ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ധർമ്മജ്ഞനായ മഹാനായ രാജാവേ, നിന്റെ മഹത്വമുള്ള കുടുംബം അപകീർത്തിയിലാഴേണ്ടതില്ല; അതിനാൽ അപ്രിയമായ പ്രവൃത്തിയിൽ ഏർപ്പെടരുതെന്ന് ദ്രൗപദി വിനീതമായി പറഞ്ഞു. അവൾ പറഞ്ഞു: “ഗൗതമി എന്ന ഭർത്തൃഭക്തയായ അമ്മ തന്റെ മകനുവേണ്ടി കരയേണ്ടിവരികയില്ല; ഞാൻ എന്റെ മരിച്ച മക്കളെ ഓർത്ത് കണ്ണുനിറഞ്ഞ് വീണ്ടും വീണ്ടും കരഞ്ഞതുപോലെ അവൾക്കും ആ ദു:ഖം അനുഭവിക്കേണ്ടതില്ല.” അപ്രകാരം, ബ്രാഹ്മണവംശം ക്രോധിതരായാൽ, അക്രമികളായ ക്ഷത്രിയന്മാരെയും അവരുടെ ബന്ധുക്കളെയും—even അവർ നിർമലന്മാരായാലും—നശിപ്പിക്കും എന്നതും അവൾ ഓർമ്മിപ്പിച്ചു. ഇതെല്ലാം കേട്ട രാജാവ്, ധർമ്മപുത്രൻ, ദ്രൗപദിയുടെ വാക്കുകൾ നീതിയും ദയയും സത്യവും സമത്വവും നിറഞ്ഞതാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കി, അവയെ സ്വീകരിച്ചു. അപ്പോൾ അങ്ങോട്ട് നകുലൻ, സഹദേവൻ, യുയുതാനൻ, ധനഞ്ജയൻ, ദേവകീപുത്രൻ കൃഷ്ണൻ, സ്ത്രീകളും പുരുഷന്മാരും അവിടെയുണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ ഭീമൻ അത്രയേറെ കോപത്തോടെ പറഞ്ഞു: “നിരപരാധികളായ ഉറങ്ങിക്കിടക്കുന്ന കുട്ടികളെയെല്ലാം സ്വന്തം ഗുണത്തിനോ യജമാനനു വേണ്ടി അല്ലാതെ കൊല്ലുന്നവന് മരണമാണ് യോഗ്യം.” ഭീമനുടെയും ദ്രൗപദിയുടെയും വാക്കുകൾ കേട്ടശേഷം, നാലു ഭുജങ്ങളുള്ള ശ്രീകൃഷ്ണൻ സുഹൃത്തിന്റെ മുഖം നോക്കി, സ്നേഹപൂർവം ചിരിച്ചു പറഞ്ഞു: “ബ്രാഹ്മണൻ അക്രമിയാണെങ്കിലും അവനെ കൊല്ലരുത്; പക്ഷേ അക്രമിക്ക് ശിക്ഷയേകേണ്ടതുണ്ട്. ഞാൻ ഇരു വശവും ഉപദേശിച്ചിട്ടുണ്ട്—എന്റെ ഉപദേശം പാലിക്കണം.” കുരുവംശത്തോട് നൽകിയ വാഗ്ദാനവും ഭീമനും ദ്രൗപദിക്കും കൃഷ്ണനും പ്രിയമായതും നിവർത്തണമെന്നു കൃഷ്ണൻ ഓർമ്മിപ്പിച്ചു. കൃഷ്ണന്റെ ഉദ്ദേശം മനസ്സിലാക്കിയ അർജുനൻ, തന്റെ വാളെടുത്ത് ആ ബ്രാഹ്മണന്റെ തലയിൽ നിന്നുള്ള ജ്വലിക്കുന്ന മാണിക്യവും കേശവും വെട്ടി നീക്കി. അർജുനൻ, പാപത്തിന്റെ ഭാരത്തിൽ പ്രകാശം ക്ഷയിച്ച, കെട്ടിയിട്ടിരുന്ന അശ്വത്താമനെ മോചിപ്പിച്ച്, മാണിക്യത്തിന്റെ ഭാസ്കര്യമില്ലാതെ, പാളയത്തിനകത്തുനിന്ന് പുറത്തേക്ക് കൊണ്ടുപോയി. ബ്രാഹ്മണനെന്ന പേര് മാത്രം ഉള്ളവർക്കുള്ള ശരീരശിക്ഷ തലമുടി വെട്ടുകയും, ധനം എടുത്തുകൊണ്ടുപോകുകയും, ദേശം വിട്ടുനടത്തുകയും ചെയ്യുക മാത്രമാണ്; മറ്റൊന്നുമില്ല. അതിനുശേഷം, മകനായ അഭിമന്യുവിന്റെ വിയോഗദു:ഖത്തിൽ കുഴഞ്ഞുപോയ പാണ്ഡവർ, കൃഷ്ണയോടൊപ്പം, അന്ത്യകൃത്യങ്ങൾ നിർവഹിച്ചു. ഇതിനു ശേഷം, ജ്ഞാനപ്രദനായ ശ്രീഭഗവാൻ പറഞ്ഞു: “നീ എന്നോട് ചോദിച്ചതെല്ലാം ഞാൻ ചെയ്യാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. ബ്രഹ്മാവും ശിവനും ലോകപാലകരുമെല്ലാം എന്റെ ലോകത്തിൽ വസിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.” അപ്പോൾ, കുരുക്കുടുംബത്തിലെ ദമ്പതികൾ സന്താനങ്ങളെ സ്നേഹപൂർവ്വം വളർത്തി, അവരുടെ പുഞ്ചിരിയും കുഞ്ഞുചൊല്ലുകളും ആസ്വദിച്ച് സന്തോഷത്തോടെ ജീവിച്ചു. കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ ഇളംചിറകിന്റെ സ്പർശവും, കൂകയും, സ്നേഹപൂർവ്വം അടുത്ത് വരികയും ചെയ്തപ്പോൾ, ദു:ഖം മാറ്റി, ആ അമ്മയും അപ്പനും ഹർഷം അനുഭവിച്ചു. വിഷ്ണുവിന്റെ മായയിൽ കുടുങ്ങി, അങ്ങേയറ്റം സ്നേഹത്തിൽ ബന്ധപ്പെട്ടു, അവർ മനസ്സിൽ കലങ്ങിപ്പോയി. ഒരിക്കൽ, ആ ദമ്പതികൾ കുട്ടികൾക്കായി ഭക്ഷണം തേടി കാട്ടിൽ പോയി. അവർ ഏറെ നേരം അങ്ങോട്ട് അങ്ങോട്ട് ഭക്ഷണത്തിനായി തിരഞ്ഞു. അപ്പോൾ, കാട്ടിൽ അലഞ്ഞിരുന്ന ഒരു വേട്ടക്കാരൻ അവരെ കണ്ടു; കുഞ്ഞുപക്ഷികൾ കൂടിനടുത്തേക്ക് വന്നപ്പോൾ വലയിട്ടു പിടിച്ചു. ഭക്ഷണം കണ്ടെത്തി, ആ അമ്മപ്പക്ഷിയും അപ്പപ്പക്ഷിയും സ്വന്തം കൂടിലേയ്ക്ക് തിരിച്ചു. അമ്മക്കുഞ്ഞുങ്ങളെ വലയിൽ കുടുങ്ങിയതായി കണ്ടപ്പോൾ, അവളും വലയിൽ കുടുങ്ങിയ കുട്ടികളെ കാണുമ്പോൾ, വലിയ വേദനയോടെ അവരിലേക്ക് പാഞ്ഞെത്തി, കരയിത്തുടങ്ങി. സ്നേഹത്തിൽ മുഴുകി, ദു:ഖത്തിൽ കുഴഞ്ഞ്, അവളും അവബോധം നഷ്ടമായി വലയിലകപ്പെട്ടു. അപ്പപ്പക്ഷി, തന്റെ ജീവനെക്കാൾ പ്രിയപ്പെട്ട കുട്ടികളും, തനിക്കു തുല്യയായ ഭാര്യയും കുടുങ്ങിയതറിഞ്ഞപ്പോൾ, അതീവ ദു:ഖത്തിൽ വിങ്ങി: “എന്ത് ദു:ഖകരമായ ജീവിതം! സുഖം തേടി ഗൃഹസ്ഥാശ്രമത്തിൽ മുഴുകിയെങ്കിലും, ഒന്നും ലഭിച്ചില്ല. എന്റെ ഭക്തയായ ഭാര്യയും, സന്മാർഗ്ഗിയായ മക്കളുമെല്ലാം എന്നെ ഉപേക്ഷിച്ച് സ്വർഗ്ഗത്തിലേക്കുപോയി. ഇനി ഞാൻ ആരുമില്ലാതെ ഈ ശൂന്യമായ വീട്ടിൽ എങ്ങനെ ജീവിക്കണം?” അങ്ങനെ, മരണത്തിന്റെ പിടിയിൽ അകപ്പെട്ട്, അവിടെയുള്ള