ഭീമൻ അത്യന്തര ക്രോധത്തോടെ പറഞ്ഞു: ഉറങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്ന കുട്ടികളെ കാരണമില്ലാതെ കൊന്നവൻ തന്റെ യജമാനനോ തനിക്കോ വേണ്ടി ചെയ്തതല്ലെങ്കിൽ, അവനു മരണമാണ് യോജിച്ച് വിധി എന്നു. ഭീമന്റെ വാക്കുകളും ദ്രൗപദിയുടെ വാക്കുകളും കേട്ടശേഷം, ചതുര്ഭുജനായ ശ്രീകൃഷ്ണൻ തന്റെ പ്രിയസുഹൃത്തിന്റെ മുഖം നോക്കി, സ്നേഹപൂർവ്വം പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു: "ആക്രമകൻ ആണെങ്കിലും ഒരു ബ്രാഹ്മണനെ കൊല്ലരുത്; എന്നാൽ ആക്രമകൻ മരണയോഗ്യനാണ്. ഇരുവശവും ഞാൻ പഠിപ്പിച്ചു—എന്റെ ഉപദേശം പാലിക്കണം. കുരുക്കളുടെ ആശ്വാസത്തിനായി നീ നൽകിയ വാഗ്ദാനം പാലിക്കണം; അതുപോലെ ഭീമസേനനും ദ്രൗപദിക്കും എനിക്കു പ്രിയമായതും പാലിക്കണം." കൃഷ്ണന്റെ ഉദ്ദേശം അർജുനന് അപ്രത്യക്ഷമായി മനസ്സിലായി. ഉടൻ അർജുനൻ തന്റെ വാളുകൊണ്ട് ആ ഇരട്ടജന്മാവിന്റെ തലയിൽ നിന്ന് മാണിക്യവും മുടിയും തറയിലേക്കു വീഴ്ത്തി. പിന്നീട്, കുട്ടിയെ കൊന്ന പാപത്തിൽ തിളക്കം കെട്ടുപോയ അവനെ കെട്ടിയ നിലയിൽ വിട്ടയച്ചു, മാണിക്യത്തിന്റെ പ്രകാശം നഷ്ടമായ അവനെ പാളയത്തിൽ നിന്ന് പുറത്ത് കൊണ്ടുപോയി. ബ്രാഹ്മണത്വം പേരിൽ മാത്രം ഉള്ളവർക്കുള്ള ശരീരശിക്ഷ എന്നത് തലമുടി മുറിയുകയും, സമ്പത്ത് എടുത്തുകൊള്ളുകയും, ദേശത്തുനിന്ന് പുറത്താക്കുകയും ചെയ്യുന്നതാണ്—മറ്റൊന്നുമില്ല. ഈ ദുഃഖത്തിൽ മുങ്ങിയ പാണ്ഡവന്മാരും കൃഷ്ണയും ചേർന്ന്, മരിച്ചവർക്കുള്ള ക്രിയകൾ നിർവഹിച്ചു. അതിനുശേഷം, ഏഴാമത്തെ അധ്യായം തുടങ്ങി. ശ്രീഭഗവാൻ പറഞ്ഞു: "നീ എന്നോട് ചോദിച്ചതെല്ലാം, മഹാഭാഗ്യവാനേ, അതാണ് ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നത് ചെയ്യാൻ. ബ്രഹ്മാവും ശിവനും ലോകപാലകന്മാരും എന്റെ ലോകത്തിൽ വസിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു." പിന്നീട്, കുട്ടികളുടെ സ്നേഹത്തിൽ തുളുമ്പി, അവയുടെ കുയില്പാടലും ബാല്യഭാഷയും ആസ്വദിച്ചുകൊണ്ട്, മാതാപിതാക്കൾ സന്തോഷത്തോടെ അവരെ വളർത്തി. കുഞ്ഞുങ്ങൾ ചിറകുകളുടെ സ്നേഹസ്പർശവും, കുയില്പാടലും, ആകർഷകമായ ചലനങ്ങളും കൊണ്ട് മാതാപിതാക്കൾക്ക് സന്തോഷം പകരുന്നു; അവർ ദുഃഖമില്ലാതെ ജീവിച്ചു. വിഷ്ണുവിന്റെ മായയിൽ അകപ്പെട്ട്, കഠിനമായ മനസ്സോടെ, സ്നേഹത്തിൽ ബന്ധപ്പെട്ടു, അവർ കുട്ടികളെയും ജനങ്ങളെയും വളർത്തി. ഒരു ദിവസം, ആ ദമ്പതികൾ കുട്ടികൾക്കായി ഭക്ഷണം തേടി കാട്ടിലേക്ക് പോയി, ഏറെ നേരം അലയുന്നു. ആ സമയത്ത്, ഒരു വേട്ടക്കാരൻ അവിടെയെത്തി, കൂട്ടിലടുത്തു, കുഞ്ഞുങ്ങളെ വലയിൽ കുടുക്കി. ഭക്ഷണം കണ്ടെത്തി, ആ കപോതദമ്പതികൾ തിരികെ കൂടിലേക്കു മടങ്ങി. അമ്മകപോതി തന്റെ കുഞ്ഞുങ്ങൾ വലയിൽ കുടുങ്ങിയതറിഞ്ഞപ്പോൾ, അവരെ രക്ഷിക്കാൻ വിലപിച്ചു, സങ്കടത്തിൽ വലഞ്ഞ് അവരോടു ചേർന്ന് വലയിൽ കുടുങ്ങി. സ്നേഹവും ദുഃഖവും നിറഞ്ഞ മനസ്സോടെ, അവളും മായയിൽ അകപ്പെട്ട്, അവബോധം നഷ്ടപ്പെട്ടു. അപ്പകപോതി തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട കുഞ്ഞുങ്ങളെയും ഭാര്യയെയും അങ്ങനെ കുടുങ്ങിയതറിഞ്ഞ്, അതീവ ദുഃഖത്തിൽ വിലപിച്ചു: "എന്റെ ദാരിദ്ര്യവും അജ്ഞതയും നോക്കൂ! ഗൃഹസ്ഥാശ്രമത്തിലെ മൂന്നു പുരുഷാർത്ഥങ്ങളും നേടാതെ, ഞാൻ പരാജയപ്പെട്ടു. എന്റെ പ്രിയഭാര്യയും പുത്രന്മാരും എന്നെ വിട്ടുപോയി; ഞാൻ ഇനി എങ്ങനെ ജീവിക്കണം?" അങ്ങനെ ദുഃഖത്തിൽ കിടന്നപ്പോൾ, മരണത്തിന്റെ പിടിയിൽ അകപ്പെട്ട്, അപ്പകപോതിയും വലയിൽ വീണു. വേട്ടക്കാരൻ സന്തോഷത്തോടെ ആ കുടുംബത്തെയൊക്കെയും പിടിച്ച് വീട്ടിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി. ഇങ്ങനെ, മനസ്സിൽ സമാധാനം ഇല്ലാതെ, ഗൃഹബന്ധങ്ങളിൽ അകപ്പെട്ടവൻ പക്ഷിയെപ്പോലെ താഴേക്ക് വീഴുന്നു. മനുഷ്യജന്മം ലഭിച്ചിട്ടും, മോക്ഷദ്വാരം തുറന്നിട്ടും, ഇങ്ങനെ കുടുംബബന്ധത്തിൽ കുടുങ്ങിയവനെ ഉയർന്ന് വീണവൻ എന്ന് പറയുന്നു. പിന്നീട്, departed relatives-നു ജലം അർപ്പിക്കാൻ കൃഷ്ണയുടെ നേതൃത്വത്തിൽ സ്ത്രീകൾ ഗംഗയിലേക്കു പോയി. അവർ ജലം അർപ്പിച്ചശേഷം, വീണ്ടും ദുഃഖത്തിൽ വിലപിച്ച്, ഹരിയുടെ പാദങ്ങൾ കൊണ്ടും, അജജനായ ബ്രഹ്മാവിനാൽ വിശുദ്ധമായ ഗംഗയിൽ സ്നാനം