ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ഒരു കാടിൽ, കുഞ്ഞുപക്ഷികൾ അവരുടെ മാതാപിതാക്കളുടെ അടുത്തേക്ക് ചെറുതായി പറന്ന് വരികയും, അവരുടെ ഇളം ചിറകുകളുടെ സ്നേഹസ്പർശവും, മധുരമായ കൂകയും, ആകർഷകമായ ചലനങ്ങളും കൊണ്ട് സുഖം നൽകുകയും ചെയ്തു. ദുഃഖമില്ലാത്ത മാതാപിതാക്കൾക്ക് ഈ കാഴ്ച വലിയ സന്തോഷം പകരും. വിഷ്ണുവിന്റെ മായയിൽ ആകൃഷ്ടരായി, Sneham കൊണ്ട് ബന്ധിക്കപ്പെട്ട മനസ്സോടെ, അവർ ആശങ്കയോടെ സ്വന്തം കുട്ടികളെയും ജനങ്ങളെയും പോഷിപ്പിച്ചു. ഒരു ദിവസം, ആ ദമ്പതികൾ കുട്ടികൾക്കായി ഭക്ഷണം തേടി കാടിലേക്ക് പോയി, ദീർഘകാലം ഭക്ഷണം അന്വേഷിച്ചു. അപ്പോൾ, ആ കാട്ടിൽ സഞ്ചരിച്ചിരുന്ന ഒരു വേട്ടക്കാരൻ അവരെ കണ്ടു. അവൻ തന്റെ വല വ്യാപിച്ചു, കൂടിനടുത്തേക്ക് വന്നിരുന്ന കുഞ്ഞുപക്ഷികളെ പിടിച്ചു. ഭക്ഷണം കണ്ടെത്തിയ ശേഷം, ആ അമ്മയും അച്ഛനും സന്തോഷത്തോടെ കൂട്ടിലേയ്ക്ക് മടങ്ങി. അമ്മപ്പക്ഷി തന്റെ കുഞ്ഞുങ്ങളെ വലയിൽ കുടുങ്ങിയതായി കണ്ടപ്പോൾ, അവളവരെ രക്ഷിക്കാൻ കരഞ്ഞുകൊണ്ട് അവരോടൊപ്പം ചേർന്ന് വലിയ ദുഃഖത്തിൽ ഓടി. Sneham നിറഞ്ഞ ഹൃദയത്തോടും, മായയിൽ ആവൃതയുമായ അവൾ, അവളുടെ കുഞ്ഞുങ്ങളെ ബന്ധിച്ചിരിക്കുന്നതും കാണുമ്പോൾ, ബോധം നഷ്ടപ്പെട്ട് സ്വയം വലയിൽ കുടുങ്ങി. അച്ഛൻ, തന്റെ ജീവനെക്കാൾ പ്രിയപ്പെട്ട കുഞ്ഞുങ്ങളെയും, തനിക്കു തുല്യമായ ഭാര്യയെയും ബന്ധിച്ചിരിക്കുന്നതും കണ്ടപ്പോൾ, അതീവ ദുഃഖത്തിൽ വിലപിച്ചു: "എന്റെ ദുർദൈവം കാണൂ; ഞാൻ അർഹതയില്ലാത്ത, മൂഢനായ ഗൃഹസ്ഥൻ; തൃപ്തിയില്ലാതെ, പൂർത്തീകരിക്കാതെയും, എന്റെ ഗൃഹസ്ഥജീവിതം നശിച്ചിരിക്കുന്നു. എനിക്ക് പ്രിയപ്പെട്ടവളായ ഭാര്യയും, ഗുണവതികളായ മക്കളുമെല്ലാം എന്നെ വിട്ട് സ്വർഗ്ഗത്തിലേക്ക് പോയിരിക്കുന്നു; ഞാൻ ശൂന്യമായ വീട്ടിൽ ഒറ്റപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ദുഃഖത്തിനാൽ പീഡിതനായ ഞാൻ, ഇങ്ങനെയുള്ള ജീവിതം തുടരാൻ എന്തിനാണ് ആഗ്രഹം?" അങ്ങനെ, തന്റെ സ്വന്തം ബന്ധുക്കളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട്, മരണത്തിന്റെ പിടിയിൽ അകപ്പെട്ട്, ദയനീയനായ പക്ഷി, അമ്പുകൾ കാണുന്നുണ്ടെങ്കിലും, അജ്ഞാനത്തിൽ വീണു. കൃൂരനായ വേട്ടക്കാരൻ സന്തോഷത്തോടെ, ആ പക്ഷിയെയും അവന്റെ ഭാര്യയെയും കുട്ടികളെയും—all householders—പിടിച്ചു കൊണ്ടുപോയി. ഇങ്ങനെ, മനസ്സിൽ ശാന്തിയില്ലാതെ, ബന്ധങ്ങളിൽ ആകർഷണം പുലർത്തുന്ന ഗൃഹസ്ഥൻ പക്ഷിയെപ്പോലെ ഇരട്ടത്വങ്ങളിൽ ആസ്വദിച്ച്, ബന്ധങ്ങളിൽ പറ്റിപ്പെട്ട് താഴേക്ക് വീഴുന്നു. മോക്ഷത്തിന്റെ വാതിൽ തുറന്നിരിക്കുന്ന മനുഷ്യജന്മം ലഭിച്ചിട്ടും, പക്ഷിയെപ്പോലെ ഗൃഹസ്ഥജീവിതത്തിൽ ആകർഷണം പുലർത്തുന്നവൻ, ഉയർന്ന് വീണവനായി അറിയപ്പെടുന്നു. ഇതിന്റെ ശേഷം, സുതൻ പറഞ്ഞു: പിതൃകർമ്മത്തിനായി ജലദാനം ചെയ്യാൻ, കൃഷ്ണയെ നയിച്ച് സ്ത്രീകൾ ഗംഗയിലേയ്ക്ക് പോയി. അവിടെ, ജലം അർപ്പിച്ചും, വീണ്ടും ദുഃഖത്തോടെ വിലപിച്ചും, ഹരിയുടെ കമലപാദങ്ങളും അജജനായ ബ്രഹ്മാവും പരിശുദ്ധമാക്കിയ നദിയിൽ അവർ സ്നാനം ചെയ്തു. അവിടെ, മാധവൻ കുരുവിന്റെ രാജാവായ ധൃതരാഷ്ട്രനെ, സഹോദരനോടൊപ്പം, ഗന്ധാരിയും, ദുഃഖത്തിൽ മുങ്ങിയ പൃഥയും, കൃഷ്ണയുമൊപ്പമുള്ളവരെ കണ്ടു. അപ്പോൾ, അവൻ മഹർഷിമാരോടൊപ്പം, ബന്ധുക്കളെ നഷ്ടപ്പെട്ട് ദുഃഖത്തിൽ മുങ്ങിയവരെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു; എല്ലായിടത്തും അതിജീവിക്കാൻ കഴിയാത്ത കാലചക്രത്തിന്റെ അനിവാര്യത അവർക്കു കാണിച്ചു. അജാതശത്രുവിന് തന്റെ രാജ്യം തിരികെ നൽകി, കച്ചയുടെ സ്പർശം കൊണ്ടു ദുഷിതരായ അധർമ്മരാജാക്കന്മാരെ സംഹരിച്ചു, തന്റെ ലക്ഷ്യം പൂർത്തിയാക്കി. അവനോട് മികച്ച ക്രമീകരണത്തോടെ മൂന്ന് അശ്വമേധയാഗങ്ങൾ ചെയ്യിപ്പിച്ചും, തന്റെ ശുദ്ധമായ കീർത്തി എല്ലാ ദിശകളിലും വ്യാപിപ്പിച്ചു, ഇന്ദ്രനെപ്പോലെ. പാണ്ഡവന്മാരെ വിടപറഞ്ഞ്, സത്യകിയും ഉദ്ധവനും കൂടെ, വ്യാസാദിമഹർഷിമാരാൽ ആദരിക്കപ്പെട്ട്, അവരെ തിരിച്ചും ആദരിച്ചു. പിന്നീട്, ദ്വാരകയിലേയ്ക്ക് പോകാൻ തീരുമാനിച്ച്, തന്റെ രഥത്തിൽ കയറി യാത്ര തുടങ്ങി. അപ്പോൾ, ഉത്തരാ ഭയത്തിൽ ഓടിയെത്തി, കൃഷ്ണന്റെ അടുക്കൽ എത്തിയപ്പോൾ അവളെ കണ്ടു. ഉത്തരാ പറഞ്ഞു: "എനിക്ക് രക്ഷയേകൂ, രക്ഷയേകൂ, മഹായോഗീ, ദൈവങ്ങളിലെ ദൈവമേ, ലോകനാഥനേ! മരണഭയം എല്ലാ ദിക്കിലും നിറഞ്ഞിരിക്കുന്ന ഈ സമയത്ത്, ഞാൻ നിന്നെ ഒഴികെ മറ്റൊരുതരയും കാണുന്നില്ല. ഒരു ജ്വലിക്കുന്ന ഇരുമ്പ് അമ്പ് എന്റെ ദിക്കിലേക്ക് വരുന്നു! അതു എന്നെ ദഹിപ്പിച്ചാലും മതി, എന്നാൽ, പ്രഭോ, എന്റെ ഗർഭസ്ഥശിശുവിനെ രക്ഷിക്കണം." സുതൻ പറഞ്ഞു: അവളുടെ വാക്കുകൾ കേട്ടാണ് ഭക്തജനപ്രിയനായ ഭഗവാൻ, ദ്രോണപുത്രന്റെ അസ്ത്രം പാണ്ഡവവംശം നശിപ്പിക്കാൻ ഉദ്ദേശിച്ചതാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കിയത്. അപ്പോൾ, അഗ്നിപോലെ ജ്വലിക്കുന്ന അമ്പുകൾ തങ്ങളിലേയ്ക്ക് വരുന്നതായി കണ്ട അഞ്ചു പാണ്ഡവന്മാർ തങ്ങളുടേതായ ആയുധങ്ങൾ എടുത്തു. ഭഗവാനെ ആശ്രയിച്ചവർക്കു നേരിട്ട ഈ ഭീഷണിയെ കണ്ട കൃഷ്ണൻ, തന്റെ സ്വന്തം ആയുധമായ സുദർശനചക്രം ഉപയോഗിച്ച് സ്വന്തം ജനങ്ങളെ രക്ഷിച്ചു. യോഗേശ്വരനായ ഹരി, എല്ലാ ജീവരാശികളിലും ആത്മരൂപത്തിൽ വസിക്കുന്നവൻ, തന്റെ ശക്തിയാൽ ഉത്തരയുടെ ഗർഭത്തിലെ ശിശുവിനെ സംരക്ഷിച്ചു. ബ്രഹ്മശിരസ് അസ്ത്രം നിർവ്യാഹതവും പ്രതിബന്ധിക്കാൻ കഴിയാത്തതുമാണെങ്കിലും, വൈഷ്ണവശക്തിയുടെ സാന്നിധ്യത്തിൽ അതു അണച്ചു. അതിൽ അതിശയിപ്പിക്കേണ്ടതില്ല, അച്യുതനിൽ എല്ലാ അത്ഭുതങ്ങളും നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു; അവൻ ലോകം സൃഷ്ടിക്കുകയും, നിലനിർത്തുകയും, നശിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ബ്രഹ്മാസ്ത്രത്തിന്റെ ശക്തിയിൽ നിന്ന് മോചിതയായി, തന്റെ പുത്രന്മാരും കൃഷ്ണനുമൊപ്പമുണ്ടായ പൃഥാ, കൃഷ്ണൻ യാത്രയാകാൻ ഒരുങ്ങുമ്പോൾ അവനോട് പറഞ്ഞു: കുന്തി പറഞ്ഞു: "ആദിപുരുഷനായ, പരമേശ്വരനായ, പ്രപഞ്ചത്തിൽ അദൃശ്യനായ, എല്ലായിടത്തും ഉള്ളവനായ നിനക്കു ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു. മായയുടെ ആവരണം കൊണ്ടു മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന, അറിയാൻ കഴിയാത്ത, അവിനാശിയായ നിനക്ക്, ഭ്രമത്തിൽ കഴിയുന്നവർ നിന്നെ കാണുന്നില്ല; നടൻ വേഷം ധരിച്ചിരിക്കുന്നപോലെ. പരമവൈരാഗ്യശാലികളായ മഹർഷിമാരിൽ ഭക്തി സ്ഥാപിക്കാൻ നീ അവതരിക്കുന്നു; എന്നാൽ ഞങ്ങൾ സ്ത്രീകൾക്ക് നിന്നെ എങ്ങനെ ഗ്രഹിക്കാനാകും? കൃഷ്ണ, വാസുദേവ, ദേവകിയുടെ പുത്രൻ, നന്ദനും ഗോപന്മാരുടെയും ബാലൻ, ഗോവിന്ദ—പുനഃപുനഃ നിനക്ക് ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു. കമലനാഭായ, കമലമാലധാരനായ, കമലനയനായ, കമലപാദനായ നിനക്ക് ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു. ദുർജ്ജയനായ കംസൻ ദേവകിയെ ദീർഘകാലം തടവിലടച്ചപ്പോൾ, ഹൃഷികേശൻ അവളെ മോചിപ്പിച്ചതു പോലെ, പ്രഭോ, നീയും എനിക്ക് എന്റെ മക്കൾക്കും അനേകം അപകടങ്ങളിൽ നിന്ന് രക്ഷ നൽകി. മാരകവിഷം, മഹാനാളം, മാനുഷഭക്ഷകൻ, ദുഷ്ടജനങ്ങളുടെ സഭ, കാട്ടിലെ കഷ്ടങ്ങൾ, അനേകം മഹാബലശാലികളുമായുള്ള യുദ്ധങ്ങൾ, ദ്രൗണന്റെ അസ്ത്രം—എല്ലാം ഹരിയേ, നീയല്ലാതെ നമ്മെ രക്ഷിച്ചില്ല. ലോകഗുരുവേ, ഈ ദുരിതങ്ങൾ എല്ലായ്പ്പോഴും ഞങ്ങൾക്കു നേരിടാൻ ഇടയാകട്ടെ, അങ്ങനെ നിന്നെ വീണ്ടും വീണ്ടും കാണാം; നിന്നെ കാണുമ്പോൾ, പുനർജന്മം കാണേണ്ടതില്ല.