ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ഒരു സമയത്ത്, ഒരു പക്ഷി തന്റെ ഭാര്യയെയും കുഞ്ഞുകളെയും നഷ്ടപ്പെടുത്തി, ശൂന്യമായ വീട്ടിൽ ഒറ്റയ്ക്കായി ദുഃഖത്തിൽ മുങ്ങി, “ഇങ്ങനെ ദു:ഖത്തിൽ അകപ്പെട്ട്, ഭാര്യയും മക്കളും ഇല്ലാതെ, ഞാൻ ജീവിക്കേണ്ടതെന്തിനാണ്?” എന്ന് ചോദിച്ചു. മരണത്തിന്റെ പിടിയിൽ അകപ്പെട്ട്, തന്റെ സന്തതികളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട്, ആ ദയനീയ പക്ഷി, അമ്പുകൾ വരുന്നത് കണ്ടിട്ടും, അജ്ഞാനത്തിൽ വീണു. പിന്നീട്, ക്രൂരനായ വേട്ടക്കാരൻ തനിക്കു വേണ്ടിയിരുന്ന ലക്ഷ്യം നേടിയത് കൊണ്ട് സന്തോഷിച്ചു; ആ കപോതത്തെയും അവന്റെ കൂട്ടുകാരിയെയും കുഞ്ഞുകളെയും—all ഗൃഹസ്ഥരെ—വേട്ടക്കാരൻ തന്റെ വീട്ടിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി. ഇങ്ങനെ, മനസ്സ് ശാന്തിയില്ലാതെ, ദ്വന്ദങ്ങളിൽ ആസ്വദിക്കുന്ന ഒരു ഗൃഹസ്ഥൻ, കുടുംബബന്ധങ്ങളിൽ ആസക്തിയോടെ ജീവിക്കുന്ന പക്ഷിയെപ്പോലെ, ബന്ധനങ്ങളിൽ കുടുങ്ങി താഴ്ന്നുപോകുന്നു. മോക്ഷദ്വാരം തുറന്നിരിക്കുന്ന മനുഷ്യജന്മം പ്രാപിച്ചിട്ടും, പക്ഷിയെപ്പോലെ ഗൃഹസ്ഥജീവിതത്തിൽ ആകാംക്ഷയോടെ കുടുങ്ങുന്നവൻ, ഉയർന്ന് വീണവനായി അറിയപ്പെടുന്നു. ഇതിനുശേഷം, സുതൻ പറഞ്ഞു: മരണപ്പെട്ട ബന്ധുക്കൾക്ക് ജലം അർപ്പിക്കുവാൻ കൃഷ്ണയെ മുൻനിർത്തി സ്ത്രീകൾ ഗംഗയിലേക്ക് പോയി. അവർ ജലം അർപ്പിച്ച്, വീണ്ടും വീണ്ടും ദുഃഖത്തോടെ വിലപിച്ച്, ഹരിയുടെ ചരണങ്ങൾ കൊണ്ടും അജനായ ബ്രഹ്മാവിനാൽ ശുദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ട നദിയിൽ കുളിച്ചു. അവിടെ, മാധവൻ, കുരുവിന്റെ രാജാവായ ധൃതരാഷ്ട്രനെ, അവന്റെ സഹോദരനെയും, തന്റെ പുത്രന്മാർക്കായി ദുഃഖത്തിൽ മുങ്ങിയ ഗാന്ധാരിയെയും, പൃഥയെയും, കൃഷ്ണയെയും കൂടെ ഇരുന്ന് കണ്ടു. അവിടെ, കൃഷ്ണൻ, മഹർഷിമാരോടൊപ്പം, ബന്ധുക്കളെ നഷ്ടപ്പെടുത്തി ദു:ഖത്തിൽ മുങ്ങിയവരെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു; ഏതു ജീവികളിലും അതിജീവിക്കാൻ കഴിയാത്ത കാലത്തിന്റെ നിയമം അവർക്കു കാണിച്ചു. അജാതശത്രുവിന് തന്റെ രാജ്യം തിരിച്ചു നൽകി—അതിനെ ചതിയന്മാർ കൈവശപ്പെടുത്തിയിരുന്നു—ധർമ്മവിരുദ്ധനായ രാജാക്കന്മാരെ, കചയുടെ സ്പർശം കൊണ്ടു മലിനരായവരെ, സംഹരിച്ചു; അങ്ങനെ തന്റെ ലക്ഷ്യം പൂർത്തിയാക്കി. മികച്ച ക്രമീകരണങ്ങളോടെ മൂന്നു അശ്വമേധ യാഗങ്ങൾ നടത്തിപ്പിച്ച്, തന്റെ വിശുദ്ധമായ കീർത്തി എല്ലാ ദിശകളിലും വ്യാപിപ്പിച്ചു—ഇന്ദ്രനെപ്പോലെ. പാണ്ഡവരോടും, സത്യകിയെയും ഉദ്ധവനെയും കൂടെ കൂട്ടിയും, വ്യാസനും മറ്റ് മഹർഷിമാരും ആദരിച്ചപ്പോൾ അവരെയും ആദരിച്ചു. യാത്രയ്ക്ക് തീരുമാനിച്ച കൃഷ്ണൻ, ദ്വാർകയിലേക്കുള്ള യാത്രക്ക് രഥത്തിൽ കയറി, അപ്പോൾ ഭയത്താൽ ഓടി വരികയുള്ള ഉത്തരയെ കണ്ടു. ഉത്തര പറഞ്ഞു: “രക്ഷിക്കേണം, രക്ഷിക്കേണം മഹായോഗിനേ, ദേവദേവാ, ലോകനാഥാ! മരണഭയം എല്ലാ ദിശകളിലും വരുമ്പോൾ, ഞാൻ ആശ്രയിക്കാനുള്ള മറ്റാരുമില്ല. ഒരു ജ്വലിക്കുന്ന ഇരിമ്പ് അമ്പ് എന്റെ ദിശയിൽ വരുന്നു; അതു എന്നെ ദഹിപ്പിക്കട്ടെ, പക്ഷേ, എന്റെ ഗർഭസ്ഥ ശിശുവിനെ രക്ഷിക്കേണം, പ്രഭോ!” ഉത്തരയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട കൃഷ്ണൻ, ഭക്തജനങ്ങളുടെ കാര്യത്തിൽ അത്യന്തം സ്നേഹമുള്ളവൻ, ദ്രോണപുതന്റെ ആയുധം പാണ്ഡവവംശത്തെ നശിപ്പിക്കാനാണ് ഉദ്ദേശിച്ചതെന്ന് മനസ്സിലാക്കി. അപ്പോൾ പഞ്ചപാണ്ഡവർ, ജ്വലിക്കുന്ന അമ്പുകൾ വരുന്നത് കണ്ട്, സ്വയം ആയുധങ്ങൾ എടുത്തു. എന്നാൽ, തന്റെ മേൽ മാത്രം ഭക്തിയുള്ളവരിൽ സംഭവിച്ച ഈ പ്രമാദം കണ്ട കൃഷ്ണൻ, തന്റെ സുദർശന ചക്രം കൊണ്ട് സ്വന്തം ജനങ്ങളെ രക്ഷിച്ചു. യോഗനാഥനായ ഹരി, എല്ലാ ജീവികളുടെയും ഹൃദയത്തിൽ അന്തർയാമിയായി വസിക്കുന്നവൻ, തന്റെ ശക്തിയാൽ കുരുകുലത്തിലെ ഉത്തരയുടെ ഗർഭത്തെ സംരക്ഷിച്ചു. ബ്രഹ്മശിരസ് ആയുധം അപ്രതിഹതവും അനിവാര്യവുമാണെങ്കിലും, വൈഷ്ണവശക്തിയുമായി ഏറ്റുമുട്ടിയപ്പോൾ അതു ശാന്തമായി. അതിൽ അത്ഭുതം ഒന്നുമില്ല; അച്യുതനിൽ, എല്ലാ അത്ഭുതങ്ങളും നിറഞ്ഞവനിൽ, അജനായവൻ ഇഹലോകം സൃഷ്ടിക്കുകയും നിലനിർത്തുകയും നശിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ബ്രഹ്മശക്തിയിൽ നിന്ന് മോചിതയായ ഉത്തരയും, തന്റെ പുത്രന്മാരുമായി, കൃഷ്ണനോടൊപ്പം, ധാർമ്മികയായ പൃഥാ, യാത്രയ്ക്ക് ഒരുക്കമായ കൃഷ്ണനോട് പറഞ്ഞു: “ആദിപുരുഷനായ പ്രഭുവേ, പ്രകൃതിക്കതീതനായവനേ, എല്ലാ ജീവികളുടെയും അകത്തും പുറത്തും ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്നവനേ, ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു. മായയുടെ മറയിൽ മറഞ്ഞിരിക്കുന്നവനേ, അജയ്യനും, അക്ഷരനും; ഭ്രമിതമായ ദൃഷ്ടിയുള്ളവർ നിന്നെ കാണുന്നില്ല, നടൻ വേഷത്തിൽ മറയുന്നപോലെ. പരമവൈരാഗ്യശാലികളായ മനസ്സുതുടങ്ങിയ സന്മഹർഷിമാരുടെ ഭക്തിക്ക് വേണ്ടി നീ ഇഹലോകത്തിൽ അവതരിക്കുന്നു; എങ്ങനാണ് ഞങ്ങൾ സ്ത്രീകൾക്ക് നിന്നെ അനുഭവിക്കാൻ കഴിയുക? കൃഷ്ണായ, വാസുദേവായ, ദേവകിപുത്രനായ, നന്ദയുടെയും ഗോപന്മാരുടെയും ബാലനായ, ഗോവിന്ദനായ, വീണ്ടും വീണ്ടും നമസ്കാരം. കമലനാഭായ, കമലമാലിനേയ്ക്, കമലനയനനായവനേ, കമലപാദനായവനേ, നമസ്കാരം. കംസനാൽ ദീർഘകാലം തടവിൽ വച്ച ദുഃഖിതയായ ദേവകിയെ മോചിപ്പിച്ച ഹൃഷീകേശാ, അതുപോലെ തന്നെ, എനെയും എന്റെ പുത്രന്മാരെയും നീ പല അപകടങ്ങളിൽ നിന്നും രക്ഷിച്ചു. വിഷം, മഹാനളം, മനുഷ്യഭക്ഷകൻ, ദുഷ്ടരുടെ സഭ, കാടിലെ കഷ്ടതകൾ, അനേകം മഹാബലശാലികളുമായി യുദ്ധങ്ങൾ, ദ്രൗണയുടെ ആയുധം—എല്ലാവിടെയും നീ ഞങ്ങളെ സംരക്ഷിച്ചു. ഗുരുവായ ലോകനാഥാ, ഇങ്ങനെയുള്ള ദുരന്തങ്ങൾ വീണ്ടും വീണ്ടും ഞങ്ങൾക്കു നേരിടാൻ ഉണ്ടാകട്ടെ; കാരണം, നിന്നെ വീണ്ടും വീണ്ടും കാണാൻ കഴിയുമ്പോൾ, പുനർജന്മം കാണേണ്ടി വരില്ല. ജന്മം, സമ്പത്ത്, വിദ്യ, സൗന്ദര്യം—ഇവയിൽ അഹംഭാവം ഉള്ളവർക്കു നിന്നെ സാക്ഷാത്കരിക്കാൻ കഴിയില്ല; നിഷ്കിന്യനായവർക്കാണ് നീ ലഭ്യമാകുന്നത്. നമസ്കാരം, നിഷ്കിന്യരുടെ ധനമായവനേ, ഗുണാതീതനായവനേ, സ്വയം ആനന്ദിക്കുന്നവനേ, ശാന്തനായ മോക്ഷനാഥനായവനേ. ആരംഭവും അന്തവും ഇല്ലാത്ത, സർവവ്യാപിയായ, എല്ലാ ജീവികളിലും സമത്വത്തോടെ സഞ്ചരിക്കുന്ന, അവരുടെ പരസ്പരവൈരങ്ങൾ നിന്നിൽ നിന്നാണ് ഉണ്ടാകുന്നത്—അങ്ങനെ ഞാൻ നിന്നെ കാളമായി കാണുന്നു. പ്രഭോ, ആരും നിന്റെ ഉദ്ദേശം അറിയുന്നില്ല; ലോകത്തിൽ നിന്റെ പ്രവർത്തികൾ മനുഷ്യരെ പരിഹസിക്കുന്നു. നിന്നെ ആരെയും പ്രിയങ്കരമോ ദ്വേഷ്യമോ ആക്കുന്നില്ല; എന്നാൽ, ജനം മനസ്സിൽ പാർശ്വപാതം കാണുന്നു. സകലഭൂതങ്ങളുടെ ആത്മാവായ, അജനായ, അകർത്താവായ, ജലചരൻമാരിലും മനുഷ്യരിലും മൃഗങ്ങളിലും ജനനം, പ്രവർത്തികൾ—ഇവയെല്ലാം പരമപരിഹാസമാണ്. ഗോപികകൾ നിന്നെ കെട്ടാൻ കയറെടുത്തപ്പോൾ, ഭയത്താൽ കണ്ണുകളിൽ കണ്ണുനീരും കജലും കലർന്നപ്പോൾ, മുഖം താഴ്ത്തിയ ഭയഭീതനായ ബാലകൃഷ്ണാ, അതെനിക്കു അത്ഭുതം; കാരണം, ഭയക്കേണ്ടവരും നിന്നെ ഭയപ്പെടുന്നു. ചിലർ പറയുന്നു: യദുകുലത്തിൽ ധർമ്മശീലികളുടെ കീർത്തിക്ക് വേണ്ടി അജനായവൻ ജനിച്ചു; മലയപർവ്വതത്തിൽ ചന്ദനം വളരുന്നതുപോലെ. മറ്റൊരുവിധം, വസുദേവനും ദേവകിയും പ്രാർത്ഥിച്ചപ്പോൾ ലോകസംരക്ഷണത്തിനും ദൈവദ്വേഷികളുടെയും സംഹാരത്തിനും അജനായവൻ അവതരിച്ചതാണെന്നു പറയുന്നു. പലർക്കും, ഭൂമി ഭാരമേറ്റു സമുദ്രത്തിൽ മുങ്ങുന്ന തോണിപോലെ ആയപ്പോൾ, ബ്രഹ്മാവിന്റെ അപേക്ഷയ്ക്ക് അനുസരിച്ച്, ഭൂഭാരം കുറയ്ക്കാനാണ് നീ അവതരിച്ചതെന്നാണ് വിശ്വാസം. മറ്റുചിലർ, അജ്ഞാനം, കാമം, കർമ്മം എന്നിവകൊണ്ടു പീഡിതരായ ലോകവാസികൾക്കു കേൾക്കാനും സ്മരിക്കാനുമുള്ള മനോഹരമായ കഥകൾ സൃഷ്ടിക്കാൻ നീ അവതരിച്ചുവെന്നാണ് പറയുന്നു.” ഇങ്ങനെ പൃഥയായ കുന്തി, കൃഷ്ണനോട് ഭക്തിപൂർവ്വം പ്രാർത്ഥിച്ചു.