ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ഒരു കാലത്ത്, തന്റെ പ്രിയയും ഭക്തയുമായ ഭാര്യയും, സുതരങ്ങളും സ്വർഗ്ഗത്തിലേക്ക് പോയി, രാജാവ് ശൂന്യമായ വീട്ടിൽ ഒരുപാട് ദുഃഖത്തോടെ ഇരുന്നു. ഭാര്യയും മക്കളും ഇല്ലാത്ത ഈ ശൂന്യഗൃഹത്തിൽ, ദുഃഖത്തിൽ മുങ്ങിയ ഞാൻ, ഇങ്ങനെയൊരു ജീവിതം തുടരേണ്ടതെന്തിന് എന്നോരു ചിന്ത അദ്ദേഹത്തെ പിടിച്ചു. അങ്ങനെ, സ്വന്തം സന്തതികളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട്, മരണത്തിന്റെ പിടിയിൽ ആകുലനായി, അശക്തനായി, ആ ദയനീയമായ പക്ഷി, അമ്പുകൾ കണ്ടിട്ടും അവിടുത്തെ അജ്ഞതയിൽ വീണു. അവനെ പിടിച്ചെടുത്ത ക്രൂരനായ വേട്ടക്കാരൻ, തന്റെ ലക്ഷ്യം നേടിയതിന്റെ സന്തോഷത്തിൽ, ആ പ്രാവ്, അവന്റെ ഭാര്യയും കുട്ടികളും—എല്ലാവരും—സ്വന്തം വീട്ടിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി. ഇങ്ങനെ, മനസ്സിൽ സമാധാനം ഇല്ലാത്ത, ഇരട്ടത്വങ്ങളിൽ ആസ്വദിക്കുന്ന, കുടുംബബന്ധത്തിൽ ആകർഷണമുള്ള ഒരു ഗൃഹസ്ഥൻ, ബന്ധങ്ങളിൽ കുടുങ്ങി താഴ്ന്നു പോകുന്നു. മോക്ഷദ്വാരം തുറന്നിരിക്കുന്ന മനുഷ്യജന്മം പ്രാപിച്ചിട്ടും, പക്ഷിയെപോലെ കുടുംബത്തിൽ ആകർഷണമുള്ളവൻ, ഉയർന്നിട്ട് വീണുപോകുന്നവനായി അറിയപ്പെടുന്നു. ഇതിന്റെ പിന്നാലെ, departed relatives-നു ജലതർപ്പണം അർപ്പിക്കാൻ കൃഷ്ണയെ മുന്നിൽ നിർത്തി സ്ത്രീകൾ ഗംഗയിലേക്ക് പോയി. അവിടെ, ജലം അർപ്പിച്ച് വീണ്ടും ദുഃഖത്തോടെ വിലാപം ചെയ്തശേഷം, ഹരിയുടെ കമലപാദങ്ങളാൽ, അജനായ ബ്രഹ്മാവിനാൽ ശുദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ട നദിയിൽ അവർ സ്നാനം ചെയ്തു. അതിനിടയിൽ, മാധവൻ, കുരുകുലപതി ധൃതരാഷ്ട്രനെ, അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഇളയസഹോദരനോടൊപ്പം, ഗന്ധാരിയും, പുത്രവ്യസനത്തിൽ മുങ്ങിയ പൃഥയും, കൃഷ്ണയും ഇരുന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത് കണ്ടു. അവിടെയെത്തിയ കൃഷ്ണൻ, ഋഷിമാരോടൊപ്പം, ബന്ധുക്കളെ നഷ്ടപ്പെട്ട് ദുഃഖത്തിൽ മുങ്ങിയവരെ, സകലജന്തുക്കളിലും അപ്രതിഘാത്യമാകുന്ന കാലചക്രത്തിന്റെ സ്വഭാവം കാണിച്ച് ആശ്വസിപ്പിച്ചു. അജാതശത്രുവിന്, ചതികളാൽ നഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്ന രാജ്യം തിരികെ കൊടുത്തു, കചയുടെ സ്പർശം കൊണ്ട് മലിനമായിരുന്ന അധർമരാജാക്കന്മാരെ സംഹരിച്ചു, തന്റെ ലക്ഷ്യം നിറവേറ്റി. അങ്ങനെ, അജാതശത്രുവിനെ ഉത്തമമായി ഒരുക്കിയ മൂന്ന് അശ്വമേധയാഗങ്ങൾ നടത്തിപ്പിച്ച്, ഇന്ദ്രനെപ്പോലെ തന്റെ വിശുദ്ധമായ കീര്ത്തി