ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

യാത്രയ്ക്കായി മനസ്സിൽ ഉറച്ച തീരുമാനമെടുത്ത്, കൃഷ്ണൻ തന്റെ രഥത്തിൽ കയറി ദ്വാരകയിലേക്കു പോകാൻ തയ്യാറായി. അപ്പോൾ ഉത്തരാ ഭയത്താൽ വിറങ്ങി ഓടിയെത്തി കൃഷ്ണന്റെ മുമ്പിൽ എത്തി. അവൾ കൃഷ്ണനോട് ആവിഷ്കാരപൂർവം പറഞ്ഞു: “രക്ഷിക്കേണം, രക്ഷിക്കേണം, മഹായോഗീ, ദേവദേവാ, ലോകനാഥാ! എല്ലാ ദിക്കിലും മരണഭയം എന്നെ ചുറ്റിപ്പറ്റിയിരിക്കുന്നു, നിന്നെ വിട്ട് വേറെ ആരെയും ഞാൻ ആശ്രയിക്കാൻ അറിഞ്ഞില്ല.” അവളുടെ ഭയവും പ്രാർത്ഥനയും കേട്ട്, കൃഷ്ണൻ അവളോടു ദയാപൂർവം നോക്കി. ഉത്തരാ വീണ്ടും പറഞ്ഞു: “പ്രഭോ, ഒരു ഉഗ്രനാളി ഇരുമ്പ് അമ്പ് എന്റെ നേരെ വേഗത്തിൽ വരുന്നു! അതു വേണമെങ്കിൽ എന്നെ ദഹിപ്പിക്കട്ടെ, പക്ഷേ, നാഥാ, എന്റെ ഗർഭസ്ഥശിശുവിനെ ദയവായി സംരക്ഷിക്കണം.” സൂതൻ പറയുന്നു: ഭക്തജനങ്ങൾക്ക് അതിയായ സ്നേഹം ഉള്ള കൃഷ്ണൻ അവളുടെ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ, ദ്രോണപുത്രന്റെ ആയുധം പാണ്ഡവവംശത്തെ നശിപ്പിക്കാനാണ് ഉദ്ദേശിച്ചതെന്ന് മനസ്സിലാക്കി. അപ്പോൾ, മഹർഷികളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായോ, അഗ്നിപോലെ കത്തുന്ന അമ്പുകൾ അവരുടെ നേരെ വരുന്നത് കണ്ടു, അഞ്ചു പാണ്ഡവന്മാരും തങ്ങളുടെ ആയുധങ്ങൾ എടുത്തു പ്രതിരോധത്തിനായി തയ്യാറായി. കൃഷ്ണനിൽ മാത്രം മനസ്സുകൂടിച്ചേർന്നവരുടെ മേൽ ഈ ദുരന്തം വന്നിരിക്കയാണെന്ന് കണ്ടപ്പോൾ, കൃഷ്ണൻ തന്റെ സുദർശനചക്രം ഉപയോഗിച്ച് തന്റെ ജനങ്ങളെ സംരക്ഷിച്ചു. യോഗേശ്വരനായ ഹരി, എല്ലാ ജീവികളിലും അന്തർയോഗിയായി വസിക്കുന്നവൻ, തന്റെ ശക്തിയാൽ കുരുവംശജയായ ഉത്തരയുടെ ഗർഭത്തെ മൂടി സംരക്ഷിച്ചു. ബ്രഹ്മശിരസ് ആയുധം പരാജയപ്പെടാത്തതും പ്രതിരോധിക്കാൻ കഴിയാത്തതുമായിരുന്നെങ്കിലും, ഭൃഗുവംശത്തിലെ ശ്രേഷ്ഠനേ, കൃഷ്ണന്റെ വൈഷ്ണവശക്തിയുടെ മുമ്പിൽ അതു നിർജ്ജീവമായി. ഇതിൽ അത്ഭുതം ഒന്നുമില്ല; അച്യുതനിൽ എല്ലാ അത്ഭുതങ്ങളും നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു; അവൻ ജന്മമില്ലാത്തവൻ, തന്റെ ദിവ്യമായ മായയാൽ ഈ ലോകം സൃഷ്ടിക്കുകയും നിലനിർത്തുകയും നശിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ബ്രഹ്മായുധത്തിന്റെ ശക്തിയിൽ നിന്ന് മോചിതയാകുകയും, തന്റെ മക്കളോടൊപ്പം കൃഷ്ണനോടൊപ്പം കുന്തി (പൃഥാ) കൃഷ്ണൻ യാത്രയാവാൻ പോകുമ്പോൾ അവനോട് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു: “ആദിപുരുഷനായ, പരമാത്മാവായ, പ്രഭുവായ, പ്രകൃതിക്കപ്പുറമുള്ളവനേ, എല്ലായിടത്തും ഉള്ളവനേ, അദൃശ്യമാകുന്നവനേ, നിന്നോടു ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു.” “മായയുടെ മറയിൽ മറഞ്ഞിരിക്കുന്നവനേ, അജ്ഞാതനും അവിനാശിയുമായവനേ, ഭ്രമിച്ച കാഴ്ചയുള്ളവർ നിന്നെ കാണുന്നില്ല; നടൻ വേഷത്തിൽ മറയുന്നപോലെ. അതിനാൽ, പരമവൈരാഗ്യശാലികളായ, ശുദ്ധഹൃദയമുള്ള മഹർഷികൾക്കു ഭക്തി സ്ഥാപിക്കാൻ നീ അവതരിക്കുമ്പോൾ, ഞങ്ങൾ സ്ത്രീകൾ എങ്ങനെ നിന്നെ പരിചയപ്പെടും?” “കൃഷ്ണ, വാസുദേവ, ദേവകിപുത്ര, നന്ദഗോപാല, ഗോവിന്ദ—തുടർച്ചയായി ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു. താമരനാഭ, താമരമാലധാരി, താമരനയന, താമരപാദനായവനേ, നമസ്കാരം.” “ഹൃഷീകേശൻ ദേവകിയെ ദുഷ്ടനായ കംസന്റെ തടവിൽ ദീർഘകാലം കഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നവളിൽ നിന്ന് മോചിപ്പിച്ചപോലെ, പലപല അപകടങ്ങളിൽ നിന്നു നീയും എന്റെ മക്കളെയും എന്നെയും രക്ഷിച്ചിട്ടുണ്ട്.” “മാരകവിഷത്തിൽ നിന്ന്, മഹാനാളിൽ നിന്ന്, മനുഷ്യഭക്ഷകന്റെ കാഴ്ചയിൽ നിന്ന്, ദുഷ്ടസഭയിൽ നിന്ന്, കാട്ടിലെ കഷ്ടങ്ങളിൽ നിന്ന്, ശക്തരായ ധീരന്മാരുമായുള്ള യുദ്ധങ്ങളിൽ നിന്ന്, ദ്രോണപുത്രന്റെ ആയുധത്തിൽ നിന്ന്—ഹരിയേ, നീ ഞങ്ങളെ രക്ഷിച്ചു.” “ഈ ദുരന്തങ്ങൾ എപ്പോഴും ഞങ്ങളിലേക്കു വരട്ടെ, ലോകഗുരുവേ, കാരണം നിന്നെ വീണ്ടും വീണ്ടും കാണാൻ കഴിയുമെങ്കിൽ, വീണ്ടും ജനനം എന്ന ദു:ഖം ഞങ്ങൾ കാണേണ്ടതില്ല.” “ജന്മം, ഐശ്വര്യം, വിദ്യ, സൗന്ദര്യം—ഇവയിൽ അഭിമാനിക്കുന്നവർക്ക് നിന്നെ സാക്ഷാൽക്കരിക്കാൻ കഴിയില്ല; എല്ലാം ഉപേക്ഷിച്ചവർക്കാണ് നീ ലഭ്യമാകുന്നത്.” “എല്ലാം ഉപേക്ഷിച്ചവരുടെ ധനമായ, ഗുണാതീതനായ, സ്വയംതൃപ്തനായ, ശാന്തനായ, മോക്ഷനാഥനായ നിന്നെ ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു.” “ആദിയും അന്തവുമില്ലാത്ത, സർവ്വവ്യാപിയായ, എല്ലാർക്കും തുല്യമായി നടപ്പിക്കുന്ന, വൈരാഗ്യങ്ങൾക്കും സ്നേഹങ്ങൾക്കും കാരണം ആയ, കാലം എന്ന ഭരണാധികാരിയാണെന്ന് ഞാൻ കരുതുന്നു.” “പ്രഭോ, നിന്റെ ഉദ്ദേശം ആരും അറിയില്ല; ലോകത്തിൽ നിന്നെക്കുറിച്ചുള്ള പ്രവർത്തികൾ മനുഷ്യരെ പരിഹസിക്കുന്നതാണ്; നീ ആരെയും പ്രീതിയോ ദ്വേഷമോ കാണിക്കുന്നില്ല, പക്ഷേ ജനങ്ങൾ മനസ്സിൽ ഭാഗപാതം കാണുന്നു.” “ജന്മവും, പ്രവർത്തിയും, ഈ വിശ്വാത്മാവിന്റെ, അജനായ, അക്രിയനായ ആത്മാവിന്റെ, മൃഗങ്ങളിൽ, മനുഷ്യരിൽ, ജലചരികളിൽ—ഇവയെല്ലാം പരമപരിഹാസമാണ്.” “ഗോപിക അമ്മ നിന്റെ ദുഷ്പ്രവൃത്തികൾക്ക് കയിരുകൊണ്ട് കെട്ടാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ, ഭയത്താൽ കണ്ണുനീർ നിറഞ്ഞ, കജ്ജലമുണ്ടായ കണ്ണുകളോടെ, നീ ഭയത്തോടെ തലകുനിച്ചുനിന്നതും, ഭയപ്പെടുന്നവർക്കും ഭയങ്കരനായ നിനക്ക് അങ്ങനെ ഭയപ്പെടേണ്ടി വന്നതും, എന്നെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തുന്നു.” “ചിലർ പറയുന്നു അജനായവൻ യദുകുലത്തിൽ ധർമ്മശീലികളുടെ കീർത്തിക്കായി ജനിച്ചു, മലയം മലയിൽ ചന്ദനം വളരുന്നതുപോലെ. മറ്റുചിലർ പറയുന്നു വസുദേവനും ദേവകിയും പ്രാർത്ഥിച്ചതിനാൽ, ദൈവദ്വേഷികളെ നശിപ്പിക്കാനും ലോകത്തെ രക്ഷിക്കാനുമായി നീ അവതരിച്ചുവെന്ന്.” “ബ്രഹ്മാവിന്റെ അപേക്ഷയിൽ, ഭാരമേറ്റ ഭൂമി സമുദ്രത്തിൽ മുങ്ങുന്ന കപ്പലുപോലെ ആയപ്പോൾ, ഭൂഭാരഹരണത്തിനായി നീ അവതരിച്ചുവെന്ന് മറ്റു ചിലർ പറയുന്നു.” “അജ്ഞാനത്താൽ, വാസനയാൽ, കർമ്മത്താൽ ദുരിതം അനുഭവിക്കുന്ന ഈ ലോകവാസികൾക്ക് ശ്രവിക്കാനും സ്മരിക്കാനുമുള്ള മഹത്വമുള്ള പ്രവർത്തികൾ ചെയ്യാനാണ് നീ വന്നതെന്ന് മറ്റുചിലർ പറയുന്നു.” “നിന്റെ മഹത്വങ്ങൾ നിരന്തരം കേൾക്കുന്ന, പാടുന്ന, സ്തുതിക്കുന്ന, സ്മരിക്കുന്ന, ആനന്ദിക്കുന്ന ആൾക്കാർക്ക്, ഈ Samsara Pravahathിനെ അവസാനിപ്പിക്കുന്ന താമരപാദങ്ങൾ ഉടൻ ലഭിക്കും.” “പ്രഭോ, രാജാധികാരത്തിന്റെയും പാപങ്ങളുടെയും ബന്ധത്തിൽ പെട്ടിട്ടും, നിന്റെ താമരപാദങ്ങൾ ഒഴികെ വേറെ ആശ്രയമില്ലാത്ത, നിന്റെ ഭക്തരായ ഞങ്ങളെ നീ ഇപ്പോൾ ഉപേക്ഷിക്കുമോ?” “പാണ്ഡവരും യദുക്കുലവും, നാം ആരാണ്? നിന്റെ ദർശനം ഇല്ലെങ്കിൽ, നാം പേരും രൂപവും മാത്രമാണ്—ശൂന്യങ്ങൾ.” “ഗദാധരാ, നിന്റെ പാദചിഹ്നങ്ങൾ കൊണ്ട് അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ഈ ഭൂമി ഇനി പ്രകാശിക്കില്ല.” “നിന്റെ കാഴ്ചയാൽ ഈ ദേശങ്ങൾ സമൃദ്ധമാണ്, ഔഷധികളും വൃക്ഷങ്ങളും പൂർത്തിയായി, കാടുകളും മലകളും നദികളും സമുദ്രങ്ങളും പുഷ്ടിയോടെ നിലകൊള്ളുന്നു.” “അതിനാൽ, വിശ്വനാഥാ, വിശ്വാത്മാവേ, വിശ്വമൂർത്തിയായവനേ, പാണ്ഡവന്മാരോടും വൃഷ്ണികളോടും ഉള്ള എന്റെ ഈ ശക്തമായ സ്നേഹബന്ധം നീ മുറിച്ചുതരേണം.” “മധുസൂദനാ, എന്റെ മനസ്സ് മറ്റൊന്നിലും ആകർഷിക്കപ്പെടാതെ, ഗംഗാനദി സമുദ്രത്തിലേക്ക് ഒഴുകുന്നതുപോലെ, നിന്നിലേക്കു മാത്രം ഒഴുകട്ടെ.” “ശ്രീകൃഷ്ണാ, കൃഷ്ണന്റെ സുഹൃത്ത്, വൃഷ്ണികളുടെ തലവൻ, അധർമവംശങ്ങളിലെ അഗ്നി, മോക്ഷദായകശക്തിയുള്ളവൻ, ഗോവിന്ദ, പശുക്കളെയും ബ്രാഹ്മണരെയും ദേവന്മാരെയും സംരക്ഷിക്കുന്നവൻ, യോഗേശ്വരൻ, ഗുരു, നാഥാ, നിന്നെ ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു.” ഇങ്ങനെ പൃഥാ മനോഹരമായ വാക്കുകളിൽ കൃഷ്ണനെ സ്തുതിച്ചപ്പോൾ, എല്ലാ മംഗളങ്ങളും നിറഞ്ഞ വൈകുണ്ഠനായ കൃഷ്ണൻ, മായയാൽ അവളെ ആകൃഷ്ടയാക്കുന്നപോലെ, സ്നേഹപൂർവം മന്ദഹസത്തോടെ നോക്കി. അവളെ സ്നേഹത്തോടു വിടപറഞ്ഞ്, കൃഷ്ണൻ ഹസ്തിനാപുരത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു. എന്നാൽ, സ്ത്രീകളോടൊപ്പം സ്വന്തം നഗരത്തിലേക്ക് പോകാൻ തയ്യാറായി നിൽക്കുമ്പോൾ, രാജാവ് സ്നേഹത്താൽ കൃഷ്ണനെ തടഞ്ഞു. വ്യാസനും മറ്റു മഹർഷികളും, അത്ഭുതപ്രവർത്തികളുള്ള കൃഷ്ണനും ഉപദേശിച്ചിട്ടും, ചരിത്രങ്ങൾ പറഞ്ഞിട്ടും, രാജാവ് ദു:ഖത്തിൽ മുഴുകിയതിനാൽ മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ധർമ്മപുത്രനായ രാജാവ്, തന്റെ സുഹൃത്തുക്കളുടെ വധത്തെ ഓർത്തു, ഭ്രമത്തിലും മുക്തിയില്ലായ്മയിലും, സാധാരണ മനുഷ്യരുടെ മനസ്സോടെ, ബ്രാഹ്മണന്മാരേ, സംസാരിച്ചു.