ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

കുരുക്കളെ അർപ്പിച്ച് വീണ്ടും വീണ്ടും ദുഃഖത്തിൽ മുങ്ങി, അവർ ഹരിയുടെ പാദങ്ങളാൽ പരിശുദ്ധമായും, അജജനായ ബ്രഹ്മാവിനാൽ അനുഗ്രഹിതമായും നദിയിൽ സ്നാനം ചെയ്തു. ആ സമയത്ത്, മാധവൻ, കുരുവിന്റെ രാജാവായ ധൃതരാഷ്ട്രനെ അവന്റെ അനുജനോടൊപ്പം, ഗാന്ധാരിയെ—പുത്രവ്യസനത്തിൽ വിങ്ങുന്നവളെ—പൃഥയെയും, കൃഷ്ണയെയും കണ്ടു. അപ്പോഴവൻ, മഹർഷിമാരോടൊപ്പം, ബന്ധുക്കളെ നഷ്ടപ്പെടുത്തി ദുഃഖത്തിൽ മുങ്ങിയവരെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു; എല്ലാ ജന്തുക്കളിലും അതിവേഗം നടക്കുന്ന, തർക്കിക്കാൻ കഴിയാത്ത കാലത്തിന്റെ നിയമം അവർക്കു മനസ്സിലാക്കി. അജാതശത്രുവിന് തന്റെ രാജ്യം തിരിച്ചുനൽകി—അത് ചതുരന്മാർ ചതിച്ച് പിടിച്ചിരുന്നത—and കചയുടെ സ്പർശനത്തിൽ പാപം പിടിച്ചിരുന്ന അധർമ്മിക രാജാക്കന്മാരെ സംഹരിച്ച്, തന്റെ ലക്ഷ്യം സാക്ഷാത്കരിച്ചു. അജാതശത്രുവിനാൽ മൂന്നു അശ്വമേധ യാഗങ്ങൾ മികച്ച രീതിയിൽ നടത്തിച്ചു, ഇന്ദ്രനെപ്പോലെ തന്റെ ശുദ്ധമായ കീർത്തി എല്ലാ ദിശകളിലേക്കും വ്യാപിപ്പിച്ചു. പാണ്ഡുപുത്രന്മാരോട് വിടപറഞ്ഞ്, സത്യകിയും ഉദ്ധവനും കൂട്ടായി, വ്യാസനും മറ്റ് മഹർഷിമാരും ആദരിച്ച കൃഷ്ണൻ അവർക്കും ആദരവ് നൽകി. ദ്വാരകയിലേക്കു തിരികെ പോകാൻ ആലോചിച്ച കൃഷ്ണൻ തന്റെ രഥത്തിലേറി പുറപ്പെട്ടപ്പോൾ, ഭയത്തിൽ വിറയച്ച് ഓടിയെത്തുന്ന ഉത്തരയെ കണ്ടു. ഉത്തര പറഞ്ഞു: "രക്ഷിക്കൂ, രക്ഷിക്കൂ, മഹായോഗിനേ, ദേവദേവനേ, ലോകനാഥനേ! മരണഭയം എവിടെയുമുണ്ട്; നിന്നെ ഒഴികെ എനിക്കു മറ്റൊരു ശരണം ഇല്ല. കത്തുന്ന ഇരുമ്പ് അമ്പ് എന്റെ നേരെ വരുന്നു; അതു എന്നെ ദഹിപ്പിക്കട്ടെ, പക്ഷേ, പ്രഭോ, എന്റെ ഗർഭസ്ഥശിശുവിനെ രക്ഷിക്കണമേ." ഉത്തരയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട കൃഷ്ണൻ—ഭക്തജനങ്ങൾക്ക് ഏറ്റവും സ്നേഹമുള്ളവൻ—അർജുനപുത്രന്മാരുടെ വംശം നശിപ്പിക്കാൻ ദ്രോണപുത്രന്റെ ആയുധം ലക്ഷ്യമിട്ടിരിക്കുന്നതാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കി. അപ്പോൾ, അഗ്നിപോലെ കത്തുന്ന അമ്പുകൾ തങ്ങളിലേക്കു വരുന്നത് കണ്ട പാണ്ഡവന്മാർ ആയുധങ്ങൾ എടുത്ത് പ്രതിരോധത്തിന് തയ്യാറായി. സ്വന്തം ഭക്തന്മാർക്കു സംഭവിച്ച ഈ ദുരന്തം കണ്ട കൃഷ്ണൻ, തന്റെ സ്വന്തം ആയുധമായ സുദർശനചക്രം ഉപയോഗിച്ച് അവരെ സംരക്ഷിച്ചു. യോഗേശ്വരനായ ഹരി, എല്ലാ ജന്തുക്കളുടെയും അന്തർയാമിയായവൻ, തന്റെ ശക്തിയാൽ ഉത്തരയുടെ ഗർഭത്തിലെ ശിശുവിനെ കവർന്നു സംരക്ഷിച്ചു. ബ്രഹ്മശിരസ് ആയുധം അപ്രതിഹതവും പ്രതിരോധിക്കാൻ കഴിയാത്തതുമായതെങ്കിലും, കൃഷ്ണന്റെ വൈഷ്ണവശക്തിയുടെ സാന്നിധ്യത്തിൽ അതു ശാന്തമായി. ഇതിൽ അത്ഭുതം ഒന്നുമില്ല; അച്യുതനിൽ, അത്ഭുതങ്ങളുടെ നിറവിൽ, അജൻമാവ് തന്റെ മായയാൽ ഈ ലോകം സൃഷ്ടിക്കുകയും നിലനിർത്തുകയും സംഹരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ബ്രഹ്മായുടെ ശക്തിയിൽ നിന്നു മോചിതയായ ഉത്തരയും പുത്രന്മാരുമായി കൃഷ്ണനോടൊപ്പം നിന്നപ്പോൾ, ധാർമ്മികയായ പൃഥാ (കുന്തി) യാത്രയ്ക്ക് തയ്യാറാവുന്ന കൃഷ്ണനോടു പറഞ്ഞു: "പ്രഭോ, ആദിപുരുഷനേ, പ്രകൃതിക്ക് അപ്പുറമായവനേ, ദൃശ്യമാകാത്തവനേ, അകത്തും പുറത്തും നിലകൊള്ളുന്നവനേ, നിനക്കു ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു. മായാവസ്ത്രം ധരിച്ച നടനെപ്പോലെ, ഭ്രമിച്ച കാഴ്ചയുള്ളവർ നിന്നെ തിരിച്ചറിയുന്നില്ല; നീ അജയ്യനും അക്ഷരനും ആണല്ലോ. പരമവൈരാഗ്യശാലികളായ മഹർഷിമാരുടെ ഭക്തിയെ നിലനിർത്താൻ നീ അവതരിക്കുന്നു; അങ്ങനെയിരിക്കെ സ്ത്രീകൾക്ക് എങ്ങനെയാണ് നിന്നെ തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയുക? കൃഷ്ണായ്ക്ക്, വാസുദേവനു, ദേവകിയുടെ പുത്രനു, നന്ദനും ഗോപന്മാരുടെ ബാലനു, ഗോവിന്ദനു വീണ്ടും വീണ്ടും നമസ്കാരം. കമലനാഭായ്ക്ക്, കമലമാലധാരിക്ക്, കമലനയനന്, കമലപാദനു നമസ്കാരം. ദുഷ്ടനായ കംസനാൽ ദീർഘകാലം തടവിൽ കിടന്ന ദേവകിയെ മോചിപ്പിച്ച ഹൃഷീകേശാ, അങ്ങനെ തന്നെ, എനെയും എന്റെ പുത്രന്മാരെയും അനേകം ഭയങ്ങളിൽനിന്നും നീ രക്ഷിച്ചു. മാരകവിഷത്തിൽനിന്നും, മഹാനാളത്തിൽനിന്നും, മാനുഷഭക്ഷകനായ അസുരന്റെ കാഴ്ചയിൽനിന്നും, ദുഷ്ടസഭയിൽനിന്നും, വനവാസത്തിലെ കഷ്ടങ്ങളിൽനിന്നും, മഹാരഥന്മാരുമായുള്ള അനവധി യുദ്ധങ്ങളിൽനിന്നും, ദ്രൗണന്റെ ആയുധത്തിൽനിന്നും ഹരിയേ, നീ ഞങ്ങളെ സംരക്ഷിച്ചു. ഈ ദുരന്തങ്ങൾ വീണ്ടും വീണ്ടും ഞങ്ങളിലേക്കു വരട്ടെ, ലോകഗുരുവേ, അങ്ങനെ നിന്നെ വീണ്ടും വീണ്ടും കാണാൻ കഴിയട്ടെ; നിന്നെ കാണുമ്പോൾ പുനർജന്മം കാണേണ്ടതില്ലല്ലോ. ജന്മം, ധനം, വിദ്യ, സൗന്ദര്യം എന്നിവയാൽ അഭിമാനിക്കുന്നവർക്ക് നിന്നെ സാക്ഷാൽക്കരിക്കാൻ കഴിയില്ല; എല്ലാം വിട്ടവർക്കാണ് നീ എളുപ്പം ലഭിക്കാവുന്നത്. നിനക്ക്, സർവ്വതേജസ്സുള്ളവനേ, ഗുണരഹിതകർമനേ, സ്വാത്മരാമനേ, ശാന്തനേ, മോക്ഷനാഥനേ, നമസ്കാരം. നീയാണ് ആദി, അനന്ത, സർവവ്യാപിയായ കാലം; എല്ലാവരിലും നീ ഒരുപോലെയാണ്, പക്ഷേ പരസ്പര വൈരാഗ്യം നിന്നിൽ നിന്നാണ് ഉത്ഭവിക്കുന്നത്. പ്രഭോ, നിന്റെ ഉദ്ദേശം ആരും അറിയുന്നില്ല; ലോകത്തിൽ നിന്റെ കർമ്മങ്ങൾ മനുഷ്യരെ പരിഹസിക്കുന്നതുപോലെയാണ്; നീ ആരെയും വല്ലാതെ ഇഷ്ടപ്പെടുകയോ ദ്വേഷിക്കുകയോ ചെയ്തിട്ടില്ല, എന്നാൽ മനുഷ്യർ മനസ്സിൽ പാർഷിയൽ ആകുന്നു. ജന്മവും കർമ്മവും, ഈ അജൻമാവിന്റെ, അകൃത്യാത്മാവിന്റെ, മൃഗങ്ങളിൽ, മനുഷ്യരിൽ, ജലചരങ്ങളിൽ—ഇവയെല്ലാം പരമ പരിഹാസം തന്നെയാണ്. ഗോപികൾ നിന്നെ കെട്ടാൻ കയർ എടുത്തപ്പോൾ, ഭയത്തിൽ നിറഞ്ഞ കണ്ണുകൾക്ക് കണ്ണുനീരും അഞ്ജനവും ചേർന്നിരുന്നതും, ഭയത്താൽ നീ മുഖം താഴ്ത്തിയതും ഞാൻ ഓർക്കുമ്പോൾ അത്ഭുതപ്പെടുന്നു—ഭയക്കേടുപോലും നിന്നെ ഭയപ്പെടുന്നു. ചിലർ പറയുന്നു: യദുവംശത്തിലെ ധർമ്മാത്മാക്കളുടെ കീർത്തിക്കായി, മലയംപർവതത്തിൽ ചന്ദനം വിരിയുന്നതുപോലെ, അജൻമാവ് ജനിച്ചു. മറ്റുചിലർ പറയുന്നു: വസുദേവനും ദേവകിയും നിന്റെ അവതാരത്തെ അപേക്ഷിച്ചതിനാൽ, ദൈവദ്വേഷികളായവരെ സംഹരിക്കാനും ലോകത്തെ രക്ഷിക്കാനുമാണ് നീ വന്നത്. ചിലർ പറയുന്നു: ഭൂമി ഭാരത്തിൽ ചിതറുമ്പോൾ, സമുദ്രത്തിൽ മുങ്ങുന്ന കപ്പലുപോലെ, ബ്രഹ്മാവിന്റെ അപേക്ഷയാൽ ഭൂഭാരഹരണത്തിനാണ് നീ അവതരിച്ചതെന്ന്. മറ്റുചിലർ പറയുന്നു: അജ്ഞാനത്താൽ, ആസക്തിയാൽ, കർമ്മഫലങ്ങളിൽ ദുരിതം അനുഭവിക്കുന്നവർക്ക് ശ്രവിക്കാനും സ്മരിക്കാനും യോഗ്യമായ കർമ്മങ്ങൾ ചെയ്യാൻ നീ വന്നത്. നിന്റെ കർമ്മങ്ങൾ എപ്പോഴും ശ്രവിക്കുന്ന, പാടുന്ന, സ്തുതിക്കുന്ന, സ്മരിക്കുന്ന, ആനന്ദിക്കുന്നവർ, ഈ ലോകസമുദ്രം കടക്കാൻ സഹായിക്കുന്ന നിന്റെ കമലപാദങ്ങൾ ഉടൻ തന്നെ സാക്ഷാൽക്കരിക്കും. പ്രഭോ, രാജധാനിയുടെയും പാപത്തിന്റെയും ബന്ധത്തിൽ കുടുങ്ങിയിട്ടും, നിന്റെ പാദങ്ങൾ ഒഴികെ ഞങ്ങൾക്ക് മറ്റൊരു ആശ്രയവും ഇല്ല; ഇപ്പോൾ നീ ഞങ്ങളെ ഉപേക്ഷിക്കുമോ? പാണ്ഡവരും യദുക്കളും എല്ലാം പേരുകളും രൂപങ്ങളും മാത്രം; നിന്റെ സാന്നിധ്യം ഇല്ലെങ്കിൽ ഞങ്ങൾ ഒന്നുമല്ല. ഗദാധരാ, നിന്റെ പ്രത്യേകചിഹ്നങ്ങളാൽ അലങ്കൃതമായ പാദങ്ങൾ ഇനിയും ഭൂമിയെ അലങ്കരിക്കില്ലെങ്കിൽ, ഭൂമി തിളങ്ങില്ല. നിന്റെ കാഴ്ചയാൽ, ഈ ഭൂമിയും, ഔഷധികളും, വനങ്ങളും, മലകളും, നദികളും, സമുദ്രങ്ങളും—allം സമൃദ്ധമാണ്. അതുകൊണ്ട്, ലോകനാഥാ, വിശ്വാത്മാവേ, വിശ്വരൂപനേ, പാണ്ഡവന്മാരോടും വൃഷ്ണികളോടുമുള്ള എന്റെ ഈ ദൃഢമായ സ്നേഹബന്ധം നീ കത്തറിക്കണമേ.