എല്ലാ ദിശകളിലേക്കും പ്രചരിപ്പിച്ചു. പാണ്ഡുപുത്രന്മാരോടു വിടപറഞ്ഞ്, സത്യകിയും ഉദ്‌ധവനും കൂടെ, വ്യാസാദിമുനിമാരാൽ ആദരിക്കപ്പെട്ട്, അവരെ പുനരാദരിച്ചു. ദ്വാരകയിലേക്കു പോവാൻ രഥത്തിൽ കയറിയപ്പോൾ, ഭയത്തിൽ വിറയഞ്ഞ് ഓടിവരുന്ന ഉത്തരയെ കൃഷ്ണൻ കണ്ടു. ഉത്തര പറഞ്ഞു: "രക്ഷിക്കേണം, രക്ഷിക്കേണം, മഹായോഗിനേ, ദേവതാദേവനേ, വിശ്വനാഥനേ! മരണഭയം എല്ലാ ദിശകളിലും വന്നു ചേർന്നിരിക്കുന്ന ഈ ഘട്ടത്തിൽ, ഞാൻ ആശ്രയിക്കാനാകുന്നത് നീയല്ലാതെ ആരുമില്ല. കത്തുന്ന ഇരുമ്പ് അമ്പ് എന്റെ നേരെ വരുന്നു; അതു എന്നെ ദഹിപ്പിച്ചാലും പരവായില്ല, പക്ഷേ, എന്റെ ഗർഭസ്ഥശിശുവിനെ രക്ഷിക്കേണം." ഉത്തരയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട കൃഷ്ണൻ, ഭക്തജനപ്രിയൻ, ദ്രോണപുത്രന്റെ ആയുധം പാണ്ഡവവംശത്തെ സംഹരിക്കാനാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കി. അപ്പോൾ, അമ്പുകൾ തിളങ്ങി വരുന്നതു കണ്ട പാണ്ഡവന്മാർ, സംരക്ഷണാർത്ഥം സ്വായുധങ്ങൾ എടുത്തു. കൃഷ്ണനിൽ മനസ്സു നിശ്ചയിച്ചിരിക്കുന്നവരെ ഈ ദുരന്തം ബാധിച്ചതു കണ്ട കൃഷ്ണൻ, തന്റെ സ്വായുധമായ സുദർശനചക്രം ഉപയോഗിച്ച് സ്വന്തം ജനങ്ങളെ സംരക്ഷിച്ചു. ഹരി, യോഗേശ്വരൻ, സർവ്വഭൂതങ്ങളിലുമുള്ള അന്തർയാമി, തന്റെ യുക്തിയാൽ, കുരുകുലജയായ ഉത്തരയുടെ ഗർഭത്തെ സംരക്ഷിച്ചു. ബ്രഹ്മശിരസ്സായുധം നിർവ്യാഹതമായും പ്രതിഘാതം ചെയ്യാനാവാത്തതുമായിരുന്നിട്ടും, ഭൃഗുകുലശ്രേഷ്ഠനായ കൃഷ്ണന്റെ വൈഷ്ണവശക്തിയുടെ മുന്നിൽ അതു നിരുപദ്രവമായി. ഇതിൽ അത്ഭുതം ഒന്നുമില്ല; അച്യുതനിൽ, സർവ്വവിചിത്രതകളാൽ സമ്പൂർണ്ണനായ അവനിൽ, അജനായ അവൻ ഈ ലോകം സൃഷ്ടിക്കുകയും നിലനിർത്തുകയും സംഹരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ബ്രഹ്മായുധത്തിന്റെ ഭീഷണിയിൽ നിന്ന് മോചിതയായി, പുത്രന്മാരോടും കൃഷ്ണനോടും കൂടെ, ധാർമ്മികയായ പൃഥ, യാത്രക്ക് ഒരുങ്ങുന്ന കൃഷ്ണനോട് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു: "ആദ്യപുരുഷനായ, പ്രഭുവായ, പ്രകൃതിക്കതീതനായ, സർവ്വഭൂതങ്ങൾക്കുമപ്പുറം അദൃശ്യനായ, അകത്തും പുറത്തും നിലകൊള്ളുന്ന നിനക്കു ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു. മായയുടെ വായിൽ മറഞ്ഞു, അക്ഷരനും അജ്ഞേയനുമായ നീ, ഭ്രമിതദൃഷ്ടിയുള്ളവർക്ക് കാണാനാവാത്തവനാണ്; നടൻ വേഷത്തിൽ മറഞ്ഞിരിക്കുന്നതുപോലെ. ശുദ്ധഹൃദയരായ പരമവൈരാഗ്യശാലികളിൽ ഭക്തി സ്ഥാപിക്കാൻ നീ ഇങ്ങനെയുണ്ടെങ്കിൽ, ഞങ്ങൾ സ്ത്രീകൾക്ക് നിന്നെ എങ്ങനെ ഗ്രഹിക്കാനാകും? കൃഷ്ണായ്ക്ക്, വാസുദേവനു, ദേവകീപുത്രനു, നന്ദഗോപാലനും