കുഞ്ഞുങ്ങളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട്, ആ പക്ഷി ദു:ഖത്തിൽ അകപ്പെട്ട്, അജ്ഞാനത്തിൽ വീണു. ക്രൂരനായ വേട്ടക്കാരൻ തന്റെ ലക്ഷ്യം നേടിയതിന്റെ സംതൃപ്തിയിൽ ആ പക്ഷിയെയും ഭാര്യയെയും കുഞ്ഞുങ്ങളെയും—all ഗൃഹസ്ഥന്മാരെ—വീട്ടിലേക്കു കൊണ്ടുപോയി. ഇങ്ങനെ, കുടുംബബന്ധത്തിൽ അകപ്പെട്ട്, ഗൃഹസ്ഥാശ്രമത്തിൽ ആസ്വാദനം മാത്രം തേടി ജീവിക്കുന്നവർ പക്ഷിയെപ്പോലെ താഴെ വീഴുന്നു. മോക്ഷദ്വാരം തുറന്നിരിക്കുന്ന മനുഷ്യജന്മം ലഭിച്ചിട്ടും, പക്ഷിയെപ്പോലെ കുടുംബബന്ധത്തിൽ അകപ്പെട്ടു ജീവിക്കുന്നവൻ ഉയർന്നതിൽ നിന്നു വീണവനായി അറിയപ്പെടുന്നു. ഇതിനു ശേഷം, departed relatives-നു ജലം അർപ്പിക്കാനായി കൃഷ്ണയെ മുൻനിർത്തി സ്ത്രീകൾ ഗംഗയിലേക്കു പോയി. അവർ ജലം അർപ്പിച്ചു, വീണ്ടും ദു:ഖത്തിൽ മുങ്ങി, ഹരിയുടെ പാദങ്ങൾ സ്പർശിച്ച്, ബ്രഹ്മാവിനാൽ പാവനമായ ആ നദിയിൽ സ്നാനം ചെയ്തു. അവിടെ, മാധവൻ കുരുരാജാവായ ധൃതരാഷ്ട്രനെ, സഹോദരനായ പാണ്ഡുവിനെ, ഗാന്ധാരിയെ—മക്കളുടെ വിയോഗത്തിൽ തകർന്നവളെ—പൃഥയെയും, കൃഷ്ണയെയും കണ്ടു. അവിടെയുള്ള സന്യാസിമാരോടൊപ്പം, കൃഷ്ണൻ ബന്ധുക്കളെ നഷ്ടപ്പെട്ടവരെ സാന്ത്വനപ്പെടുത്തി, എല്ലാ ജീവികള്‍ക്കും അനിവാര്യമാകുന്ന കാലത്തിന്റെ നിയമം അവര്ക്ക് മനസ്സിലാക്കി. അജാതശത്രുവിനായുള്ള രാജ്യം ജയിച്ച ശേഷം, കച്ചന്റെ സ്പർശം കൊണ്ടു മലിനമായിരുന്ന അധർമ്മരാജാക്കളെ സംഹരിച്ചു, തന്റെ ലക്ഷ്യം കൈവരിച്ചു. അയാളെ മൂന്നു അശ്വമേധയാഗങ്ങൾ നടത്തിച്ചു, തന്റെ കീർത്തി ഇന്ദ്രനെപ്പോലെ എല്ലാ ദിക്കുകളിലേക്കും വ്യാപിപ്പിച്ചു. പാണ്ഡുപുത്രന്മാരെ, സാത്യകിയെയും ഉദ്ധവനെയും കൂടെ കൂട്ടി, വ്യാസനും മറ്റ് മഹർഷിമാരും ആദരിച്ച്, കൃഷ്ണൻ അവരെയും ആദരിച്ചു. യാത്രയ്ക്ക് തീരുമാനിച്ചശേഷം, ദ്വാരകയിലേക്കു പോകാൻ രഥത്തിൽ കയറി; അപ്പോൾ ഉത്തരാ ഭയത്തോടെ ഓടിവന്ന് കൃഷ്ണനെ സമീപിച്ചു. ഉത്തരാ പറഞ്ഞു: “രക്ഷിക്കേണം, രക്ഷിക്കേണം മഹായോഗിനേ, ദേവതകളുടെ ദേവാ, ലോകനാഥാ! മരണഭയം എല്ലാടും നിറഞ്ഞിരിക്കുന്ന ഈ ഘട്ടത്തിൽ, നിന്നെക്കാൾ വേറൊരു അഭയം ഇല്ല. ഒരു ജ്വലിച്ച ഇരുമ്പ് അമ്പ് എന്റെ നേരെ പാഞ്ഞുവരുന്നു; അതു എന്നെ ദഹിപ്പിച്ചാലും പരവായില്ല, എങ്കിലും, എന്റെ ഗർഭസ്ഥശിശുവിനെ രക്ഷിക്കണമേ!