ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

പണ്ഡിതന്മാരായവരുടെ ശരീരപരമായ ശിക്ഷയെക്കുറിച്ച്, ശിരം മുറിക്കൽ, സമ്പത്ത് എടുത്തുകൊള്ളൽ, നാട്ടിൽ നിന്ന് പുറത്ത് തള്ളൽ—ഇവയാണ് ബ്രാഹ്മണത്വം പേരിൽ മാത്രം ഉള്ളവർക്കുള്ള ശിക്ഷ, മറ്റൊന്നുമില്ലെന്ന് പറയുന്നു. പാണ്ഡവന്മാർ, തങ്ങളുടെ മകനായി ദുഃഖത്തിൽ മുങ്ങിയിരുന്നു. കൃഷ്ണയോടൊപ്പം അവർ മരിച്ചവർക്കുള്ള അനുഷ്ഠാനങ്ങൾ നിർവഹിച്ചു, ശരീരങ്ങൾ കൊണ്ടുപോകുന്നതു പോലുള്ള കർമങ്ങൾ ചെയ്തു. ഇതിനു ശേഷം ഏഴാം അധ്യായം ആരംഭിക്കുന്നു. ശ്രീഭഗവാൻ പറഞ്ഞു: “നീ എന്നോട് ചോദിച്ച കാര്യങ്ങൾ, മഹാഭാഗ്യവതിയേ, അതാണ് ഞാൻ ചെയ്യാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നത്. ബ്രഹ്മാ, ശിവ, ലോകപാലന്മാർ എല്ലാവരും എന്റെ ലോകത്തിൽ വാസം ചെയ്യാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.” ആ സ്നേഹപൂർവ്വക ദമ്പതികൾ അവരുടെ കുട്ടികളെ സംരക്ഷിച്ചുകൊണ്ടു, അവരുടെ കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ ശബ്ദം കേൾക്കുന്നതിൽ ആനന്ദം കണ്ടെത്തി, ജനങ്ങൾ സമൃദ്ധിയായി സന്തോഷത്തിൽ ജീവിച്ചു. കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ ചിറകിന്റെ സ്നേഹസ്പർശം, അവരുടെ ശബ്ദവും മനോഹരമായ ആകൃതി, മാതാപിതാക്കൾക്ക് ദുഃഖമില്ലാതെ സന്തോഷം ഉണ്ടാക്കി. വിഷ്ണുവിന്റെ മായയിൽ അകപ്പെട്ട്, സ്നേഹത്തിൽ ബന്ധപ്പെട്ട മനസ്സോടെ, ആ ദമ്പതികൾ ദുഃഖം നിറഞ്ഞ മനസ്സോടെ അവരുടെ കുട്ടികളെയും ജനങ്ങളെയും പോഷിച്ചു. ഒരു ദിവസം, ആ ഇരുവരും അവരുടെ കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ ആവശ്യത്തിനായി വനത്തിലേക്ക് പോയി, ഭക്ഷണം തേടാൻ ഏറെ നേരം അലയിച്ചു. അവരെ കണ്ട ഒരു വേട്ടക്കാരൻ, വനത്തിൽ അകത്തേക്ക് അലഞ്ഞു നടന്നുകൊണ്ടിരുന്നത്, ആ കുഞ്ഞുങ്ങൾ തങ്ങളുടെ കൂടിലിനടുത്തേക്ക് വന്നപ്പോൾ വല വിരിച്ചു പിടിച്ചു. ആ ആൺപകയും പെൺപകയും, എപ്പോഴും കുഞ്ഞുങ്ങളെ പോഷിക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ചവർ, ഭക്ഷണം കണ്ടെത്തി, തങ്ങളുടെ കൂടിലേക്ക് തിരിച്ചുവന്നു. പെൺപക, തന്റെ കുഞ്ഞുങ്ങൾ വലയിൽ കുടുങ്ങിയതും, അവർ കരയുന്നതും കണ്ടു, ദുഃഖത്തിൽ മുങ്ങി, അവരിലേക്ക് ഓടി, കരയി. സ്നേഹവും ദുഃഖവും നിറഞ്ഞ ഹൃദയത്തിൽ, മായയിൽ അകപ്പെട്ട്, അവൾ സ്വയം വലയിൽ കുടുങ്ങി, കുഞ്ഞുങ്ങൾ ബന്ധിതരായതും അവളെ കാണാതിരിക്കുകയും ചെയ്തു. ആൺപക, തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട കുഞ്ഞുങ്ങളെ—ജീവനിലേക്കും പ്രിയപ്പെട്ടവരെയും—തന്റെ ഭാര്യയെയും, തനിക്കു തുല്യയായവളെയും, വലയിൽ കുടുങ്ങിയതും, അതീവ ദുഃഖത്തിൽ അലപിച്ചു. “അയ്യോ, എന്റെ ദുഃഖം കാണൂ! ഞാൻ അർഹത കുറഞ്ഞവൻ, ഭാവനയില്ലാത്തവൻ. ഗൃഹസ്ഥജീവിതത്തിൽ ഞാൻ സംതൃപ്തനല്ല, മൂന്നു പുരുഷാർത്ഥങ്ങൾ പൂർത്തിയാക്കാൻ കഴിയാതെ പോയി.” “എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട, സ്നേഹപൂർവകമായ ഭാര്യ, എന്റെ ദേവത, ഈ ശൂന്യമായ വീട്ടിൽ എന്നെ വിട്ട്, സന്മാർഗ്ഗിയായ നമ്മുടെ മക്കളോടൊപ്പം സ്വർഗ്ഗത്തിലേക്ക് പോയി.” “ഞാൻ, ഭാര്യയും മക്കളും ഇല്ലാത്ത ഈ ശൂന്യമായ വീട്ടിൽ, ദുഃഖത്തിൽ മുങ്ങിയവൻ, എന്തിനാണ് ഞാൻ ഈ ദുഃഖജീവിതം തുടരാൻ ആഗ്രഹിക്കുക?” തന്റെ സ്വന്തം മക്കളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട്, മരണത്തിന്റെ പിടിയിൽ അകപ്പെട്ട്, അശക്തനായ ആ പക, വെടിയുണ്ടകൾ കാണുന്നുണ്ടെങ്കിലും, അജ്ഞാനത്തിൽ വീണുപോയി. വേട്ടക്കാരൻ, തനിക്കു ലക്ഷ്യം കൈവരിച്ചതിൽ തൃപ്തിയായി, ആ പക, അവന്റെ ഭാര്യ, കുഞ്ഞുങ്ങൾ—ഗൃഹസ്ഥരായ എല്ലാവരെയും—തന്റെ വീട്ടിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി. ഇങ്ങനെ, മനസ്സിൽ സമാധാനം ഇല്ലാത്ത, പക്ഷിയെപ്പോലെ ദ്വന്ദങ്ങളിൽ ആനന്ദം കണ്ടെത്തുന്ന, ബന്ധത്തിൽ അകപ്പെട്ട് കുടുംബം നിലനിർത്തുന്ന ഗൃഹസ്ഥൻ, ബന്ധങ്ങളിൽ കെട്ടുപിടിച്ച് താഴേക്ക് വീഴും. മോക്ഷത്തിന്റെ വാതിൽ തുറന്നിരിക്കുന്ന മനുഷ്യലോകം ലഭിച്ചിട്ടും, പക്ഷിയെപ്പോലെ കുടുംബബന്ധത്തിൽ അകപ്പെട്ട് കഴിയുന്നവനെ, ഉയരത്തിലേക്ക് കയറി വീണ്ടും താഴേക്ക് വീണവൻ എന്ന് അറിയുന്നു. അതിനുശേഷം, departed relatives-നു ജലതർപ്പണം ചെയ്യാൻ ആഗ്രഹിച്ച സ്ത്രീകൾ, കൃഷ്ണയെ നേതൃത്വം നൽകി, ഗംഗയിലേക്ക് പോയി. ജലതർപ്പണം ചെയ്തതും, വീണ്ടും ദുഃഖത്തിൽ കരഞ്ഞതും, ഹരിയുടെ പാദങ്ങളാൽ, അജജനായ ബ്രഹ്മാവിനാൽ പുണ്യമായ നദിയിൽ അവർ കുളിച്ചു. അവിടെ, മാധവൻ, ഗുരുവിന്റെ രാജാവായ ധൃതരാഷ്ട്രനെ, അവന്റെ സഹോദരനെ, ഗന്ധാരിയെ—മക്കളെ നഷ്ടപ്പെട്ട ദുഃഖത്തിൽ—പൃഥയെ, കൃഷ്ണയെ കണ്ടു. അവൻ, സന്യാസികൾക്കൊപ്പം, ബന്ധുക്കളെ നഷ്ടപ്പെട്ടവരെ, ദുഃഖത്തിൽ മുങ്ങിയവരെ, എല്ലാ ജീവികളിലും നേരിടേണ്ട സമയത്തിന്റെ പ്രവാഹം കാണിച്ചു, അപ്രതിരോധ്യമായത്. അജാതശത്രുവിന്, ചതിക്കാർ എടുത്ത രാജ്യം തിരികെ നൽകി, കചയുടെ സ്പർശം കൊണ്ടു ദുഷിതമായ ജീവൻ ഉള്ള അധർമരാജാക്കന്മാരെ കൊല്ലുകയും, തന്റെ ലക്ഷ്യം നിറവേറ്റുകയും ചെയ്തു. അവനാൽ, അജാതശത്രുവിന് മൂന്ന് അശ്വമേധ യാഗങ്ങൾ നടത്തിപ്പിച്ചു, ഉത്തമമായി ക്രമീകരിച്ചു, അതിന്റെ ശുദ്ധമായ കೀರ്ത്തി എല്ലാ ദിശകളിലും പ്രചരിച്ചു, ഇന്ദ്രനെപ്പോലെ. പാണ്ഡുവിന്റെ പുത്രന്മാരെ, സാത്യകിയും ഉദ്ധവനും കൂടെ, വ്യാസനും മറ്റ് സന്യാസികളും ആദരിച്ചു, അവർക്കും ആദരവ് നൽകി, അവൻ യാത്രയെടുക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു. ദ്വാരകയിലേക്ക് പോകാൻ അവൻ തൻ്റെ രഥത്തിലേറി, അപ്പോൾ ഉത്തരാ, ഭയത്തിൽ മുങ്ങി ഓടിയെത്തി, അവനെ നേരിട്ട്. ഉത്തരാ പറഞ്ഞു: “എന്നെ രക്ഷിക്കൂ, എന്നെ രക്ഷിക്കൂ, മഹായോഗിനേ, ദേവന്മാരുടെ ദൈവമേ, ലോകത്തിന്റെ പ്രഭുവേ! മരണഭയം എല്ലാ ദിശകളിലും വന്നു, ഞാൻ മറ്റൊരുവിധേയത്വം കാണുന്നില്ല.” “പ്രഭുവേ, ഒരു ജ്വലിക്കുന്ന ഇരുമ്പ് അമ്പ് എന്റെ ദിശയിലേക്കു വരുന്നു! അത് എന്നെ ദഹിപ്പിക്കട്ടെ, പക്ഷേ, പ്രഭുവേ, എന്റെ ഗർഭസ്ഥശിശു നശിക്കരുത്.” സൂതൻ പറഞ്ഞു: ഉത്തരയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട്, ഭക്തന്മാരോട് സ്നേഹമുള്ള