ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

അവിടെ നകുലൻ, സഹദേവൻ, യുയുതാനൻ, ധനഞ്ജയൻ, ദേവകിയുടെ ദിവ്യപുത്രൻ, പുരുഷന്മാരും സ്ത്രീകളും ഉൾപ്പെടെ മറ്റു പലരും സന്നിഹിതരായിരുന്നു. അപ്പോൾ ഭീമൻ, അത്യന്തം ക്രോധത്തോടെ, ഉറങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്ന ബാലരെ കാരണമില്ലാതെ കൊല്ലുന്നവന് മരണമാണ് യുക്തമായ ശിക്ഷയെന്ന് പറഞ്ഞു. അതത് യജമാനന്റെയും സ്വന്തം കാരണത്തിനും വേണ്ടി അല്ലാതെ ഇങ്ങനെ ചെയ്യുന്നവന് അതാണ് യോഗ്യം എന്ന് ഭീമൻ ഉച്ചരിച്ചു. ഭീമനും ദ്രൗപദിയും പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ കേട്ടശേഷം, നാലു ഭുജങ്ങളുള്ള ശ്രീകൃഷ്ണൻ, തന്റെ സ്നേഹിതന്റെ മുഖം നോക്കി, മൃദുലമായ ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു: "ബ്രാഹ്മണൻ അക്രമിയാണെങ്കിലും അവനെ കൊല്ലരുത്; എന്നാൽ അക്രമിക്ക് മരണമാണ് യോഗ്യം. ഞാൻ ഇരുവശവും ഉപദേശിച്ചിട്ടുണ്ട്—എന്റെ ഉപദേശം പാലിക്കണം." "കുരുവിന് നൽകിയ വാഗ്ദാനം, പ്രിയപ്പെട്ടവളെ ആശ്വസിപ്പിക്കാൻ നീ നൽകിയതും; ഭീമസേനനും ദ്രൗപദിയും എനിക്കും പ്രിയമായതും നീ നിർവഹിക്കണം," എന്നും കൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു. സൂതൻ പറയുന്നു: ഹരിയുടെ മനസ്സിലാക്കലോടെ അർജ്ജുനൻ കത്തിയെടുത്ത്, ആ രണ്ടാമതായ ജനിച്ചവന്റെ തലയിൽ നിന്നുള്ള രത്നവും മുടിയും ഒരുമിച്ച് വെട്ടി മാറ്റി. കുട്ടിയെ കൊന്ന പാപത്തിൽ പ്രകാശം കെടുത്തപ്പെട്ടവനും രത്നം നഷ്ടപ്പെട്ടവനും ആയ അവനെ, കെട്ടിയിട്ട നിലയിൽ അർജ്ജുനൻ പാളയത്തിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്ക് കൊണ്ടുപോയി. തലമുണർത്തൽ, സമ്പത്ത് എടുത്തുകൊള്ളൽ, ദേശത്ത് നിന്ന് പുറത്താക്കൽ—ഇതാണ് ബ്രാഹ്മണനെന്ന പേരിൽ മാത്രം ജീവിക്കുന്നവർക്കുള്ള ശരീരശിക്ഷ; മറ്റൊന്നുമില്ല. അതിനുശേഷം, മകനായ അഭിമന്യുവിന്റെ മരണത്തിൽ ദുഃഖിതരായ പാണ്ഡവർ എല്ലാവരും, കൃഷ്ണയോടൊപ്പം ചേർന്ന്, മൃതന്മാരുടെ ശരീരങ്ങൾ കൊണ്ടുപോകുന്നതു പോലുള്ള ആവശ്യമായ ക്രിയകൾ നിർവഹിച്ചു. ഇതിന്റെ പിന്നാലെ, ഏഴാം അധ്യായം തുടങ്ങുന്നു. ശ്രീഭഗവാൻ പറഞ്ഞു: "നീ എന്നോട് ചോദിച്ചതെല്ലാം, മഹാഭാഗ്യശാലിയായവ, ഞാൻ തന്നെ ആഗ്രഹിക്കുന്നതാണു ചെയ്യാൻ. ബ്രഹ്മാവും ശിവനും ലോകപാലകരുമെല്ലാം എന്റെ ലോകത്തിൽ വസിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു." അവിടെ, സ്നേഹപൂർവം ചേർന്ന ദമ്പതികൾ അവരുടെ കുട്ടികളെ പരിചരിക്കുകയും, അവരുടെ കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ മുരളിയും മധുരവിലാപവും ആസ്വദിച്ച് സന്തോഷത്തോടെ ജീവിക്കുകയും ചെയ്തു. കുഞ്ഞുങ്ങൾ അവരുടെ ചിറകുകൾ സ്പർശിച്ച്, മധുരമായി വിളിച്ചും ആകർഷകമായ ചലനങ്ങൾ കാണിച്ചും അടുത്തെത്തുമ്പോൾ, ദുഃഖരഹിതരായ മാതാപിതാക്കൾക്ക് അതിൽ അതിയായ സന്തോഷം ഉണ്ടായിരുന്നു. വിഷ്ണുവിന്റെ മായയാൽ അവരുടേതായ സ്നേഹത്തിൽ പറ്റിപ്പെട്ട്, മനസ്സിൽ അലമുറയോടെ, ആ ദമ്പതികൾ അവരുടെ കുട്ടികളെയും ജനങ്ങളെയും പരിപാലിച്ചു. ഒരിക്കൽ, ആ ഇരുവരും, കുട്ടികൾക്കായി ഭക്ഷണം തേടി, കാടിലൂടെ ദീർഘനേരം അലഞ്ഞു. അപ്പോൾ, ആ കാട്ടിൽ അലഞ്ഞ് നടന്നിരുന്ന ഒരു വേട്ടക്കാരൻ, ആ കുഞ്ഞുങ്ങൾ കൂടിന് അടുത്തെത്തിയപ്പോൾ, തന്റെ വല പടർന്ന് അവയെ പിടിച്ചു. ആൺ-പെൺ പ്രാവുകൾ, എപ്പോഴും അവരുടെ കുഞ്ഞുങ്ങളെ പോഷിപ്പിക്കാൻ ഉത്സുകരായി, ഭക്ഷണം ശേഖരിച്ച് തങ്ങളുടെ കൂടിലേക്ക് മടങ്ങി. പെൺപ്രാവ് തന്റെ കുഞ്ഞുങ്ങളെ വലയിൽ കുടുങ്ങിയതായി കണ്ടപ്പോൾ, അവരെ രക്ഷിക്കാൻ നിലവിളിച്ച്, അവരുടെ വിലാപം കേട്ട് അത്യന്തം ദുഃഖിതയായി അവരരികിലേക്ക് ഓടി. സ്നേഹത്താൽ നിറഞ്ഞ മനസ്സും ദുഃഖത്താൽ അലമുറയുമുള്ള അവൾ, മായയിൽ പെട്ട്, സ്വന്തം കുഞ്ഞുങ്ങളെ കെട്ടിയിരിക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ, അവബോധം നഷ്ടപ്പെട്ട് സ്വയം വലയിൽ കുടുങ്ങി. ആൺപ്രാവ്, തന്റെ ജീവനേക്കാൾ പ്രിയമായ കുഞ്ഞുങ്ങളെയും, തനതായ ഭാര്യയെയും അങ്ങനെ കെട്ടിയിരിക്കുന്നതും കണ്ടപ്പോൾ, അത്യന്തം ദുഃഖത്തോടെ വിലപിച്ചു: "എന്റെ ദൗർഭാഗ്യവും മൂഢതയും കാണുക! തൃപ്തിയുമില്ല, പൂർത്തിയുമില്ല, എന്റെ ഗൃഹസ്ഥജീവിതം നശിച്ചുപോയി. എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട ഭാര്യയും ദൈവത്തുല്യയുമായ അവൾ, നമ്മുടെ ധർമ്മപുത്രന്മാരോടൊപ്പം സ്വർഗത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു, എന്നെ ഈ ശൂന്യമായ വീട്ടിൽ ഉപേക്ഷിച്ച്." "ഇനി ഭാര്യയെയും മക്കളെയും ഇല്ലാതെ, ഈ ശൂന്യ വീട്ടിൽ ഞാൻ എന്തിനാണ് ഈ ദുഃഖജീവിതം തുടരേണ്ടത്?" എന്നവണ്ണം അവൻ ദുഃഖിച്ചു. അങ്ങനെ തന്നെക്കൊണ്ട് വളർത്തിയ സങ്കല്പങ്ങളിൽ പറ്റിപ്പെട്ട്, മരണത്തിന്റെ പിടിയിൽ അകപ്പെട്ട്, അവൻ അത്യന്തം ദയനീയനായി അജ്ഞതയിൽ വീണു. വേട്ടക്കാരൻ, തന്റെ ലക്ഷ്യം നേടിയതിൽ സന്തോഷംകൊണ്ട്, ആ പ്രാവിനെയും അവന്റെ ഭാര്യയെയും കുഞ്ഞുങ്ങളെയും—all householders—തന്റെ വീട്ടിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി. ഇങ്ങനെ, മനസ്സിൽ സമാധാനമില്ലാത്തവനും, പക്ഷിയെപ്പോലെ ദ്വന്ദങ്ങളിൽ ആസ്വദിക്കുന്നവനും, ബന്ധങ്ങളിൽ പറ്റിയവനും, ഗൃഹസ്ഥജീവിതത്തിൽ അകപ്പെട്ടവനും താഴേക്ക് വീഴുന്നു. മുക്തിക്ക് വാതിൽ തുറന്നിരിക്കുന്ന മനുഷ്യജന്മം ലഭിച്ചിട്ടും, പക്ഷിയെപ്പോലെ ഗൃഹബന്ധത്തിൽ പറ്റിപ്പെടുന്നവനെ, ഉയർന്നിട്ട് താഴെ വീണവനെന്നു പറയുന്നു. ഇതിനുശേഷം, സൂതൻ പറയുന്നു: മൃതന്മാർക്കായി ജലം അർപ്പിക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ച്, കൃഷ്ണയുടെ നേതൃത്വത്തിൽ സ്ത്രീകൾ ഗംഗയിലേക്ക് പോയി. അവർ ജലം അർപ്പിച്ച് വീണ്ടും ദുഃഖത്തോടെ വിലപിച്ചു; പിന്നെ ഹരിയുടെ പാദങ്ങൾ കൊണ്ടും അജജനായ ബ്രഹ്മാവിനാൽ പവിത്രമായ നദിയിൽ അവർ സ്നാനം ചെയ്തു. അവിടെ, മാധവൻ കുരുവിന്റെ രാജാവായ ധൃതരാഷ്ട്രനെ, അവന്റെ അനിയനായ സഹോദരനോടൊപ്പം, ഗന്ധാരിയെ—മക്കളുടെ ദുഃഖത്തിൽ തളർന്നവളെ—പൃഥയെയും കൃഷ്ണയെയും കൂടെ ഇരുന്നുകൊണ്ടിരുന്നത് കണ്ടു. കൃഷ്ണനും മഹർഷിമാരുമായ് ചേർന്ന്, ബന്ധുക്കളെ നഷ്ടപ്പെടുത്തി ദുഃഖത്തിൽ മുങ്ങിയവരെ, സകല