ഗോവിന്ദനുമാകുന്ന നിനക്കു വീണ്ടും വീണ്ടും നമസ്കാരം. കമലനാഭായ്ക്ക്, കമലമാലധാരിക്ക്, കമലനയനനു, കമലപാദനു നമസ്കാരം. ദുഷ്ടനായ കംസനാൽ ദീർഘദുഃഖം അനുഭവിച്ച ദേവകിയെ മോചിപ്പിച്ച ഹൃഷീകേശാ, അങ്ങനെ തന്നെ, ഞാനെയും എന്റെ പുത്രന്മാരെയും അനേകം അപകടങ്ങളിൽ നിന്ന് നീ രക്ഷിച്ചു. വിഷം, മഹാഗ്നി, മാനുഷഭക്ഷകൻ, ദുഷ്ടസഭ, വനവാസത്തിലെ കഷ്ടങ്ങൾ, ശക്തരായ ധാരാളം യോദ്ധാക്കൾക്കെതിരെ നടന്ന യുദ്ധങ്ങൾ, ദ്രോണപുത്രന്റെ ആയുധം—എല്ലാം നിന്നാൽ ഞങ്ങൾ രക്ഷപ്പെട്ടു. ഈ ദുരന്തങ്ങൾ വീണ്ടും വീണ്ടും സംഭവിക്കട്ടെ, ലോകഗുരുവേ, അപ്പോൾ ഞങ്ങൾ നിന്നെ വീണ്ടും വീണ്ടും കാണാം; നിന്നെ കാണുമ്പോൾ പുനർജന്മം കാണേണ്ടതില്ല. ജന്മം, സമ്പത്ത്, ജ്ഞാനം, സൗന്ദര്യം എന്നിവയിൽ അഹങ്കരിക്കുന്നവൻ നിന്നെ യഥാർത്ഥത്തിൽ പ്രാപിക്കാനാവില്ല; എങ്കിൽ, എല്ലാം വിട്ടവർക്കാണ് നീ ലഭ്യൻ. അകമാലിന്യരഹിതനായ, സ്വയാനന്ദത്തിൽ ലീനനായ, ശാന്തനായ, മോക്ഷനാഥനായ, ആനാഥരുടെ സമ്പത്തായ നിനക്കു നമസ്കാരം. നിനക്കു ഞാൻ കാലനെന്നു കരുതുന്നു; ആദിയില്ലാത്തതും അന്തമില്ലാത്തതുമായ, സർവവ്യാപിയായ, സർവ്വജനങ്ങളിൽ സമഭാവനയുള്ളതും, പരസ്പരവൈരങ്ങൾ നിനക്കു നിന്നാണ് ഉത്ഭവിക്കുന്നത്. നിന്റെ ഉദ്ദേശം ആരും അറിയുന്നില്ല; ലോകത്തിൽ ചെയ്യുന്ന പ്രവർത്തികൾ മനുഷ്യരെ പരിഹസിക്കുന്നതുപോലെയാണ്; നിനക്കു പ്രിയവും ദ്വേഷവും ഇല്ല, എന്നാൽ മനുഷ്യർ മനസ്സിൽ ഭാഗപാതം കാണുന്നു. ജന്മവും, കർമ്മവും, ഈ ലോകത്തിന്റെ ആത്മാവായ അജനായ, അക്രിയനായ നിന്റെ, മൃഗങ്ങളിൽ, മനുഷ്യരിൽ, ജലചരങ്ങളിൽ—ഇവയൊക്കെ പരമ പരിഹാസമാണ്. ഗോപി നിന്നെ ദണ്ഡനത്തിന് കെട്ടാൻ കയറിയപ്പോൾ, ഭയത്തിൽ കണ്ണുനീർ കലർന്ന കണ്ണുകളിൽ കജൽപാടുകൾ ചിതറിപ്പോയി, ഭയത്തിൽ മുഖം താഴ്ത്തിയതും—all fearful beings fear you—ഇത് തന്നെ എനിക്ക് അത്ഭുതമാണ്. ചിലർ പറയുന്നു, അജനായ നീ, യദുകുലത്തിൽ, ധർമികരുടെ കീർത്തിക്കായി ജനിച്ചുവെന്നാണ്; മലയപർവ്വതത്തിൽ ചന്ദനം വളരുന്നതുപോലെ. മറ്റുചിലർ പറയുന്നു, വസുദേവനും ദേവകിയും അപേക്ഷിച്ചതിനാൽ, ഭഗവാൻ നീ, ഭൂമിയെ സംരക്ഷിക്കാനും, ദൈവദ്വേഷികൾയെ നശിപ്പിക്കാനുമായി അവതരിച്ചുവെന്നാണ്. മറ്റുചിലർ പറയുന്നു, ഭൂമി ഭാരത്തിൽ തളർന്നപ്പോൾ, ബ്രഹ്മാവിന്റെ പ്രാർത്ഥനയെ അനുസരിച്ച്, സമുദ്രത്തിൽ മുങ്ങുന്ന കപ്പലിനെപ്പോലെ, ഭൂഭാരം കുറയ്ക്കാനാണ് നീ ജനിച്ചത്. ഇങ്ങനെ, തികച്ചും ഭക്തിയോടെയും ആഴമുള്ള സ്മരണയോടെയും, പൃഥാ കൃഷ്ണനോട് തന്റെ ഹൃദയത്തിലെ നന്ദിയും ഭക്തിയും അർപ്പിച്ചു.