ചെയ്തു. അവിടെ, മാധവൻ കുരുരാജാവായ ധൃതരാഷ്ട്രനും, ഗന്ധാരിയും, പൃഥയും, കൃഷ്ണയും, ദുഃഖത്തിൽ മുങ്ങിയവരെയും കണ്ടു. കൃഷ്ണനും സപ്തർഷിമാരും ചേർന്ന്, പ്രിയപ്പെട്ടവരെ നഷ്ടപ്പെട്ടവരെ, കാലചക്രത്തിന്റെ അനിവാര്യത കാണിച്ച് ആശ്വസിപ്പിച്ചു. അജാതശത്രുവിന് തന്റെ രാജ്യം തിരിച്ചുനൽകി, ദുഷ്ടരാജാക്കളെ സംഹരിച്ച്, കൃഷ്ണൻ തന്റെ ലക്ഷ്യം പൂർത്തിയാക്കി. അജാതശത്രുവിനാൽ മൂന്നു അശ്വമേധയാഗങ്ങൾ നല്ല ക്രമത്തിൽ നടത്തിച്ചു, ഇന്ദ്രനെപ്പോലെ തന്റെ ശുദ്ധമായ പ്രശസ്തി വ്യാപിപ്പിച്ചു. പാണ്ഡുപുത്രന്മാരെ വിടപറഞ്ഞ്, സാത്യകിയും ഉദ്ധവനും കൂടെ, വ്യാസാദിമുനിമാരാൽ ആദരിക്കപ്പെട്ടു, കൃഷ്ണനും അവരെ ആദരിച്ചു. കൃഷ്ണൻ ദ്വാർകയിലേക്കു പോകാൻ തീരുമാനിച്ച്, രഥത്തിൽ കയറി പുറപ്പെട്ടു. അപ്പോൾ ഉത്തരാ, ഭയത്തോടെ ഓടിവന്ന്, കൃഷ്ണനോട് അഭയം തേടി: "രക്ഷിക്കൂ, രക്ഷിക്കൂ, മഹായോഗിനേ, ദേവദേവനേ, വിശ്വനാഥനേ! മരണഭയം എല്ലായിടത്തും; നിന്നെക്കാൾ വേറൊരുത്തനില്ല എന്റെ അഭയം." ഉത്തരാ പറഞ്ഞു: "ഒരു ജ്വലിക്കുന്ന ഇരുമ്പ് അമ്പ് എന്റെ നേരെ വരുന്നു! അതു എന്നെ കത്തിച്ചാലും, എന്റെ ഗർഭസ്ഥ ശിശുവിനെ രക്ഷിക്കണം." ഉത്തരയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട്, ഭക്തജനപ്രിയനായ ഭഗവാൻ, ദ്രോണപുതന്റെ അസ്ത്രം പാണ്ഡവവംശം നശിപ്പിക്കാനാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കി. അമ്പുകൾ അഗ്നിപോലെ വരുന്നത് കണ്ട പാണ്ഡവന്മാർ ആയുധങ്ങൾ കൈക്കൊണ്ടു. എന്നാൽ, ഭഗവാനെ മാത്രം ആശ്രയിച്ചവർക്കുണ്ടായ ആ അനർത്ഥം കണ്ട കൃഷ്ണൻ, തന്റെ സുദർശനചക്രം ഉപയോഗിച്ച് സ്വന്തം ജനങ്ങളെ സംരക്ഷിച്ചു. യോഗേശ്വരനായ ഹരി, എല്ലാ ജീവികളുടെയും അന്തര്യാമിയായ കൃഷ്ണൻ, തന്റെ ശക്തിയാൽ ഉത്തരയുടെ ഗർഭത്തെ സംരക്ഷിച്ചു. ബ്രഹ്മശിരസ് അസ്ത്രം അപ്രതിഹതവും പ്രത്യക്ഷമായി തടയാനാവാത്തതുമാണെങ്കിലും, കൃഷ്ണന്റെ വൈഷ്ണവശക്തി നേരിട്ടപ്പോൾ അതു ശാന്തമായതായി. ഇങ്ങനെ, പാണ്ഡവരുടെ ദുഃഖവും ഗൃഹബന്ധങ്ങളുടെ ദുർബലതയും, കൃഷ്ണന്റെ ദൈവിക സംരക്ഷണവും, ഈ സംഭവങ്ങളിൽ വ്യക്തമായി.