പ്രഭു, ദ്രോണപുത്രന്റെ ആയുധം പാണ്ഡവവംശം നശിപ്പിക്കാൻ ഉദ്ദേശിച്ചതാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കി. അതിനുശേഷം, മഹർഷികളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ പാണ്ഡവന്മാർ, ജ്വലിക്കുന്ന അമ്പുകൾ തങ്ങളിലേക്കു വരുന്നത് കണ്ടു, തങ്ങളുടെ ആയുധങ്ങൾ എടുത്തു പ്രതിരോധത്തിന്. അവനിൽ മാത്രം മനസ്സു നിർത്തിയവർക്കു സംഭവിച്ച ദുരന്തം കണ്ടു, പ്രഭു, തന്റെ സുദർശന ചക്രം ഉപയോഗിച്ച്, തന്റെ ജനങ്ങളെ സംരക്ഷിച്ചു. ഹരി, യോഗശക്തിയിൽ അധിഷ്ഠിതനായ, എല്ലാ ജീവികളിലും ആത്മരൂപത്തിൽ വസിക്കുന്നവൻ, തന്റെ ശക്തിയിൽ ഉത്തരയുടെ ഗർഭം മറച്ചു, കുരുവംശത്തിലെ. ബ്രഹ്മശിരസ് ആയുധം അപ്രതിഭതവും, പ്രതിരോധിക്കാൻ കഴിയാത്തതും ആണെങ്കിലും, ഭൃഗുവിന്റെ ശ്രേഷ്ഠനായവരെ, അച്യുതന്റെ വൈഷ്ണവശക്തിയെ നേരിട്ടപ്പോൾ അതു ശാന്തമായി. ഇതിൽ അത്ഭുതം കാണേണ്ടതില്ല, അച്യുതനിൽ, എല്ലാ അത്ഭുതങ്ങളും നിറഞ്ഞവൻ, അജജനായവൻ, ഈ ലോകം സൃഷ്ടിക്കുകയും, നിലനിർത്തുകയും, നശിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു, ദൈവമായയിൽ. ബ്രഹ്മയുടെ ശക്തിയിൽ നിന്ന് മോചിതരായി, മക്കളോടൊപ്പം, കൃഷ്ണയോടൊപ്പം, പുണ്യവതിയായ പൃഥാ, യാത്രയെടുക്കാൻ തയ്യാറായ കൃഷ്ണനോടു പറഞ്ഞു: കുന്തി പറഞ്ഞു: “ഞാൻ നിനക്ക് നമസ്കരിക്കുന്നു, ആദിപുരുഷനേ, പ്രഭുവേ, പ്രകൃതിക്ക് അതീതനേ, എല്ലാ ജീവികളിലും അദൃശ്യനേ, അകത്തും പുറത്തും നിലനിൽക്കുന്നവനേ.” “മായയുടെ മറയാൽ മറഞ്ഞു, അജ്ഞേയനും, അക്ഷരനും, ഭ്രാന്തമായ ദൃഷ്ടിയുള്ളവർ നിന്നെ കാണുന്നില്ല, നടൻ വേഷം ധരിച്ച് മറഞ്ഞിരിക്കുന്നതുപോലെ.” “ഉത്തമവൈരാഗ്യവാന്മാരിൽ ഭക്തി സ്ഥാപിക്കാൻ നീ വരുന്നുവെങ്കിൽ, ശുദ്ധഹൃദയമുള്ള സന്യാസികൾക്കു നീ കാണാമെങ്കിൽ, ഞങ്ങൾ സ്ത്രീകൾ എങ്ങനെ നിന്നെ കാണും?” “കൃഷ്ണനേ, വാസുദേവനേ, ദേവകിയുടെ പുത്രനേ, നന്ദനും ഗോപന്മാരുടെ ബാലനേ, ഗോവിന്ദനേ, വീണ്ടും വീണ്ടും ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു.