ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

അജാതശത്രുവിന് തന്റെ രാജ്യം വീണ്ടും ലഭിച്ചിരിക്കുന്നു; കൂറ്റന്മാർ അതു പിടിച്ചുപറഞ്ഞിരുന്നു. കചയുടെ സ്പർശം കൊണ്ടു പാപഭാഗികളായിരുന്ന അന്യായരാജാക്കന്മാരെ വധിച്ചുകൊണ്ട്, തന്റെ ലക്ഷ്യം പൂർണ്ണമാക്കി. പിന്നെ, അജാതശത്രുവിനോട് ഉത്തമമായി ക്രമീകരിച്ച മൂന്ന് അശ്വമേധയാഗങ്ങൾ നടത്തിപ്പിച്ചു; അങ്ങനെ ഇന്ദ്രനെപ്പോലെ തന്റെ വിശുദ്ധമായ കീർത്തി ലോകമാകെ വ്യാപിപ്പിച്ചു. തുടർന്ന്, പാണ്ഡുവിന്റെ പുത്രന്മാരോട് വിടപറഞ്ഞ്, സാത്യകിയും ഉദ്ധവനും കൂടെ, വ്യാസനും മറ്റു മഹർഷിമാരും ആദരിച്ചപ്പോഴും അവരെയും ആദരിച്ചു. ദ്വാരകയിലേക്ക് പുറപ്പെടാൻ തീരുമാനിച്ച് രഥത്തിൽ കയറിയപ്പോൾ, ഉത്തരാ ഭയഭീതയായി ഓടിവന്നു അദ്ദേഹത്തെ അഭയം തേടി. "രക്ഷിക്കൂ, രക്ഷിക്കൂ, മഹായോഗീ, ദേവന്മാരുടെ ദൈവമേ, ലോകനാഥാ! മരണഭയം ചുറ്റുമുള്ള ഈ സമയത്ത്, നിന്നെക്കാൾ വേറെ ശരണം എനിക്ക് ഇല്ല," എന്നു ഉത്തരാ പറഞ്ഞു. "പ്രഭോ, ഒരു ദഹിക്കുന്ന ഇരുമ്പ് അമ്പ് എന്റെ ദിശയിലേക്കു വരുന്നു! അതു എന്നെ ദഹിപ്പിക്കട്ടെ, പക്ഷേ, പ്രഭുവേ, എന്റെ ഗർഭസ്ഥശിശുവിനെ രക്ഷിക്കണം." ഉത്തരയുടെ ഈ വാക്കുകൾ കേട്ടു, ഭക്തപ്രിയനായ കൃഷ്ണൻ, ദ്രോണപുത്രന്റെ ആയുധം പാണ്ഡവവംശത്തെ നശിപ്പിക്കാൻ ഉദ്ദേശിച്ചതാണെന്നു മനസ്സിലാക്കി. അപ്പോൾ, അഗ്നിപരിഭാസമുള്ള അമ്പുകൾ വരുന്നത് കണ്ടു, അഞ്ചു പാണ്ഡവന്മാരും തങ്ങളുടെ ആയുധങ്ങൾ എടുത്തു പ്രതിരോധത്തിന് തയ്യാറായി. അവരുടെ മനസ്സുകൾ മുഴുവനും തനിക്കു അർപ്പിച്ചവരുടെ ഈ ദുരിതം കണ്ട്, കൃഷ്ണൻ തന്റെ സ്വായുധമായ സുദർശനചക്രം ഉപയോഗിച്ച് അവരെ രക്ഷിച്ചു. യോഗേശ്വരനായ ഹരി, എല്ലാ ജീവികളുടെയും അന്തർയാമിയായ കൃഷ്ണൻ, തന്റെ ശക്തിയാൽ കുരുവംശജയായ ഉത്തരയുടെ ഗർഭത്തിലെ ശിശുവിനെ മൂടി സംരക്ഷിച്ചു. ബ്രഹ്മശിരസ്സായുധം പരാജയമില്ലാത്തതും പ്രതിരോധിക്കാൻ കഴിയാത്തതും ആയിരുന്നുവെങ്കിലും, കൃഷ്ണന്റെ വൈഷ്ണവശക്തിയെ നേരിട്ടപ്പോൾ അതു ശമിച്ചു. അതിൽ അത്ഭുതം ഒന്നുമില്ല; അച്യുതനിൽ എല്ലാ അത്ഭുതങ്ങളും നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു; അവൻ ജനനം, സംരക്ഷണം, സംഹാരം—ഇവയെല്ലാം ദൈവമായ മായയാൽ നടത്തുന്നു. ബ്രഹ്മായുധത്തിന്റെ ശക്തിയിൽ നിന്ന് മോചിതയായ പൃഥയും അവളുടെ പുത്രന്മാരും കൃഷ്ണനോടൊപ്പം നിന്നു. കൃഷ്ണൻ യാത്ര പുറപ്പെടാൻ തയ്യാറാകുമ്പോൾ, ധർമ്മനിഷ്ഠയായ പൃഥാ അദ്ദേഹത്തോട് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു: "ആദിപുരുഷനായ, പ്രഭുവായ, പ്രകൃതിക്ക് അതീതനായ, എല്ലായിടത്തും ഉള്ളവനും, അദൃശ്യനും, നിന്നെ ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു. മായയുടെ മറയിൽ മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന, അക്ഷരനായ, അവിദ്യയാൽ കണ്ണടച്ചവർക്കു കാണാനാവാത്ത, വേഷം ധരിച്ച നടനെപ്പോലെ മറഞ്ഞിരിക്കുന്നവനേ, ഞങ്ങൾ സ്ത്രീകൾ എങ്ങനെ നിന്നെ തിരിച്ചറിയുമെന്നു ഞാൻ വിചാരിക്കുന്നു; പക്ഷേ, പരമവൈരാഗ്യശാലികളായ സത്യഹൃദയരായ മഹർഷിമാരുടെ ഭക്തിക്ക് വേണ്ടി നീ അവതരിക്കുന്നു. കൃഷ്ണാ, വാസുദേവാ, ദേവകീപുത്രാ, നന്ദഗോപകുമാരാ, ഗോവിന്ദാ—തുടർച്ചയായി ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു. കമലനാഭ, കമലമാല, കമലനയന, കമലപാദനേ, നിന്നെ ഞാൻ വീണ്ടും വീണ്ടും നമസ്കരിക്കുന്നു. ഹൃഷീകേശാ, ദുഷ്ടനായ കംസൻ ദേവകിയെ ദീർഘകാലം തടവിൽ പീഡിപ്പിച്ചപ്പോൾ അവളെ മോചിപ്പിച്ചതുപോലെ, എന്നെയും എന്റെ പുത്രന്മാരെയും അനേകം അപകടങ്ങളിൽ നിന്ന് നീ രക്ഷിച്ചു. വിഷം, മഹാനാളം, മനുഷ്യഭക്ഷകൻ, ദുഷ്ടന്മാരുടെ സഭ, കാടിലെ കഷ്ടങ്ങൾ, ശക്തരായ വീരന്മാരോടുള്ള യുദ്ധങ്ങൾ, ദ്രോണപുത്രന്റെ ആയുധം—ഇവയൊക്കെയും നിന്നാണ് രക്ഷ. ഇത്തരമൊരു ദുരിതങ്ങൾ വീണ്ടും വീണ്ടും ഞങ്ങളിലേയ്ക്ക് വരട്ടെ, ലോകഗുരുവേ, അപ്പോൾ ഞങ്ങൾ നിന്നെ വീണ്ടും വീണ്ടും കാണാം; കാരണം, നിന്നെ കാണുമ്പോൾ വീണ്ടും ജനനം കാണേണ്ടി വരില്ല. ജനനം, ധനം, ജ്ഞാനം, സൗന്ദര്യം ഇവയിൽ അഹങ്കരിക്കുന്നവർക്ക് നിന്നെ പ്രാപിക്കാൻ കഴിയില്ല; ഒന്നുമില്ലാത്തവർക്കാണ് നീ ലഭ്യൻ. നമസ്കാരം, എല്ലാത്തിനും അതീതമായ പ്രവർത്തനമുള്ളവനും, സ്വയാനന്ദസ്വരൂപനുമായ, ശാന്തനായ, മോക്ഷനാഥനായ, ഏറ്റവും ദരിദ്രരുടെ ധനമായവനേ. ഞാൻ നിന്നെ ആദി-അന്തരഹിതമായ, സർവ്വവ്യാപിയായ, എല്ലാ ജീവികളിലെയും സമനായി സഞ്ചരിക്കുന്ന കാലമായി കരുതുന്നു; അവരിൽ പരസ്പരവൈരാഗ്യം നിന്നിൽ നിന്നാണ് ഉദ്ഭവിക്കുന്നത്. പ്രഭോ, നിന്റെ ഉദ്ദേശം ആരും അറിയുന്നില്ല; ലോകത്തിൽ നീ ചെയ്യുന്ന പ്രവർത്തികൾ മനുഷ്യരെ പരിഹസിക്കുന്നവയാണ്; നിനക്ക് പ്രിയവും ദ്വേഷ്യവുമില്ല, പക്ഷേ മനുഷ്യർ മനസ്സിൽ ഭാഗപാതം കാണുന്നു. ജന്മവും കർമ്മവും ഈ ലോകത്തിലെ മൃഗങ്ങളിൽ, മനുഷ്യരിൽ, ജലചരങ്ങളിൽ—ഇവയൊക്കെയും പരമപരിഹാസമാണ്, കാരണം നീ അജനും അക്രിയനും ആണല്ലോ. ഗോപികൾ നിന്നെ കെട്ടാൻ കയറിയപ്പോൾ, ഭയത്താൽ കണ്ണുകളിൽ കണ്ണുനീരും അഞ്ജനവും മങ്ങിയ നിലയിൽ, ഭയത്തോടെ മുഖം താഴ്ത്തിയപ്പോൾ—ഭയങ്കരന്മാരും ഭയപ്പെടുന്ന നിന്നെ അങ്ങനെ കാണുന്നത് എന്നെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തുന്നു. ചിലർ പറയുന്നു: യദുവംശത്തിലെ ധർമ്മശീലികളുടെ മഹത്വം പരപ്പാനാണ് അജനായ നീ ജനിച്ചത്, മലയപർവതത്തിൽ ചന്ദനമരങ്ങൾ വളരുന്നതുപോലെ. മറ്റു ചിലർ പറയുന്നു: വസുദേവനും ദേവകിയും അപേക്ഷിച്ചതിനാൽ, ലോകത്തെ രക്ഷിക്കാനും ദൈവദ്വേഷികളെ സംഹരിക്കാനുമാണ് അജനായ നീ അവതരിച്ചത്. മറ്റു ചിലർ പറയുന്നു: ഭൂമി ഭാരകൃന്തയായി സമുദ്രത്തിൽ മുങ്ങുമ്പോൾ ബ്രഹ്മാവിന്റെ അപേക്ഷ പ്രകാരം, ഭൂഭാരം കുറയ്ക്കാനാണ് നീ അവതരിച്ചത്. ചിലർ പറയുന്നു: ലോകത്തിലെ അജ്ഞാനവും വാസനയും കർമ്മവും മൂലം പീഡിക്കുന്നവർ കേൾക്കാനും ഓർക്കാനും യോഗ്യമായ കർമ്മങ്ങൾ ചെയ്യാനാണ് നീ വന്നത്. ലോകത്തിൽ നിന്റെ കർമ്മങ്ങൾ തുടർച്ചയായി കേൾക്കുന്നവരും പാടുന്നവരും സ്മരിക്കുന്നവരും ആനന്ദിക്കുന്നവരും ഉടൻ തന്നെ സാംസാരികതയെ അവസാനിപ്പിക്കുന്ന നിന്റെ കമലപാദങ്ങൾ പ്രാപിക്കും. പ്രഭോ, രാജസംബന്ധവും പാപവും ഉള്ളവരും, നിന്റെ പാദങ്ങൾക്കു മാത്രമേ ശരണം ഇല്ലാത്തവരുമായ ഞങ്ങളെ നീ ഇപ്പോൾ ഉപേക്ഷിക്കുമോ? പാണ്ഡവർ, യദവർ—നീ ഇല്ലെങ്കിൽ, നാമൊക്കെ പേരും രൂപവും മാത്രമാണ്; അർത്ഥശൂന്യമാണ്. ഗദാധരാ, നിന്റെ പ്രത്യേക ചിഹ്നങ്ങൾ അടങ്ങിയ പാദങ്ങൾ ധരിച്ചിരിക്കുന്ന ഭൂമി ഇനി ഇങ്ങനെ പ്രകാശിക്കില്ല. നിന്റെ കാഴ്ച കൊണ്ട് ഈ ദേശങ്ങൾ സമൃദ്ധമാണ്; ഔഷധികൾ പാകവത്കരിക്കുന്നു; കാടുകളും പർവതങ്ങളും നദികളും സമുദ്രവും—all prosper—നിന്റെ കണികാഴ്ച കൊണ്ടാണ്. അതിനാൽ, ലോകനാഥാ, ജഗന്നാഥാ, വിശ്വരൂപാ, പാണ്ഡവർക്കും വൃഷ്ണികൾക്കും ഉള്ള ഈ ദൃഢമായ മമതാബന്ധം എന്റെ ഉള്ളിൽ നീ മുറിച്ചുകളയണം. മധുസൂദനാ, എന്റെ മനസ്സ്, മറ്റൊന്നിലും ആഗ്രഹിക്കാതെ, ഗംഗാനദി സമുദ്രത്തിലേക്ക് ഒഴുകുന്നതുപോലെ, എപ്പോഴും നേരിട്ട് നിന്നെ സ്നേഹിക്കട്ടെ. ശ്രീകൃഷ്ണാ, കൃഷ്ണന്റെ സുഹൃത്ത്, വൃഷ്ണികളിലെ പ്രധാനനായകൻ, ദുഷ്ടസംഹാരകൻ, രാജവംശങ്ങളിൽ അഗ്നി, മോക്ഷദായകശക്തിയുള്ളവൻ, ഗോവിന്ദാ, പശുക്കൾക്കും ബ്രാഹ്മണർക്കും ദേവന്മാർക്കും കഷ്ടം മാറ്റുന്നവൻ, യോഗേശ്വരൻ, സർവഗുരു, പ്രഭോ, നിന്നെ ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു." ഇങ്ങനെ പൃഥാ മധുരവചനങ്ങളാൽ കൃഷ്ണനെ സ്തുതിച്ചപ്പോൾ, സകലമംഗളസ്വരൂപനായ വൈകുണ്ഠനായ പ്രഭു, മായയാൽ അവളെ വിസ്മയിപ്പിക്കുന്നതുപോലെ, സ്നേഹപൂർവ്വം പുഞ്ചിരിച്ചു.