ജന്തുക്കളിലും മാറ്റാൻ കഴിയാത്ത കാലചക്രത്തിന്റെ അനിവാര്യത കാണിച്ച് ആശ്വസിപ്പിച്ചു. അജാതശത്രുവിന്, ചതിയാൽ നഷ്ടമായിരുന്ന രാജ്യം തിരികെ കൊടുത്തു; കചയുടെ സ്പർശനത്തിൽ പാപം പിടിച്ചിരുന്ന ദുഷ്ടരാജാക്കളെ സംഹരിച്ചു; തന്റെ ലക്ഷ്യം പൂർത്തിയാക്കി. അവനോട് ഉത്തമമായ ക്രമീകരണങ്ങളോടെ മൂന്ന് അശ്വമേധയാഗങ്ങൾ നടത്തിച്ചു; അതിലൂടെ തന്റെ വിശുദ്ധമായ കീർത്തി എല്ലാ ദിക്കുകളിലേക്കും വ്യാപിപ്പിച്ചു, ഇന്ദ്രനെപ്പോലെ. പാണ്ഡുവിന്റെ പുത്രന്മാരോട് വിട പറഞ്ഞ്, സത്യകിയും ഉദ്ധവനും കൂടെ, വ്യാസാദിമഹർഷിമാരാൽ ആദരിക്കപ്പെട്ട്, അവരെയും മറുപടി ആദരവോടെ ആദരിച്ചു. ദ്വാരകയിലേക്കു പോകാൻ മനസ്സിൽ തീരുമാനിച്ച്, രഥത്തിൽ കയറി പുറപ്പെട്ടപ്പോൾ, ഉത്തര, ഭയത്താൽ വിറയച്ച് ഓടിവന്ന് കൃഷ്ണന്റെ അടുക്കലെത്തി. ഉത്തര പറഞ്ഞു: "രക്ഷിക്കണം, രക്ഷിക്കണം, മഹായോഗീനേ, ദേവതകളുടെ ദേവാ, ലോകനാഥാ! മരണഭയം എല്ലാ ദിക്കിലും നേരിടുമ്പോൾ, ഞാൻ നിന്നെ കൂടാതെ മറ്റൊരു അഭയം കാണുന്നില്ല." "പ്രഭോ, ഒരു ജ്വലിക്കുന്ന ഇരുമ്പ് അമ്പ് എന്റെ ദിശയിലേക്കു വരുന്നു! അതു എന്നെ ദഹിപ്പിച്ചാലും പരവായില്ല, എന്റെ ഗർഭസ്ഥശിശുവിനെ മാത്രം രക്ഷിക്കണം." സൂതൻ പറയുന്നു: അവളുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട കൃഷ്ണൻ, ഭക്തന്മാരോടുള്ള അനുരാഗത്താൽ, ദ്രോണപുത്രന്റെ ആയുധം പാണ്ഡവവംശത്തെ സംഹരിക്കാനാണെന്നു മനസ്സിലാക്കി. അപ്പോൾ, മഹർഷികളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായവൻ, അഞ്ചു പാണ്ഡവന്മാർ ജ്വലിക്കുന്ന അമ്പുകൾ തങ്ങളിലേക്കു വരുന്നതു കണ്ടപ്പോൾ, തങ്ങളുടേതായ ആയുധങ്ങൾ എടുത്തു പ്രതിരോധം തുടങ്ങി. തന്നിൽ മാത്രം മനസ്സും ഭക്തിയും നിക്ഷേപിച്ചവരിൽ ഈ ദുരന്തം സംഭവിച്ചപ്പോൾ, കൃഷ്ണൻ തന്റെ സ്വന്തം ആയുധമായ സുദർശനചക്രം ഉപയോഗിച്ച് തന്റെ ജനങ്ങളെ സംരക്ഷിച്ചു. ഹരി, യോഗേശ്വരനായും സർവ്വഭൂതങ്ങളുടെ അന്തർയാമിയായും, തന്റെ ശക്തിയാൽ കുരുവംശജയായ ഉത്തരയുടെ ഗർഭത്തെ സംരക്ഷിച്ചു.