ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ഒരു കാലത്ത്, രണ്ടു പ്രായപക്ഷികൾ അവരുടെ കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ ഭക്ഷണത്തിനായി കാട്ടിൽ പുറപ്പെട്ടു. അവർ ഏറെ നേരം ഭക്ഷണം തേടി അലയുമ്പോൾ, അപ്രത്യക്ഷമായി കാട്ടിൽ തിരിഞ്ഞു നടക്കുകയായിരുന്ന ഒരു വേട്ടക്കാരൻ അവരെ കണ്ടു. ആ വേട്ടക്കാരൻ ഒരു വല പടർത്തി, കൂടിനടുത്തേക്ക് എത്തിച്ചേരുന്ന കുഞ്ഞുപക്ഷികളെ അതിൽ കുടുക്കി പിടിച്ചു. അവിടെയായി, ആൺപക്ഷിയും പെൺപക്ഷിയും, എപ്പോഴും കുഞ്ഞുങ്ങളെ പോഷിപ്പിക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ചവരായി, ഭക്ഷണം കണ്ടെത്തി തങ്ങളുടെ കൂടിലേക്ക് മടങ്ങി. അവിടെ എത്തിയപ്പോൾ, പെൺപക്ഷി തന്റെ കുഞ്ഞുങ്ങൾ വലയിൽ കുടുങ്ങിയതും അവരൊക്കെ കരയുന്നതും കണ്ടു. അവളെ അത്യന്തം വേദനയോടെ, കരയിക്കൊണ്ട് അവിടേക്ക് ഓടി. സ്നേഹവും ദുഃഖവും നിറഞ്ഞ മനസ്സോടെ, അവളുടെ മനം മായയിൽ പെട്ടുപോയി; അവൾ അവബോധം നഷ്ടപ്പെടുത്തി, തന്റെ കുഞ്ഞുങ്ങളെ ബന്ധിച്ചിരിക്കുന്നു എന്ന ദൃശ്യത്തിൽ തന്നെ വലയിൽ കുടുങ്ങി. ആൺപക്ഷി തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട കുഞ്ഞുങ്ങളെയും, തന്റെ ജീവിതത്തേക്കാൾ വിലപ്പെട്ടവരെയും, തനിക്കു തുല്യയായ ഭാര്യയെയും വലയിൽ കുടുങ്ങിയതായി കണ്ടു. അത്യന്തം ദുഃഖത്തോടെ അവൻ വിലപിച്ചു: "അയ്യോ, എന്റെ ദുർദൈവം! അർഹത കുറവുള്ള, മണ്ടൻ മനസ്സുള്ള ഞാൻ, തൃപ്തിയില്ലാതെ, ജീവിതത്തിലെ മൂന്നു പുരുഷാർത്ഥങ്ങളും നേടാതെ, എന്റെ ഗൃഹസ്ഥജീവിതം നശിച്ചു പോയി. എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട ഭാര്യ, എപ്പോഴും എനിക്ക് അനുഗ്രഹമായിരുന്ന ദേവി, ഈ ശൂന്യമായ വീട്ടിൽ നിന്നു എന്നെ വിട്ട് പോയി; എന്റെ സന്മാർഗ്ഗിയായ കുഞ്ഞുങ്ങളോടുകൂടി സ്വർഗ്ഗത്തിലേക്ക് പോയി. ഇപ്പോൾ ഞാൻ, ഭാര്യയെയും കുഞ്ഞുങ്ങളെയും ഇല്ലാതെ, ഈ ശൂന്യമായ വീട്ടിൽ ദുർദൈവത്തിൽ കിടക്കുന്ന ഞാൻ, ദുഃഖം നിറഞ്ഞ ഈ ജീവിതം തുടരാൻ എന്തിനാണ് ആഗ്രഹം?" ഇങ്ങനെ തന്റെ സ്വന്തം ബന്ധുക്കളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട്, മരണത്തിന്റെ പിടിയിൽ പെട്ട്, സഹായം ചെയ്യാനാവാതെ വേദനിച്ച ആ പക്ഷി, ബാണങ്ങൾ കാണുന്നുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും, അജ്ഞാനത്തിൽ വീണു. വേട്ടക്കാരൻ തന്റെ ലക്ഷ്യം നേടിയതിൽ സന്തോഷിച്ച്, ആൺപക്ഷിയെയും, അവന്റെ ഭാര്യയെയും, കുഞ്ഞുങ്ങളെയും—all ഗൃഹസ്ഥരെയും—പിടിച്ചു, തന്റെ വീട്ടിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി. ഇങ്ങനെ, മനസ്സിൽ ശാന്തിയില്ലാത്ത, ഇരട്ടത്വങ്ങളിൽ ആസ്വദിക്കുന്ന, കുടുംബബന്ധത്തിൽ അകപ്പെട്ട ഒരു ഗൃഹസ്ഥൻ, പക്ഷിയെപ്പോലെ ബന്ധങ്ങളിൽ പെട്ട് താഴ്ന്നു പോകുന്നു. മോക്ഷത്തിന്റെ വാതിൽ തുറന്നിരിക്കുന്ന മനുഷ്യജന്മം ലഭിച്ചിട്ടും, പക്ഷിയെപ്പോലെ ഗൃഹസ്ഥജീവിതത്തിൽ അകപ്പെട്ടു കഴിയുന്നവനെ, ഉയർന്ന് വീണവനായി അറിയുന്നു. ഇവിടെ കഥ മാറുന്നു. സൂതൻ പറഞ്ഞു: അതിനുശേഷം, ചരമപ്പെട്ട ബന്ധുക്കൾക്ക് ജലം അർപ്പിക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ച്, കൃഷ്ണയുടെ നേതൃത്വത്തിൽ സ്ത്രീകൾ ഗംഗയിലേക്കു പോയി. അവർ ജലം അർപ്പിച്ചു, വീണ്ടും വീണ്ടും ദുഃഖത്തോടെ വിലപിച്ചു, പിന്നെ ഹരിയുടെ പാദങ്ങൾക്കും, അജജനായ ബ്രഹ്മാവിനും 의해 പവിത്രമായ നദിയിൽ സ്നാനം ചെയ്തു. അവിടെ, മാധവൻ കുരുവിന്റെ രാജാവായ ധൃതരാഷ്ട്രനെ തന്റെ സഹോദരൻ, ഗന്ധാരിയിൽ ദുഃഖിതയായവളും, പൃഥയും, കൃഷ്ണയും കൂടെ ഇരിക്കുന്നതായി കണ്ടു. അങ്ങേയും മഹർഷിമാരും, ബന്ധുക്കളെ നഷ്ടപ്പെടുത്തി ദുഃഖത്തിൽ മുങ്ങിയവരെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു; എല്ലായിടത്തും അനിവാര്യമായ കാലചക്രത്തിന്റെ നിയമം അവർക്കു കാണിച്ചു. അജാതശത്രുവിന് തന്റെ രാജ്യം തിരികെ ലഭിച്ചു; അക്രമികളായ രാജാക്കന്മാരെ, കചയുടെ സ്പർശംകൊണ്ട് മലിനരായവരെ, സംഹരിച്ചു, തന്റെ ലക്ഷ്യം പൂർത്തിയാക്കി. അവനെ ഉത്തമമായി ഒരുക്കിയ മൂന്ന് അശ്വമേധയാഗങ്ങൾ നടത്തിച്ചു; അതിലൂടെ തന്റെ ശുദ്ധമായ കീർത്തി എല്ലാ ദിക്കുകളിലേക്കും പരപ്പിച്ചു, ഇന്ദ്രനെ പോലെ. പാണ്ഡവന്മാരെ വിടപറഞ്ഞ്, സത്യകിയും ഉദ്ധവനും കൂടെ, വ്യാസനും മറ്റു മഹർഷിമാരും ആദരിക്കുകയും, അവരെ ആദരിക്കുകയും ചെയ്തു. ബ്രാഹ്മണന്മാരേ, ദ്വാരകയിലേക്കു പോകാൻ നിർണയിച്ച്, കൃഷ്ണൻ തന്റെ രഥത്തിൽ കയറുമ്പോൾ, ഉത്തര ഭയത്തിൽ ഓടിക്കൊണ്ട് അവന്റെ അടുക്കൽ എത്തി. ഉത്തര പറഞ്ഞു: "രക്ഷിക്കൂ, രക്ഷിക്കൂ, മഹായോഗിനേ, ദേവാദിദേവനേ, ലോകനാഥനേ! മരണഭയം എല്ലാ ദിശകളിലും കാണുന്നു; എനിക്ക് നിന്നു വേറെ രക്ഷയില്ല. ഒരു ഉഗ്രമായ ഇരുമ്പ് അമ്പ് എനിക്കു നേരെ പാഞ്ഞു വരുന്നു; അതു എന്നെ കത്തിച്ചാലും മതി, ദൈവമേ, എന്റെ ഗർഭസ്ഥശിശുവിനെ മാത്രം രക്ഷിക്കണം." സൂതൻ പറഞ്ഞു: അവളുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട്, ഭക്തജനങ്ങൾക്ക് പ്രിയനായ ഭഗവാൻ, ദ്രോണപുത്രന്റെ ആയുധം പാണ്ഡവവംശത്തെ സംഹരിക്കാൻ ഉദ്ദേശിച്ചിരിക്കുന്നു എന്നു മനസ്സിലാക്കി. അപ്പോൾ, മഹർഷികളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായോ, അഗ്നിബാണങ്ങൾ വന്നു വരുന്നതു കണ്ട അഞ്ചു പാണ്ഡവന്മാർ സ്വായുധങ്ങൾ എടുത്തു പ്രതിരോധത്തിന് തയ്യാറായി. കൃഷ്ണനിൽ മനസ്സു ഏകാഗ്രമാക്കിയവരിൽ ഈ ദുരന്തം വന്നതും കണ്ടു, കൃഷ്ണൻ തന്റെ സുദർശനചക്രം ഉപയോഗിച്ച് തന്റെ ജനങ്ങളെ സംരക്ഷിച്ചു. ഹരി, യോഗേശ്വരൻ, എല്ലാ ജീവികളിലും