപോലെ. അത്രയും വൃത്തിശുദ്ധരായ ത്യാഗികളായ മഹർഷികൾക്കു പോലും ഭക്തി സ്ഥാപിക്കാൻ നീ വരുമ്പോൾ, ഞങ്ങൾ സ്ത്രീകൾക്ക് നിന്നെ എങ്ങനെ തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയും? കൃഷ്ണ, വാസുദേവ, ദേവകിയുടെ പുത്ര, നന്ദയുടെയും ഗോപുരക്ഷകനായ ബാലൻ, ഗോവിന്ദ—തുടര്ന്നും ഞാൻ നിനക്ക് വന്ദനം ചെയ്യുന്നു. കമലനാഭ, കമലമാല, കമലനയന, കമലപാദൻ—നിനക്ക് വീണ്ടും വീണ്ടും വന്ദനം. ദുഷ്ടനായ കംസൻ ദേവകിയെ ദീർഘകാലം കഷ്ടിപ്പിച്ചപ്പോൾ ഹൃഷീകേശൻ അവളെ മോചിപ്പിച്ചു. അങ്ങനെ തന്നെ, ഹരി, അനേകം അപകടങ്ങളിൽ നിന്നു എന്നെയും എന്റെ പുത്രന്മാരെയും നീ രക്ഷിച്ചു. വിഷം, മഹാനാളം, മനുഷ്യഭക്ഷകൻ, ദുഷ്ടരുടെ സഭ, വനദു:ഖങ്ങൾ, അനേകം മഹാശക്തന്മാരുമായുള്ള യുദ്ധങ്ങൾ, ദ്രൗണയുടെ അസ്ത്രം—ഇവയിൽ നിന്നെല്ലാം നീ ഞങ്ങളെ രക്ഷിച്ചു. ലോകഗുരുവേ, ഈ ദുരന്തങ്ങൾ വീണ്ടും വീണ്ടും ഞങ്ങളിലേയ്ക്ക് വരട്ടെ; കാരണം നിന്നെ കാണുമ്പോൾ വീണ്ടും പുനർജന്മം കാണേണ്ടതില്ല. ജനനം, സമ്പത്ത്, വിജ്ഞാനം, സൗന്ദര്യം എന്നിവയിൽ അഭിമാനിക്കുന്നവർക്ക് നിന്നെ സാക്ഷാൽക്കരിക്കാൻ കഴിയില്ല; എല്ലാം ഉപേക്ഷിച്ചവർക്കാണ് നീ ലഭ്യമാകുന്നത്. ആശ്രയഹീനരുടെ ധനമായ, ഗുണാതീതനായ, സ്വയം ആനന്ദിക്കുന്ന, ശാന്തനായ, മോക്ഷദായകനായ നിനക്ക് വന്ദനം. ആദിയും അന്തവുമില്ലാത്ത, സകലരിലും സമമായി പ്രവർത്തിക്കുന്ന, പരസ്പരവൈരാഗ്യത്തിനും കാരണം ആകുന്ന കാലസ്വരൂപനാണെന്ന് ഞാൻ നിന്നെ കരുതുന്നു. നിന്റെ ഉദ്ദേശം ആരും അറിയുന്നില്ല; മനുഷ്യരുടെ മനസ്സിൽ ഭാഗവത്വം കാണുന്നുണ്ടെങ്കിലും, നീ പക്ഷപാതമോ ദ്വേഷമോ ഇല്ലാത്തവനാണ്. ജന്മവും കർമ്മവും, ജലചരന്മാരിലും മൃഗങ്ങളിലും മനുഷ്യരിലും, അജജന്യനായ ആത്മാവിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ ലീലകളാണ്. ഗോപി നിന്നെ ദണ്ഡനത്തിന് കയറുകൊണ്ട് കെട്ടാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ, ഭയത്തിൽ കണ്ണുനീരും കജലും നിറഞ്ഞ നിന്റെ കണ്ണുകൾ താഴ്ത്തിയപ്പോൾ, അത്ര ഭയങ്കരനായവർക്കു പോലും ഭയങ്കരനായ നീ അങ്ങനെ ഭയപ്പെടുന്നത് എന്നെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തുന്നു. ചിലർ പറയുന്നു: യദുവംശത്തിലെ ധാർമ്മികരുടെ കീര്ത്തിക്കായി അജനായവൻ ജനിച്ചു, മലയപർവതത്തിൽ ചന്ദനം വളരുന്നതുപോലെ. മറ്റുചിലർ പറയുന്നു: വാസുദേവനും ദേവകിയും അപേക്ഷിച്ചതിനാൽ, ഭക്തജന സംരക്ഷണത്തിനും ദൈവദ്വേഷികളുടെ സംഹാരത്തിനുമായി നീ ജനിച്ചു. വീണ്ടും ചിലർ പറയുന്നു: ഭൂമി ഭാരഭാരിതയായി സമുദ്രത്തിൽ മുങ്ങുമ്പോൾ, ബ്രഹ്മാവിന്റെ അപേക്ഷപ്രകാരം നീ ജനിച്ചു. മറ്റുചിലർ പറയുന്നു: അജ്ഞാനം, വാസന, കർമ്മം എന്നിവകൊണ്ട് പീഡിതരായ ജനങ്ങൾ കേൾക്കാനും ഓർക്കാനും യോഗ്യമായ കർമ്മങ്ങൾ ചെയ്യാനാണ് നീ വന്നതെന്ന്. നിന്റെ കർമ്മങ്ങൾ നിരന്തരം കേൾക്കുന്നവരും പാടുന്നവരും സ്മരിക്കുന്നവരും ആനന്ദിക്കുന്നവരും വേഗത്തിൽ സാംസാരികബദ്ധതകളെ അവസാനിപ്പിക്കുന്ന നിന്റെ കമലപാദങ്ങൾ കാണും. പ്രഭോ, രാജധാനിയുടെയും പാപങ്ങളുടെയും ബന്ധത്തിൽ ആയിട്ടും, നിന്റെ കമലപാദങ്ങൾ ഒഴിച്ച് ഞങ്ങൾക്ക് മറ്റൊരു അഭയം ഇല്ല; ഇപ്പോൾ നീ ഞങ്ങളെ ഉപേക്ഷിക്കുമോ? പാണ്ഡവരും യദുക്കളും പേരും രൂപം മാത്രമാണ്; ഇന്ദ്രിയങ്ങളുടെ നാഥനായ നീ ഇല്ലെങ്കിൽ ഞങ്ങൾ ശൂന്യമായിരിക്കും. ഗദാധരാ, നിന്റെ പാദചിഹ്നങ്ങൾ അണിഞ്ഞിരിക്കുന്ന ഈ ഭൂമി ഇനി അത്ര മനോഹരമായിരിക്കില്ല. നിന്റെ കാഴ്ച്ചകൊണ്ടാണ് ഈ ദേശങ്ങൾ സമൃദ്ധമായതും, ഔഷധികൾ പാകമായതും, കാടുകളും പർവതങ്ങളും നദികളും സമുദ്രങ്ങളും പുഷ്ടമായതും. അതിനാൽ, വിശ്വനാഥാ, വിശ്വാത്മാവേ, വിശ്വരൂപാ, പാണ്ഡവരോടും വൃഷ്ണികളോടും ഉള്ള എന്റെ ഈ മാമസ്നേഹബന്ധം നീ വിച്ഛേദിക്കണമേ. മധുസൂദനാ, ഗംഗാനദി കടലിലേക്ക് ഒഴുകുന്നതുപോലെ, എന്റെ മനസ്സ് മറ്റൊന്നിലേക്കുമില്ലാതെ എപ്പോഴും നേരിട്ട് നിനക്കു പ്രേമം വഹിക്കട്ടെ. ശ്രീകൃഷ്ണാ, കൃഷ്ണന്റെ സുഹൃത്തേ, വൃഷ്ണികളിൽ പ്രധാനനായവനേ, അധർമികളുടെ സംഹാരകനേ, രാജവംശങ്ങളിൽ അഗ്നിയായവനേ, മോക്ഷം നൽകുന്ന ശക്തനായവനേ, പശുക്കളുടെയും ബ്രാഹ്മണരുടെയും ദേവതകളുടെയും ദുരിതം നീക്കുന്നവനേ, യോഗേശ്വരനായ ഗുരുവേ, നിനക്ക് ഞാൻ വന്ദനം ചെയ്യുന്നു." ഇങ്ങനെ പൃഥാ സ്നേഹപൂർവ്വം കൃഷ്ണനെ സ്തുതിച്ചപ്പോൾ, സർവ്വമംഗളനായ വൈകുണ്ഠനാഥൻ സ്നേഹപൂർവ്വം മന്ദഹസിച്ചു; തന്റെ മായാവശാൽ അവളെ ഭ്രമിപ്പിക്കുന്നതുപോലെയായിരുന്നു ആ ഹാസ്യം. അവളെ സ്നേഹത്തോടെ വിടപറഞ്ഞ് കൃഷ്ണൻ ഹസ്തിനാപുരത്തിലേക്ക് കടന്നു. എന്നാൽ, സ്ത്രീകളോടൊപ്പം തന്റെ നഗരത്തിലേക്ക് പോകാൻ ഒരുങ്ങുമ്പോൾ, രാജാവ് സ്നേഹത്താൽ കൃഷ്ണനെ തടഞ്ഞു. വ്യാസനും മറ്റു മഹർഷികളും അത്ഭുതകരമായ കർമ്മങ്ങൾ ചെയ്ത കൃഷ്ണനും ഉപദേശിച്ചിട്ടും, ചരിത്രങ്ങൾ പറഞ്ഞു പഠിപ്പിച്ചിട്ടും, രാജാവ് ദുഃഖത്തിൽ മുങ്ങിയതിനാൽ മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ധർമ്മപുത്രനായ രാജാവ്, സുഹൃത്തുക്കളുടെ വധം ഓർത്തു, സാധാരണ മനുഷ്യരുടെ മനസ്സുപോലെ ആശക്തിയും മോഹവും നിറഞ്ഞ്, ബ്രാഹ്മണന്മാരേ, ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു: "ഹായ, എന്റെ ഹൃദയത്തിലെ ആഴത്തിലുള്ള അജ്ഞാനത്തെ നോക്കൂ! മറ്റൊരാളുടെ ശരീരത്തിനായി ഞാൻ അനേകം സൈന്യങ്ങളെ സംഹരിച്ചു. പത്തിരുപതിനായിരം വർഷങ്ങൾ ഞാൻ നരകത്തിൽ നിന്ന് മോചിതനായാലും, കുട്ടികൾ, ബ്രാഹ്മണർ, സുഹൃത്തുകൾ, ബന്ധുക്കൾ, പിതാക്കൾ, സഹോദരങ്ങൾ, ഗുരുക്കൾ എന്നിവരെ കൊല്ലുന്നതിന്റെ പാപത്തിൽ നിന്ന് ഞാൻ മോചിതനാകില്ല. രാജാവ് ജനങ്ങളെ സംരക്ഷിക്കുന്നതിനായി ധർമ്മയുദ്ധത്തിൽ ശത്രുക്കളെ കൊല്ലുന്നത് പാപമല്ല; എന്നിരുന്നാലും ഈ ഉപദേശങ്ങൾ എനിക്ക് ആശ്വാസമാകുന്നില്ല. വീട്ടുകാരുടെ പ്രവൃത്തികൾകൊണ്ട് ബന്ധുക്കളെ നഷ്ടപ്പെട്ട സ്ത്രീകളിൽ ഉരുത്തിരിഞ്ഞ വൈരം ഞാൻ നീക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല. ചെളി വെള്ളം ശുദ്ധീകരിക്കാനാവില്ല; മദ്യം മറ്റൊരു മദ്യം കൊണ്ടു ശുദ്ധീകരിക്കാനാവില്ല; അങ്ങനെ ജീവഹത്യയുടെ പാപം യാഗങ്ങൾകൊണ്ടു ശുദ്ധീകരിക്കാനാവില്ല. ഇപ്പോൾ, രാജകുമാരാ, ആഗോളമഹാരഹസ്യമായ മന്ത്രം കേൾക്കൂ: ഏഴു രാത്രികൾ ഈ മന്ത്രം ജപിച്ചാൽ, ആകാശത്തിൽ സഞ്ചരിക്കുന്ന ഭൂതങ്ങളെ കാണാൻ കഴിയും: 'ഓം, ഭഗവാൻ വാസുദേവായ നമഃ.' ഈ മന്ത്രം ജപിച്ച്, യോഗ്യമായ സ്ഥലത്തും സമയത്തും, വിവിധ ദ്രവ്യങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ച്, ഭക്ത്യാ, ഭഗവാനെ അർപ്പണങ്ങൾകൊണ്ട് പൂജിക്കണം. ശുദ്ധജലം, പുഷ്പങ്ങൾ, കാട്ടിൽ കിട്ടുന്ന വേരുകൾ, പഴങ്ങൾ, ഇളനിറം തളിർ, പുതിയ വസ്ത്രങ്ങൾ, പ്രത്യേകിച്ച് പ്രിയപ്പെട്ട തുളസിദളങ്ങൾ എന്നിവകൊണ്ട് ഭഗവാനെ ആരാധിക്കണം.