ആത്മരൂപത്തിൽ വസിക്കുന്നവൻ, തന്റെ ശക്തിയാൽ ഉത്തരയുടെ ഗർഭസ്ഥശിശുവിനെ സംരക്ഷിച്ചു. ബ്രഹ്മശിരസ് ആയുധം പരാജയമില്ലാത്തതും, പ്രതികൂലമാക്കാനാവാത്തതുമായിരുന്നാലും, വൈഷ്ണവശക്തിയുടെ സാന്നിധ്യത്തിൽ അത് ശമിച്ചു. ഇതിൽ അതിശയിപ്പിക്കേണ്ടതില്ല, അച്യുതനിൽ എല്ലാ അത്ഭുതങ്ങളും നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു; അജജനായ ഭഗവാൻ തന്റെ ദിവ്യമായ മായയാൽ സൃഷ്ടിക്കുകയും, സംരക്ഷിക്കുകയും, നശിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ബ്രഹ്മായുധത്തിന്റെ ശക്തിയിൽ നിന്നു മോചിതയായി, കൃഷ്ണനും പുത്രന്മാരുമൊത്ത്, ധർമ്മപരായണയായ പൃഥാ കൃഷ്ണനോട് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു: കുന്തി പറഞ്ഞു: "ആദിപുരുഷനായ, ഭഗവാനായ, പ്രകൃതിയെ അതിജീവിച്ചവനേ, എല്ലാവർക്കും അദൃശ്യനായവനേ, അകത്തും പുറത്തും നിലകൊള്ളുന്നവനേ, ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു. മായയുടെ മറയിൽ മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന, അജ്ഞേയനും അവിനാശിയും ആയ നിന്നെ, മായാപരവശരായവർക്കു കാണാൻ കഴിയില്ല; നടൻ വേഷം ധരിച്ചിരിക്കുന്നതുപോലെ. പരമവൈരാഗ്യശാലികളായ, ശുദ്ധഹൃദയമുളള ഋഷിമാരുടെ ഭക്തി സ്ഥാപിക്കാനാണ് നീ അവതരിക്കുന്നത്; എന്നാൽ ഞങ്ങൾ സ്ത്രീകൾക്ക് നിന്നെ എങ്ങനെ അറിയാൻ കഴിയും? കൃഷ്ണനേ, വാസുദേവനേ, ദേവകിയുടെ പുത്രനേ, നന്ദഗോപനും ഗോവിന്ദനേ, വീണ്ടും വീണ്ടും ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു. കമലനാഭനേ, കമലമാലധാരിയേ, കമലനയനനേ, കമലപാദനേ, നിനക്ക് നമസ്കാരം. ഹൃഷികേശാ, ദുഷ്ടനായ കംസന്റെ തടവിൽ ദീർഘദുഃഖം അനുഭവിച്ച ദേവകിയെ നീ മോചിപ്പിച്ചതുപോലെ, ഞാനും എന്റെ പുത്രന്മാരും അനേകം അപകടങ്ങളിൽ നിന്നു നീ വീണ്ടും വീണ്ടും രക്ഷിച്ചു. വിഷത്തിൽ നിന്ന്, മഹാനാളിൽ നിന്ന്, മനുഷ്യഭക്ഷകനായ അസുരന്റെ കാഴ്ചയിൽ നിന്ന്, ദുഷ്ടരുടെ സഭയിൽ നിന്ന്, കാട്ടിലെ കഷ്ടങ്ങളിൽ നിന്ന്, മഹാബലശാലികളായ ധാരാളം ശത്രുക്കളുമായുള്ള യുദ്ധങ്ങളിൽ നിന്ന്, ദ്രോണപുത്രന്റെ ആയുധത്തിൽ നിന്ന്, ഹരിയേ, നീ ഞങ്ങളെ രക്ഷിച്ചു. ഈ ദുരന്തങ്ങൾ എപ്പോഴും ഞങ്ങളിലേക്ക് വരട്ടെ, ലോകഗുരുവേ! അങ്ങനെ നിന്നെ വീണ്ടും വീണ്ടും കാണാൻ കഴിയട്ടെ; നിന്നെ കാണുമ്പോൾ വീണ്ടും ജന്മം കാണേണ്ടതില്ല. ജനനം, സമ്പത്ത്, വിദ്യ, സൗന്ദര്യം എന്നിവയിൽ അഭിമാനിക്കുന്നവൻ നിന്നെ സാക്ഷാത്കരിക്കാൻ കഴിയില്ല; നിനക്ക് സമ്പത്തൊന്നുമില്ലാത്തവർക്കാണ് നീ ലഭ്യൻ. സമ്പത്തൊന്നുമില്ലാത്തവരുടെ സമ്പത്തായ, ഗുണാതീതനായ, ആത്മരാമനായ, ശാന്തനായ, മോക്ഷത്തിന്റെ നാഥനായ നിനക്ക് ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു.